Tuesday, November 21, 2006

ΟΛΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ΗΤΑΝ ΠΡΑΣΙΝΑ

Εκείνη τη μέρα ξύπνησε ευδιάθετος πριν από το ξυπνητήρι. Βρήκε το κουράγιο να κάνει τις (ελάχιστες) πρωινές ασκήσεις του κι αυτό τον γέμισε αυτοπεποίθηση.

Ωραία μέρα - μονολόγησε.

Πραγματικά ήταν ωραία μέρα – βοριάς είχε φυσήξει χθες κι είχε καθαρίσει την ατμόσφαιρα. Ο ουρανός του θύμισε την Αθήνα των παιδικών του χρόνων – γαλανός, διάφανος, ελαφρός. Έτσι ελαφρός κατέβηκε κι αυτός το δρόμο. Το λεωφορείο –τι θαύμα! – τον περίμενε στη στάση. Βρήκε και θέση να καθίσει.

Ωραία μέρα - ξαναψιθύρισε.

Ο δρόμος ήταν σχεδόν άδειος από κίνηση, το λεωφορείο κυλούσε άνετα. Παρατήρησε πως το φανάρι στην πρώτη διασταύρωση ήταν πράσινο. Το ίδιο και το επόμενο.

Πιάσαμε το “πράσινο κύμα” – χαμογέλασε.

Στο γραφείο, τον κάλεσε ο προϊστάμενος και συζήτησαν για τη δουλειά του. Η συζήτηση κράτησε μια ώρα και για πρώτη φορά ένιωσε πως ο προϊστάμενος ήταν ενήμερος σε όλα.

- Κι εγώ που νόμιζα πως δεν είχε ιδέα! σκέφθηκε.

Ανοίχτηκε λοιπόν κι αυτός και είπε τα προβλήματα του, είπε και μερικές προτάσεις δικές του. Ο προϊστάμενος τις άκουσε με προσοχή και τις επαίνεσε. Μία, μάλιστα, τη δέχθηκε – για άμεση εφαρμογή.

Όταν βγήκε ένιωθε άλλος άνθρωπος. Κάθισε στο γραφείο του κι έβγαλε τριπλή δουλειά. Για πρώτη φορά χαιρόταν την εργασία του. Έτσι θα 'νιωθαν κι οι παλιοί μαστόροι, αναλογίστηκε. Αυτοί αγαπούσαν τη δουλειά τους!

Τα φωτά ήταν πράσινα και στην επιστροφή. Το φαΐ ήταν πετυχημένο και ιδιαίτερα πρόσεξε πόσο νόστιμες ήταν οι σαλάτες και τα φρούτα.
-Τον τελευταίο καιρό – μουρμούρισε – χάνανε τη γεύση τους.

Ξάπλωσε το μεσημέρι και κοιμήθηκε βαθιά μια ώρα. Όταν ξύπνησε σκέφθηκε: καφεδάκι. Μετά θυμήθηκε τη βανίλια. Η γλύκα του “υποβρύχιου” με την πίκρα του καφέ και την ύστερη στυφάδα του ύπνου ταίριαξαν απόλυτα.

Ωραία η ζωή ! ψιθύρισε, θα πάω βόλτα.

Έκανε τον περίπατο του στην πλατεία. Συνάντησε γνωστούς, είπαν διάφορα. Κάθισε μετά στο καφενείο κι έπαιξε τρία παιχνίδια τάβλι – είχε ζάρι.

Μετά, αφού τσίμπησαν κάτι πρόχειρο στην ταβέρνα, πήγαν η παλιά παρέα – Αργύρης, Πέτρος κι αυτός- και κάθισαν στο λοφάκι πάνω από τα σπίτια. Η πόλη σπίθιζε κάτω, κι αυτοί, όπως σχεδόν κάθε βράδυ, το 'ριξαν στο τραγούδι. Πρίμο ο Αργύρης, τέρτσο, όπου χρειαζόταν, ο Πέτρος – σιγόντο αυτός. Ο Αργύρης έπαιζε και την κιθάρα.

Το βράδυ, πριν πέσει στο κρεβάτι, είδε πως είχε ξεχάσει να κόψει το φύλλο του ημερολόγιου.

Άντε να δω την παροιμία, είπε.

Πίσω το φυλλαράκι έγραφε: "στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα".
-Δε βαριέσαι - χασμουρήθηκε νυσταγμένος.

Μπροστά το φυλλαράκι έγραφε: 25 Αυγούστου 1954.


(Πίνακες του ζωγράφου Κώστα Μαλάμου).

239 comments:

  1. KE ΔΗΜΟΥ ΚΑΛΗΜΕΡΑ

    ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ;

    Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

    ΤΕΛΙΚΑ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ; ΜΙΑ ΙΔΕΑ ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΗ.

    ReplyDelete
  2. Ναι - νοσταλγία για μία ζωή που έζησα και τώρα μου φαίνεται fiction...

    ReplyDelete
  3. Καλημέρα!
    Είναι τέχνη να μπορείς να απολαμβάνεις μικρά καθημερινά γεγονότα όταν με μια άλλη οπτική ανακαλύπτεις την ομορφιά. Τέχνη που μαθαίνεις με τα χρόνια. Και τότε και τα φώτα γίνονται πράσινα και η ψυχή γεμίζει. Αρκεί να "ψάχνεσαι" και να ξεφεύγεις.
    Το κείμενο δικό σας ΝΔ? θα ήθελα να διαβάσω ολόκληρο το κείμενο.

    ReplyDelete
  4. @gravoura

    Αυτο ειναι ολο το κειμενο

    ReplyDelete
  5. Εκπληκτικό κείμενο που θα 'πρεπε να το διαβάζουμε κάθε πρωί.

    Το πράσινο κύμα είναι μέσα μας...

    ReplyDelete
  6. Τον τελευταιο καιρο εχουν συμβει γεγονοτα που εχουν ταραξει τον ορθολογισμο μου....Απανωτες κακοτυχιες....

    Θα ελεγα οτι τον τελευταιο καιρο ολα τα φωτα φαινονται να ειναι κοκκινα....

    Και ετσι γκρινιαζω...

    Ομως οι ανθρωποι εχουμε την ταση να βλεπουμε και να διογκωνουμε τα αρνητικα....εται καταληγουμε να μην χαιρομαστε τις ομορφες στιγμες που περιγραφει το κειμενο...

    Νομιζω πως η τυχη και η ζωη ευνοει τους αισιοδοξους...Στον μιζερο ολα μιζερα θα ερθουν!

    ReplyDelete
  7. Σήμερα είναι η παγκόσμια μέρα της TV...

    ReplyDelete
  8. Τα μικρά και συμφέροντα της ζωής ημών…

    Η ‘στερνή γνώση’.

    ReplyDelete
  9. Να διευκρινίσω κάτι - γιατί πολλές φορές ρωτάτε. Όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται ως post είναι δικά μου - εκτός κι αν ρητώς αναφέρω τον συγγραφέα.

    ReplyDelete
  10. Εκείνο το πρωινό ξύπνησε ανήσυχος. Σαν να το ξερε ότι τα νέα θα ήταν άσχημα. Το προαίσθημά του τον οδήγησε στη δεύτερη εσοχή του πέτρινου τοίχου της αυλής. Τράβηξε από μέσα το χαρτί.

    Ο Στέφανος δεν είχε κάνει επαφή χθες σαββατόβραδο, έλεγε το σημείωμα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, κάποιος από τη γειτονιά τον είχε δει να μπάινει σε ένα άσπρο αυτοκίνητο.

    Τρίτη φορά μέσα σε 5 μήνες που "πιάνουν" το σύνδεσμό του. Νωχελικά ξαναμπαίνει στο σπίτι και βγάζει το σάκο από τη ντουλάπα.. Δυο αλλαξιές, γραφική ύλη και το παλτό. Κρίμα! Αυτό το σπίτι του είχε αρέσει, είχε ορατότητα καλή και μπορούσε να ηρεμεί και να λαγοκοιμάται πίσω από το μεγάλο παράθυρο του πρώτου ορόφου.

    Ποιος ξέρει πού θα με στείλει το χαρτί που θα εμφανιστεί στο καφενείο του Φάνη το απόγευμα, αναρωτήθηκε. Μάλλον μακριά.. Αυτή η περιοχή δεν ήταν ασφαλής πλέον. Τέσσερις ήταν πια αυτή που βασανίζονταν στην ασφάλεια από τη γειτονιά.

    Λίγο πριν ξεγλυστρίσει και ενώ ο ήλιος ανέβαινε σιγά-σιγά, έκοψε το φυλαράκι από το ημερολόγιο και το τσαλάκωσε σε ένα μικρό σβώλο και το παράχωσε στη φόδρα του παλτού.

    "Να θυμάσαι τις μέρες που έφευγες"

    25 Αυγούστου 1954

    ReplyDelete
  11. Καλημέρα και από 'μένα.

    Εύχομαι "πράσινες μέρες" σε όλους!

    ReplyDelete
  12. Καλημέρα κι από μένα!

    Αυτό το κείμενο μου είχε αρέσει πολύ όταν το πρωτοδιάβασα και αναρωτιόμουν πάντα αν σήμαινε κάτι ιδιαίτερο αυτή η ημερομηνία(25/08/54)ή αν ήταν πραγματικά τυχαία.Είχα μάλιστα στο νου μου τον πατέρα του όταν διάβαζα το κείμενο - δεν ξέρω ακριβώς γιατί.

    Αυτά τα κείμενα(χρονογραφήματα)του ΝΔ μου αρέσουν περισσότερο από τον πολιτικό Δήμου - μάλλον επειδή με αγγίζουν περισσότερο.

    ReplyDelete
  13. Το θέμα είναι πως να βλέπουμε "πράσινες" τις "κόκκινες" μέρες...

    ReplyDelete
  14. Ωραίο κείμενο σου δημιουργεί θετικά συναισθήματα.
    Η ημερομηνία έχει καποια ιδιαίτερη σημασία ή απλά τότε έγραψες το κείμενο;.

    ReplyDelete
  15. andy δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο!
    Να το διαβάζουμε κάθε πρωί, να παίρνουμε βαθειά ανάσα, και να ξεκινάμε με χαμόγελο!
    Ίσως έτσι μάθουμε όλοι να χαμογελάμε ξανά, όπως όταν ήμασταν παιδιά, και να μην είμαστε μουρτζούφληδες...

    takis vasilopoulos, πίστεψε με σε νιώθω! Η ατυχία με κηνυγάει, τα κόκκινα φανάρια φαίνεται πως κόλλησαν για μένα... Που θα πάει όμως, θα ξεκολλήσουν!

    Υπέροχο κείμενο!

    Καλημέρα!!!

    ReplyDelete
  16. Μα καλά υπήρχαν φανάρια το 54?

    Πω πωωωωω, σαν αρχαιότητα μου φαίνεται το 54... πιο φρέσκους νιώθω τους αρχαίους έλληνες παρά τους του 54. Επίσης δεν μπορώ να φανταστώ χρώμα και κοντράστ σε αυτήν την εποχή, την ανατιλαμβάνομαι ασπρόμαυρη. Βλέποντας σε ταινίες η βιοντεοντοκουμέντα των δεκαετιών 50-60-70 οι άνθρωποι του όχλου δείχνουν τόσο απρόσωποι, τόσο ανθρωπάκια, όπως μου φαίνονται οι πακιστανοί και οι κινέζοι σήμερα. Μου φαίνονται τόσο αθώοι και άβουλοι.

    Και τι δε θα έδινα να ζούσα 1 μήνα στη δεκαετία του 50, 1 στου 60 και 1 στου 70, να δω πως ήταν. Τόσο κοντά αλλά τόσο μακρυά.

    σσ. είμαι 30

    ReplyDelete
  17. Και ωραίο και θεμιτό να νοσταλγούμε και διατηρούμε τις μνήμες μας.
    Ως γνωστόν αυτό γίνεται επιλέγοντας μόνο τις ευχάριστες στιγμές του παρελθόντος.
    Να μην ξεχνάμε όμως, ότι αν η μνήμη μας δεν ήταν τόσο επιλεκτική οι δυσάρεστες εικόνες της εποχής εκείνης θα ήταν σίγουρα πολύ περισσότερες και θα επικάλυπταν σχεδόν μέχρι αφανισμού τα ευχάριστα.

    ReplyDelete
  18. sapient said... “αν η μνήμη μας δεν ήταν τόσο επιλεκτική οι δυσάρεστες εικόνες της εποχής εκείνης θα ήταν σίγουρα πολύ περισσότερες”

    Νομίζω ότι (εφόσον δεν συνέβη κάτι φοβερό) έχουμε την τάση να εξωραΐζουμε το παρελθόν. Γι αυτό και τόσοι πολλοί έχουν αυτό που λέμε ‘το σύνδρομο του παππού’ (α, στα δικά μου χρόνια οι γυναίκες έτσι, οι ανθρώπινες σχέσεις έτσι, η ιδέα της οικογένειας έτσι, υπήρχε σεβασμός στους μεγαλύτερους, κτλ., κτλ.). Ο ΝΔ δεν θα μπορούσε βέβαια να γράφει με αυτόν τον τρόπο (εκτός από τις γεύσεις – π.χ. με τη ‘μαϊντανοσαλάτα’ :) ).

    Το κείμενο φαίνεται να γράφτηκε ‘άχρονα’. Ο συγγραφέας είναι «έξω» από το χρόνο, δεν γράφει ούτε από χρονική απόσταση, ούτε το ίδιο βράδυ.

    ReplyDelete
  19. Μα δεν έψεξα τον κ. Δήμου. Αλωστε οι ίδιες σκέψεις περνούν και από μένα.
    Είπα απλώς να μην ξεχνάμε, Διότι μακάρι να ήταν μόνο στο σύνδρομο του παπού οι διάφοροι κίνδυνοι από την αναπόληση του παρελθόντος.

    ReplyDelete
  20. yannis h:

    Μια διόρθωση:δεν ήταν μαϊντανοσαλάτα αλλά μαϊντανοσάλτσα.

    ReplyDelete
  21. Μια που κανείς δεν θυμήθηκε ή δεν είπε ευχές για σήμερα,να πούμε χρόνια πολλά στις Μαρίες,Δέσποινες,Παναγιώτηδες,Τάκηδες(όσοι γιορτάζουν τώρα και όχι τον 15αύγουστο).
    Τάκη Βασιλόπουλε,σήμερα γιορτάζεις;

    ReplyDelete
  22. sapient, δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι έψεγες το ΝΔ – σκεφτόμουν ‘φωναχτά’ :)


    rednet69, θα το θυμάμαι λάθος. Από το ΝΔ έμαθα ότι υπάρχει τέτοιο πράγμα, δεν το είχα ξανακούσει. Μάλλον νότια συνταγή;

    ReplyDelete
  23. Για την ημερομηνία:

    Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο Βήμα στις 25 Αυγούστου 1984.

    Είχα γυρίσει τριάντα χρόνια πίσω.

    ReplyDelete
  24. Υπάρχουν μέρες -όπως η χθεσινή- που επικοινωνώ με την σύζυγό μου με post-it και απλά δίνω ένα φιλί στο μέτωπο στην κόρη μου που κοιμάται.

    Πουλάω τον εαυτό μου για 5 ημέρες για να ζω 2 την εβδομάδα.
    Συναλλαγή με τοκογλύφο στην κατοχή μου θυμίζει...

    Και αυτή η Αθήνα είναι ένα κτήνος, ένας βασανιστής.
    Μου λείπει η μυρωδιά από τις λεύκες στο χωριό μου και το υπέροχο τραγούδι τους.
    Όποτε ακούω το θρόισμα της λεύκας δακρύζω.
    Τέτοια εποχή τα πεσμένα φύλλα τους μυρίζουν μεθυστικά.

    doctor

    ReplyDelete
  25. yannis h:

    Δε νομίζω - είναι μια συνταγή που του την έφτιαχνε η μαμά του αλλά που μετά το 83 που εκείνη έφυγε,πίστευε ότι κανείς δεν μπορεί να του την φτιάξει όμοια και του έλειπε.

    Συγγνώμη για την αλλαγή του nickname(η rednet69-georgia m.είμαι αλλά μερικές φορές γίνομαι δεκτή με το άλλο μου όνομα χωρίς να ξέρω γιατί)

    ReplyDelete
  26. @yannis h:

    Παραθέτω το απόσπασμα:

    "Τίποτα δε θα με γύριζε πιο αποτελεσματικά πίσω,από τη γεύση της "μαϊντανοσάλτσας",όπως την έφτιαχνε η μητέρα.
    'Ωρες κοπανούσαν τον μαϊντανό στο ξύλινο γουδί να λιώσει.Μετά,πατάτα,λάδι,λεμόνι..Το αποτέλεσμα ΔΕΝ ήταν μια μαγιονέζα με άρωμα μαϊντανού(μου την έχουν προσφέρει ως υποκατάστατο).Ήταν κάτι άλλο,ανέκκλητα χαμένο.Να οφειλόταν μήπως στο ξύλινο γουδί;(Τι να σου κάνει το μίξερ...)."

    Νίκος Δήμου

    Από την Μιχαήλ Βόδα στη Σύρου

    ReplyDelete
  27. Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΤΟΥ '54 ΗΤΑΝ Ο ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΤΟΥ '85.

    Η ΩΡΑ ΤΗς ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗΣ ΜΟΥ ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ, ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΕΦΕΥΓΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΟΙΓΑ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

    ΕΠΙΣΗΜΩΣ. ΤΟΤΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΗΤΑΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ''ΑΛΛΟΥ''.

    ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ''ΑΠΟ ΑΛΛΟΥ''. ΑΛΛΟΥΘΕ ΔΗΛΑΔΗ.

    Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΛΟ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΣΤΟΝ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ.

    ΤΑ ΖΩΑ ΖΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΕΡΑ. ΘΑ ΕΛΕΓΕ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙ ΖΟΥΝ ΜΙΑ ΜΕΡΑ.

    Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ special ΔΩΡΑΚΙ ΤΟΥ - ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ - ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΖΕΙ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΜΕΡΕΣ ΧΡΟΝΙΑ. ΕΝΩ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ. Ο ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ. ΑΥΤΟ ΠΑΡΑΓΕΙ ΤΗΝ FICTION. KAI EINAI H ΖΩΗ ΜΑΣ ΟΛΗ Η ΡΗΜΑΔΑ.

    ReplyDelete
  28. ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΠΟΛΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΔΡΑΣΗ ΠΟΥ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΧΩΡΑ ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΕΝΕΣΤΩΤΑ.

    ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΑΝΑΠΟΛΕΙΣ ΘΥΜΑΣΑΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣ/ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΚΑΙ ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΠΑΛΙ. ΟΙ ΜΝΗΜΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ''ΤΩΡΑ''.

    ΑΚΟΜΑ ΤΟ ''ΞΑΝΑ ΤΩΡΑ'' ΔΡΑ ΤΩΡΑ.

    ReplyDelete
  29. εντελώς fiction...

    ReplyDelete
  30. takis vasilopoulos said...
    Νομιζω πως η τυχη και η ζωη ευνοει τους αισιοδοξους...Στον μιζερο ολα μιζερα θα ερθουν!
    Τρι Νοε 21, 11:10:30 πμ
    *****

    Συμφωνώ!

    Για τους άλλους είμαι ο Γκαστόνε ίσως διότι βλέπω την ζωή ως κωμωδία ακόμη και στις δύσκολες στιγμές της.

    Αν μάθουμε να ξεχωρίζουμε το περιττό από το αναγκαίο, τότε δεν θα είμαστε καταναλωτικά όντα.

    doctor

    ReplyDelete
  31. Ξαναγυρνάω, ξαναγυρνάω -και πιο πολύ εκεί που χρωστάω.
    Η διαφορά ανάμεσα στις επιθυμίες και στο παρόν βαραίνει το παρελθόν με ακόμη περισσότερα χρωστούμενα.

    Φίλε Γκαστόνε/Ντόκτορ, συμφωνώ με τα της κωμωδίας, αλλά κάποιες στιγμές το μη κωμικό (δεν θέλω να πω: το τραγικό) ξεγλιστράει, το άτιμο, βγαίνει στην επιφάνεια και γελάει αυτό μαζί μας.

    Είναι κι αυτό, βέβαια, μια κωμωδία.

    ReplyDelete
  32. Είναι το πρώτο κείμενο σας, μέσα στο οποίο διακρίνω τη ψυχολογία ενός "ηλικιωμένου". Μου προξένησε έκπληξη,δεν το περίμενα. Δεν θα το σχολιάσω περαιτέρω...

    ReplyDelete
  33. Η νοσταλγία για πράγματα που έφυγαν για πάντα μπορεί να σου τρώει την καρδιά. Κάποτε με κυρίευε. Το παρελθον αποκτούσε οντότητα ισχυρότερη του παρόντος. Κλαιγόμουν γι αυτά που είχα αφήσει πίσω και δεν έδινα σημασια σε αυτά που είχα.
    Πριν από μερικούς μήνες, τρεις η ώρα το πρωϊ, χτύπησε το τηλέφωνο. Ηταν η αστυνομία.
    ΕΙχαν βρει διαλυμένο το αυτοκίνητο του νεαρού μου γιου. Είχε βγει από τον δρομο και κατρακύλησε και κατέληξε δίπλα σε μια λίμνη. Τον μικρό δεν τον έβλεπαν πουθενά μου είπαν. Το αυτοκίνητο είχε κατεβασμένη την οροφή, είεχε αναποδιγυρίσει τρεις με τεσσερις φορές, ο αστυνομικός ήταν πολύ μουντος στα λόγια του, τι να υπέθετα;
    Πήγαμε στο σημειο δυστυχήματος, βουβοί, ημίνεκροι. Η λίμνη μεγάλη, γεμάτη αλλιγάτορες. Τον έφαγαν, είχα πει. Ουτε πτώμα δεν θα έχω να θάψω.
    Και τοτε χτύπησε το κίνητο. Ηταν ο μεσιέ. Που είχε βγει άθικτος, αγρατζούνιστος, χάρις στην υπερπροστασία που του είχε προσφερει το Miata του, και είχε πάει στο σπίτι με τα πόδια.


    Δεν ξερω πως και γιατι αλλά νοσταλγικές καταστάσεις έχασαν την λάμψη τους από τότε. Αλλα πράγματα έχουν λάμψη. Αυτά που ζούμε. Αυτά που έχουμε.

    Την άπειρη ευγνωmοσύνη μου και λατρεία στη Mazda και σε όλες τις αυτοκινητοβιομηχανίες που προστατεύουν τους νεαρούς.

    ReplyDelete
  34. Εμένα, πάντως, με άγγιξε πολύ το σχόλιο του trandism, στις 11.19.
    Ηταν κι αυτή μια πλευρά της τότε Ελλάδας.

    ReplyDelete
  35. Miltos said...
    "Είναι το πρώτο κείμενο σας, μέσα στο οποίο διακρίνω τη ψυχολογία ενός "ηλικιωμένου". Μου προξένησε έκπληξη,δεν το περίμενα. Δεν θα το σχολιάσω περαιτέρω..."

    Ίσως επειδή όταν το έγραψα δεν ήμουν ηλικιωμένος - μόνο 49 ετών.

    ReplyDelete
  36. To "μόνο 49 ετών" μπορεί να φανεί αστείο στους εικοσάρηδες αλλά αυτή είναι η ηλικία που νοσταλγώ - όχι τα 20 ούτε τα 30.

    ReplyDelete
  37. Σήμερα απουσιάζουν πολλοί επειδή δεν τους αφορά το θέμα;Μου κάνει εντύπωση:όταν είναι να γκρινιάξουμε για τους πολιτικούς,για το πού θα δώσουμε τη χρυσή λεμονόκουπα,κλπ,εκεί γράφουμε ασύστολα.Σε πολύ ανθρώπινες στιγμές όμως,παρατηρώ μια αμηχανία - για να μην πω και δύο αμηχανίες...
    Είναι πάλι τυχαιο;Θα δείξει...

    ReplyDelete
  38. Θυμήθηκα τον μεγάλο, τι μεγάλο, τον τεράστιο Φρανκ Σινατρα και το το υπέροχο τραγούδι του "It was a very good year."

    And now I think of my life as vintage wine
    From fine old kegs
    From the brim to the dregs
    And it poured sweet and clear
    It was a very good year

    Το τραγουδάει εδώ o Robbie Williams με τον μεγάλο.

    ReplyDelete
  39. Hi Frankie! I love the other one:

    I've lived, a life that's full,
    I've traveled each and every highway.
    And more, much more than this,
    I did it my way.

    ReplyDelete
  40. Επιστροφή από ιδιωτικό διαγνωστικό, μετά από αναχώρηση στη 1 μμ αντί για την προγραμματισμένη 10 πμ!

    Το έκανα το ποστ εκείνο στον ΝΔ ή δεν το έκανα, πριν φύγουμε όταν ήλθε ξαφνικά το "νοσοκομειακό"? Δεν θυμάμαι! Γερνάω. Το διαμέρισμα εμπιστευμένο με κλειδιά και όλα στον Υδραυλικό, για να φτιάξει τη διαρροή.

    0,8 το κουτάκι η κόλα στο σαλόνι του διαγνωστικού.

    Ρυθμός ζωής Χ το 2006. Ρυθμός ζωής ?? το 1954? Ποιός από τους δυό ήταν πιό ανθρώπινος (fit for humans), Mr. ND? You tell me, I can only imagine!

    ReplyDelete
  41. Frankie was the best.
    No ifs or buts.
    The bestEST!

    ReplyDelete
  42. @πανάσχημη:

    Ποιος διαφώνησε;Ηρέμησε.

    ReplyDelete
  43. Δουλειές υπήρχαν και τότε .... αλλά για όποια/ον ήταν διατεθειμένη/ος να γίνει "παραδουλεύτρα/ος" σε σπίτι άλλου. Το ίδιο και σήμερα. Το 1954 σχέδιο Μάρσαλ, σήμερα ΚΠΣ. Τότε δεν είχες μέσο να κυκλοφορήσεις, τώρα έχεις αλλά δεν "κυκλοφορείς". σέρνεσαι. Τότε η Αθήνα είχε πράσινο, τώρα και εκεί που έχει ποιός έχει χρόνο να το γευτεί.

    Τότε είχε ιδιωτικά νοσοκομεία, και τώρα το ίδιο!



    Αν είχαμε την Αθήνα του τότε σήμερα, τότε θα είχαμε κάτι το διαφορετικό, κάτι "ακριβό" για να χρεώνουμε premium τους τουρίστες.

    Τότε η Αθήνα δεν είχει και πολλούς τουρίστες. Αλλά και που έχει σήμερα, τι έχει να τους δείξει???

    Τότε όμως η Αθήνα δεν είχε το δικό της "Μανχάταν", ενώ τώρα ... έχει! Wow! That's real progress! Α Manhattan in Greece, like a Parthenon/Acropolis in NYC: Out of place.

    ReplyDelete
  44. To 1954 ο πατέρας μου ήταν 23 ετών - δεν είχα γεννηθεί.Θα θελα κι εγώ να έβλεπα πώς ήταν μια μέρα του τότε,στην Αθήνα.

    ReplyDelete
  45. Πιο μικρός ήταν!...sorry,μπαμπά.

    ReplyDelete
  46. Το "It was a very good year", το είχα αγοράσει σε μικρό δίσκο 45 στροφών, όταν ήμουν 20 χρονών. Από τότε μου άρεσε πολύ.

    Και το "in my way" καταπληκτικό.

    @georgia m. said...
    Σήμερα απουσιάζουν πολλοί επειδή δεν τους αφορά το θέμα;Μου κάνει εντύπωση:όταν είναι να γκρινιάξουμε για τους πολιτικούς,για το πού θα δώσουμε τη χρυσή λεμονόκουπα,κλπ,εκεί γράφουμε ασύστολα.Σε πολύ ανθρώπινες στιγμές όμως,παρατηρώ μια αμηχανία ...

    Αυτά τα θέματα είναι πιο δύσκολα Γεωργία... Και πονάνε περισσότερο! Εδώ στα παλιά μου συρτάρια δεν τολμάω να ψάξω, πόσο μάλλον στις αναμνήσεις και στο παρελθόν. Τους παλιούς μου δίσκους και κασσέτες πήγα να τακτοποιήσω σήμερα και έγινα ράκος...

    ReplyDelete
  47. @dion m.:

    Το καταλαβαίνω...Είναι αλήθεια.όλο και πιο συχνά ο πατέρας μου αφηγείται ιστορίες από το παρελθόν του,όταν ήταν νέος,αλλά βλέπω ότι μελαγχολεί κι έτσι γυρίζω την κουβέντα στο παρόν...Αλλά το παρόν του δεν είναι τόσο φωτεινό και λαμπρό όπως τότε,είναι φυσικό,και είναι φορές που τον βλέπω αμίλητο,να ψαχουλεύει στα συρτάρια του γραφείου του μια ζωή που τώρα βρίσκεται μέσα σε φακέλλους με φωτογραφίες και παλιά γράμματα.

    ReplyDelete
  48. nikos dimou said...
    "I've lived,...I did it my way"
    Σπάνια επανέρχομαι με δεύτερο σχόλιο και ίσως ποτέ με τρίτο. Όμως θέλω να πω ότι όσα και να ζήσουμε, όσα και να κάνουμε (our way or others way), πάντα υπάρχει η επιθυμία γι'αυτό που δε ζήσαμε. Δεν είναι έτσι;

    ReplyDelete
  49. κ. Γάτε, πολύ μου αρέσει που νοσταλγείς τα 50, κι όχι τα 20 ή τα 30.

    ReplyDelete
  50. Ποσοι αραγε ειναι 49+ εδω μεσα? 60+ ?

    ReplyDelete
  51. Υπάρχει ένα ποίημα του ΝΔ που μου έχει αρέσει πολύ,από τότε που το πρωτοδιάβασα και το παράδοξο είναι ότι θα μπορούσε να το έχει γράψει κατά τη γνώμη μου τώρα - τώρα θα ταίριαζε καλύτερα.Νομίζω ότι ταιριάζει κάπως και με το σημερινό θέμα και ίσως γι αυτό μου ήρθε ξανά στο νου.Το θυμάμαι απέξω.Ήταν ωστόσο πολύ νέος όταν το έγραφε:

    Νίκος Δήμου

    Η ΕΠ' ΕΣΧΑΤΩΝ

    "Πίσω από κάθε πόλη υπάρχει
    ένας λόφος,ένα δάσος,ένα κάστρο.
    Ύστερα κάμπος.Στο τέλος του,άλλη πόλη.
    Μετά βουνό,ποτάμι,πόλη,δάσος.

    Όπως στους πίνακες της Αναγέννησης,
    η προοπτική στο βάθος δείχνει
    πολλές πτυχές της γης,με άπειρες πόλεις.

    Στην τελευταία απ αυτές,τόσο μικρή
    που τα σπίτια της μοιάζουνε βότσαλα,
    στην έσχατη,την ελάχιστη,τη χαμένη,
    νομίζω πως θα ήμουν ευτυχής."

    ReplyDelete
  52. demosthenes ακριβώς εκεί είναι το θέμα: ρυθμός ζωής.

    Μία πόλη νωχελική, ράθυμη. Μία πόλη οικεία. Περνούσες από τον Μπιντέ (Πλατεία Κολωνακίου) και τους ήξερες όλους όσοι κάθονταν στα τραπεζάκια των ζαχαροπλαστείων. Ένα νέο άγνωστο πρόσωπο ήταν γεγονός...

    Φανάρια υπήρχαν στους κεντρικούς δρόμους). Αυτοκίνητα ελάχιστα.

    Το τραγικό με την Αθήνα είναι πως αντί να χαράξουμε και να χτίσουμε νέες συνοικίες στην περιφέρεια και να αφήσουμε το κέντρο άθικτο την γκρεμίσαμε (χωρίς όμως να κάνουμε και ανάλογους δρόμους). Οι Ευρωπαϊκές πόλεις έμειναν αναλλοίωτες (ακόμα κι αυτές που γκρεμίστηκαν με βομβαρδισμούς ξαναχτίστηκαν όπως ήταν).

    ReplyDelete
  53. Πολύ ωραίο το κίμενο, σταράτο, αλλά πληγώνει. Λέει ο doctor δουλεύω πέντε ημέρες για να ζω δύο, τον ζηλεύω. Δουλεύω εφτά ημέρες έχοντας ταυτόχρονα την ψευδαίσθηση οτι ζω εφτά, ζω στην πραγματικότητα ώρες διάσπαρτες μέσα στην εβδομάδα, για να μην πω λεπτά. Το σπίτι έχει γίνει μαυσωλείο, δυό άνθρωποι καριέρας, σχεδόν μεσήλικες, χωρίς δικά τους παιδιά - να ναι καλά τα αδέρφια και οι φίλοι - και παντού βιβλία, χαρτιά, σημειώσεις, καλώδια, gadgets, και ανάμεσα σε όλα αυτά στιγμές που φροντίζουμε ο ένας τον άλλο και δόξα το θεό, λίγες στιγμές που παίζουμε σαν μανιασμένα νήπια που τα άφησες για λίγο χωρίς επιτήρηση. Η ζωή έξω από το σπίτι, πολλά μοναχικά χιλιόμετρα μέσα στο αυτοκίνητο, άνθρωποι που πονάνε και προσπαθείς να τους ανακουφίσεις, νέοι άνθρωποι που προσπαθείς να ανοίξεις μέσα τους χώρο για να σκεφτούν να νοιώσουν και να περιέξουν καινούργια πράγματα ενώ εσύ παλεύεις να αποροφήσεις τους κραδασμούς και τα άγχη που δημιουργεί αυτή η εμπειρία - είναι μεγάλη ευλογία αυτό, επανόρθωση για όσα χάθηκαν και για όσα χάνονται στις ζωές μας. Δεν παραπονιέμαι, αλλά δεν παριστάνω κιόλας οτι δεν μου λείπουν αυτές οι ευλογημένες στιγμές, το βραδυνό ψάρεμα, ο περίπατος στην παραλία της Θεσσαλονίκης που είναι δύο βήματα από το σπίτι, το τσίπουρο χωρίς την αγωνία των υποχρεώσεων, ο Κυριακάτικος χαβαλές. Άνοιξε πριν λίγες μέρες στην παραλία ο Ελευθερουδάκης και δεν έχω καταφέρει ακόμη να πάω να χαζέψω.

    Είναι πολύ τακτοποιημένα όλα, δεν είναι άσχημα, αλλά πολύ τακτοποιημένα. Οι φίλοι είναι άνθρωποι που λίγο πολύ συμφωνούν και καταλαβαίνουν τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο, ανύπαρκτοι τσακωμοί, κμμιά σχεδόν ελπίδα μεγάλων ανατροπών, και καλό και κακό θα μου πεις. Έτσι είναι όλα όμως, και καλό και κακό. Όλη η έξαψη, η περιέργεια, η προσμονή, η αφοσίωση είναι πιά για αυτό που μια ζωή θα το σπουδάζω.

    Αφού διάβασα κανά δυό φορές το κείμενο κι εκείνο το αιχμηρό σχόλιο του farm in africa, τον ενεστώτα διαρκείας, τρόμαξα λίγο. Είχα ένα τροχαίο πέρυσι. Δεν άλλαξε τίποτε από τότε, θα μπορούσαν να είχαν όλα τελειώσει, για μια στιγμή είπα, τέλος και την επόμενη σκέφτηκα πως δόξα το θεό ήμουν μόνος στο αυτοκίνητο. Την ίδια μέρα της υποσχέθηκα πως θα πάμε διακοπές, θα ψαρέψουμε, θα λιώσουμε στην τεμπελιά, θα μεθύσουμε, θα βάζουμε ο ένας στον άλλο τρικλοποδιές ή θα καθόμαστε το βράδυ μπροστά στη θάλασσα και θα κοροιδεύουμε τους φίλους μας. Έγινε, τελείωσε, η ζωή ξανακύλησε στο διαρκείας. Ευτυχώς πιστεύουμε οτι ο Future Perfect είναι υπαρκτός χρόνος. Τρομάζω όμως λίγο που η τελείως αναπάντεχη υδρολίσθηση και η πρόσκρουση σε ένα διάζωμα με 140 χλμ δεν μου άλλαξαν τη ζωή. Σε τι να ελπίζω ο μαλάκας.

    Τρομάζω, αλλά απ την άλλη λέω έτσι ξέρουμε, έτσι ανέχουμε, έτσι μπορούμε, έτσι μας αρέσει, έτσι είναι. Το blogging - πρόσφατη ανακάλυψη - είναι κατά κάποιον τρόπο αντιστάθμισμα για τη διαφορά που λείπει απ τη ζωή μας και την ησυχία που μας περισσεύει. Ακους ανθρώπους να ψιθυρίζουν κανούργια πράγματα, να μιλούν για να μη σκεφτούν, να σκέφτονται για να μη νοιώσουν, να νοιώθουν και να μη σκέφτονται, και όλους τους πιθανούς συνδυασμούς, ότι ακριβώς κάνουμε κι εμείς ανάλογα με τη διάθεση, τη μέρα την περίοδο το γεγονός. Αυτό που μ αρέσει είναι που τίποτα εδώ μοιάζει να μην έχει καταλήξει, είναι σαν να είσαι σε ένα πολυσύχναστο καφενείο σε κεντρικό σταυροδρόμι και όλο και κάτι θα σε εντυπωσιάσει, θα σου φανεί καινούργιο, γνώριμο αλλά ξεχασμένο. Κι αυτό στα κλεφτά όμως το κάνω, πέντε λεπτά τώρα, μιά ώρα αργότερα, την άλλη μέρα ξανά ή ποιός ξέρει πότε αν πέσει βαρύ το πρόγραμμα.

    Να στε καλά και πιό καλά ο νοικοκύρης που μας αναστατώνει με τα αεράκια, τους μεζέδες, τις κιθάρες και τα φανάρια του. Αχ αυτά τα φανάρια πολύ με πλήγωσαν, μερικές φορές νομίζω τα πρωινά δεν τα βλέπω, σταματάει μόνο του το όχημα, είναι σαν να τα πρόσεξα πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό στο κείμενο.

    ReplyDelete
  54. miltos said...
    "θέλω να πω ότι όσα και να ζήσουμε, όσα και να κάνουμε (our way or others way), πάντα υπάρχει η επιθυμία γι'αυτό που δε ζήσαμε. Δεν είναι έτσι;"

    Φυσικά. Κι όχι μόνο γι αυτό που δεν ζήσαμε - αλλά και για επανάληψη των καλών πραγμάτων που ζήσαμε.

    Το έχω πει - ό,σο και να ζήσω, ό,σα και να ζήσω, διψασμένος θα φύγω!

    Γεωργία ευχαριστώ που θυμήθηκες την "Επ' εσχάτων"

    ReplyDelete
  55. zontas υπέροχο σχόλιο - ευχαριστούμε!

    ReplyDelete
  56. Δύσκολο θέμα, όντως. Αλλά γιατί εστιάζεστε τόσο πολύ στο παρελθόν; Αν κατάλαβα καλά, εδώ έχουμε να κάνουμε και με το παρόν, μέλλον. Ο ήρωας ζει μια διαφορετική μέρα που θυμίζει παρελθόν αλλά είναι παρόν. Διακρίνω καβαφικά "κεριά" αλλά και μια τάση αποφυγής του "και καταντάει το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει".

    ReplyDelete
  57. nikos dimou said:

    Γεωργία ευχαριστώ που θυμήθηκες την "Επ' εσχάτων"
    .....................

    Από τα αγαπημένα μου ποιήματα,1950-1990...Για να μη μιλήσω για όλους,εγώ είναι που σε ευχαριστώ για μερικά τέτοια ποιήματα.

    ReplyDelete
  58. Εγώ ευχαριστώ για την υπέροχη αφορμή - το ξεχορτάριασμα.

    Μια σοφή Αμερικανίδα λέει: Έτσι είναι η ψυχοθεραπεία, ξεχορταριάζεις ένα χωράφι, κατ αρχήν μέσα σου, και μετά αφήνεις τον άλλον, να πάει να νοιώσει, να σκεφτεί, να το κλλιεργήσει και τέλος να το κατοικήσει. Αν δεν μπορεί μην το ζορίζεις, άστο, πήγαινε αλλού ξεχορτάριασε και γύρνα αργότερα.

    ReplyDelete
  59. @zontas:

    H Susan Andersen έχει πει αυτά τα λόγια;

    ReplyDelete
  60. Μελαγχολικός σήμερα ο Γάτος μετά τα games του προηγούμενου post. Αλλά και η ζωή μήπως έτσι δεν είναι; Ενα παρόμοιο κείμενο, ύμνο στη ζωή, αποτελεί και η "Ανοιχτή επιστολή" που δημοσίευσε ο μεγάλος συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες μετά την προσβολή του από ανίατη ασθένεια. Εικάζεται πάντως ότι η επιστολή εγράφη από έναν άσημο συγγραφέα και ότι η εφημερίδα που πρώτη την δημοσίευσε έβαλε από λάθος το όνομα του. Οπως και να έχει όμως ειναι έξοχο. Γιά όποιον ενδιαφέρεται να το διαβάσει στο www.giant13.blogspot.com

    ReplyDelete
  61. Όντως υπέροχη "κατάθεση" το κείμενο το Ζώντας. Τα μίκρά μεγάλα της ζωής που δυστυχώς οι πολιτικοί δεν μπορούν να αφουκρασθούν ή βρουν λύσεις (τι σχέση έχει το ΛΣΕ και η εκεί ομιλία ΚΚ???).

    Η Ελλάδα δεν απέκτησε βιομηχανία, απέκτησε τουρισμό ... "για τουρίστες", κράτος αντί για ταμείο ανεργίας, ιδιωτική υγεία αντί για ιδιωτικό επιχειρείν, και το χειρότερο από ρυθμό που δεν μπορεί και να θέλει να ακολουθήσει... καταναλωτικά πρότυπα χωρίς βάσεις και γκλαμουριά εισαγώμενη.

    Τα τσατ στην Έβγα ή το μαγαζάκι της γειτονιάς είναι πάντως σαφώς ανώτερο κάθε ε-τσατ! Γιατί είναι λάιβ και πρόσωπο με πρόσωπο.

    "Μία πόλη νωχελική, ράθυμη"
    ΣΥΜΦΩΝΩ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ-ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ εν μέσω παγκοσμιποίησης. Όχι το φαστ και σπιντάτο! Τεράστιο στρατηγικό λάθος "ανταγωνιστικότητας".

    "Μία πόλη οικεία"
    Χμ, δεν είμαι σίγουρος για το "οικεία" ως ζητούμενο, τι εννοείτε?

    "Περνούσες από τον Μπιντέ (Πλατεία Κολωνακίου) και τους ήξερες όλους όσοι κάθονταν στα τραπεζάκια των ζαχαροπλαστείων. Ένα νέο άγνωστο πρόσωπο ήταν γεγονός..."
    Δεν με εκφράζει αυτή η δυναμική όπου όλοι πρέπει να είναι γνωστοί όλων! ασφυκτική μου κάνει και ολίγον "φρούριο".

    "Το τραγικό με την Αθήνα είναι πως αντί να χαράξουμε και να χτίσουμε νέες συνοικίες στην περιφέρεια και να αφήσουμε το κέντρο άθικτο την γκρεμίσαμε (χωρίς όμως να κάνουμε και ανάλογους δρόμους). Οι Ευρωπαϊκές πόλεις έμειναν αναλλοίωτες (ακόμα κι αυτές που γκρεμίστηκαν με βομβαρδισμούς ξαναχτίστηκαν όπως ήταν)."

    Όντως. Αλλά goin back πολεοδομικό δεν έχει - γίνεται. Άρα????

    ReplyDelete
  62. rednet69 (georgia m.) said...

    <...> Σήμερα απουσιάζουν πολλοί επειδή δεν τους αφορά το θέμα;Μου κάνει εντύπωση <...>

    --------

    Kάποιες φορές η κυοφορούσα σιωπή είναι, νομίζω, η προτιμότερη και κυρίως η εντιμότερη στάση που μπορεί να κρατήσει κανείς προς εαυτούς και αλλήλους ...

    Άλλωστε μετά απ όσα έγραψαν οι Nikos Dimou, Ihadafarminafrica, και κυρίως, ο Zontas νομίζω ότι το συνήθως σοβαροφανές playground έχει αποκτήσει μια μάλλον μελαγχολική απόχρωση για τους περισσότερους από εμάς ...

    ReplyDelete
  63. Πάνω στην ώρα.Μόλις γύρισα από τη πρωτεύουσα όπου βρισκόμουν τις τελευταίες 36 ώρες.Τη παρακολουθώ από τα παιδικά μου χρόνια, ηλικία 5-6 ετών .Ένα πρόβλημα υγείας με ανάγκαζε να την επισκέπτομαι κάθε 2 μήνες περίπου.Μετά σα φοιτητής έζησα άλλα 4 χρόνια (Πατήσια).Φεύγοντας δεν έκοψα τους δεσμούς μου αραιές επισκέψεις κάθε 6μηνο περιπου.Την έβλεπα να αλλάζει από την απόσταση του επισκέπτη.Δεν μπορώ να πω ότι την είχα συμπαθήσει ιδιαίτερα, άλλωστε η επιλογή μου ήταν η επαρχία.Όμως πριν 5 χρόνια γνώρισα έναν εραστή της.Ένας άνθρωπος με τον οποίο μετά γίναμε στενοί φίλοι και την λάτρευε.Μαζί του την ξαναείδα με άλλο μάτι, πήγα πάλι στις γειτονιές που σύχναζα και ανακάλυψα ομορφιές που δεν τις έβλεπα.Τώρα όταν έρχομαι την χαίρομαι και τολμώ να πω πως παίζει και ένας κρυφός έρωτας.Έφτασα στο σημείο να αγαπήσω πραγματικά την Αθήνα.Είναι πόλη με πολλές φανερές και κρυφές ομορφιές.

    ReplyDelete
  64. stavros p.(isisdoros) said...
    "Έφτασα στο σημείο να αγαπήσω πραγματικά την Αθήνα.Είναι πόλη με πολλές φανερές και κρυφές ομορφιές".

    Είναι όπως όταν αγαπάς έναν άνθρωπο. Οι απέξω λένε: "τι της βρίσκει;" "τι του βρίσκει;". Αλλά εσύ ξαίρεις.

    ReplyDelete
  65. Να πω κάτι και για τον ζωγράφο:

    Ο Κώστας Μαλάμος ήταν καθηγητής μου στο Κολέγιο. Ρεαλιστής ζωγράφος με στέρεα τεχνική ευτύχησε να περάσει τα 90, ζωγραφίζοντας.

    ReplyDelete
  66. αν δεν υπήρχαν οι κόκκινες μέρες δεν θα αναγνωρίζαμε και τις πράσινες...

    εγώ αναρωτιέμαι τι είχε συμβεί τις 25 αυγούστου του 1954 και έκτοτε το ημερολόγιο είχε μείνει ανέγγιχτο....
    να μην κατάλαβα καλά το κείμενο;

    ReplyDelete
  67. a, sorry, μήπως έπρεπε πρώτα να ζητήσω τον λόγο;

    σε μια πολύ γρήγορη ματιά στα σχόλια είδα ότι όλοι σας λίγο - πολύ "γνωρίζεστε"

    μα εγώ πρώτη φορά βρίσκομαι εδώ, έρχομαι και από μακρινή πόλη... και είπα, με την ευκαιρία να ξαποστάσω και λιγάκι ;-)

    ReplyDelete
  68. Nίκο, ένα γρήγορο γεια!

    Πολύ χαίρομαι που αυτή η μέρα έληξε ακριβώς όπως είχε ξεκινήσει, χωρίς ούτε ένα συννεφάκι, σαν τον ουρανό της Αθήνας εκείνο το πρωινό.
    Μέχρι να τελειώσω την ανάγνωση, φοόμουν υποσυνείδητα πως κάτι τρομερό θα συνέβαινε, που θα τα ανέτρεπε όλα. Τι ανακούφιση! Ούτε καν η ημερομηνία δεν σήμαινε τίποτε κακό, τίποτε δυσάρεστο.

    Και το ανησυχητικό του πράγματος: Είχα αυτό το φόβο, ενώ το κείμενο ξεκινούσε τόσο όμορφα.

    'Η στραβός είν' ο γυαλός ή στραβά αρμενίζουμε...

    ReplyDelete
  69. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  70. i had a farm, zontas

    πολύ καλά σχόλια, του πρώτου γιατί χτύπησε διάνα, του δεύτερου γιατί είναι τόσο, μα τόσο αληθινό. Οποιος έχει περάσει προ πολλού τα χρόνια της ανεμελιάς, όταν το αύριο φαινόταν μακρινό και οι μέρες μεγάλες σε διάρκεια και πάντα συναρπαστικές, βρίσκει τον εαυτό του σε αυτό το κείμενο.

    farmer, θυμάμαι μια σκηνή από μια ταινία με τη Λιζ Τέιλορ και -νομίζω- τον Μπάρτον, που όμως δεν είχα δει ολόκληρη ποτέ, και ακόμη και τώρα δεν έχω καταφέρει να εντοπίσω τον τίτλο της, για να τη δω. Θυμάμαι όμως αυτή τη σκηνή, όταν την πέτυχα στην τηλεόραση ένα βράδυ, όταν η Τέιλορ λέει κάτι σαν: κανω ένα βήμα και ήδη αυτό που κάνω έχει περάσει στο παρελθόν, είναι κάτι που έγινε, και έχει ήδη πάψει να υπάρχει. Είναι παρελθόν.

    Ζούμε τα πάντα στο τώρα, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορούμε να μείνουμε στο τώρα, ακόμη κι όταν το θέλουμε με κάθε μας κύτταρο. Kι αυτό είναι όλη μας η ζωή, μια μετατόπιση από αυτό το τώρα, στο επόμενο τώρα, η διαρκής μάχη ενάντια στο χρόνο.

    Τώρα που μεγαλώνω σιγά-σιγά, καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να ξαναζήσεις όπως όταν ήσουν παιδί: Κάθε μέρα ήταν ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΜΕΡΑ, τώρα είναι απλά μια διαρκής κίνηση άνευ ουσίας τις περισσότερες φορές.

    Είναι ωραίο πράγμα να αλλάζεις τη ζωή σου εκ βάθρων, να ξεριζώνεις τις συνήθειες, όπως τα ζιζάνια γύρω από τα λουλούδια στον κήπο... Να αρχίζεις ξανά από την αρχή, να ξεχνάς τι σημαίνει ρολόι με δείκτες, και να κάνεις το χρόνο σύντροφο κι όχι εχθρό σου. Αν όχι το μεγαλύτερο, σίγουρα μεγάλο στοίχημα. Εμένα με βασανίζει σταθερά, καιρό τώρα.

    ReplyDelete
  71. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  72. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  73. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  74. Κείμενα σαν κι΄αυτό με κάνουν να ευλογώ αυτούς που σκέφτηκαν να φτιάξουν το διαδίκτυο και τα blogs.
    Ευχαριστώ Γάτε.

    ReplyDelete
  75. Nίκο μου, κάτι έπαθε πάλι ο blogger και το ίδιο σχόλιο εμφανίστηκε 4 φορές... Δεν μπορώ να τα σβήσω, αν θέλεις...

    Καλησπέρα και καληνύχτα σε όλους.

    ReplyDelete
  76. simela meletlidou said...
    "εγώ αναρωτιέμαι τι είχε συμβεί τις 25 αυγούστου του 1954 και έκτοτε το ημερολόγιο είχε μείνει ανέγγιχτο...."

    Δεν "συνέβη" τότε κάτι. Ο άνθρωπος στον οποίο αναφέρεται αυτό το κείμενο μεταφέρθηκε (time warp) δεκαετίες πίσω και έζησε μία μέρα του παρελθόντος του...

    Επιστημονική φαντασία ή νοσταλγία - διαλέξτε...

    ReplyDelete
  77. εντάξει, τώρα μπόρεσα και τα έσβησα εγώ.

    Επιστρέφω αργότερα.

    ReplyDelete
  78. blade runner said...
    "εντάξει, τώρα μπόρεσα και τα έσβησα εγώ.
    Επιστρέφω αργότερα".

    ακολούθησα την παράκλησή σου και έσβησα κι εγώ - με αποτέλεσμα να σβήσουν και τα 4. Οι φοβεροί ετεροχρονισμοί του blogger.

    ReplyDelete
  79. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  80. Κάπως έτσι ονειρεύομαι να είναι του μέλλοντος οι μέρες μας:

    να ξεκινούν με υγεία, ένα φιλί κι ένα χαμόγελο,

    να δύουν σε όνειρα ζεστά και τρυφερά

    κι ύστερα πάλι το φιλί

    κι ύστερα πάλι το όνειρο

    κι όλος ο κοσμος να διαβαίνει σ΄
    ένα δρόμο ανεμπόδιστα "ολοπράσινο"

    όπου η χαρά θα περισσεύει
    κι ο πόνος θά ναι λιγοστός.

    Κάπως ετσι...



    Με αγάπη

    Παράγραφος

    ReplyDelete
  81. ναι, όλα αυτά τα blogs, internet κλπ, είναι καλά, πολύ καλά που μας φέρνουν τόσο κοντά και μια χαρά τα λέμε, εσείς από μέρη της Ελλάδας εγώ από Σουηδία, όμως μη ξεχνάμε ότι αυτά ακριβώς είναι και η αιτία που σήμερα τρέχουμε σαν τον Θ. Βέγγο.

    Ο κύριος στο κείμενο έζησε μια μέρα του παρελθόντος, μια μέρα της εποχής που αυτά δεν υπήρχαν, παρεμπίπτοντος της χρονιάς που ενδεχομένως γεννήθηκα κι εγώ...!

    Μη ξεχνάμε ότι όλοι εμείς, του κόσμου του ιντερνετ, ζούμε διπλή ζωή!
    Μια στην πραγματική, στις οικογένειες μας, στις δουλειές μας, στις υποχρεώσεις της καθημερινότητάς μας και μια εδώ, μπροστά τα λαπτοπ μας και στα pc μας.

    Να μην τρέχεις μετά και πάνω στην βιασύνη σου να σου φαίνεται ότι όλα τα φανάρια είναι κόκκινα;

    ReplyDelete
  82. Θέματα μέσα στο κύριο θέμα>>>

    α) αν μπορούσατε να γυρίσετε με μία μηχανή χρόνου και να ζήσετε 1 εβδομάδα στο παρελθόν (χρόνο, τόπο) ποιόν θα επιλέγατε (ως ο εαθτός σας, όχι ΒΙΠ πρόσωπο της εποχής)?

    β) Αν αντί για μία εβδομάδα θα έπρεπε αναγκαστικά (για τεχνικούς λόγους) να ζήσετε το υπόλοιπο της ζωή σας σε αυτό το χρόνο/τόπο?

    ReplyDelete
  83. @ georgia (rednet69)

    Οχι georgia το είπε η Donna Orange, μια τύπισα που ξέρει να ζυγιάζει ανάμεσα στις μόδες της επιστήμης σαν αητός

    ReplyDelete
  84. Ο Αφρικανος αυτοβανδαλιζει τα σχολια του με τα κεφαλαια γραμματα. Καλωςηλθε η κ. Μελετιδου. Επι του θεματος,δεν εχω να προσθεσω.

    ReplyDelete
  85. Μετά τα σχόλια της first lady, τι να προσθέσω εγώ;
    Μόνο μια συνταγή για νοσταλγούντες και μη.
    Ζεστάνετε λίγο κόκκινο κρασί ανακατεύοντας το με λίγη ζάχαρη και κάποιο χυμό. Μετά προσθέσετε μπόλικη κανέλλα. Κατόπιν ντυθειτε γερά και βγείτε στη βεράντα να το πιείτε.
    Και όταν ξαναμπείτε μέσα, .... you know the rest...

    ReplyDelete
  86. @zontas:


    Δεν τη γνωρίζω - ευχαριστώ πάντως!

    ReplyDelete
  87. Ημίχρονο

    Η ΑΕΚ προηγείται της Milan 1-0!

    ReplyDelete
  88. simela meletlidou

    Καλώς μας ήρθατε από τον μακρινό βορρά - δεν είστε η μόνη. Οι μισοί επισκέπτες αυτού του blog ζουν εκτός Ελλάδος.

    ReplyDelete
  89. Nikos Dimou said... Οι μισοί επισκέπτες αυτού του blog ζουν εκτός Ελλάδος.
    --------


    Κι απ' τους άλλους μισούς αρκετοί θα θέλαν να ζουν εκτός.

    ReplyDelete
  90. Πριν διαβάσω τα σχόλια δεν είχα διακρίνει κανένα ίχνος νοσταλγίας στο κείμενο του ποστ.

    Μετά τα σχόλια το ξαναδιάβασα και εξακολουθώ να μη διακρίνω...

    Όλα τα φώτα κάλλιστα μπορούν να είναι πράσινα και στις λεωφόρους του μέλλοντός μας.

    ReplyDelete
  91. «Αλλ’

    όπου και να ταξιδέψω
    η Ελλάδα με λυτρώνει

    σε ό,τι ανόθευτο ακόμα

    ελαφρά περιφέροντας πνεύματα.
    και κουβαλώντας μόνο κίνηση
    κι ανέμου στήμονες

    πουλί θα γίνω

    στο περίσσευμα της μέρας
    και στο άλλο ημισφαίριο. Της λήθης»

    Να ξυπνώ το πρωί σε ευθυμία
    Κι ένα τραγούδι τυχαιότητας να μου αλλάζει τη μέρα. Και τη μελαγχολία.
    Να θυμάμαι πως έχω ένα φίλο που νοιάζεται. Ένα παιδί που αναπνέει. Ένα σύντροφο που ομορφαίνει. Μια ζωή... που μπορεί και να πετύχει και μπορεί όχι. Αλλά σήμερα έχουν όλα ένα φως υπόσχεσης. Σήμερα δεν τη χάνω με τίποτα αυτή τη μέρα!

    ReplyDelete
  92. Harrygreco – nicodimou, ευχαριστώ για τα καλωσορίσματα...
    nicodimou, δεν ξέρω να παρακολουθείς τα mail σου...
    αntvol, ευχαριστώ που με παρηγορείς με το: και οι άλλοι μισοί θα ‘θελαν να είναι έξω...

    Όσο για την πρόταση του demosthenes στο παρελθόν (χρόνος τόπος) πώς θα επιλέγαμε να ζήσουμε για μια εβδομάδα ή για ένα χρόνο, προσπάθησα να σκεφτώ μα καταλήγω στο: όπου ζεις εκεί πατρίς, αρκεί το δικό σου σπίτι (τον εαυτό σου) να έχεις καλά χτισμένο... ίσως, όμως, και να κάνω λάθος, δεν ξέρω...

    ReplyDelete
  93. γεια σας, ο τιτλος "Ολα τα φωτα ηταν πρασινα" (εμφαση στο "Ολα") μου θυμισε ενα παρεμφερες τραγουδι των Pink FLoyd:

    "High Hopes"

    http://www.youtube.com/watch?v=LMTNuhhLAFk

    Beyond the horizon of the place we lived when we were young
    In a world of magnets and miracles
    Our thoughts strayed constantly and without boundary
    (...)
    The grass was greener
    The light was brighter
    The taste was sweeter
    The nights of wonder
    With friends surrounded
    The dawn mist glowing
    The water flowing
    The endless river


    η εξιδανικευση του παρελθοντος

    ReplyDelete
  94. Χάθηκαν οι ΑΕΚτζήδες ... Τι να κάνουν άραγε, αναρωτιέμαι ...

    ReplyDelete
  95. Ποιος είπε πως δεν γίνονται θαύματα; Η ΑΕΚ κέρδισε την Milan!

    ReplyDelete
  96. Πες μας βρε Σιμέλα κάνα νέο από κει που 'σαι μέχρι να τελειώσει ο αγώνας ...

    ReplyDelete
  97. Antvol
    Πίνουν το κρασί μου.
    Δοκίμασε το και θα χάσουμε και εσένα.
    Ασε που οι ιστορίες σου θα γίνουν μετά όλες με happy end.

    Νομίζω ξέχασα να πω ότι προσθέτουμε και λιγο κονιάκ.

    ReplyDelete
  98. Κάποτε, σε χρόνια που δεν θα 'ρθουν, έζησε στη γη ένας ταξιδιώτης. Εζησε κάνοντας το αύριο χτες και αυτός ανάμεσά τους. Θα μπορούσε κανείς να πει πως κρεμόταν εκεί ακούραστος, ζυγίζοντάς τα προσεκτικά, με ευλάβεια που λίγοι αφιερώνουν. Ενα σακίδιο στην πλάτη με τα πράγματα που έπαιρνε από κάθε τόπο και ένα μακρύ ραβδί για να προχωρά...

    Σε κάθε κατηφόρα αναπολούσε το χτές, αναβίωνε τις στιγμές, αναλογιζόταν τις εμπειρίες και "ξυπνούσε" πρόσωπα αγαπημένα, χαμένα από καιρό, σε συζητήσεις ατέρμονες μακριά από του χρόνου την τριβή.

    Στο τέρμα τους απολάμβανε την σκιά κάποιου δέντρου -ο πλάτανος ήταν το ιδανικότερο- και έτρωγε αργά για να μην ταράξει τον ειρμό των σκέψεών του, καθώς γαλήνια τριγύριζαν αυτές στο παρελθόν μαλακώνοντας ακόμα και τις πιο σκληρές τύψεις. Το φαγητό ήταν πάντα κρύο. Το ζέσταινε με υπομονή στο στόμα του δίνοντάς του πίσω τη γεύση του, και έτσι έπαιρνε χαρά ακόμα και από τα πιο άγευστα. Το δισάκι του, άλλωστε, σπάνια είχε κάτι το σημαντικό, οπότε την αξία έπρεπε να την προσθέσει ο ίδιος στο λιτό του τραπέζι.

    Οταν κάποια στιγμή ερχόταν η δίψα, το δέντρο έγερνε και ο ήλιος το προσπερνούσε και φώτιζε το αφυδατωμένο του πρόσωπο. Ανοιγε το φλασκί του και καθώς πλημμύριζε το στόμα του με νερό, ο λογισμός του, χαμένος μέχρι τότε σε μνήμες γλυκές, άρχιζε να βουλιάζει μέσα στην επόμενη πηγή.

    Ετσι έπαιρνε γρήγορα το δρόμο, ευλογημένος με τις ανηφόρες που είχε άπλετες μπροστά του. Ηξερε πως το πιο δροσερό νερό στο έδιναν μόνο τα ψηλά βουνά και πως ο ιδρώτας σου το έκανε πιο εύγευστο, πιο νόστιμο από το αναγκαίο.

    Τι κι αν μέσα στο φλασκί του έχανε γρήγορα τη δροσιά του... Ενας λόγος παραπάνω για να ξανανέβει ψηλά. Να ξαναθυμηθεί το δέος, τον ίλιγγο, να νιώσει ξανά την δύναμη του αέρα καθώς αυτός θροΐζει μέσα στα φυλλώματα των αειθαλών ή χτυπάει με ορμή εφηβική πάνω στα γυμνά, απόκρημνα πλευρά των βουνών και χάνεται μέχρι την επόμενη πνοή.

    Κάποιες ανηφόρες, όμως, ήταν πιο ζόρικες. Το έδαφος τους δύσβατο, διάσπαρτο με πέτρες και βράχια γλιστερά που σε έβγαζαν από την νοητή ευθεία. Σε κάθε βήμα, γίνονταν ακόμα πιο ανηφορικές, ώσπου άρχιζαν να φαντάζουν ανούσιες και μόνο δέλεαρ, πλέον, η πηγή.
    Τέτοιες ανηφόρες τον είχαν κάνει συχνά να κορέσει την δίψα του με νερό βρώμικο και ζεστό, από μίζερες λιμνούλες στους πρόποδες της υπέρβασης.

    Οταν ήταν νεότερος, όταν τα πόδια του ήταν πιο γερά και η καρδιά του όχι μόνο άντεχε αλλά και λαχταρούσε, μπορούσε να ακούσει τα καλέσματα των κορυφών, να βάλει πιο εύκολα κίνητρα στα πονεμένα του γόνατα, να δώσει μεγαλύτερη αξία στο λαχάνιασμά του.

    Εδώ και χρόνια, όμως, ένιωθε σαν γάϊδαρος που βαρέθηκε τα καρότα... Ολα έμοιαζαν πια να έχουν την ίδια γεύση αλλά, με τόσα χρόνια να τον βαραίνουν, φοβόταν να λύσει το κορδόνι και να αλλάξει το δόλωμα. Φοβόταν πως δεν θα τα καταφέρει, πως απλά θα σημάνει της διαδρομής το τέλος μια ώρα αρχύτερα. Ετσι, λοιπόν, ευχαριστούσε τη μοίρα του για την ανικανότητά του να απαξιώσει τα καρότα πιο γρήγορα.

    Πολλές ήταν οι φορές που προσπάθησε να αναλογιστεί τι θα γινόταν αν η αίσθηση της γεύσης του ήταν πιο δυνατή, αν είχε βαρεθεί το δόλωμα νωρίτερα, τότε που ήταν πιο νέος, πιο άπληστος απέναντι στα νέα ερεθίσματα. Τότε ευχαριστούσε ξανά τη μοίρα του που ο νους του αδυνατούσε να πλάσει ένα τόσο μεγάλο "Αν" με τη φαντασία του. Κι ευχαριστούσε διπλά τη φύση για το μεγαλειό της.

    Ο χρόνος κύλησε, οι μέρες τώρα, βήματα μικρά σ' έναν δρόμο μακρύ που έφτανε στο τέλος του. Καθώς κατέβαινε την τελευταία του κατηφόρα, το μέλλον ξέφτιζε στο παρελθόν και το παρόν πλησίαζε απειλητικά. Μια σκιά που δεν είχε ξαναδεί, μια απειλή που δεν είχε υπολογίσει και η παρατεταμένη του άγνοια μια ευλογία για την οποία δεν είχε πει ποτέ, ούτε ένα ευχαριστώ.

    Μέσα στον ουρανό που σκοτείνιαζε ευγνωμονούσε για το φως, στην άπνοια που επικρατούσε το πιο απαλό αεράκι έμοιαζε άνεμος και ενώπιον της σιωπής που τον περίμενε, οι βροντές των κεραυνών αποκτούσαν ξαφνικά νόημα.

    Στα λίγα μέτρα που απέμεναν για να τελειώσει η κατηφόρα, τρέκλιζε.
    Η πραγματικότητα χανόταν στην ολοένα και εντονότερη περιδίνιση της μνήμης του. Οι αναμνήσεις ζωντάνευαν ως άγγελοι, χόρευαν με ρυθμό αφύσικο μπροστά του, τον παρέσερναν να τους ακολουθήσει μακριά...

    Τώρα πια η κατηφόρα είχε τελειώσει, η ανηφόρα που έπρεπε να είναι στη θέση της, είχε σβήσει από τα γέρικα μάτια του. Γύρω του για πρώτη φορά ένα ίσωμα που φάνταζε απέραντο. Δεν το άντεχε, δεν ήταν φτιαγμένος γι' αυτό, τον πονούσε.

    Αφέθηκε.. Σε έρωτες μεγάλους, σε πόθους ανικανοποίητους, σε προσμονές που δεν γνώρισαν λύτρωση... Για κάθε ανάμνηση γλυκιά, δύο πικρές... Για ένα ποτήρι γεμάτο, δύο άδεια... Δεν τον ένοιαζε, όμως, πλέον η ζυγαριά...

    Ξάπλωσε στο χώμα, ευχαρίστησε για το ταξίδι, και έφυγε σαν να μην ήρθε ποτέ...

    ReplyDelete
  99. Συγχαρητήρια για την ΑΕΚ τότε.

    ReplyDelete
  100. Πανάσχημη said...
    Πίνουν το κρασί μου.
    Δοκίμασε το και θα χάσουμε και εσένα.
    -------
    Μην ελπίζεις, δεν με ξεφορτώνεσαι τόσο εύκολα.

    ReplyDelete
  101. simela τίποτα στο email μου...

    ReplyDelete
  102. Μετά την περηφανή νίκη της ομάδας του Γάτου, ο τίτλος αλλάζει: "Για τη Μίλαν όλα τα φώτα ήταν κίτρινα".

    ReplyDelete
  103. reactor 69 ωραίο το post σου (όχι, δεν ήταν σχόλιο - ήταν διπλάσιο από το δικό μου αρχικό post).

    Αλλά γιατί σε χρόνους που δεν θα έρθουν... αφού για μένα έχουν ήδη έρθει

    και κάποτε θα έρθουν για όλους;

    ReplyDelete
  104. Μας μέθυσε πάλι η ΑΕΚ!!! :))))))

    ReplyDelete
  105. Και πριν σας αποχαιρετήσω για σήμερα να σας θυμήσω μια εργάρα του παρελθονος, το MASH.
    Αξέχαστο αριστούργημα. Με εκίνο το υπέροχο τραγούδι SUICIDE IS PAINLESS

    Through early morning fog I see,
    Visions of the things to be,
    The pains that are withheld for me,
    I realize and I can see...

    That suicide is painless.
    It brings on many changes.
    And I can take or leave it if I please.

    Ο σκηνοθέτης του, ο Robert Altman πέθανε πριν απο λίγες ώρες.

    Θα μου λείψει.

    ReplyDelete
  106. Καλησπέρα στην παρέα!!!

    (ωραίο κείμενο, ωραίοι πίνακες, ωραία σχόλια, μοντ α-λα-καρτ, μια χαρά!!!)

    Σας απολαμβάνω σήμερα. Το μόνο που μου έρχεται συνέχεια είναι τι γίνεται όταν εσένα της χρυσής μετριότητας, που δεν έχεις κερδίσει λαχείο, διαγωνισμό, στοίχημα ποτέ, μαι μέρα "σε πάει". Και σου κάθεται τουρλωτό-τουρλωτό το πράσινο κύμα. και πάνω που ανεβάζεις επιτέλους στροφές και γίνεσαι ένα με τη ροή, πέφτει με όλη την κακή του φόρα ο άλλος που του γ.....ται ο Δίας και σε διαμελίζει...

    Synchronicity is way underrated!

    ("Ποιά όλα πράσινα το στανιό μου μέσα, διακόσα χρόνια και κάθε 12, ντιν-ντον, κολοκύθα!" είπε η Σταχτοπούτα κι αναστέναξε...)
    :)))

    (Κι ενεστώτας? Μικρή βιαζόμουν να μεγαλώσω. Αγρια. Τώρα! Μετά να γευτώ τα πάντα. Τωρααααα! Αργότερα να συγκρατήσω τον χρόνο, όπα καλώς... Τώρα ζω ήδη στο μέλλον, με τα μωρά να πρέπει αν τα προσέχω 50 βήματα μπροστά - όχι το δικό μου, το δικό τους μέλλον. Ακόμη είμαι στο παρελθόν, "μα πώς βρέθηκα εγώ εδώ? Πότε?". Κι όπου νά'ναι με βλέπω να ζαχαρώνω κάνα Φουστάνο... Η μόνη φάση που είμαι εντελώς παρούσα στο παρόν, ειναι με άλλον έναν "Παρών!". Ερωτα μεγάλο. Σμιχτά όσο δεν παίρνει. Τότε εδώ και τώρα. Μετά, άστα και χέστα πάλι! Με βλέπω να αναπολώ περασμένα μεγαλεία..)

    (Σήμερα είμαστε ήδη η καλύτερη εκδοχή μας, πριν περάσει ακόμη έστω και μία ημέρα. Πιο νέοι πλέον από σήμερα, πότε? Μεθαύριο?!)

    (12:00?)

    ReplyDelete
  107. (Μπα, 12:07... εξι ρολόγια τριγύρω μου, εξι διαφορετικές ώρες, κι ο μπλόγκερ μία, εφτά. Κολοκύθα και πάλι πίσω 7 φορές? Να χμ-ίσω λέω...)
    :)

    ReplyDelete
  108. @κ.Δήμου,

    "Αλλά γιατί σε χρόνους που δεν θα έρθουν... αφού για μένα έχουν ήδη έρθει

    και κάποτε θα έρθουν για όλους;"

    Μέχρι στιγμής δεν έχω γνωρίσει άνθρωπο που να κατάφερε να "ισορροπήσει" ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον, χωρίς να πατήσει ποτέ στο "ίσωμα".

    Πολύ φοβάμαι πως για όλοι έχουμε ήδη γνωρίσει το μεσαίο πρόσωπο του χρόνου!

    Το κείμενο παραμένει σχόλιο καθώς το αρχικό post υπήρξε το έναυσμα. Τώρα αν μου βγήκε κάπως(!) μεγάλο, μαθημένα τα βουνά στα χιόνια και το blog σας στα σεντόνια! Συγχωρήστε με. :)))

    ReplyDelete
  109. φίλε Reactor

    αυτή είναι η ιστορία όπως την αφηγείται ένας νέος, ένας νέος που όπως όλοι μας βιάζεται να δει πως τελειώνει η παρτίδα. Όλοι όταν είμαστε νέοι βιαζόμαστε να δούμε πως τελειώνει η παρτίδα γιατί δεν έχουμε εμπιστοσύνη στους κανόνες.

    Ένας γέρος θα σου έλεγε το άλλο μισό της ιστορίας του καρότου, που είναι το μαστίγιο. Αυτό φοβούνται οι νέοι νομίζω εγώ και βιάζονται να κρυφοκοιτάξουν το τέλος, φοβούνται το μαστίγιο. Ο γέρος συνήθως δεν το φοβάται το μαστίγιο γιατί το έζησε, το κατάλαβε. Το μαστίγιο είναι φτιαγμένο από καρότο και το καρότο είναι μαστίγιο και δεν χωρίζουν αυτά τα δυό, όπως δεν χωρίζει κι ο χρόνος.

    Αλλά θέλω να κρατήσω κάτι από την ιστορία σαν το πιό σημαντικό (κρίμα που δεν μπορώ εδώ πρόχειρα να πατήσω ένα bold):

    Το φαγητό ήταν πάντα κρύο. Το ζέσταινε με υπομονή στο στόμα του δίνοντάς του πίσω τη γεύση του, και έτσι έπαιρνε χαρά ακόμα και από τα πιο άγευστα.

    ReplyDelete
  110. εγώ ακούω Τσακ Μπέρυ και πίνω Μαρτίνι - έχω πιει τόσο που μοιάζω με τον αστακό του Φουτουράμα:))

    reelin and rockin

    ReplyDelete
  111. Θεά τι έγινε; Με τα πράσινα φώτα η κίτρινη κολοκύθα έγινε κολοκυθόπητα;

    ReplyDelete
  112. @Zontas,

    Φίλε μου το μαστίγιο δεν είναι το καρότο, είναι το νερό. Το καρότο είναι οι επιθυμίες, τα όνειρα, αυτό που σε κάνει να σηκωθείς από το κρεβάτι, εκείνο που σε ωθεί να πιείς δροσερό, και όχι βρώμικο νερό.

    Κάνεις λάθος, δεν βιάζομαι καθόλου να δω πως τελειώνει η παρτίδα, στο ίσωμα έχω πατήσει εδώ και καιρό. Καμμιά ανηφόρα περιμένω!

    Αυτή την ιστορία, την αφηγείται ένας άνθρωπος με 22 χρόνια, 88 εποχές και 8030 μέρες στο σακίδιό του. Αλλοι ίσως να έχουν ζήσει ακόμα και τον πενταπλάσιο χρόνο, αλλά ίσως και να κρατούσαν τσαντάκι.

    "αυτή είναι η ιστορία όπως την αφηγείται ένας νέος,"

    Οχι "όπως την αφηγείται", ΤΗΝ ΕΠΛΑΣΕ, ΤΗΝ ΑΦΗΓΗΘΗΚΕ. Δες την χωρίς πρίσματα αν γίνεται.

    ReplyDelete
  113. Σι(υ)μέλα (για τους μη Πόντιους συνμπλογκίτες: Σουμελά), έχετε το πιο ωραίο όνομα στον κόσμο, γιατί το τραγουδάει το πιο όμορφο τραγούδι στον κόσμο:

    Σιμέλα λεν την Παναγιάν
    Σιμέλα λεν κι εσένα
    Θα προσκυνώ την Παναγιάν
    Κι έρχουμαι μετ' εσένα...

    Απόκοσμο, ερωτικό, μαυροθαλασσίτικο άκουσμα στα 9/8 (ολόκληρο στον αέρα όμως, όχι σαν τις τρέχουσες, ρεμπέτικες παραλλαγές των χτυπητών 9ριών ζεϊμπέκικων).
    Τι κρίμα που δεν ζει πια η γιαγιά μου που το τραγουδούσε τόσο ωραία. Αλλά τι καλά που ζω εγώ, για να το/τη θυμάμαι, και να παίρνω αμπάριζα για μαστίγια και καρότα (που λένε και οι σύντεκνοι παραπάνω).

    ReplyDelete
  114. Twenty six (flashbacks).

    The number
    of years spent
    not much smaller
    than that
    of the ones
    remaining.

    meaning…

    A frequency
    of memories recalled
    as inconvenient
    as that
    of the ones
    decaying.

    meaning…

    (14/10/98)

    Twenty six (again).

    Twenty-six now
    and my life is over.
    Fifty years to be spent
    in front of the TV.
    Growth is loss,
    evolution is decay
    ...and the things nurturing me
    don’t even know I’m already cooked!

    (13/12/98)

    ***

    Είμουνα τότε στο Αμέρικα και ελαφρώς σε κατάσταση αποσύνθεσης.
    Και οι νεαροί μπρούν να νοιώσουν νοσταλγία. Ο παλιμπαιδισμός ως λογοτέχνημα-απόπειρα πάντοτε με κυνηγά (ξύπνιο και κοιμόμενο).

    ReplyDelete
  115. Reactor

    από δω που το κοιτάω δεν έχεις άδικο, αλλά παραδόξως ούτε δίκιο.

    Άλλο ομως με ιντριγκάρει εμένα, αυτό το 'αν γίνεται', εσύ τι λες γίνεται; Πως γίνεται;

    ReplyDelete
  116. @ND,

    Θεά τι έγινε; Με τα πράσινα φώτα η κίτρινη κολοκύθα έγινε κολοκυθόπητα;

    LOL LOL LOL!!!!
    :DDDDDDD

    ReplyDelete
  117. @Zontas,

    "από δω που το κοιτάω δεν έχεις άδικο, αλλά παραδόξως ούτε δίκιο."

    Μπορείς, λοιπόν, να το δεις ως παράδοξο! Τώρα αν θες να το αναλύσεις, σκέψου απλά πως θα το έβλεπες αν στο profile μου δεν είχα βάλει ηλικία, αν είχα δηλώσει πως είμαι ογδοντάρης ή, απλά, αναλογιζόμενος πως ψεύδομαι και το 22 δεν είναι η πραγματική μου ηλικία.

    Η αλήθεια, ωστόσο, είναι εκεί, οι δρόμοι για να την προσεγγίσεις πολλοί και εσύ "ελεύθερος"* να διαλέξεις. Δεν γινεται να σου πω το "πώς", πιστεύω πως τα "καρότα" δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται στους ανθρώπους.

    *Εχω δηλώσει και στο παρελθόν πως για μένα η ελεύθερη βούληση είναι το Παραμύθι όλων των εποχών. Είναι, δεν πιστεύω πως είναι.

    ReplyDelete
  118. "στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα".

    Πάλι τα ίδια θα έκανα, με διαφορετικό λάθος στο τέλος. Και μετά θα ξανάλεγα "στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα".

    Διότι όλες οι πράξεις είναι τελειωτικές. Γι' αυτό και θα συνεχίσω να πράττω. Μόλις συνέλθω. Τα πρώτα βήματα είναι χορευτικά, όπως και τότε.

    Πάλι δεν θέλω να κοιμάμαι. Προσπαθώ να κουράζομαι όλο και περισσότερο. Παλιά όταν χώριζα, ένιωθα 18 χρονών παλικαράκι την άλλη μέρα, πάντα χαρούμενος που βγήκα από το "βάλτο". Τούτη τη φορά, λες και με εγχειρήσανε και τραβήξανε τη μισή μου σάρκα. Σε μια στιγμή. Παλεύω να βρω κάτι που δεν θ' αφήσει ορατά σημάδια. Κι ας μην ήταν δα κι αυτή τίποτα ξεχωριστό, ήταν κομμάτι δικό μου. Πήρα τον πατέρα της, μου είπε κι αυτή περίπου τα ίδια, αλλά δεν το δείχνει τόσο δραματικά όσο εγώ (αυτοί οι φάκιν Ινδιάνοι μέχρι να πούνε κάτι πρέπει να περάσουν πρώτα 15 τρένα -- εμείς οι Έλληνες ξεσηκώνουμε το σύμπαν γιατί φταρνίστηκε η κατσίκα του γείτονα). Ξέρετε, οι αναμνήσεις από άλλα μέρη αφήνουν πάντα μεγαλύτερο πόνο που κουράζει, γιατί προσπαθείς να θυμηθείς, αυτή η προσπάθεια εξοντώνει.

    Η καινούργια παρτενέρ χορού μου, μου είπε ότι δεν είχε ξανακούσει τόσο ρομαντική ιστορία και με ευχαρίστησή της θα έκανε την επιμέλεια κειμένου εάν έγραφα κάτι. Της είπα ότι δεν μπορώ να γράψω, γιατί παλεύω να ρίξω ένα τόνο ζωή πάνω στ' άπλυτα, να τα κάνω παρελθόν. Να τους κάνω την τελετή κηδείας, με μουσική τσα-τσα και άψογο στυλ. Την άλλη φορά που θα με τρέχει η καρδιά πέρα δώθε, θα πάρω μαζί μου κι ένα συγγραφέα, να με ακολουθεί να γράφει αυτός, να κάνω εγώ, να βγούνε όλα τα γραφτά ψεύτικα, να ησυχάσω. Αν υπάρξει άλλη φορά, γιατί κοντεύουμε τα 40... κάνε θεέ μου να υπάρξει κι άσε τη στερνή γνώση για τους πεθαμένους, εδώ και πολλά χρόνια έχει πάψει να μ' ενδιαφέρει η στερνή γνώση ούτως ή άλλως, δεν μπορείς να ζήσεις με δαύτηνε.

    Λευτέρης

    ReplyDelete
  119. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  120. Καλησπέρα σε όλους και μπράβο στους Αεκτζήδες!

    Καλό το post για την νοσταλγία αλλά επιτρέψτε μου ακόμα μιά φορά να σας θυμίσω ότι Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα. Οι γραφικές αναμνήσεις για μιά Αθήνα που υπήρχε κάποτε καλές είναι αλλά η επαρχία συνεχίζει να διατηρεί τρόπους ζωής ακριβώς όπως τους περιγράφει ο ΝΔ στο κείμενο του:
    Βλέπεις φίλους χωρίς ραντεβού, δεν έχει φανάρια, η φύση είναι στα πέντε λεπτά με τα πόδια, το φαγητό είναι καλό και φτηνό, οι άνθρωποι ζεστοί, τα φρούτα γευστικά και ζουμερά.

    Φίλε Λευτέρη κουράγιο, ο πανδαμάτωρ χρόνος θα δράσει.

    Ο Φράνκυ να λέει ότι δεν έχει μετανιώσει για τίποτε προκαλώντας δάκρυα σε μεσήλικες κυρίες ("αχχχ και γω, και γω!") βρίσκεται εδώ

    Σιμέλα καλώς έρθες! Ντε φτάς; Πε βρε τεμέτερον, σιν Σουηδίαν εν ο παράδεισον όπως λέ μας τ' αφεντικόν;

    Καληνύχτα and stay cool and out of Athens!

    ReplyDelete
  121. Καιρό τώρα με βασανιζει ένα ερώτημα
    Αισιοδοξία ή απαισιοδοξία να νιώσει κανείσ παρατηρώντας πόσοι ατάλαντοι κειμενογράφοι φιλοξενούνται στις εφημερίδες.

    ReplyDelete
  122. Και μιά και μιλάμε για Franky δέστε κι αυτό το ερασιτεχνικό μεν πολύ καλό δε βιντεάκι με θέμα και μουσική επένδυση την NYC, εδώ

    ReplyDelete
  123. Να κάνουμε μία αντιστροφή?
    Το σήμερα '55 και το '55 σήμερα.
    Να γυρνάω από τη δουλειά, δουλεία θα ήταν, στο σπίτι.
    Να πρέπει να παραλάβω το φαγητό από το φούρνο, που μέχρι να σερβιριστεί γίνεται χτεσινό.
    Αν ετοιμαζόταν σπίτι θα έπρεπε η 'νοικοκυρά΄ του σπιτιού να τρομπάρει όλη την ώρα τη γκαζιέρα και να ήταν και τυχερή αν δεν έσκαγε επάνω της κιόλας.
    Να κάναμε όλοι στην οικογένεια μπάνιο με τη σειρά στη ..σκάφη, με το νερό να ζεσταίνεται σε κατσαρόλες στη γκαζιέρα..
    Και μετά, το απόγευμα, η ώρα της κουβέντας να μην έρχεται ποτέ. Η κυρά του σπιτιού να πρέπει να μπουγαδιάσει τα ρούχα στη σκάφη. Με χέρια ροζιασμένα/κατεστραμένα από τα απορρυπαντικά.
    Γνώριμο σκηνικό. Στην καλύτερη περίπτωση από ελλ. ταινίες.
    Και το ψυγείο με τον πάγο που ο παγοπώλης κάθε πρωί να αφήνει στην πόρτα.
    Και άντε να κοιμηθείς το βράδυ στο ίδιο αναγκαστικά δωμάτιο με τους γονείς σου. Το κεφάλι στον τοίχο μου φώναζε ο πατέρας μου! Και ο τοίχος να στάζει νερά από την υγρασία..

    Τι καλά που ήταν τότε το '55.
    Τότε που υπήρχαν πλυντήρια, κουζίνες, στερεοφωνικά, υπολογιστές...
    Μου λείπουν στιγμές χαλάρωσης και γέλιου όπως αυτή:

    Goofy Cats!

    ReplyDelete
  124. Μήπως λοιπόν το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε για να έχουμε the best of both worlds είναι να ζήσουμε σε μία πόλη με πληθυσμό όσον εκείνο το '55 αλλά σε σημερινή εκδοχή, όπως ο φίλος Αντώνης Λιόλιος μας λέει;

    Νομίζω πως τα προβλήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε σήμερα είναι λιγότερα από εκείνα του '55 που ας μην γελιόμαστε, δεν ξέραμε που και πως πηγαίναμε και ήμασταν ευχαριστημένοι που απλώς επιβιώναμε..

    Ισως ανοίξω άλλο θέμα μέσα στο θέμα αλλά νομίζω πως πρέπει να σταματήσουμε (σταματήσουν για την ακρίβεια) να γεννοβολάνε 5 5 ή και παραπάνω τα παιδιά οπαδοί θρησκειών καταστρεπτικών για τον πλανήτη σπίτι μας;
    Εχουν πάρει χαμπάρι πως λίγο να 'βήξει' η Γη-Γαία-Μητέρα μας, θα μας φτύσει σαν παράσιτα;

    Σε ένα πάρκο στην Αμερική, παρατήρησαν πως καταστρεφόταν. Είδαν πως η αιτία ήταν η εξαφάνιση των λύκων. Αποτέλεσμα; Υπερπληθυσμός των ελαφιών τα οποία κατέτρωγαν την χλωρίδα με αποτέλεσμα την καταστροφή όλου του οικοσυστήματος.
    Εισήγαγαν λύκους και όλα επανέρχονται σταδιακά σε ισορροπία.

    Για εμάς, οι λύκοι ποιοί πρέπει να είναι;
    Εμείς οι ίδιοι ίσως;

    ReplyDelete
  125. Somebody μιλάς αρκετά σοφά ώστε να λοιδωρηθείς.

    Τον ύμνο της τεχνολογίας τον έχει πλέξει σε numerous occasions ο κ. Δήμου, και διαβάζοντας το κείμενο σου θυμήθηκα παλιότερα δικά του.

    Αλλά βρε somebody, πως ν' αφήσεις την Αθήνα για παράδειγμα για να ζήσεις στην απολίτιστη επαρχία και ειδικά τον Αύγουστο;

    Επειδή σου αρέσει το καλό χιούμορ, πάνε και δω για να παρακολουθήσεις μιά σπάνια επέμβαση κλωνισμού. Ελπίζω να σου αρέσει παρά την εξειδικευμένη ιατρική ορολογία.

    ReplyDelete
  126. Και επειδή πολλοί/πολλές θα μελαγχολήσετε σήμερα για την χαμένη Αθήνα/νιότη/ευκαιρία/δουλειά/σχέση όταν αναζητήσετε μιά στιγμή ανάπαυσης και ξενοιασιάς πάντε εδώ για να δείτε τι ωραία θα μπορούσε να είναι η ζωή!

    Seize the day βρε!

    ReplyDelete
  127. Otan h mnimi exei stin faretra tis mia olokliri mera xaras, tote exei, pistevo, polla antisomata. Paradoksos, to vrika poly esiodokso to keimeno sas :)

    ReplyDelete
  128. Εκείνη τη μέρα ξύπνησε ευδιάθετος πριν από το ξυπνητήρι. Είδε πως το πρηγούμενο βράδυ είχε ξεχάσει να κόψει το φύλλο του ημερολόγιου. Άντε να δω την παροιμία, είπε.

    Πίσω το φυλλαράκι έγραφε: "carpe diem".

    Μπροστά το φυλλαράκι έγραφε: 25 Αυγούστου 1954.

    Ωραία μέρα - μονολόγησε.
    Πραγματικά ήταν ωραία μέρα – ...

    .
    .
    .

    Το βράδυ, πριν πέσει στο κρεβάτι, είδε πως είχε ξεχάσει να κόψει το φύλλο του ημερολόγιου.

    Άντε να δω την παροιμία, είπε.

    Πίσω το φυλλαράκι έγραφε: "στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα".
    -Δε βαριέσαι - χασμουρήθηκε νυσταγμένος.

    Μπροστά το φυλλαράκι έγραφε: 25 Αυγούστου 1954.




    PS sorry για τη διασκευή αλλά κάπως έτσι το είχα εκλάβει το κείμενο την πρώτη φορά που το είχα διαβάσει

    ReplyDelete
  129. "Φίλε Λευτέρη κουράγιο, ο πανδαμάτωρ χρόνος θα δράσει."

    Τον πούστη το χρόνο, όλα τα καταστρέφει. "Δι' ευχών των αγίων που κλαις, που μπορείς σ' αγαπάω να λες".

    Ψάχνω να βρω κάτι να χαράξω πάλι.

    Λευτέρης

    ReplyDelete
  130. Καλημέρα!

    somebody said...
    "Να κάνουμε μία αντιστροφή?
    Το σήμερα '55 και το '55 σήμερα".

    Αυτά που γράφεις για το 55 ισχύαν το 35 - το 55 υπήρχαν ήδη ηλεκτρικές κουζίνες με φούρνο, θερμοσίφωνες και ηλεκτρικά ψυγεία...

    Όσο για την επαρχία, Αντώνη Λιόλιο μόνο στις πολύ μικρές πόλεις... οι μεγαλύτερες έχουν γίνει χειρότερες από την Αθήνα...

    ReplyDelete
  131. Μερικές,σπάνιες φορές τα πράγματα κυλούν απίστευτα ευνοικά αλλά τις περισσότερες φορές συναντάμε τα πάντα,και ευκολίες και δυσκολίες.Αυτή είναι η πραγματικότητα ο μέσος όρος,και όχι κάποιες ελαχιστες περιπτώσεις όπου όλα μα όλα μας πάνε στραβά.Τότε πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι οτι θα ξαναβρούμε τα φανάρια πάλι πράσινα.

    ReplyDelete
  132. Καλημέρα!
    Κάνω καμμιά φορά και 'γω ταξίδι πίσω στο χρόνο και ας είμαι μόλις 28.
    Και μελαγχολώ περισσότερο ακριβώς γιατί πέρασαν μόνο λόγα χρόνια και όχι 40 ή 50 και όμως....
    Συμφωνώ με τον ΝΔ για τις πόλεις της επαρχίας.
    Σαν έφηβος μεγάλωσα με την ελπίδα και τη σκέψη να μείνω μόνιμα στη Χαλκιδική.
    Ήταν τόσες μεγάλες οι διαφορές με την τερατούπολη Αθήνα που ....
    Σήμερα μάλλον δεν θέλω καν να το σκεφτώ.
    Πήγα πριν λίγες μέρες.
    Δεν είναι πια τουριστική περίοδος και όμως δεν έβρισκα να παρκάρω.
    Τα όμορφα σπίτια αντικαταστάθηκαν από τις πρώτες πολυκατοικίες τέρατα.
    Οι φίλοι μου έφτιαξαν σπίτια παλάτια (μα πως αντέχουν 2 άνθρωποι να ζουν σε σπίτια 450τ.μ.?)
    Κόβουν δέντρα για να φτιάξουν μάντρες.
    Τσιμέντο να γίνει.

    Δεν θέλω πια να πάω.
    Προτιμώ να μείνω με την νοσταλγία και τις εικόνες μου.
    Προτιμώ την original τερατούπολη από την μαιμού.
    Εδώ τουλάχιστον μπορώ να περιγράφω πως κάποτε ονειρεύτηκα να ζήσω σε ένα τόπο που δεν έχει καμμία σχέση με την Αθήνα!

    ReplyDelete
  133. ΝΔ said: "Αυτά που γράφεις για το 55 ισχύαν το 35 - το 55 υπήρχαν ήδη ηλεκτρικές κουζίνες με φούρνο, θερμοσίφωνες και ηλεκτρικά ψυγεία..."

    Καλός ο αντίλογος Νίκο μας και συμφωνώ.
    Αλλά και σήμερα υπάρχει ο core 4 quattro...
    Θυμάμαι πως στα 10 σπίτια, μόνον οι 2-3, οι "λεφτάδες" είχαν τις ανέσεις...
    Η είδηση της χρονιάς στη γειτονιά:
    Ο κυρ Κώστας ο υπάλληλος πήρε ...κούρσα!!!
    Μην ξεχνιόμαστε.. :)

    ReplyDelete
  134. @ somebody
    Να σαι καλά που με έκανες και γέλασα με τα γατιά,αλλά εκείνη η εποχή με τις δυσκολίες που πολύ σωστά περιγράφεις ηταν κοινός τόπος για τους περισσότερους και τότε το καλύτερο υπήρχε μόνο στην φαντασία μας ενώ σήμερα το καλύτερο υπάρχει στην μνήμη μας.
    Και εδω θα συμφωνήσω με το σχόλιο του mhxeirotera για τα αντισώματα που παράγει αυτή η μνήμη ωστε να ξαναφανταστούμε τα καλύτερα για να δημιουργήσουμε καινούργιες μνήμες καλύτερες απο τις πρώτες....

    ReplyDelete
  135. Περί στερνής γνώσης

    Καλό είναι να αναλύουμε και να μαθαίνουμε από τις εμπειρίες μας, από τις σωστές αποφάσεις και "επιτυχίες" μας αλλά κυρίως από τις λανθασμένες και τις "αποτυχίες" μας. "Celebrate failure" λένε π.χ. ορισμένοι διθενούς απήχησης γκουρού της διοίκησης στις ΗΠΑ και Βρετανία, διότι η αποτυχία είναι πιό "διδακτική" από την επιτυχία και θεωρούν (άκουσον. άκουσον) ότι αυτός που απέτυχε έχει περισσότερη ίσως δυνατότητα να επιτύχει την επόμενη φορά από έναν που επέτυχε!! Η διαρκής πίστη στο outsider αντί στον διαρκή νικητή/επιτυχημένο?? (Μήπως αυτό είναι τελικά, ως φιλοσοφία, ο υπαρκτός "¨φιλελευθερισμός"??) - Αρκεί βέβαια ο έχων ¨"αποτύχει"-χάσει να μην αυτο-χρεωθεί ή του χρεώνουν/φορτώνουν οι άλλοι/ο περίγυρος- η επικρατούσα νοοτροπία "ψυχολογικά" και άλλα βαρίδια στα πόδια, την ψυχή την καρδιά .....

    Δεν υπάρχουν διαρκείς winners και διαρκείς losers παρά μόνον σε αρρωστημένα ή κλειστά ή ολιγαρχικά συστήματα.

    Τον φόβο της αποτυχίας και ήττας έχουν συχνότερα οι νικητές παρά αυτοί που έχου υποστεί ήττες, σε ανοικτά συστήματα. Γι΄αυτό και δεν τους αρέσουν και προτιμούν τα "κλειστά", όπου οι απονομές τίτλων είναι δια .. βίου. Ας μην επεκταθώ.

    --------

    Περί πολύ μικρών πόλεων

    Καλή ως γενική ιδέα. Στο εξωτερικό (ΗΠΑ, Γαλλία, κ.α.), που ξέρω καλύτερα και έχω ζήσει και σε μικρές πόλεις, μέσα/δίπλα στη φύση, κάθε πόλη έχει βασικές υποδομές διαφόρων ειδών και οικονομίες κλίμακας εκ των ουκ άνευ. Και ανοικτά σχετικά συστήματα, σε "ξένους" και "περαστικούς" και ένα σχετικό πλουραλισμό. Όχι "local chiefs" κτλ. Προβλήματα έχει η παγκοσμιοποίηση αλλά και το localism.

    Το θέμα είναι σύνθετο. Υπάρχει τοπική οικονομική παραγωγή και δουλειές, υπάρχουν ικανά νοσοκομεια και παρόντες γιατροί? Σε πόσα μέρη ακόμη και σήμερα σπας ένα χέρι και σε τρέχουν στην Αθήνα άρον, άρον, π.χ.?

    --------------

    Στρατηγική γεω-οικονομία/εργασία

    α) Και πόσο καλά υποδέχονται οι ντόπιοι "ξένους" ή ακόμη και απόγόνους κατοίκους γειτονικών περιοχών? Αγοράζουν από αυτούς? Η εφαρμογή των κάθε λογής regulations γίνεται ισότιμα για αυτούς όσο και για τους "ντόπιους"? Ερωτώ, δεν γνωρίζω.

    -------------

    β) Οικονομικο-μαρκετινικός-"ρατσισμός"-σνομπισμός>>> Πόσο σοβαρά σε παίρνουν ως επιχείρηση στην Ευρώπη όταν λες ότι έχεις
    έδρα στην απόμακρη γεωγραφικά κτλ Ελλάδα? Πόσο σοβαρά σε παίρνουν στην Ελλάδα (εθνική αγορά) όταν λες ότι έχεις έδρα σε ένα νησί ή άλλη περιφεριακή γεωγραφική θέση?

    ---------------------

    Η φιλοσοφημένη μετά ΟΝΕ, μετά 04 "λιτοτητα" (το "Ελβετικό μοντέλο" που "ξεφουσκώνει")


    Τι τα χρειάζονται τα 450 τμ δύο άνθρωποι? Συμφωνώ απόλυτα, ειδικά εν έτει 2006. Όταν καταλάβουν πόσο τους "κοστίζουν", πόσο μη βιώσιμα είναι τέτοια πρότυπα κατανάλωσης και κατοχής/ιδιοκτησίας, στην Ελλάδα του 2006+, ...?

    ReplyDelete
  136. Όταν βλέπω πλεον οδηγό ακριβής κούρσας ή ιδιοκτήτη "μεγάρου" οικίας ή γραφείων, δεν τον ζηλεύω αλλά μάλλον το λυπάμαι για τις έγνοιες που έχει. Και αναρωτιεμαι πόσο προετοιμασμένος είναι να κάνει την προσαρμογή σε νέες καταστάσεις στην ρευστότητα αγορών, επαγγελμάτων, υγείας, και γενικά αναγκών της ζωής και ζήτησης, δικής του/των δικών του αλλά και του ¨"περιβάλλοντος".

    Άνευ πολύ περισσότερων εξαγωγών, η ελληνική οικονομία και αγορά ερασίας καθημερινά ματώνουν (χάνουν Ευρώ που δεν γυρνάνε πίσω) ή αν προτιμάτε, έχουν "διαρροές" (σε υδραυλικά, λάδια, κ.α.).

    Και κάποια στιγμή το όχημα κινδυνεύει να μείνει στο δρόμο (και μαζί με αυτό και οι επιβαινοντες σε αυτό). Και μετά? Όσα υπάρχοντα μπορεί να σηκώσει κανείς στις πλάτες τους και ... ωτοστόπ!

    Οι επιχειρήσεις, όταν τα έσοδα μειώνονται, δεν δανείζονται, αλλά κάνουν περικοπές (μεγάλη επιστήμη το μάνατζμεντ accounting), ειδικά στα "σταθερά" κόστη! Τι ίδιο κάνουν σιγά-σιγά και τα νοικοκυριά. Και αυτό γίνεται cascade! Έως το σημείο ......?

    Καλημέρα. Χριστούγεννα σε 1 μήνα και 3 μέρες. Ποιός έχει λεφτά για δώρα? Τι χρειάζονται τα δώρα πλέον και τι είδους δώρα?

    ReplyDelete
  137. Επαρχία αστική...
    Συγκοινωνίες ανύπαρκτες, το ΙΧ μονόδρομος...
    Μόλυνση πολλές φορές χειρότερη κι από την Αθήνα...
    Οτιδήποτε αξιόλογο (βιβλία, μουσική) μόνο κατά παραγγελία...
    Και συγχρόνως συντηριτισμός, στρατιώτικα αγήματα να υπόστελουν τη σημαία΄Παρασκευή σούρουπο και μπάντες να πεανίζουν σαν από στιγμιότυπο του 1970, τα "ανάπαυση/προσοχή" να ηχούν βροντερά στους δρόμους έξω από τα δημοτικά σχολεία...

    Επαρχία της υπαίθρου...
    Οι γυναίκες στο σπίτι...
    Μετανάστες να δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί, τα παιδιά τους να βιάζονται, πογκρόμ και μαζικές εκδιώξεις μετά από αποφάσεις δημάρχων... Σκυλάδικα και μπουρδέλα δίχως καμουφλάζ...

    Ας μην εξιδανικεύουμε αυτά που δε ζούμε, ας ζήσουμε τα ιδανικά

    ReplyDelete
  138. Στέκω στην πηγή.
    Μ’ εμποδίζει το φύλλο
    να ξεδιψάσω.


    Το αφιερώνω στον Λεφτέρη γιατί αυτή την στιγμή είναι ο πιό αδύναμος, ο πιό ευάλωτος. Λεφτέρη, το ξέρεις ήδη, τα πράγματα κάποιες στιγμές μας φαίνονται βουνά. Τα ίδια πράγματα την άλλη στιγμή είναι ένα φυλλαράκι που φεύγει με ένα φύσημα. Αυτό που παρεμβάλεται είναι ο χρόνος. Δεν λέω τίποτε καινούργιο. Την συν - πάθειά μου σου μεταφέρω.

    ReplyDelete
  139. Σταύρο που ζείς;

    Ποιά είναι αυτή η πόλη της Χαλκιδικής που τόσο σε πλήγωσε ώστε να προτιμήσεις την τερατούπολη παίρνοντας και τους επαίνους του οικοδεσπότη;

    Μα καλά, ομοιοπαθητική κάνεις; Πας να ξορκίσεις το κακό με μεγαλύτερο κακό; Χάσαμε την ποσότητα και το ρίξαμε στην απόλυτη ποιότητα εδώ μέσα;

    Στην Βέροια που ζω τα πράγματα είναι μιά χαρά. Υπάρχουν λόγοι να γκρινιάζω φυσικά αλλά μπροστά στην Αθήνα και Σαλονίκη εδώ όλα είναι ειδυλλιακά!

    Αλλά οι περισσότεροι εδώ μέσα είστε νεαροί/νεαρές χωρίς οικογένεια, οπότε καλά κάνετε και ασπάζεστε το πυρέσσον άστυ. Αν είχατε 2-3 παιδιά (ή όταν αποκτήσετε με το καλό) τότε τα ξαναλέμε με αγάπη και δίχως πείσματα.

    Όσο αφορά την παροχή υγείας στην επαρχία, τι να πω, μόνο να σιωπήσω μπορώ...

    Κρητικάκη, ο χρόνος θα δράσει θες δεν θες, κουράγιο.

    Αλλά για μένα το clue σήμερα ήταν το να υπερασπίζεται ο ΝΔ την τεχνολογία και τις ανέσεις του '55! Είπαμε μαιευτική μέθοδος μα όχι κι έτσι!

    Τέλος σας συνιστώ να δείτε την Nostalghia του Tarkovsky, ταιριάζει με το post. Κάντε ένα glimpse την περίφημη σκηνή με το κερί να φτιάξει λίγο η διάθεση σας. (Spoiler: Στο τέλος το φτάνει απένταντι)

    Peace and love and rock and roll!

    ReplyDelete
  140. @antonios liolios:

    Κι εγώ,από όμορφη επαρχιακή πόλη είμαι αλλά δεν την αλλάζω με την Αθήνα,κι ας γνωρίζω τα μεγάλα της προβλήματα.Μένω εδώ και 20 χρόνια στην Αθήνα.
    Ψηφίζω Σταύρο!

    ReplyDelete
  141. gitsaki said

    Κι εγώ,από όμορφη επαρχιακή πόλη είμαι αλλά δεν την αλλάζω με την Αθήνα,κι ας γνωρίζω τα μεγάλα της προβλήματα.Μένω εδώ και 20 χρόνια στην Αθήνα.
    Ψηφίζω Σταύρο!


    No surprise here αγαπητό/ή gitsaki, αν σου αρέσει δεν μου πέφτει λόγος.

    Μην το παίζω τιμητής, και μένα μου αρέσει η Αθήνα. Μια φορά στο δίμηνο-τρίμηνο, να κατεβαίνω και να βλέπω τους φίλους/ες μου και να τους λέω "Μα πως ζείτε εδώ πέρα!"

    Η πλάκα είναι ότι συμφωνούν! Εκτός κι αν δεν θέλουν να μου χαλάσουν την διάθεση....

    ReplyDelete
  142. @antonios:

    Προφανώς δε λένε ψέματα και μάλλον το τίμημα τους είναι βαρύ,να παραμένουν στην πρωτέύουσα, γι αυτό και συμφωνούν με την ερώτησή σου.
    Φαντάσου λοιπόν ότι παίρνουν κάτι άλλο σημαντικό ως αντάλλαγμα,που δεν θα τους προσφερόταν στην μικρή ή λίγο μεγαλύτερη επαρχιακή πόλη...

    ReplyDelete
  143. gitsaki said...

    Φαντάσου λοιπόν ότι παίρνουν κάτι άλλο σημαντικό ως αντάλλαγμα,που δεν θα τους προσφερόταν στην μικρή ή λίγο μεγαλύτερη επαρχιακή πόλη...


    Αν εξαιρέσεις αυτούς που έχουν σπίτια και συγγενείς στην Αθήνα και άρα no choice, οι άλλοι είναι stuck εκεί μέσα. Ξεκίνησαν με μιά πλανεύτρα νιότη που τους έλεγε ότι θα γινόταν άλλοι και όταν τελικά κάναν τον ισολογισμό ήταν πλέον πολύ αργά για να φύγουν επειδή δεν είχαν επενδύσει καθόλου στην επαρχία. Εγκλωβισμός.

    Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο η ζωή στην επαρχία.

    ReplyDelete
  144. Απόπειρα a la maniere de "saltaro":

    Νέος, είρων και φιλοπαίγμων, γεμάτος αισθήσεις, πάθη, κι υπερρεαλιστικές ανησυχίες, ερωτεύτηκε σφόδρα μια πιτσιρίκα.
    Με τηλεκοντρόλ αντί για κονδυλοφόρο, της έγραφε μηνύματα γοητευτικά κι ερωτικά στον ξάστερο ουρανό. Η πιτσιρίκα, έβλεπε τ' αστέρια, αλλά επιδεικτικώς και κατά συρροήν, τα μηνύματά του αγνοούσε. Προσπάθησε με όλους τους τρόπους και σ' όλα τα πρωινάδικα να την κάνει έστω λιγάκι να τον προσέξει. Η πιτσιρίκα όμως ανένδοτη. Έτσι ο λαμπρότατος νέος, πέταξε το τηλεκοντρόλ, πήρε ένα πακέτο χάπια AGB, κι ως νέος Άδωνις, εσαλτάρησεν εις επάργυρον (κι όχι ασημένιο) ποταμάκι όπου κι επνίγηκεν...

    ---------------------

    Αναμφισβήτητα από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες που κυκλοφορούν στην γραικοblogοσφαιρα.
    Νομίζω ότι με τις "πινελιές" του, ενίοτε δίνει χρώμα στο blog και το κάνει πιο ενδιαφέρον και διασκεδαστικό.

    Γατούλη, προτείνω να διαγράφεις μόνο τα υβριστικά (κι όχι τα σκωπτικά) του σχόλια.

    ReplyDelete
  145. Για το θέμα της ποιότητας ζωής στις μικρές (και μεγάλες) πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού έχει γίνει ήδη ποστ στο nikosdimou.blogspot.com στις 30.3.2006 με πολλά και ενδιαφέροντα σχόλια.

    Αλήθεις θα έπρεπε κάποιος να κάνει ένα θεματικό κατάλογο και ευρετήριο και των δύο μπλογκ. Κάθε φορά που ψάχνω για κάτι, ανακαλύπτω ένα σωρό κείμενα και σχόλια που τα έχω εντελώς ξεχάσει

    ReplyDelete
  146. alogaki

    Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να διαχωρίσω την σκωπτική, την ποιητική και την βωμολοχική προσωπικότητα του σαλτάρω. Όταν αυτός ο άνθρωπος βρίζει χυδαία τους πιο αγαπητούς φίλους γίνεται αυτόματα persona non grata. Ας μην έβριζε - θα ήταν ευπρόσδεκτος. Αλλά δεν το έκανε μία φορά, το επανέλαβε. Τέρμα.

    ReplyDelete
  147. Nikos Dimou said...
    " Αλήθεια θα έπρεπε κάποιος να κάνει ένα θεματικό κατάλογο και ευρετήριο και των δύο μπλογκ. Κάθε φορά που ψάχνω για κάτι, ανακαλύπτω ένα σωρό κείμενα και σχόλια που τα έχω εντελώς ξεχάσει"
    ---------------------------

    Χρειαζόμαστε ένα ευρετήριο που να εμπλουτίζεται συνέχεια. Μόνο που για να γίνει ίσως χρειάζονται κάποιες γνώσεις τεχνικής φύσεως, εκτός εάν γίνει ένα σταθερό ποστ με παραπομπες, το οποίο συνεχώς θα ενημερώνεται.

    Με έχει απασχολησει το ζήτημα, πάρα πολυ, και με αποσχολεί και τώρα. Αχ, αυτός ο χρόνος, ο... ελεύθερος τάχα!!!

    με αγάπη

    Α.

    ReplyDelete
  148. Για τον νόστο, εκτός από σωστά, τα είπε και όμορφα, θαρρώ, ο Μίλαν Κούντερα.

    Ενα από τα βασικά που επισημαίνει είναι πως για να υπάρχει νόστος και νοσταλγία πρέπει εκεί που βρίσκεσαι να είσαι ή να νιώθεις ξένος. Δεν μου συμβαίνει τίποτα από τα δυό τον τελευταίο καιρό, οπότε δεν έχω να πω κάτι.

    Για το θέμα της άσπρης μέρας μέσω "ευτυχούς συγκυρίας", έστω η φράση:

    "Ενα πρωί για μένα να είναι όλα πράσινα"

    Ας αναλογιστούμε πόσες πεποιθήσεις κρύβει αυτή η μικρή φράση!

    Κι ακόμη περισσότερες κρύβει η φράση:

    "Ενα πρωί και για μένα να είναι όλα πράσινα"...

    @Reactor

    Εχετε κατά νου φαντάζομαι ότι αν συνεχίσετε με αυτόν τον ρυθμό σύντομα θα ξαναγράψετε όλον τον Νίτσε και το μισό Σοπενάουερ, ε; :-)

    Αλήθεια, αυτός ο άνθρωπος που περιγράφετε, "Κύριος ήρθε και Κύριος θα φύγει", που θα 'λεγε η αοιδός;

    Εντάξει, είδε το "περιβάλλον" ως "κομπάρσο" (το μύριζε, το γευόταν, το απολάμβανε, του πρόσθετε κλπ.) - αλλά τους άλλους ανθρώπους; Ολη η αναφορά στις σχέσεις του με τους ανθρώπους να περιορίζεται σε αναμνήσεις από "μεγάλους έρωτες", το βρίσκω κρίμα κι άδικο.

    Καμμία αλληλεπίδραση με τους γύρω του να προσδώσει "σημασία"; Δεν του 'φτασε αυτή η "σημασία";


    Traum

    ReplyDelete
  149. ωραια τα ειπε ο Κουντερα

    σχετικη ταινια ειναι η "Nostalgia" του Ρώσου Ταρκόφσκι, αυτοεξοριστος στην Σουηδία επι ΕΣΣΔ νοσταλγουσε τη πατριδα του

    οι Ρωσοι στην Κυπρο, καθολου δεν νοσταλγουν τη Ρωσια, (τη βριζουν κι απο πανω...)

    ο σαλταρω ειναι crazy persona non grata, δηλαδη ολα του τα σχολια θα σβήνονται?

    ReplyDelete
  150. Καλησπέρα σας κι από μένα....
    Σας διαβάζω πολύ συχνά και σήμερα θα ήθελα να μοιραστώ κι εγώ μαζί σας κάποιες σκεψεις μου...
    Ο ήρωας της ιστορίας σας κ.Δήμου πιστεύω ότι πέρασε μια υπέροχη μέρα...οχι γιατί συνέβη κάτι συνταρακτικό την συγκεκριμένη μέρα ...δεν κέρδισε το λαχείο ούτε πήρε κάποια αναπάντεχη προαγωγή..
    Την έζησε απλώς και την χάρηκε με τις αισθήσεις του..Είχε συνέχεια την απαιτούμενη "προσοχή" γύρω του...ΕΝΟΙΩΘΕ...ΕΒΛΕΠΕ...ΖΟΥΣΕ.
    Δούλεψε με χαρά..απόλαυσε την παρέα φίλων.
    Ισως βοήθησαν και τα πράσινα φανάρια όμως ποτέ ο ήρωας μας στην διάρκεια της μέρας του δεν "χάθηκε στις σκέψεις του...Δεν αφέθηκε στην χιονοστιβάδα σκέψεων που κάνει συχνά όλους εμάς να μην ζούμε το παρών αλλά να αναβάλουμε την "ζωή" γι' αργότερα...Δεν ένιωσε τύψεις για το παρελθόν που πέρασε...δεν έδειξε να ανησυχεί για το μέλλον του..απλώς χάρηκε την καθε στιγμή...
    Νομίζω ότι απο κει πηγάζει και η αισιοδοξία του post...Ενας ανθρωπος που ζει..
    Κάποιοι αναβάλουν συνέχεια την δική τους ζωή...Λες κι αυτή είναι η πρόβα για την επόμενη...Είναι κρίμα να τους ακούς να βιάζονται να βγουν στην σύνταξη για να "ξεκουραστούν" και να ασχοληθούν επιτέλους με τον εαυτό τους...Μέχρι τότε μόνο σκέφτονται...
    Ισως χρειάζεται κάποιο περιστατικό όπως αυτό που περιέγραψε η όμορφη πανάσχημη για να δούμε τα πράγματα διαφορετικά ... Κάποιος είπε ότι μετά την απελπισία αρχίζεις και ζείς..
    Υπέροχο το blog σας κ.Δήμου.
    συνεχίστε.....

    ReplyDelete
  151. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  152. Παρακαλώ μην απαντάτε στα τρολσ

    ReplyDelete
  153. Άλλαξα το ευρετήριο του blog - το έκανα εβδομαδιαίο. Έτσι είναι πιο εύκολος ο εντοπισμός ενός θέματος. Το ίδιο θα κάνω και για το nikosdimou.

    ReplyDelete
  154. Αυτή η Αθήνα που περιγράφει ο ΝΔ, ζούσε στο κέντρο - όχι στα περίχωρα.

    Στην Καλλιθέα, τα παιδιά παίζαν στους δρόμους, αυτοκίνητα δεν πέρναγαν. Από τη Δαβάκη, περνούσαν 2-3 κάθε λεπτό.

    Αμέτρητοι κινηματογράφοι.
    Το Rex έπαιζε παιδικά.

    Στις γειτονιές γύρναγαν σουβλατζήδες με τρίκυκλα καροτσάκια. Επάνω στο καροτσάκι η φουφού, ψήνονταν τα σουβλάκια και πουλάγανε στα παιδάκια και στους εργάτες.

    Και ψαράδες. Με τρίκυκλα μοτοποδήλατα και τρέχανε από πίσω τα νερά από τους πάγους με μυρωδιά ψαρίλας, σ' όλο το δρόμο.

    Τσαγκάρικα. Με κάτι περίεργα σφυριά τακ-τακ συνέχεια και με πέτσινες ποδιές. Έντονες μυρωδιές από βενζινόκολλα. Σωροί παπούτσια στο ημίφως του τσαγκαράδικου. Συνήθως, κράταγε και κάνα δυο καρφιά στα χείλια.

    Θυμάμαι μια φορά, είχαμε μαζευτεί πέντε-έξι και προσπαθούσαμε να ξηλώσουμε μια σχάρα ομβρίων, πού χε πέσει ένα γατάκι μέσα. Έκλαιγε το γατάκι, κλαίγαμε κι εμείς. Σταματάει ο λούστρος της γειτονιάς, αφήνει κάτω ένα πολύχρωμο κασελάκι και βάζει το μαγικό του χέρι να βοηθήσει. Το σώσαμε το γατί.

    Χάθηκαν κι οι λούστροι, παν κι αυτοί που σώνουν τα γατιά στους δρόμους...

    ReplyDelete
  155. heinz said...
    "Αυτή η Αθήνα που περιγράφει ο ΝΔ, ζούσε στο κέντρο - όχι στα περίχωρα.
    Στην Καλλιθέα, τα παιδιά παίζαν στους δρόμους, αυτοκίνητα δεν πέρναγαν. Από τη Δαβάκη, περνούσαν 2-3 κάθε λεπτό".

    Mία απλή χρονική υστέρηση: κέντρο-γειτονιές. Ότι γινόταν στο κέντρο την δεκαετία του πενήντα πέρασε στις γειτονιές δέκα χρόνια αργότερα.

    Για να μην οπισθοχωρήσω αρχαιολογικά και μιλήσω για τις γειτονιές της Κατοχής. Όπου αυτοκίνητο δεν περνούσε σχεδόν ποτέ...

    ReplyDelete
  156. Θαρρώ ότι τα μπλογκ (ιστο-ημερολόγια) εκ της φύσης και δομής τους δεν προσφέρονται για βαθειά αρχειοθέτηση ούτε έχουν λειτουργία αναζήτησης θεμάτων. Αν κάνω λάθος, παρακαλώ διορθώστε με διότι και εμένα απασχολεί το ζήτημα.

    ReplyDelete
  157. Heinz
    Να ξερες σκηνες που μου θύμισες. Εσεις προσπαθήσατε να σώσετε το γατάκι.

    Αλλά ξέρεις πόσα παιδάκια έχω δει να "παίζουν" με το να τα σκοτώνουν; Τα δένουν πίσω από ποδήλατα και τα σέρνουν, τα βάζουν σε σακούλες και τα πετάνε στη θάλασσα....

    Παιδιά, ε; Οχι αιμοβόροι παραστρατιωτικοί...
    Οι δε γονείς το χαβά τους...

    ReplyDelete
  158. ΝΔ, επεμβαίνω μόνο για να σας ενημερώσω ότι δεν έχει γεννηθεί άνθρωπος με δικαίωμα να αποκαλέσει έναν άλλο άνθρωπο τρολ ή με οποιονδήποτε νόμιμο τρόπο να του αφαιρέσει ποσό από την ανθρώπινη υπόσταση. Μπορείτε να αντιστοιχείτε το σβήσιμο των σχολίων με τα ενίοτε συναισθήματά σας, εμπάθεια, μεροληψία, αφέλεια κλπ. Αλλά δικαιολογίες επιστημονικές και όροι λατινικοί δεν βρίσκουν βάση εδώ. Δεν σας φορτώνω 100% φταίξιμο... Είναι μια οθόνη και μια χούφτα καλώδια που εμποδίζουν να αναγνωσθεί με σαφήνεια το βάθος κάθε ατόμου. Ο καθενας από σας ας περιγράψει τον εαυτό του και μόνο όπως επιθυμεί, μακριά πόδια, έξυπνο κεφάλι, ευκίνητο πέος, χείλη γεμάτα: Τα φώτα δεν είναι μόνο πράσινα, είναι πολλά και ουράνιο τόξο που μας τυφλώνει. Κλόουν, χαχαχαχα, οι νετ ψυχές βαυκαλίζονται- δίχως αθώα παιδιά να χειροκροτούν. Σας φιλώ, χχχ, χαχαχα!!!

    ReplyDelete
  159. Η " ηρωοποιηση " του παρελθοντος ειναι προιον του ενστικτου του θανατου,οπως ελεγε & ο γνωστος Εβραιος. " Το παλιο καλο καιρο ",για να πηδηξεις επρεπε να παντρευτεις...

    ReplyDelete
  160. Harry
    Να ήξερες τι παρθενοραφές είχαμε στο παρελθον....
    Ουδεις περίμενε τον γάμο. Απλά δεν το λέγανε.
    Μετά μια επισκεψη στον μόδιστρο, και ο σύζυγος έπλεε σε πελάγη αφελούς ευτυχίας.
    Τον παλιο καλό καιρό...

    ReplyDelete
  161. Εχω ακουσει ιστοριες για...ραφτινγκ. Αλλα οι περισσοτερες κρατιονταν για γαμο & οι φουκαρ-ανδρες πηγαιναν στα...νεοκλασσικα του Μεταξουργειου. Με τον ηλεκτρικο. Πισω απ 'τον ρομαντισμο,με τους πινακες,τις " γειτονιες " κλπ υπηρχε η φτωχεια,η τυραννια & η σεξουαλικη στερηση & πεινα.

    ReplyDelete
  162. Jane E. said...
    "ΝΔ, επεμβαίνω μόνο για να σας ενημερώσω ότι δεν έχει γεννηθεί άνθρωπος με δικαίωμα να αποκαλέσει έναν άλλο άνθρωπο τρολ"

    Jane γνωρίζουμε ότι τα μόνα ανθρώπινα δικαιώματα που σας ενδιαφέρουν είναι αυτά των τρολς και ειδικότερα του "σαλτάρω". Από το blog σας προκύπτει ότι τον θαυμάζετε και γι αυτό και αναφέρεστε συχνά στα γραπτά του.

    Ωστόσο η ελευθερία (και τα δικαιώματα) του ενός σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Ο φίλος σας δεν σέβεται ούτε εμένα ούτε τους φιλοξενούμενούς μου. Δικαιούμαι λοιπόν να του κλείσω την πόρτα.

    ReplyDelete
  163. "Ωστόσο η ελευθερία (και τα δικαιώματα) του ενός σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου."

    Δεν υπάρχει τίποτα εδώ μέσα να προσβληθεί, τίποτα να αγαπηθεί... Μόνο η αισθητική μιας εικόνας νιώθει να φθείρεται κάπως.

    Κάνετε λογικό λάθος όμως. Αναφέρθηκα στη δική σας συμπεριφορά, δεν θέλησα να υποστηρίξω συγκεκριμένα τον Σαλτάρω -δεν έχω το δικαίωμα άλλωστε ή τη διάθεση.

    Μη λέτε αυθαίρετα ακόμα, πως τον θαυμάζω. Θαύμασα μόνο στιγμές μιας καθαρής σκέψης, κρεμάστηκα από ιδέες και λέξεις που μου ταιριάζουν. Καταλαβαίνετε μ;

    ReplyDelete
  164. Demosthenes said...
    Θαρρώ ότι τα μπλογκ (ιστο-ημερολόγια) εκ της φύσης και δομής τους δεν προσφέρονται για βαθειά αρχειοθέτηση ούτε έχουν λειτουργία αναζήτησης θεμάτων.

    Mερικά έχουν ανεύρεση (π.χ. του Πιτσιρίκου). Αρχειοθέτηση κάνουν όλα - αν και μόνο ημερολογιακή - όχι θεματική.

    Ωστόσο νομίζω πως για μερικά blogs αξίζει τον κόπο να υπάρχει ένας ευρετηριασμός σε βάθος.

    ReplyDelete
  165. Dear Trandism

    σε παρακαλώ πες μου που ζεις επειδή θα σκάσω από την περιέργεια! Τόσο κατάθλιψη πια στην μοβόρα επαρχία και την έχω χάσει;

    Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας, sorry ΝΔ I got carried away.

    Ένα από τα θέματα είναι η νοσταλγία. Νεολογισμός του Johannes Hofer (φοιτητού ιατρικής του 17ου αιώνα!), θεωρείτο έως πρόσφατα ψυχιατρική διαταραχή! Μισθοφόροι στρατιώτες έχαναν την θέση τους αν την εκδήλωναν και έχουν περιγραφεί και θανατηφόρα περιστατικά. Ένα απ' αυτά, αφορά μεσήλικα οικογενειάρχη με τρία παιδιά που επιστρατεύτηκε σε πόλεμο και τελικά πέθανε από νοσταλγία!(Περιγραφή στρατιωτικού ψυχιάτρου το 1860!) Στα επόμενα χρόνια ασχοληθήκαν οι ψυχίατροι με την υστερία και σταδιακά η νοσταλγία απενοχοποιήθηκε.

    Αλλά το ενδιαφέρον με την νοσταλγία είναι ότι ωραιοποιεί το παρελθόν. Είδατε τι γραφικά, ρομαντικά και ωραία μας τα περιγράφει ο οικοδεσπότης; Για την Αθήνα του 1954 for crying out loud!

    Μην μας ξενίζει αυτό. Υπάρχουν αποφυλακισμένοι κατάδικοι που νοσταλγούν την φυλακή, μερικές φορές ζητάν να περάσουν τις γιορτές μέσα! (Δεν μυθοποιώ, έχω φίλους δεσμοφύλακες και real stories!)

    Αυτή είναι η επιλεκτική, διασωστική λειτουργία της μνήμης μας που μας βοηθάει να συνεχίσουμε να ζούμε στο παρόν και ν' αντέξουμε το μέλλον.

    Καλές οι νοσταλγίες, οι καντάδες, η χαμένη Αθήνα των 50's αλλά παν, περάσαν και χαθήκαν. Wake up and boogie. Reality check.

    Θωμά Λιόλιο, να σε συγχαρώ για το haiku σου που γνωρίζω ότι το έγραψες εσύ. Νομίζω ότι προσπάθησες να συμπαρασταθείς ουσιαστικά στον πάσχων φίλο μας. Οι ευαισθησίες σου γνωστές στην μπλογκόσφαιρα από προηγούμενες παρεμβάσεις σου.

    Για θυμίστε μου, ο καρκίνος δεν είναι το πιο φρικτά νοσταλγικό ζώδιο;

    ReplyDelete
  166. Harry said

    Πισω απ 'τον ρομαντισμο,με τους πινακες,τις " γειτονιες " κλπ υπηρχε η φτωχεια,η τυραννια & η σεξουαλικη στερηση & πεινα.



    Αγαπητέ Χάρυ συμπύκνωσες σε δυο γραμμές ότι εμένα μου πήρε σελίδα. Τώρα είδα το post σου, αφού ποστάρησα, more careful next time.

    ReplyDelete
  167. Σας εύχομαι να ζήσετε κι εσείς μια μέρα σαν αυτή που περιγράφω, για να καταλάβετε πως δεν έχει καμία σχέση ούτε με ρομαντισμό ούτε με ρεαλισμό - είναι θέμα ουσίας. Μερικοί κατάλαβαν...

    ReplyDelete
  168. In a low voice NΔ said

    Μερικοί κατάλαβαν...


    Ποιοί; Οι illuminati; Μήπως υπάρχει τρόπος να καταλάβουμε και μεις, οι λιγότεροι ονειροπόλοι/ρομαντικοί;

    Έκτός κι αν μιλάτε για υπερβατικά βιώματα, αυτά όντως δεν μεταβιβάζονται, όποιος κατάλαβε-κατάλαβε...

    ReplyDelete
  169. Ο Δημου επικεντρωνει στα " καλα " εκεινης της εποχης. Δεν θελουμε να του τη σπασουμε,απλα μια συνολικη εικονα,μαζι με τα κακα,ειναι πιο εποικοδομητικη.

    ReplyDelete
  170. Πάντως νομίζω ότι αυτό που συνήθως νοσταλγούμε είναι η παρελθούσα σχέση μας με την τότε πραγματικότητα (πρόσωπα, αντικείμενα, τοπία) και όχι η πραγματικότητα καθαυτή.

    Η μελαγχολική διάθεση που προκαλούν κάθε είδους απολογισμοί και «ταξίδια στο χρόνο» νομίζω ότι δεν πηγάζει τόσο από μια νοσταλγική ενατένηση πχ «της Αθήνας του τότε», αλλά από το μακρινό κοίταγμα του «τότε εαυτού μας», των όσων «τότε υπήρξαμε» και, κυρίως, όσων «τότε» πιστεύαμε ότι «μπορούμε να γίνουμε, ενσωματώνοντας όσα φανταζόμαστε ότι πρόκειται να ζήσουμε».

    Πάντως προσωπικά με βρίσκω τελείως flat σε αυτόν τον τομέα ... Από τα λίγα που έχω ακούσει, διαβάσει και ζήσει, νομίζω ότι η εποχή που ζούμε είναι μακράν η πιο ενδιαφέρουσα ... τόσο που ούτε θα διανοούμουν να ζητήσω από το κακό μου δαίμονα να με επαναφέρει πχ στην δεκαετία του ’80 ακόμα και αν μου προσέφερε στο ακέραιο την αφέλεια και τον ρομαντισμό των τότε παιδικών/εφηβικών μου χρόνων.

    ReplyDelete
  171. "Για θυμίστε μου, ο καρκίνος δεν είναι το πιο φρικτά νοσταλγικό ζώδιο;"
    χαχαχαχαχαχα

    ReplyDelete
  172. harrygreco said...
    Ο Δημου επικεντρωνει στα " καλα " εκεινης της εποχης. Δεν θελουμε να του τη σπασουμε,απλα μια συνολικη εικονα,μαζι με τα κακα,ειναι πιο εποικοδομητικη.


    Συμφωνώ. Αν ο τόνος μου ήταν κάπως οξύς τον κατεβάζω, thanks harry

    Αλλά δεν σταματά να με εκπλήσσουν τα νοητικά παιχνίδια του μυαλού όταν νοσταλγεί. Γνωρίζετε ότι μιά ανθούσα επιχείρηση παγκόσμια είναι η nostalgia business?

    ReplyDelete
  173. Γειά σου ρε λιόλιο ρεαλιστή.
    Αλήθεια τι λέει το ζώδιο σου γι' 'όλα αυτά;
    χααχαχαχα

    ReplyDelete
  174. Αλήθεια τι λέει το ζώδιο σου γι' 'όλα αυτά;

    Να μην απαντάω πάνω από μία φορά τον χρόνο σε trolls. Next year again.

    ReplyDelete
  175. Γιατί; θα θυμώσει η/ο αστρολόγος σου;

    ReplyDelete
  176. @Antonios Liolios
    @k2825
    @harry

    Η εποχή εκείνη, στον συγκεκριμένο χωροχρόνο, είχε σαν βασικό χαρακτηριστικό ότι καθένας, ήταν αυτός που ήταν: οι άνθρωποι είχαν ταυτότητα στην κοινωνική τους διάσταση.

    Κι αφού φαίνεται ορισμένοι να "ξύνονται" περί επιστημονικής εξήγησης (ιδέ τι τρέφεις ΝΔ), νάτην:


    1. Οι άνθρωποι συνήθιζαν να σχεδιάζουν τις πράξεις τους, μέσα στον περιορισμένο από την κουλτούρα τους βαθμό ελευθερίας τους.
    2. Τις έκαναν, στο βαθμό που ήταν δυνατό, με εξίσου προσδιορισμένες δυνατότητες
    3. Αντιμετώπιζαν τις εκούσιες ή ακούσιες συνέπειές τους, θετικές ή αρνητικές.

    Αυτή, μπορεί να ήταν μια σκληρή διαδικασία (σ.σ. κοινωνικής) εκπαίδευσης, αλλά τουλάχιστον ήταν μια διαδικασία εκπαίδευσης, για το άτομο καθώς και για την ομάδα.

    [Geyar Felix & van der Zounen Johannes (eds), 2001, Sociocybernetics: Complexity, Autopoiesis and Observation of Social Systems, London, Greenwood Press]

    Όταν η διεργασία αυτή διεράγει, κατέρρευσε η δυνατότητα της άμεσης διάδρασης με τον κόσμο.

    Πιο απλά:

    Οι κανόνες ήταν σαφείς. Έκανες (ή ΔΕΝ έκανες) αυτό που "έπρεπε" και τέλειωνε.

    Σήμερα, δεν είναι καλύτερα ή χειρότερα αλλά: πιο δύσκολα. Γιατί δεν υπάρχουν σαφείς κανόνες (αυτό εξάλλου ψάχνουμε).

    ReplyDelete
  177. Το σχολιο του k2825 στις 05:58:57
    ειναι νομιζω η πιο ευστοχη ερμηνεια
    του αισθηματος της νοσταλγιας.

    ReplyDelete
  178. @σκουληκότρυπα

    Δε θα συμφωνήσουμε. Εγώ έγινα ό,τι ήθελα, ο ΝΔ το ίδιο, καθώς κι άλλοι πολλοί εδώ μέσα.

    Άλλο εγώ καταλαβαίνω από το Post.

    Αλλά, πάλι, ο καθένας καταλαβαίνει ό,τι διαλέγει να καταλάβει. Εγώ αυτό διάλεξα...

    ReplyDelete
  179. Heinz said

    Σήμερα, δεν είναι καλύτερα ή χειρότερα αλλά: πιο δύσκολα. Γιατί δεν υπάρχουν σαφείς κανόνες (αυτό εξάλλου ψάχνουμε).



    Ευχαριστώ για το thoughtful insight και την παραπομπή.

    Αισθάνομαι παράξενα που η επιχειρηματολογία μου είναι δανεισμένη από τα παλιότερα γραφόμενα του οικοδεσπότη αλλά η ελευθερία από τον κανόνα δεν θα μας φέρει περισσότερες ευκαιρίες αλλά και ανασφάλεια;

    Η σφικτά δομημένη μεταπολεμική ελληνική κοινωνία δεν ήταν τελικά ένας βρόγχος γύρω από την ψυχή του δυνητικά ελεύθερου ατόμου;

    Φαίνεται ότι ξεχνάμε συχνά πόσο η ελευθερία πηγαίνει παρεά με την μοναξιά και την αλήθεια.

    Ακόμα κι ο αετός νοσταλγεί την φωλιά της μητέρας του κάπου-κάπου υποθέτω...

    ReplyDelete
  180. Με έχετε καραμπερδέψει όλοι σας.
    Γιατί δηλαδή η "ευτυχία" είναι συνισταμένη υψηλής διεργασίας, δυσκόλου νοήματος, και παρελθοντικής απλότητας;
    Οταν εγώ γίνομαι ευτυχισμένη με το τίποτα, τι θα πειτε εσεις οι βαθυστόχαστοι;
    Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι;
    Μάλλον αυτό θα πείτε.


    As you wish.
    Keep on searching guys. No problem. The night is still young.

    ReplyDelete
  181. Πανάσχημη είναι απλό. Ο φρόυντ στις παραδόσεις του είχε επισημάνει τον κίνδυνο και είχε προειδοποιήσει αυστηρά για την "ευρεία συζήτηση της ψυχολογίας". Προσπαθούσε να αποτρέψει αυτό ακριβώς που γίνεται παντού σήμερα: ο καθένας με ένα δυο αρθράκια που διάβασε είναι πλέον μεγάλος ψυχολόγος, και ούτε καν αυτά τα ένα δυο αρθράκια δεν χρειάζονται σε ορισμένους κλάδους επαγγελμάτων, ταξιτζήδες κλπ.

    ReplyDelete
  182. Ίσως θα ενδιέφερε την παρέα η αντίληψη του "marginal person" όπως την περιέγραψε ο Everett V. Stonequist στο βιβλίο του "The marginal man".

    Νομίζω ότι εξετάζει με πολύ ενδιαφέρον τρόπο την ψυχολογία της προσαρμογής στα άτομα που έχουν βιώσει περισσότερες από μια κοινωνίες.

    Αυτή η marginality ίσως να είναι και η βάση της νοσταλγίας.

    Θα με ενδιέφεραν πολύ τα σχόλια των ψυχολόγων του blog

    ReplyDelete
  183. Πάντως νομίζω ότι αυτή καθαυτή η επιλογή του κου Ν.Δ. να αναδημοσιεύει παλαιότερα κείμενα του, αποτελεί κάποιου είδους νοσταλγική αναπόληση του «ξεχασμένου» από πολλούς (αλλά όχι και από τον ίδιο) «δικού του, τότε» ανεξαρτήτως της θεματολογία και του περιεχομένου του κάθε άρθρου ...

    Ίσως τα σχόλια της μπλογκόσφαιρας και το almost-real-time-feedback των σχολιαστών, έχουν ευεργετική (και όχι καταστροφική ελπίζω) επίδραση στα γραφτά και στον συγγραφέα τους ... Μακάρι να ΄ναι έτσι, ώστε να μην νιώθουμε ότι πιάνουμε και τσάμπα χώρο στον server :-))))

    @Heinz, είστε ένας ευτυχισμένος άνθρωπος ... Προσωπικά ήθελα να «γίνω», «αστροναύτης» ...

    ReplyDelete
  184. Είστε μεγάλοι μπουρδολόγοι.
    Το άρθρακι αναφέρεται περισότερο στην επιθυμία για περισότερες μέρες που όλα μας πάνε καλά, παρά σε νοσταλγία.

    ReplyDelete
  185. Κ2825 said

    ... Προσωπικά ήθελα να «γίνω», «αστροναύτης» ...


    Προσοχή στο τι ζητάτε, μπορεί να μην σας ταιριάζει!
    Ιδού
    μια επιστημονική διατριβή επί του θέματος, απολαύστε την

    ReplyDelete
  186. μερικοί κατάλαβαν...zondas...

    ReplyDelete
  187. Liolios
    Επιτέλους!
    Και εκει που ήμουν έτοιμη να παρατήσω την προσπάθεια εμβάθυνσης, ήρθε ο Monty Python και με έφερε στα ίσια μου.

    Καμια φορά κυκλοφορεί η εντύπωση ότι το γέλιο είναι "λαϊκούρα πράγμα....working class stuff..."

    ReplyDelete
  188. Ξυπνώ κάθε πρωί με προγραμματισμένο το pc με ευχάριστη μουσική. Που αυτά τα ξυπνητήρια που με μπέρδευαν λόγω σχολείου. Το άκουγα τα πρωινά και δεν ήξερα αν ήταν ώρα να μπω ή να βγω!

    Ξεκινώ τη μέρα μου με ένα ζεστό καφέ.
    Ανοίγω τα παράθυρα να λουστώ εγώ και ο χώρος μου με ήλιο και με φως! Αυτό το καθαρό, το Ελληνικό και σπάνιο.
    Μετά η ώρα για τον επιούσιον! Θα περάσω απαραίτητα από γνωστά μου περίπτερα για ζεστές καλημέρες ακόμα και μες στην παγωνιά. Αστα, λέει ο περιπτεράς, χτες στήσαμε την ψησταριά στην σαλοτραπεζαρία στο πεζοδρόμιο στα πλακάκια. Μας ξέχασες; Οχι, σε πρόλαβε άλλος, τον πειράζω.
    Για να φτάσω στο γραφείο να κάνω "παιχνίδι" επικοινωνίας με τους συναδέλφους, και παιχνίδι δικό μου τη δουλειά μου, τη ζωή μου γενικά. Και όταν το μεσημεράκι πέσουν οι τόνοι (όχι τα ...ψάρια!), να τους ανεβάσουμε με need for speed δικτυακό! Σφαζόμαστε!

    Να μην ξεχάσω να στείλω και mail σε ανθρώπους που εκτιμώ. Πάνω στη ώρα, μήνυμα στο κινητό. Η σύντροφος. Ξέρεις, το βράδυ δεν θα μπορέσουμε.. Εχω γυναικολόγο αύριο. Μμμ, λέω, ώρα για πλάκα. Ωραία, το ραντεβού για οδοντίατρο δεν το έχεις αύριο, θα έρθω τότε! της απαντώ:) Νεεεύρα!!!

    Επιστροφή μέσω δισκοπωλείου. Να πάρω και το δισκάκι του Παντελή Θαλασσινού που μου λείπει. Μιλά για τους μήνες. Εμαθα για αυτό στο δίκτυο.
    Ωρα 7, κίνηση. Ευκαιρία να την εκμεταλευτώ σκεπτόμενος με χαρά πως οι περισσότεροι οδηγοί έχουν την ευτυχία του βραδυνού προορισμού. Χαίρομαι σαν χαίρονται οι άνθρωποι.
    Εβαλα ένα cd συλλογή με τα λατρεμένα μου και τσαντιζόμουν που έπρεπε να ξεκινώ!

    Και πολύ συχνά, καταπιάνομαι με το blog όπου μέσα από αυτό, που το λεν απρόσωπο - ίσως επειδή έχει πολλά, όσα οι άνθρωποι που γράφουν και δεν ξέρουμε ποιο να διαλέξουμε, βρίσκω άλλον έναν τρόπο έκφρασης και επικοινωνίας. Σαν πολλά εγώ μαζί.

    Προσπαθώ πάντα να δίνω ζωή στις μέρες μου αντί για μέρες στη ζωή μου...
    Και αυτό είναι νομίζω άσχετο με την εποχή.
    Η, όπως στην Κρήτη το λέμε:
    "Οπως σου παίζουνε τη λύρα χόρευε."

    Βλέπω την κάθε νέα μέρα σαν νέα, σαν πρόκληση, τίποτα το δεδομένο, ευκαιρία ζωής και με αγωνία για το τι νέο θα φέρει.

    -----------
    Θα κοιτάξει κανείς στο μέλλον κάποιο ξεχασμένο στο ημερολόγιο χαρτάκι που να λέει Τετάρτη 22 Νοεμβρίου 2006;...
    Το ζείτε, το ζούμε. Ας το χαρούμε!

    ReplyDelete
  189. @Antonios Liolios

    Απλά ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΟ ... Άργησε λιγάκι να κατέβει αλλά όταν το 'δα ολόκληρο έπεσα από την καρέκλα από τα γέλια :-)))))

    Γαμάτο, Many, Many Thanks!!!

    ReplyDelete
  190. ΠΑνάσχημη είπε

    Καμια φορά κυκλοφορεί η εντύπωση ότι το γέλιο είναι "λαϊκούρα πράγμα....working class stuff..."


    Sure! Like Monty Pythons! All of them working class stuff!

    Προσωπικά δεν εμπιστεύομαι όποιον δεν γελάει κυρίως με τον εαυτό του

    ReplyDelete
  191. 1976, 1979, 1980 ....
    Τι ωραια ήτανε τα καλοκαιρινά βράδυα στο Ατενέ και το Φιλίπ στα Πατήσια και την Κυψέλη, τις βόλτες στη Φωκίωνος ....


    (relevant film "links": "The Eternal Sunshine of Spotless Mind" (Jim Carrey et al) & "The Butterfly Effect" (με τον νυν σύζυγο της κας Demi Moore))

    ReplyDelete
  192. Μικρός ήθελα να γίνω σκουπιδιάρης, αργότερα σκηνοθέτης, άλλαξα τελικά διάφορα επαγγέλματα (τύφλα να έχει η έννοια της "απασχολησιμότητας" και της "ευελιξίας") και σήμερα είμαι "γηροκόμος", φιλοδοξών μία ημέρα να γίνω φιλόσοφος, οδηγός ταξί ή υπάλληλος εξυπηρέτησης σε βιντεάδικο ή και τα 2 ή 3 μαζί(στην Ελλάδα, έξω ... "manager"). Και να ζω και εργάζομαι σε ανθρώπινο ΡΥΘΜΟ (το θέμα του ποστ, θαρρώ).

    (Σημ. Φοβερή ταινία καλτ το "Clerks")

    ReplyDelete
  193. Πολύ όμορφο το δοξαστικό...
    Μου θύμησε τη (ξεχασμένη) Ζωή.
    Θα προσπαθήσω πάλι.
    Παρά λίγο να ρωτήσω :
    Πότε δεν είναι αργά ?

    ReplyDelete
  194. Ακόμα και αν γίναμε αυτό που θέλαμε.
    Ακόμα και αν πετύχαμε τους στόχους μας.
    Ακόμα και αυτούς που στην αρχή δεν φανταζόμαστε.
    Ακόμα και αν κερδίσαμε τις μάχες που δώσαμε.
    Οταν, κάτι μας κάνει να κοιτάμε πίσω,
    Δεν μπορούμε να μην σκεφτούμε και τις απώλειες...
    Γιατί πάντα υπάρχουν απώλειες, επιλογές και θυσίες.

    Σε ανθρώπους, αισθήματα, περιβάλλον, τρόπο ζωής...


    Ενα ποίημα του William Butler Yeats:

    ΚΑΙ ΤΙ Μ’ ΑΥΤΟ;

    Οι πιο εκλεκτοί συμμαθητές του στο σχολειό
    Λέγαν πως θα γινόταν διάσημος,
    Το πίστεψε κι αυτός, κι έζησε με κανόνες
    Κι ώς τα τριάντα του τον έφαγε ο μόχθος.
    «Και τί μ’ αυτό;» τραγούδησε το φάντασμα του Πλάτωνα.
    «Και τί μ’ αυτό;»

    Ολα τα έργα του διαβάστηκαν
    και ύστερ’ από χρόνια κέρδισε
    χρήματα αρκετά για τις ανάγκες του
    και φίλους κέρδισε που ήταν φίλοι.
    «Και τί μ’ αυτό;» τραγούδησε το φάντασμα του Πλάτωνα.
    «Και τί μ’ αυτό;»

    Ολα τα ευτυχισμένα του όνειρα εκπληρώθηκαν:
    Σπίτι απόκτησε παλιό, γυναίκα, κόρη, γιό,
    Χωράφια με δαμασκηνιές και λάχανα,
    Κι είχε τριγύρω του σοφούς και ποιητές.
    «Και τί μ’ αυτό;» τραγούδησε το φάντασμα του Πλάτωνα.
    «Και τί μ’ αυτό;»

    «Το έργο μου τελείωσε», είπε όταν γέρασε,
    «σύμφωνα με το σχέδιο το νεανικό,
    και ας φωνάζουν οι ανόητοι, ποτέ δεν εξετράπην,
    κάτι το τέλειο κατόρθωσα εγώ».
    Πιο δυνατά τραγούδησε το φάντασμα του Πλάτωνα:
    «Και τί μ’ αυτό;»

    Μετάφραση: Σπύρος Ηλιόπουλος.

    ReplyDelete
  195. Και τι με το άλλο?

    ReplyDelete
  196. @Demosthenes said...
    Και τι με το άλλο?


    Τίποτα!...
    Ισως και χειρότερα!

    Και τί μ' αυτό;

    ReplyDelete