Thursday, February 04, 2016

Εναντίον ποίου απεργούμε;

Το Σύστημα (κατά Πιρανέζι)



Σήμερα η Μεγάλη Απεργία. Αναρίθμητος ο αριθμός των οργανώσεων που κατεβαίνουν. Όλα τα κεφαλαία γράμματα του αλφαβήτου, σε άπειρους συνδυασμούς, συμμετέχουν.

Αλλά εναντίον τίνος απεργούμε;

Αυτοί που πιστεύουν ότι είμαστε υπό ξένη κατοχή (μόλις διάβασα ένα σχετικό σχόλιο) προφανώς εναντίον των ξένων κατακτητών που μας επιβάλουν σκληρά μέτρα λιτότητας για να επιτύχουν τους δικούς τους σκοπούς. Τώρα για το ποιοι είναι αυτοί οι σκοποί, ερίζουν πολλοί. Από κακόβουλοι (να μας κάνουν κακοπληρωμένους σκλάβους και να μας εκμεταλλευθούν) μέχρι ιδεαλιστικοί (να μας μετατρέψουν σε μία σύγχρονη χώρα).

Αυτοί που θεωρούν ότι για τον χειρισμό των προβλημάτων φταίει κυρίως η κυβέρνηση – απεργούν εναντίον της. Ειδικά μάλιστα που αυτή η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός της μας είχαν υποσχεθεί τον ουρανό με τα’ άστρα. Δεκατρείς συντάξεις θα έδινε – και πετσοκόβει τώρα τις δώδεκα…

Αυτοί που θεωρούν ότι για το χάλι μας φταίει το «Σύστημα» ή οι «Ελίτ» - όροι που περιλαμβάνουν πολιτικούς (ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης) ολιγάρχες παμπλούσιους και πανίσχυρους, τραπεζίτες (ακόμα και τους δικούς μας που έχουν πτωχεύσει) και σκοτεινούς συνωμότες.  (Αν έχετε ζωηρή φαντασία, εδώ χωράνε από μασόνοι και εβραίοι, μέχρι νεφελίμ). Απεργούν λοιπόν γενικώς αντιδρώντας στο Σύστημα – χωρίς βέβαια ελπίδα να το γκρεμίσουν, αφού πιστεύουν στην παντοδυναμία του. (Για να πέσει το Σύστημα χρειάζεται μία ολική παγκόσμια επανάσταση – η οποία σύντομα θα εγκαταστήσει το δικό της).

Τέλος, σύμφωνα με μία άλλη ερμηνεία, απεργούμε ο ένας εναντίον του άλλου. Ο αγρότης που δεν θέλει να πληρώνει εισφορά για ΟΓΑ απεργεί εναντίον μου – διότι θέλει να πληρώνω εγώ την εισφορά του με τους φόρους μου, όπως έκανα τόσα χρόνια. Επίσης να πληρώνω τους φόρους του, τις παροχές και τις επιδοτήσεις, που του δίνει το κράτος. (Μην πείτε: η Ε.Ε. – κι αυτή από τους φόρους των πολιτών της τα δίνει). Ο συνταξιούχος που δεν πλήρωσε παρά 15 χρόνια εισφορές και συνταξιοδοτήθηκε στα 45, θέλει να πληρώνω εγώ με τους φόρους μου την σύνταξή του για σαράντα τόσα χρόνια.

Απεργούμε λοιπόν άπαντες – αλλά ξέρουμε γιατί και εναντίον ποίων; Παλιά οι απεργίες ήταν συγκεκριμένες με σαφείς στόχους και ξεχωριστά αιτήματα. Π. χ. οι εργάτες ενός εργοστάσιου απεργούσαν εναντίον της ιδιοκτησίας με αίτημα αύξηση απολαβών – ή μείωση ωρών εργασίας. Κι όταν τελείωνε η απεργία, ήξεραν τι πέτυχαν.

Εμείς απεργούμε γενικώς – εναντίον των πάντων. Μήπως τελικά αυτό βολεύει τα αφεντικά (είτε είναι οι ξένοι, η κυβέρνηση, ή το Σύστημα) διότι απλώς εκτονώνει την γενική δυσφορία – και μετά περνάνε πιο εύκολα τα μέτρα;

Tuesday, February 02, 2016

Η παγίδα του Λαϊκισμού



Όσο ξαναθυμάμαι το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 τόσο πιο ξεκάθαρα βλέπω ότι η αντιπαράθεση ήταν ανάμεσα στις δυσάρεστες και σκληρές αλήθειες της λογικής και στους μύθους και τα παραμύθια του λαϊκισμού.

Στην πλευρά του ΝΑΙ ήταν τα αυστηρά, προτεσταντικά, μαθηματικά επεξεργασμένα σχέδια μεταρρυθμίσεων που πρότεινε η Δύση (θέλετε να τα πούμε και ανάλγητα;) κι από την άλλη τι; Το σύνθημα: «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» χωρίς καμία επεξήγηση ή τεκμηρίωση. Ασαφή σχέδια, από το GREXIT, την επιστροφή στην δραχμή, την προσφυγή σε νεφελώδεις υποστηρικτές και χρηματοδότες (που ουδέποτε ενδιαφέρθηκαν), την εδώ και τώρα πραγματοποίηση της αταξικής κοινωνίας ή και της δικτατορίας του προλεταριάτου (που δεν θα ήταν αταξική μια και θα διοικούσε μία τάξη), κλπ.

Μύρια όσα έχουν καταλογιστεί στον Βόλφγκανγκ Σόυμπλε πλην ενός: ότι δεν ξέρει να διαβάζει νούμερα. Είναι, αν θέλετε, μία άκαρδη και ψυχρή αριθμομηχανή, αλλά οι πράξεις που κάνει είναι σωστές. Σου λέει: δεν βγαίνει το συνταξιοδοτικό – και πράγματι δεν βγαίνει. Θα μου αντιτείνετε: αυτό το έχουν πει ο Σπράος κι ο Γιαννίτσης πριν 15 χρόνια. Ναι, αλλά τότε μπορούσαμε να καλύπτουμε το κενό με δανεικά. Τώρα το συνταξιοδοτικό έχει χειροτερέψει, χρωστάμε παντού και λεφτά δεν μας δανείζει κανείς, εκτός από τους ανάλγητους νεοφιλελεύθερους, καπιταλιστές, εκμεταλλευτές, τοκογλύφους (πες κι άλλα!) της Δύσης.

Οι οποίοι όμως, μολονότι κουτόφραγκοι, θέλουν τώρα εγγυήσεις ότι οι νέοι μας λογαριασμοί θα βγαίνουν και θα ισχύουν στον πραγματικό κόσμο (και όχι μόνο στον εφικτό).

Σε τελευταία ανάλυση αυτό που συμβαίνει με το συνταξιοδοτικό, το αγροτικό, το δημοσιονομικό και όλα τα λοιπά μας οικονομικά προβλήματα είναι ότι επί δεκαετίες (από την εποχή του Ανδρέα) τα αντιμετωπίζαμε με ελαφριά καρδιά και τα όραμα του εφικτού στο βάθος. Το αριστερό σύνθημα είχε αλώσει την σκέψη όλων των παρατάξεων. Όλοι υποσχόμασταν και ελπίζαμε ότι με μαγικό τρόπο θα γινόταν τελικά. Ποιο; Αυτό που ήθελε ο λαός, δηλαδή αυτό που του υποσχόμαστε. Η φόρμουλα του λαϊκισμού: ο πελάτης έχει πάντα δίκιο.

Ο λαϊκισμός είναι αλλεργικός σε δύο πράγματα: την λογική και την αλήθεια. Και τώρα ακόμα, παρόλο που ο λαός έχει καταλάβει αρκετά πράγματα, κανένας δεν έχει το θάρρος να βγει και να τα πει – γιατί θα γίνει πιο μισητός από τον Σόυμπλε. Μετά το δημοψήφισμα, την τελευταία στιγμή, ο Τσίπρας τρακάρισε ξαφνικά επάνω στην λογική και την αλήθεια και έκανε στροφή 180 μοιρών. Δύο μέρες πριν υποστήριζε παθιασμένα το ΟΧΙ, το κέρδισε και ξαφνικά κατάλαβε τι είχε κερδίσει. Πανικόβλητος γύρισε στο ΝΑΙ. Τα ολίγα υπόλοιπα της χαρισματικής του προσωπικότητας του επέτρεψαν να το κάνει. Αλλά  μάλλον για τελευταία φορά. Διότι και το κεφάλαιο «χαρισματικότητα» έχει πια εξαντληθεί.

Τελικά αυτός ο «άλλος εφικτός κόσμος» μπορεί να εμφανίστηκε σαν το ουτοπικό όραμα μιας ιδεολογίας – αλλά έγινε η συνισταμένη όλων των λαϊκισμών: εκεί κανείς δεν πληρώνει φόρους και διόδια, ενώ παίρνει παχυλές συντάξεις και επιδόματα χωρίς να πολύ-εργάζεται.

Το όραμα ξέφτισε. Όμως ο λαός ακόμα δεν έχει συνειδητοποιήσει το βάθος του γκρεμού – αν και το υποψιάζεται. Μετά από τριάμισι δεκαετίες λαϊκισμού και παραμυθιάσματος, είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο να αποδεχθεί την όλη αλήθεια. 

Είμαστε παγιδευμένοι ανάμεσα στην πραγματικότητα και τον άλλο "εφικτό" κόσμο γι αυτό δεν μπορούμε να αντικρίσουμε την αλήθεια. Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση κανενός πολιτικού.

Sunday, January 31, 2016

Αυτοκίνητα της ζωής μου

Ποτε δεν φωτογράφισα δικό μου αυτοκίνητο - το θεωρούσα γρουσουζιά. Βρήκα αυτή τη φωτό προχθές σε κάτι παλιά χαρτιά - δεν ξέρω ποιός την τράβηξε. Είμαι 40 χρονών, μαλλιάς, και χαϊδεύω τον γάτο Νταγιάν.

Ότι είμαι ψώνιο με την τεχνολογία και ιδιαίτερα με τα αυτοκίνητα το ξέρουν πολλοί και ιδιαίτερα αυτοί που με διάβαζαν στους 4Τ. Αντιγράφω λοιπόν εδώ ένα κεφάλαιο από το βιβλίο μου «Η Τέλεια Διαδρομή» με περικοπές και συμπληρώσεις:

Όλα τα αυτοκίνητα με τα  οποία  έχω  ζήσει  (δεν  βάζω  τις σύντομες  γνωριμίες  λίγων  ημερών) έχουν μία θέση στη μνήμη μου.  Το καθένα φορτώθηκε στιγμές από τη ζωή μου, εμπειρίες, παθήματα  -  ταυτίστηκε με ανθρώπους,  εποχές,  καταστάσεις. 

Το  μικρό κόκκινο Vauxhall Viva που αγόρασα το 1965 κατέχει ξεχωριστή θέση στη ζωή μου. (Ήταν το πρώτο ΔΙΚΟ ΜΟΥ αυτοκίνητο.) Αλλά σαν σχεδιασμός  και  σαν  αποτέλεσμα ήταν «ολίγο». Ήδη από  τους  πρώτους  μήνες  προσπάθησα  να το βελτιώσω.  (Του έβαλα κάτι αμορτισέρ Koni  και πήδαγε  σαν καγκουρό...) Και μόλις βρήκα χρήματα το άλλαξα. 

Όχι  πως  το  δεύτερο  ήταν  πολύ καλύτερο.  Θαμπωμένος  από την γοητεία των έξη κυλίνδρων, την φήμη της Αγγλικής τεχνολογίας (τότε ήταν πολύ ψηλά οι μετοχές της) το δέρμα στα  καθίσματα και το ξύλο καρυδιάς στο ταμπλό,  αγόρασα ένα εξακύλινδρο Triumph 2000, που δεν μπορούσε να πάρει τα πόδια του.  (Ευγενικό και άνετο, αλλά αργό...) Τέλος πάντων.  Μαθαίνει κανείς από τα λάθη του. 

'Η,  έτσι νομίζει.  Γιατί το τρίτο  ήταν  το  χειρότερο λάθος.  Μία  Rover  2000 που με άφηνε τρεις φορές  την  εβδομάδα.  Το  τι  έχω  σπρώξει  και ρυμουλκήσει  αυτό  το αυτοκίνητο,  δεν  λέγεται. Πιο πολλά χιλιόμετρα έκανε ετεροκινούμενο παρά αυτοκινούμενο. 

Εκεί βέβαια με  είχαν  παρασύρει  οι  τεχνικές  προδιαγραφές (τέλειες  στα  χαρτιά: εκκεντροφόρος επί κεφαλής,  τέσσερα δισκόφρενα, άξονας  de  Dion)  και  το  γεγονός ότι την αντιπροσωπεία την είχε φίλος γκαρδιακός (καλή του ώρα) Αυτά όμως δεν βοήθησαν το αυτοκίνητο στην πράξη! 

Ας κάνω μία προσπάθεια να κατατάξω τα  αυτοκίνητα  της  ζωής μου  μέχρι  σήμερα  - κατά την μέθοδο του CAR,  με ορισμένες πρόσθετες κατηγορίες.  

Πολύ Ενδιαφέροντα:
Porsche 911 Carrera Targa (στη φωτογραφία)
Renault Alpine A310 V6
Renault 5GT Turbo
ΒΜW 320 Schnitzer (260HP)
NSU 1200TT
NSU Ro80
Nissan Juke (turbo, 4X4 – το οδηγώ τώρα)

Ενδιαφέροντα:
Audi 50GLS
Audi 80GT
BMW 630 CS (Coupe)
Renault 5TS
Subaru Forester Turbo 2.5

Ικανοποιητικά:
Renault 5 Alpine
Renault 14TS
Audi 100 Coupe
BMW 316

Βαρετά (και απαράδεκτα):
Rover 2000
Triumph 2000
Porsche 924
Vauxhall Viva

Προλαμβάνω απορία:  Όχι,  δεν ήμουν Ωνάσης.  Άλλαζα  συχνά αυτοκίνητα, αλλά ήταν εταιρικά. Είχα δική μου εταιρία που τα αγόραζε και τα άλλαζε για λογαριασμό μου. Ήμουν και μικρο-μέτοχος σε αντιπροσωπείες. Άλλωστε τα αυτοκίνητα κόστιζαν τότε λιγότερο διότι δεν είχαν τις σημερινές φορολογίες.  Για να καταλάβετε:  η  Carrera  μου,  το  1975, είχε πληρωθεί 1.050.000 δρχ. Το ένα δέκατο από σήμερα. Hταν και Targa! 

Από κει και πέρα, επειδή η αξία των αυτοκινήτων ανέβαινε συνεχώς (λόγω πρόσθετων φορολογιών), πουλώντας δεν έχανες ποτέ. Διακινούσες - και μεγάλωνες - το ίδιο κεφάλαιο.  Μόνο  που, από ένα σημείο και μετά,  τα επόμενα μου αυτοκίνητα ήταν όλο και μικρότερα,  επειδή  δεν  είχα  την δυνατότητα  να  κάνω σημαντικές  προσθήκες στο αρχικό κεφάλαιο). 

Αυτά τις καλές εποχές όπου άλλαζα αυτοκίνητο κάθε δύο χρόνια. Τώρα που μαζί με την Ελλάδα φτώχυνα κι εγώ, έχω για πρώτη φορά το ίδιο αμάξι επί 5 χρόνια  και δεν προβλέπω να το αλλάξω. Ευτυχώς μου αρέσει πάντα. (Στα σπορ μοντέλα δεν θα μπορούσα πια ούτε να μπω…)

Μερικές  παρατηρήσεις  για  την  κατάταξη:   H  Porsche  911 κανονικά θα χρειαζόταν δική της ανεξάρτητη  κατηγορία.  Δεν συγκρίνεται ούτε με τα άλλα της «πρώτης τάξης». Ωστόσο,  οι δύο πρώτες  κατηγορίες  θα  αποτελούσαν  την  συλλογή   του (ιδεατού) μουσείου μου.  Σε μια μεγάλη αίθουσα τα πρώτα,  σε μια δεύτερη τα «ενδιαφέροντα». 

Στην έκθεση αυτή θα συνυπήρχαν η ωμή (και λίγο «ανισόρροπη») δύναμη της Porsche,  η γρήγορη φινέτσα και άνεση της Alpine, το  απέραντο υπερστροφικό κέφι του ΤΤ,  το αθόρυβο Ro80,  η οξεία κορύφωση του 5GT turbo.

Guest stars θα ήταν μερικά καλά αυτοκίνητα που οδήγησα για αρκετό καιρό - χωρίς να τα ζήσω. (Ένας μήνας δεν φτάνει!) Π.χ.:  Alfa Romeo Giulia Super,  Fiat 128,  Lancia Prisma ie, BMW 735i, Porsche 928. 

Προβλέπω μία  ερώτηση:  Γιατί  επαναλαμβάνονται  περισσότερο μερικές  μάρκες;  Είναι θέμα σχέσης με ορισμένους ανθρώπους και αντιπροσωπείες. Αλλά και γούστου. Δεν θα οδηγούσα Όπελ ή Φορντ…


Friday, January 29, 2016

Ταξίδια - της φυγής και της γνώσης


Μαυριτανικό κάστρο στην Ανδαλουσία (1985)











Σε τρεις περιοχές στον κόσμο αισθάνθηκα απόλυτα ευτυχής και πλήρης: στην Ανδαλουσία,
την Βρετάνη και τις ελβετικές Άλπεις.

Σε τρεις πόλεις ένιωσα πολύ πλούσιος σε εντυπώσεις και αισθήματα: στην Κωνσταντινούπολη, την Φλωρεντία και το Μόναχο (που είναι η δεύτερη πατρίδα μου). Εξαιρώ την Νέα Υόρκη, που δεν είναι πόλη, ούτε περιοχή – αλλά ένας άλλος πλανήτης.

Δεν έχω ταξιδέψει όσο θα ήθελα – και κυρίως εκτός Ευρώπης – αλλά την Ευρώπη την ξέρω καλά. Όχι μόνο τις πόλεις αλλά και τα χωριά, και τα μοναχικά μονοπάτια της. Κι αισθάνομαι υπέροχα όταν βρίσκομαι σε χώρες όπου μιλάω τη γλώσσα. (Φρικτή αποξένωση στην Ουγγαρία όπου ούτε τις επιγραφές των μαγαζιών δεν μπορούσα να μαντέψω). Για μένα το σωστό ταξίδι πρέπει να έχει διάρκεια, προμελέτη (διαβάζω οδηγούς εβδομάδες πριν φύγω) γλωσσική επαφή, και να μην γίνεται με γκρουπ. Το γκρουπ σε απομονώνει από τη χώρα. Ένα άτομο ή ζευγάρι.

Έτσι λοιπόν σήμερα θα μιλήσουμε για ταξίδια και πόλεις.

Ένα από τα προβλήματα κάθε μπλογκ, όταν συζητάει ειδικά θέματα είναι ότι το κάνει …ερασιτεχνικά. Π. χ. για το τελευταίο μας θέμα θα έπρεπε να είχαμε επιστρατεύσει ιστορικούς, αρχαιολόγους, βυζαντινολόγους και άλλους ειδικούς. Μη νομίζετε βέβαια πως αυτοί θα συμφωνούσαν μεταξύ τους – μπορεί να καυγαδίζανε χειρότερα από μας.

Γι αυτό και είναι καλό να αποφεύγει κανείς θέματα που απαιτούν ειδικές γνώσεις. Και να επιλέγει θέματα γνώμης. Εκεί δεν υπάρχει αυθεντία, ούτε καν τεκμηρίωση.

Από τα πολλά που προτάθηκαν στο προ-προ-προηγούμενο ποστ σκέφθηκα δύο για συζήτηση. Το ένα είναι πολιτικό-ιδεολογικό: το μέλλον της Ευρώπης. Είναι τελικά βιώσιμη μια πραγματική ευρωπαϊκή ένωση;

Επειδή όμως μόλις βγήκαμε από ένα παρόμοιο θέμα – επιλέγω το άλλο. Πιο ελαφρό, πιο ξεκούραστο, πιο ευχάριστο.

Ποιο μέρος από όσα έχετε επισκεφθεί, σας άρεσε περισσότερο – και γιατί. Και ποιο από αυτά που ΔΕΝ έχετε επισκεφθεί θα θέλατε να δείτε. (Και πάλι: γιατί;). Μπορεί κανείς και στις δύο ερωτήσεις να απαντήσει με περισσότερους από ένα τόπο – αλλά όχι πάνω από τρεις.  Δεν υπάρχει περιορισμός χωροταξικός – μπορείτε να αναφέρετε ένα Κυκλαδονήσι ή μια κοσμοπολιτική πρωτεύουσα, ένα εξωτικό μακρινό τοπίο ή ένα κοντινό χωριό.


Για να μην γίνει τεράστιο το κείμενο παρακαλώ να είστε λακωνικοί στις περιγραφές. Τις δικές μου προτιμήσεις, αν χρειασθεί, θα τις περιγράψω μέσα στα σχόλια. Μία βέβαια την βλέπετε ήδη στην φωτογραφία… 

Tuesday, January 26, 2016

Η "συνέχεια" και η ανέχεια

Η ελληνική τελειότητα στο Μουσείο του Βερολίνου

























Μεγαλώνουμε με την αίσθηση πως είμαστε λαός ξεχωριστός, διότι καταγόμαστε από τους Αρχαίους οι οποίοι… κλπ. Και επειδή είμαστε ξεχωριστοί, περιμένουμε και ειδική μεταχείριση από το Σύμπαν κι όλους τους άλλους λαούς. Κι όταν δεν μας την παρέχουν, αγανακτούμε, τους βρίζουμε και υφαίνουμε θεωρίες συνωμοσίας – ότι μας υπονομεύουν και μας πολεμούν, επειδή μας φθονούν.

Κι έτσι γίναμε «τα κακομαθημένα παιδιά της ιστορίας» όπως μας αποκάλεσε ο Ζαμπέλιος.

Το ότι οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν κατακτήσει ένα απίθανο επίπεδο τελειότητας στα θέματα που τους ενδιέφεραν είναι γεγονός. Προφανώς γι’ αυτό το λόγο τόσοι ιστορικοί, συγγραφείς, ερευνητές από τον Παπαρρηγόπουλο ως τον Ζουράρη, έχουν πολεμήσει με νύχια και με δόντια για να αποδείξουν ότι είμαστε η «συνέχειά» τους.

Και ας πούμε πως – ενάντια σε κάθε βιολογική και ιστορική λογική – η «συνέχεια» υπάρχει. Πως είμαστε καθαρόαιμοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Ούτε Ρωμαίοι πέρασαν από εδώ, ούτε Σλάβοι, ούτε Αρβανίτες, ούτε Οθωμανοί. Ο Φαλμεράγιερ ήταν ξυλοσχίστης και δεν ήξερε τι έγραφε.

ΕΧΕΙ ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΣΙΑ; Νομίζετε πως μας κάνει ανώτερους;

Γιατί αξίζει περισσότερο ένας «καθαρόαιμος» απόγονος; Πιστεύουμε στην κληρονομημένη αξία; Ισχύει αυτό που λέει ο υπηρέτης Φίγκαρο στο αφεντικό του, τον κόμη Αλμαβίβα: «Εσείς απλώς λάβατε τον κόπο να γεννηθείτε!». Οπότε; Να επαναφέρουμε τους «γαλαζοαίματους», και τους «ελέω θεού» βασιλείς;

Η πίστη στην κληρονομική ανωτερότητα ισχύει μόνο για ρατσιστές. Αλλιώς δεν έχει σημασία η καταγωγή. Σημασία έχει τι έχει πετύχει ο καθένας στη ζωή του. Ο γιός του νομπελίστα δεν αξίζει ούτε σέντσι παραπάνω από το γιό του εργάτη. Το ίδιο συμβαίνει και με τον απόγονο του Αριστοτέλη.

Μας διδάσκουν να είμαστε υπερήφανοι για την υψηλή καταγωγή μας. Αλλά αυτό είναι ανόητο. Μόνο για τα δικά του έργα δικαιούται κάποιος να υπερηφανεύεται. Αντίθετα: όσο πιο πολύ επικαλούμαστε τους «προγόνους», τόσο πιο συντριπτική γίνεται η σύγκριση μαζί τους. Και τόσο η παγκόσμια κοινότητα κουνάει το κεφάλι και μας οικτίρει…

Δεν προσθέτουν οι πρόγονοι – αφαιρούν: όχι μόνο σαν μέτρο σύγκρισης αλλά και σαν ναρκωτικό: ένας από τους λόγους που έχουμε τέτοια καθυστέρηση, είναι πως η στείρα προγονολατρεία μας έχει ευνουχίσει. Πώς γίνεται ένας λαός να βαδίσει μπροστά, κοιτώντας συνεχώς προς τα πίσω;


Είναι καιρός να τελειώνουμε με αυτή την αρρώστια. (Τουλάχιστον να τον ξέραμε αυτόν τον πολιτισμό που επικαλούμαστε! Οι ξένοι τον μελετάνε για μας). Ας δημιουργήσουμε ένα δικό μας πολιτισμό – αντί απλώς να οικειοποιούμαστε τον δικό τους. Αντί να προσκυνάμε τη «συνέχεια» και να ζούμε στην ανέχεια σαν ξεπεσμένοι αριστοκράτες...

Sunday, January 24, 2016

Ένας χρόνος Αριστερά

Από τις ηρωικές εποχές των "αγανακτισμένων". Πρωταγωνιστής ο ΣΥΡΙΖΑ

Άλλο θέμα – ένα από τα δικά σας – είχα σκοπό να αναρτήσω σήμερα, αλλά υπάρχει και η επικαιρότητα. Και μάλιστα επετειακή. Συμπληρώνεται αύριο ένας χρόνος που ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις (πρώτες του) εκλογές.

Αυτός ο χρόνος είχε τα πάντα. Από βράχια (σε αυτά που παραλίγο να πέσουμε) μέχρι capital controls. Από πρώτη (και δεύτερη) φορά Αριστερά, μέχρι ανάποδο δημοψήφισμα. Από Βαρουφάκη και Κωνσταντοπούλου, μέχρι Τσίπρα και Λαφαζάνη.

Τις πολιτικές αναλύσεις θα τις κάνουν οι ειδικοί. Ήδη οι εφημερίδες είναι γεμάτες σχετικά άρθρα. Σημειώνω το εξαίρετο κείμενο ενός αυθεντικού αριστερού, του Γιώργου Βότση, στην Καθημερινή της Κυριακής.

Εμείς εδώ δεν χρειάζεται λοιπόν να κάνουμε πολιτικές αναλύσεις. Αλλά βιώσαμε πολλά πράγματα μέσα σε αυτή την τρελή χρονιά – και ίσως θα ήταν ενδιαφέρον να καταγράψει ο καθένας τα σημαντικότερα από αυτά που έζησε. Τι σας άφησε ο αυτός ο χρόνος ; Τι σας εντυπωσίασε; Τι σας άρεσε; Τι σας ενόχλησε περισσότερο;


Συζητάμε!

Friday, January 22, 2016

Στατιστικά και δημοσκοπικά

Τα avatar των bloggers του 2006. Λείπουν πολλοί...

Το νέο Doncat εχθές συμπλήρωσε τρεις εβδομάδες ζωής. Ξεκίνησε στις 28.12.15 (υπήρξε προκαταρτική αναγγελία την προηγούμενη μέρα, αλλά εγώ μετράω από το πρώτο post) και μέχρι χθες δημοσίευσε 13 αναρτήσεις. (Εξαιρώ την αναγγελία θανάτου του Τζ. Αλιβιζάτου, που είχε κλειστά σχόλια).

Ας δούμε τα στατιστικά του στοιχεία: 13.766 επισκέψεις, 846 δημοσιευμένα σχόλια. Καθόλου άσκημα για ένα blog που πέρασε 9 χρόνια σε χειμερία νάρκη. Βέβαια και τότε είχε επισκέπτες. 

Συνολικά από την αρχή του είχε 1,361,637 pageviews (θεάσεις – αναγνώσεις σελίδας – αυτό είναι που μετράει. Αφαιρώ το nikosdimou). Τον τελευταίο μήνα είχε 32,637 (όλα τα νούμερα είναι της Google). Που σημαίνει πως έχουμε πάνω από χίλιες αναγνώσεις την ημέρα.

Είμαστε λοιπόν μία παρέα χιλίων ανθρώπων που φαντάζομαι ότι θα μεγαλώσει. Αλλά και τόσοι να μείνουμε, δεν είμαστε λίγοι. Φτάνει να συνεχίσουμε όπως τώρα να συζητάμε με κέφι και πάθος. Για μένα πλέον το blog δεν είναι προσωπικό ημερολόγιο, ή δημοσίευση «ωραίων» κειμένων – αλλά διάλογος. Γι αυτό έφυγα από το protagon.gr, όπου ο διάλογος έχει εξαφανιστεί.

Κι εδώ λοιπόν έχω μία πρόταση: αντί να αποφασίζω μονομερώς τα θέματα του διαλόγου, να υπάρχει και γι αυτά διάλογος. Περιμένω προτάσεις και ιδέες. Αυτό το post εκτός από στατιστικός απολογισμός είναι και ένα κάλεσμα – προσκλητήριο ιδεών. Και για κατηγορίες θεμάτων και για συγκεκριμένα θέματα. Που βέβαια δεν θα σταματήσει σε μία ανάρτηση. Όσο υπάρχει το blog θα μπορείτε να προτείνετε.

Φυσικά παραμένει δικό μου και θα έχω την διακριτική ευχέρεια της επιλογής και των θεμάτων και των σχολίων. Ωστόσο νομίζω πως με εμπιστεύεστε (αλλιώς δεν θα με διαβάζατε). Εμπρός λοιπόν: προτάσεις!

Wednesday, January 20, 2016

Βρες κάποιο κόμμα να σε στηρίξει...

 αυτό μάλλον δεν είναι κομματόσκυλο
Το 1992 είχα ξεκινήσει μία νέα τηλεοπτική εκπομπή. Τίτλος: «Περιπέτειες Ιδεών». Ήταν μία εξωτερική παραγωγή (παραγωγός Κώστας Κατσάρης) για λογαριασμό της ΕΤ1. Μερικοί μπορεί να την θυμούνται – μία εκπομπή διαλόγου, με τέσσερεις συνήθως προσκεκλημένους και ένα, κάθε φορά, κεντρικό θέμα.

Η εκπομπή πήγαινε πολύ καλά αν κρίνει κανείς από τις τηλεκριτικές, που ήταν όλες ευνοϊκές αλλά και την τηλεθέαση που ήταν εντυπωσιακή για μία εκπομπή «κουλτούρας». Το συνάφι αποκαλούσε αυτές τις εκπομπές «0,5%» διότι τόσο ήταν το ποσοστό του κοινού που τις παρακολουθούσε. Εδώ όμως, ενώ παραλαμβάναμε 1,5% από το Δελτίο Ειδήσεων, το ανεβάζαμε στο 3 με 4. Μία φορά μάλιστα πιάσαμε 5,5% ποσοστό ανήκουστο για κρατικό κανάλι.

Όμως υπήρχαν και οι ενοχλημένοι. Εκδότης ημερήσιας εφημερίδας είχε χολωθεί διότι κάλεσα στην εκπομπή έναν «εχθρό» του με τον οποίο ήταν στα δικαστήρια. Με προειδοποίησε τηλεφωνικά να μην το κάνω – πράγμα που είχε βέβαια το αντίθετο αποτέλεσμα. Οπότε, ξεκίνησε αγώνα εναντίον μου και της εκπομπής, γράφοντας τερατολογίες (π.χ. ότι η αμοιβή μου ήταν σκανδαλώδης, ή ότι καλούσα ανυπόληπτα πρόσωπα).

Διευθυντής τηλεοράσεως ήταν ένας καλός παλαιός δημοσιογράφος τον οποίο γνώριζα από την θητεία μου στο «Βήμα». Με κάλεσε στο γραφείο του. «Τι θα κάνουμε με την εκπομπή;» με ρώτησε. «Μια χαρά πάει» απάντησα «καλές κριτικές, υψηλή τηλεθέαση…». «Ποιος τους χέζει τους τηλεθεατές!» ήταν η κοφτή του αντίδραση. «Εδώ είναι δημόσια τηλεόραση. Βρες κάποιο κόμμα να σε στηρίξει!».

Μου εξήγησε ότι το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΡΤ απαρτιζόταν από εκπροσώπους όλων των κομμάτων σε αναλογία με την εκλογική τους δύναμη. (Τότε κυβερνούσε η Ν. Δ.). Το κάθε κόμμα στήριζε δικούς του ανθρώπους. Οι επιθέσεις του εκδότη είχαν ενοχλήσει το Δ. Σ. αλλά κανένα κόμμα δεν με υποστήριζε. «Δεν έχει σημασία ποιο κόμμα θα βρεις – αλλά κάπου πρέπει να ακουμπήσεις».

Δεν είχα σχέση με κανένα κόμμα. Παρόλο που είχε ανανεωθεί το συμβόλαιό μου για 13 νέες εκπομπές άρχισε ένας ανελέητος πόλεμος (απροειδοποίητα την μεταδίδαν πότε τα μεσάνυχτα και πότε στις έξη το απόγευμα, εκθέτοντάς με στους προσκεκλημένους και τους τηλεθεατές). Αναγκάστηκα να παραιτηθώ.

Ήταν η δεύτερη παραίτησή μου από κρατικό κανάλι. Η πρώτη ήταν επί ΠΑΣΟΚ από τους «Διαλόγους» το 1987. (Εκεί είχε προκύψει θέμα λογοκρισίας).

Μου έμεινε η φράση: «Βρες κάποιο κόμμα να σε στηρίξει». Την θυμήθηκα πάλι τώρα, που τόση συζήτηση γίνεται για κομματικούς διορισμούς…

Monday, January 18, 2016

Ξανά και πάλι





Φεύγω σε λίγο, να αποχαιρετίσω ένα φίλο πενήντα χρόνων. «Ξανά και πάλι», όπως γράφει ο Ρίλκε, αυτή η επίσκεψη στο μηδέν και μετά η ζωή. Και κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί.

Είχε αποσυρθεί στο βαθύ του γήρας ο φίλος – δεν επικοινωνούσαμε  πια. Έφυγε ήσυχα, τριγυρισμένος από εγγόνια και ένα δισέγγονο. Μοίρα ζηλευτή. Θυμάμαι ένα ζητιάνο στο Ηράκλειο πριν πολλά χρόνια. Όταν του έδωσα ελεημοσύνη, μου ευχήθηκε: «Να έχεις ένα καλό θάνατο». Ήμουν νέος και η ευχή του με ενόχλησε. Τώρα καταλαβαίνω πόσο σοφή ήταν.

Ξανά και πάλι, αυτό το ακατανόητο της ζωής. Θυμάμαι την απελπισία της μητέρας όταν ρωτούσα και ξαναρωτούσα επίμονα: «Μάνα, γιατί πεθαίνουμε;» Τι απαντάς σε ένα ξεροκέφαλο αγόρι που σου πετάει στο πρόσωπο την πρώτη και τελευταία ανθρώπινη ερώτηση.

Ξανά και πάλι, μετά την κηδεία, θα συνεχίσω. Μέχρι να έρθει η ώρα που κάποιος άλλος θα κάνει την ίδια ερώτηση, με εμένα ως αφορμή.


Sunday, January 17, 2016

Έχασα ένα μεγάλο φίλο






















Ο Τζων Αλιβιζάτος, έφυγε χθες, διακριτικά, όπως έζησε.

Στις 9 Ιουλίου 2006, σε αυτό το blog, είχα αναρτήσει ένα post με τίτλο "4 σοφοί άνθρωποι". Ήταν δεύτερος στη σειρά. Έγραφα:

Τζων Αλιβιζάτος: Ο ευπατρίδης επιστήμων. Ένας γιατρός από αυτούς που μόνο στα βιβλία συναντάμε. Από μεγάλη Κεφαλλονίτικη ράτσα, που έβγαλε δεκάδες καθηγητές, επιστήμονες, ακαδημαϊκούς. Απόγονος και κληρονόμος των δημιουργών της «Πολυκλινικής Αθηνών» την οποία χάρισε στο Κράτος. Πρωτοπόρος στην ενδοκρινολογία και την διαβητολογία, άνοιξε δρόμους για τους νεότερους. Και σήμερα ακόμα εξακολουθεί να διατηρεί την αθωότητα και την περιέργεια ενός μικρού παιδιού. Κάθε φορά που τον συναντάω θέλει να του εξηγήσω κάποια νέα τεχνολογία. Και κάθε φορά θαυμάζω την ευγένεια και την διακριτικότητα ενός επώνυμου που ζει ανώνυμα.

Οι πρωτοβουλίες που πήρε, οι άνθρωποι που ανέδειξε, οι επιστημονικοί θεσμοί που ίδρυσε, ήταν δεκάδες. Ήταν τόσο σεμνός, που ακόμα και οι στενοί συνεργάτες του δεν γνώριζαν το βιογραφικό του. Με έκπληξη ανακάλυπτες πόσα πράγματα είχε κάνει, πόσο είχε προσφέρει στο σύνολο. Στον ιατρικό κόσμο το όνομά του σήμερα είναι συνώνυμο του ήθους.

Έζησε ωραία και πέθανε ανώδυνα. Πενήντα χρόνια είμασταν φίλοι.
Τζων, αναπαύσου εν ειρήνη. Όσοι σε γνώρισαν δεν θα σε ξεχάσουν ποτέ.




Friday, January 15, 2016

Το πιο δύσκολο πρόβλημα

Το post αυτό είναι αφιερωμένο στο – κατά τη γνώμη μου – πιο σοβαρό πρόβλημα της εποχής μας και σε μία συγγραφέα και ιστορικό που το μελέτησε σε βάθος.

Το πρόβλημα στην επίκαιρη και πιεστική μορφή του είναι το μεταναστευτικό και η συγγραφέας είναι η Σώτη Τριανταφύλλου που το μελέτησε για πολλά χρόνια και το ανέλυσε στο τελευταίο της βιβλίο: «Πλουραλισμός, πολυπολιτισμικότητα, ενσωμάτωση, αφομοίωση» (Εκδόσεις Πατάκη, 2015).

Αναφέρομαι στην επίκαιρη και πιεστική μορφή του προβλήματος γιατί αυτή αφορά εμάς περισσότερο, σαν χώρα υποδοχής - και από εκεί ξεκινάει. Η μετανάστευση – μετακίνηση πληθυσμών - είναι η αρχή που οδηγεί μετά σε μία πολυπολιτισμική κοινωνία. Η ενσωμάτωση ή αφομοίωση είναι τρόποι με τους οποίους η κοινωνία αντιμετωπίζει το πρόβλημα.

Συνιστώ να διαβάσετε το βιβλίο (έχει βέβαια 366 σελίδες και 350 τόμους βιβλιογραφία) αλλά αν θέλετε να πάρετε μία σύντομη ιδέα μπορείτε να πάτε εδώ: http://www.iefimerida.gr/news/239937/ployralismos-polypolitismikotita-ensomatosi-afomoiosi-i-soti-triantafylloy-grafei-ena

Το θέμα είναι πολύπλοκο – τόσο που να μοιάζει γρίφος. Εμπλέκονται μέσα πράγματα τόσο παράταιρα όπως ο ανθρώπινος πόνος και η πολιτική ορθότητα, το πολιτιστικό χάσμα, οι θρησκευτικές διαφορές, οι οικονομικές συνθήκες και ανάγκες, οι πόλεμοι και η αδυναμία των πολιτικών.

Βλέπει κανείς πως η Γερμανική κοινή γνώμη, που υποδέχθηκε τους πρώτους πρόσφυγες με πανό και μουσικές, μεταστρέφεται αμέσως μετά τις ομαδικές επιθέσεις στην Κολωνία. (Που δεν κατάλαβα πώς και γιατί έγιναν). 

Τι θα γινόταν ο μικρός Αϋλαν αν μεγάλωνε; Θα πασπάτευε  κώλους στην Γερμανία
Ακόμα πιο σκληρό δείγμα μεταστροφής: Στο Charlie Hebdo που το υπερασπιστήκαμε όλοι σαν προπύργιο ελευθεροτυπίας, δημοσιεύθηκε γελοιογραφία του Riss  που δείχνει πως αργότερα (αν επιζούσε) ο μικρός Aylan που φωτογραφήθηκε  πνιγμένος και τον έκλαψε η υφήλιος, θα κυνηγούσε γυναίκες στην Κολωνία. 

Πόσους πρόσφυγες και μετανάστες χωράει η Ευρώπη; Πώς θα αποκτήσει η Ε. Ε. μια ενιαία πολιτική ανάμεσα στα άκρα Σουηδίας – Ουγγαρίας;  Και έχει δίκιο η Σώτη Τριανταφύλλου όταν λέει πώς η πολυπολιτισμικότητα είναι ένα ουτοπικό ιδεολόγημα; Και όταν, στο πρώτο κεφάλαιο ορίζει πως θα έπρεπε προϋπόθεση για την αποδοχή ενός πρόσφυγα ή μετανάστη στις κοινωνίες μας να είναι η εξής: «Μπορούμε να καλωσορίζουμε μόνον εκείνους τους μετανάστες που επιθυμούν να βρουν τη θέση τους στη δική μας κουλτούρα, να δεχτούν νόμους, κανόνες και διαδικασίες που πιθανότατα τους είναι, αρχικά, ξένες. Αν οι αλλοδαποί έρχονται στη Δύση για να βελτιώσουν τη ζωή τους, πρέπει να αποδέχονται συγκεκριμένους όρους».

Και φυσικά το μεγάλο πρόβλημα είναι το Ισλάμ. Όχι μόνο λόγω της τρομοκρατίας των εξτρεμιστών του – αλλά διότι το Ισλάμ δεν είναι μόνο θρησκεία αλλά και νομικό σύστημα (σαρία)  και τρόπος ζωής. 

Κι εμείς; Που δεν μας έφτανε η κρίση - βρεθήκαμε (για πολλούς λόγους και γεωγραφικούς και πολιτικούς) στην μπούκα του κανονιού και κινδυνεύουμε να βουλιάξουμε;

Συζητάμε:

Wednesday, January 13, 2016

Ο δρόμος είναι ωραίος, ακόμα και με χιόνια…


Σήμερα έχω μαστόρους στο σπίτι – που μυαλό για ποστ. Θόρυβος, σκόνη, ακαταστασία.

Γερνάει και το σπίτι και κάθε τόσο κάτι χαλάει. Όπως άλλωστε και στον άνθρωπο – όλο χάπια και γιατρικά.

Θυμάμαι στο αρχικό blog, πριν δέκα χρόνια, κάτι τρόλια που δεν με χώνευαν απαξίωναν αυτά που έγραφα λόγω της ηλικίας μου. «Σιγά μην έχεις άποψη κι εσύ, με το ένα πόδι στον τάφο!».

Κύλησαν δέκα χρόνια, το πόδι δεν μπήκε ακόμα στον τάφο – ή μάλλον μπήκε και ξαναβγήκε. 

Πέρασα ξυστά από τον θάνατο, αλλά φαίνεται πώς ακόμα «δεν είχε τελειώσει το λάδι στο καντήλι μου».

Όμως και η ηλικία και η γειτονιά του τέλους, εκτός από δεκάδες μειονεκτήματα, έχουν και πλεονέκτημα. Είναι μία σωστή ζυγαριά που σου μετράει σαν ειδικό βάρος, το νόημα των πραγμάτων. 

Αυτό εννοούσαν οι παλαιοί όταν μιλούσαν για την σοφία των γερόντων. 

Το γήρας δεν σε κάνει πιο έξυπνο. Αντίθετα, αν είσαι βλάκας, σε κάνει πιο βλάκα. Προσθέτει την ισχυρογνωμοσύνη της (δήθεν) πείρας και την αρτηριοσκλήρυνση των αιμοφόρων αγγείων του εγκεφάλου σου.

Αλλά σου δίνει κριτήρια. Προοπτική, πέρα από σένα. Κι αν δεν είσαι εγωιστής να μην σκέπτεσαι παρά μόνο το τομάρι σου – μπορείς να προσφέρεις.

Τα πράγματα για τα οποία συζητάμε – μεταρρυθμίσεις, εκσυγχρονισμός – θέλουν χρόνο. Δεκαετία, ίσως και παραπάνω. Σύμφωνα με το νόμο των πιθανοτήτων, δεν θα ζήσω το τέλος της κρίσης.

Οπότε, τι με νοιάζει; «Εμού θανόντος…». 

Λάθος. Όπως κάθε πατέρας νοιάζεται για το τι θα αφήσει στα παιδιά του – έτσι και ο κάθε συνειδητός πολίτης ετοιμάζει το κληροδότημά του. Για το σύνολο.

Ξανάνοιξα αυτό το blog για να μιλάω με τους φίλους για το παρόν αλλά κυρίως για το δικό τους μέλλον. Είμαι πολύ συγκινημένος που ήρθαν τόσοι πολλοί. Παλιοί και καινούργιοι. Δεν το φανταζόμουνα. Χιλιάδες επισκέψεις, εκατοντάδες σχόλια – αδιανόητο!

Ο δρόμος είναι ωραίος – ακόμα και με χιόνια. Όσο κρατήσει…

Monday, January 11, 2016

Και τώρα τι κάνουμε;

Ανατέλει κάτι καινούργιο;

Σήμερα το πρωί, ο Θάνος Τζήμερος έστειλε το παρακάτω μήνυμα:

Αγαπητοί φίλοι,

με τον Κυριάκο έχουμε ανοιχτή επικοινωνία. Τον υποστήριξα προεκλογικά με άρθρα και σχολιά μου και έδωσα “γραμμή"  στα μέλη και τους φίλους της Δημιουργίας να τον ψηφίσουν. Δεν έχω καμμία αμφιβολία για τις προθέσεις του. Βέβαια, έχω επιφυλάξεις για το κατά πόσον οι εκπρόσωποι της λαϊκής πελατειακής δεξιάς θα λουφάξουν ή θα αρχίσουν το “ροκάνισμα”. Όμως, ούτως ή άλλως πρέπει να τον στηρίξουμε. Το όχημα αυτή τη στιγμή είναι η ΝΔ και ο κοινός στόχος είναι η συντριβή του λαϊκισμού και η σωτηρία της χώρας. Όσοι μεταρρυθμιστές υπάρχουν σε Δημιουργία, Δράση, ΦΙΣ, Ποτάμι και Δ. Συμπόρευση, οφείλουν από χρέος προς την πατρίδα, την ιστορία και τα παιδιά τους να συστρατευθούν στη ΝΔ του Κυριάκου. Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να ζήσουμε σε ένα σοβαρό ευρωπαϊκό φιλελεύθερο κράτος. Ούτε τα κόμματα μάς ενδιαφέρουν ούτε τα προεδριλίκια. Θέλω να πιστεύω ότι έτσι σκέφτονται όλοι οι μεταρρυθμιστές.

Το ερώτημα είναι: έχει δίκιο ο Θάνος Τζήμερος;

Ξέρω τι θα πείτε: είναι νωρίς ακόμα, πρέπει να δούμε πως θα πάνε τα πράγματα στην Νέα Δημοκρατία, κλπ.

Όμως: οι θέσεις του Κυριάκου είναι γνωστές. Η καταστροφική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ επίσης. Η ανηθικότητά του, αβυσσαλέα. Φτάσαμε στο σημείο να διορίζουμε συζύγους βουλευτών προέδρους σε ΔΕΚΟ άνευ αντικειμένου! (Θυμίζει τον Δον Κιχώτη που διόρισε τον Σάντσο Πάντσα διοικητή σε νησί στην στεριά). 

Από τα σχόλια που γράψατε στην ανάρτηση "Σας κάνω πρωθυπουργό" φάνηκε η ανάγκη όλων για ριζική αλλαγή, για μεταρρύθμιση. Είναι αυτή η ευκαιρία;

Δεν έχουμε καιρό για χάσιμο. Ο Λαϊκισμός είναι σαν το ΄Εμπολα. Κατατρώει τη χώρα. Τι πρέπει να κάνουν οι Φιλελεύθεροι, οι Κεντρώοι, οι ανένταχτοι, οι Ποταμίσιοι;

Sunday, January 10, 2016

Τραγικό Τρίτο






























Ακούω αρκετή μουσική – όχι τόση όση θα ήθελα. Τα τελευταία χρόνια προτιμώ τα ακουστικά: Έχουν απόδοση ισάξια με πολύ ακριβότερα ηχεία, είναι φορητά και σε απομονώνουν από εξωτερικούς θορύβους. Επιπλέον, δεν υποχρεώνεις και τους τρίτους να ακούνε.

Τι ακούω; Ξεκινώντας με κλασική μουσική (μεγάλωσα με αυτήν) οτιδήποτε άλλο αποκαλώ «καλή» μουσική – σε κάθε είδος υπάρχει. Τώρα στα γεράματα έχω πάψει να πειραματίζομαι και να καταπίνω αμάσητη την avant garde, η οποία τελικά έμεινε ένα πείραμα, που εμπλούτισε την υπόλοιπη δημιουργία, αλλά όλο και λιγότερο ακούγεται.

Ακούω βέβαια και στο αυτοκίνητο – είναι μερικές φορές και ο λόγος που πηγαίνω βόλτα. Όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο μου η «Τέλεια Διαδρομή» θα γνωρίζουν την θεωρία μου για την οδήγηση ως τέχνη και την μουσική ως υπόκρουση στο τοπίο και την κινησιολογία του δρόμου. (Όσοι δεν την έχουν διαβάσει, μπορούν να πάρουν μία ιδέα εδώ: http://ndimou.gr/el/keimena/anthologia/dokimia/odigikis/).

Και ποιες είναι οι πηγές μου; Μία μεγάλη δισκοθήκη με βινύλια, μία εξίσου μεγάλη με CD, ένα αξιοπρεπές στερεοφωνικό σύστημα (τίποτα το εξωτικό hi end) και ένα πολύ χρήσιμο πικάπ Lenco, που ψηφιοποιεί τα βινύλια και τα μετατρέπει σε πιο φορητές μορφές μουσικής. Φυσικά πολλά ΜΡ3 player – συνδεδεμένα με το στερεοφωνικό του αυτοκινήτου, με τα ακουστικά ή και παρακαταθήκη στην τσάντα. Τα τελευταία χρόνια βέβαια μία σημαντική πηγή μουσικού περιεχομένου είναι το Διαδίκτυο, που με το Web Radio έχει υποκαταστήσει το ραδιόφωνο.

Το Ραδιόφωνο! Μεγάλωσα με το Τρίτο Πρόγραμμα. Από το 1954 που ξεκίνησε, με συνόδευε σε όλη μου τη ζωή. Από φανατικός ακροατής του έφτασα κάποτε να γίνω και συνεργάτης του. Και γι’ αυτό με πονάει περισσότερο η παρακμή του.

Το Τρίτο ήταν πάντα μία όαση ποιότητας μέσα στον άμουσο ελληνικό χώρο. Δεν αναφέρομαι μόνο στην ένδοξη εποχή Χατζιδάκι – αλλά και στην υπόλοιπη παρουσία του. Σήμερα απλώς δεν υπάρχει. Διευθυντή δεν έχει, ο τελευταίος «συντονιστής προγράμματος» Πάνος Χρυσοστόμου παραιτήθηκε πριν από μέρες διότι κανείς δεν του έδινε τα μέσα να κάνει την δουλειά του. Αυτά που ακούμε σήμερα είναι σε μεγάλο ποσοστό «κονσέρβα», επαναλήψεις από το αρχείο. Όλοι οι καλοί παραγωγοί που δούλευαν με συμβάσεις δεν έχουν επαναπροσληφθεί. Εκτός από παραγωγούς δεν υπάρχουν ούτε ηχολήπτες, ούτε στούντιο.

Γενικά η επαναλειτουργία της ΕΡΤ ήταν ένα φιάσκο τόσο στην τηλεόραση όσο και στην ραδιοφωνία αλλά ιδιαίτερα στο Τρίτο.

Κρίμα που η Αριστερά φημιζόταν κάποτε για τις επιδόσεις της στον πολιτισμό. Μέχρι στιγμής μόνο καταστροφές έχει φέρει: στα Φεστιβάλ, στο Θέατρο, τα Μουσεία, την Μουσική…

Υ. Γ. Το βράδυ, μετά τις εκλογές, επιστρέφουμε στην ανάρτηση: "Ποιά Νέα Δημοκρατία".


Friday, January 08, 2016

Πάνε κι αυτές οι γιορτές...




Μόνο μικρό παιδί - μα πολύ μικρό - χαιρόμουνα τις γιορτές. Παρόλο που τότε ήταν Κατοχή και ούτε δέντρο στολίζαμε, ούτε δώρα υπήρχαν. Αλλά σπιτικοί κουραμπιέδες και μελομακάρονα, δίπλες και ιδίως η βασιλόπιτα.

Την βασιλόπιτα της μάνας μου την αποζητώ ακόμα σαν γεύση. Μετά τον θάνατό της την συνέχισε η (πολύ μεγαλύτερη και ετεροθαλής) αδελφή μου. Όχι ακριβώς ίδια - αλλά έμοιαζε. Πέθανε και η αδελφή - πάει αυτή η γεύση. Δεν την ξαναβρήκα.

Μια δύο φορές στην Γερμανία έκανα "οικογενειακά" Χριστούγεννα σε φιλικές οικογένειες - και πράγματι εκεί γιορτάζουν υπέροχα. Αλλά εκεί έζησα και τα πιο πικρά μου. Τα έχω περιγράψει στους "Δρόμους". ΕΔΩ

Ήδη από τα εφηβικά μου χρόνια οι γιορτές στο τέλος του χρόνου (άλλο το Πάσχα!) μου έφερναν από αμηχανία μέχρι μελαγχολία. Θρησκευτικά δεν μου έλεγαν τίποτα. Η Πρωτοχρονιά μόνο άγχος μου έφερνε για όσα δεν έγιναν και όσα ήξερα πως δεν θα γίνουν. Και φυσικά, όσο γερνούσα, για τον χρόνο που βάραινε την πλάτη μου.

Γενικά είμαι άνθρωπος της κανονικότητας. Οι αργίες, ακόμα και οι Κυριακές, με αποδιοργανώνουν. Επειδή η δουλειά που έκανα - και κάνω - συνήθως μου άρεσε, η έλλειψή της δεν με χαροποιούσε. Γι αυτό είμαι και υπέρ του να ανοίγουν τα μαγαζιά τις Κυριακές. Ο κόσμος να κινείται, να ψωνίζει: αυτό είναι η ζωή.

Έτσι με ανακούφιση έφτασα και φέτος στις 8 Ιανουαρίου - ανοιχτά τα σχολεία, οι δουλειές, τα μαγαζιά.

Πάνε κι αυτές οι γιορτές... Εσείς;

Wednesday, January 06, 2016

Η Μητέρα Τερέζα των ζώων

Σύμφωνα με πολλούς, η Μαρία Τσάτσου ήταν τρελή. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της το είχε αφιερώσει σε ένα αδύνατο εγχείρημα: να χορτάσει και να περιθάλψει όλα τα αδέσποτα ζώα της Αττικής και ιδιαίτερα της Αθήνας.

Για να το πετύχει αυτό πούλησε το σπίτι της, ξόδεψε όλα της τα χρήματα, έχασε τη δουλειά της και όλους τους φίλους της – και πέθανε προ ημερών σαν αδέσποτο: άστεγη, ξυλιασμένη, σε ένα χαρτόκουτο.

Από μεγάλη αστική οικογένεια, με λαμπρές σπουδές στo  εξωτερικό, ταλαντούχα ποιήτρια και μεταφράστρια, εξελίχθηκε σε τραγική μορφή. Γιατί τραγικός ήρωας είναι αυτός που κυνηγάει το ανέφικτο. Με τα καθημερινά μας μέτρα μπορεί να θεωρηθεί και τρελός.

Την γνώριζα καλά και για χρόνια προσπαθούσα να την βοηθήσω. Συμμεριζόμουν μαζί της την βασική της αδυναμία: δεν αντέχω να βλέπω ένα ζωντανό να πεινάει. (Στα ζωντανά όντα συμπεριλαμβάνονται φυσικά και οι άνθρωποι. Μόνο που συνήθως τα ζώα είναι πιο ανυπεράσπιστα).

Ο εχθρός του πάθους είναι η υπερβολή: η Μαρία, προσπαθώντας π.χ. να προστατεύσει τα αδέσποτα σκυλιά, τα έκλεινε σε ένα περιφραγμένο οικόπεδο που νοίκιαζε. Μόνο που σε λίγο οι συνθήκες μέσα στο οικόπεδο θύμιζαν στρατόπεδο συγκέντρωσης. Δεν είχε τα μέσα να το διαχειριστεί σωστά.

Η υπερβολή της μας απομάκρυνε – και την έχασα. Τώρα νιώθω ενοχές.

Στην ποίησή της έρχονται και επανέρχονται σαν εφιάλτες εικόνες από σφαγεία και σατανικά ορνιθοτροφεία. Αποσπάσματα από το ποίημα «Η Άγια Κότα»:

Να, εδώ,
σ’ αυτόν το μικρό χώρο
ακριβώς όσο αυτή η σελίδα
θα ζω.
Είκοσι πέντε μέρες. Ύστερα
θα έχω το κατάλληλο βάρος
θα έχουν σπάσει τα πόδια μου
θα είμαι έτοιμη πια.
Δείτε, είναι μέρα ακόμη.
Εδώ δεν νυχτώνει ποτέ.
Έχω μπροστά μου είκοσι πέντε ολόκληρες μέρες,
με τους λαμπτήρες πάντα αναμμένους.
Δεν θα κοιμηθώ. Ποτέ.
Μόνο θα τρώω. Πρέπει να τρώω συνεχώς.
Δεν κάνει να σταματώ. Πρέπει να έχω
το κατάλληλο βάρος όταν θα έρθουν.
Πρέπει να τρώω πολλές φορές την ημέρα τις ορμόνες μου.
Να παίρνω τα φάρμακά μου.
Να τρώω την άμμο μου, το χαλίκι μου, τον ασβέστη μου. [ ]
Δεν θα μάθω ποτέ μου τι είναι το χώμα.
Δεν μπορώ να ραμφίσω. Μου έκοψαν το ράμφος μου.
Ήμουν κακή. Ράμφιζα μέχρι αίματος το στήθος μου.
Μου αύξησαν τα ηρεμιστικά.
Ύστερα μου έκοψαν τα νύχια.
Ξέσκιζα το λαιμό μου και τα σπλάχνα μου με νυχιές.
Δεν άπλωσα ποτέ τις φτερούγες μου. [ ]
Θα μπορούσα να πω ότι είμαι ένα στομάχι…

(Ολόκληρο, με άλλα ποιήματα, εδώ: http://www.poeticanet.gr/pente-poiimata-a-211.html?category_id=132).

R.I.P. Μαρία. Από εδώ και πέρα θα ταΐζω στην μνήμη σου.


Η μικροκαμωμένη μητέρα Τερέζα όλων των αδέσποτων, μοιράστηκε τα πάντα μαζί τους – μέχρι και την μοίρα τους.

Σήμερα τα Φώτα - που' ναι ο φωτισμός;

Το κείμενο που δημοσιεύω σήμερα είναι το τελευταίο μου στο Protagon.gr (το οποίο εγκατέλειψα). Εμφανίστηκε εκεί προ δύο ημερών - αλλά αμφιβάλλω αν διαβάστηκε. Το δημοσιεύω εδώ και για να διαβαστεί - και ως αποχαιρετισμό.








Μεγάλες γιορτές τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά – δεν λέω. Αλλά εγώ έχω όλες μου τις ελπίδες ακουμπημένες στα Φώτα.

Μπας και μας φωτίσει ο Θεός…

Παρόλο που δεν είμαι σίγουρος για τον Θεό, πιστεύω στην Φώτιση. Τόσες μεγάλες ανακαλύψεις, εφευρέσεις, συλλήψεις, εμπνεύσεις – τι άλλο ήταν από μία στιγμή φώτισης. 

Μια σπίθα – μια λάμψη – μία αποκάλυψη – και να: ο Σαούλ γίνεται Παύλος και μεταμορφώνει μία άγνωστη Ιουδαϊκή αίρεση στην μεγαλύτερη θρησκεία του κόσμου. Ο Νεύτωνας τρώει το μήλο (στο κεφάλι) και ανακαλύπτει όλη την συμπαντική μηχανική. Κάποιος χτυπάει την πόρτα του Μπετόβεν: Τακ-τακ τακτακ και έτσι ξεκινάει η Πέμπτη συμφωνία με το χτύπημα της μοίρας. «Όλα είναι σχετικά» λέει ο προϊστάμενος λογιστής στον Αϊνστάιν κι αυτός το μεταφράζει σε μαθηματικές εξισώσεις: να η Θεωρία της Σχετικότητας.

Πιστεύω στην φώτιση.

Να φωτιστούν οι Τετρα-ικανοί και οι δικοί μας διαπραγματευτές και να καταλάβουν πως έχουν ένα κοινό σκοπό: να αναμορφώσουν, να εξυγιάνουν και να εκσυγχρονίσουν την χώρα. Ώστε να μπορεί να παράγει, να δημιουργεί, να κερδίζει και να πληρώνει.

(Και μια και μιλήσαμε για πληρωμές: να φωτιστούν κι αυτοί που μου χρωστάνε μήνες τώρα – και να μου πληρώσουν τα χρωστούμενα…).

Να φωτιστεί ο υπουργός Παιδείας και να καταλάβει πως Πανεπιστήμια με αιώνιους φοιτητο-συνδικαλιστές δεν υπάρχουν πουθενά στον κόσμο – και πως η κομματοκρατία πρέπει να σταματάει εκεί που αρχίζει η μόρφωση.

Να φωτιστεί ο Υπουργός Πολιτισμού πως η κουλτούρα δεν είναι κομματική υπόθεση: διώχνουμε τον Λούκο και φέρνουμε τον Κούκο. (Που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι «Κου-κου (Ε;)» «Κου-κου (Ε;)»).

Να φωτίσει τους «ουγκ-ουγκ-ούγκαλους» για να αποδεχθούν πως η Ελλάδα δεν μπορεί να παραμείνει εσαεί έθνος συνταξιούχων – και να ξοδεύει για συντάξεις περισσότερα από οποιοδήποτε κράτος της Ε.Ε. Κάποτε πρέπει να τολμήσει να αγγίξει τους μεγαλο-συνταξιούχους των πολλών χιλιάδων ευρώ για τους οποίους δεν μιλάει κανείς. Κάποτε πρέπει να κοπούν οι υπέρ τρίτων φόροι! Αυτές είναι οι κοινωνικές αδικίες – αριστεράντζες μου!

Ζητάω πολλά; Αλλά αν κάποτε δεν μας έρθει η φώτιση, σίγουρα θα μας έρθει νταμπλάς. 

Monday, January 04, 2016

Σας κάνω πρωθυπουργό!

                                                                                                                                                                                                                                                                                                     
Το όνειρο κάθε παραδοσιακού νεοέλληνα. Η ρητορική του καφενείου: «Με κάνεις εμένα πρωθυπουργό;».

(Δεν ξέρω βέβαια αν, με τις σημερινές συνθήκες, θα ήταν καλό όνειρο ή εφιάλτης).

Λοιπόν εγώ σας κάνω πρωθυπουργό – τον καθένα από σας, αγαπητοί αναγνώστες. Πρωθυπουργό ισχυρό, με μεγάλη και στέρεη πλειοψηφία. Έχετε πολλή δύναμη στα χέρια σας, σε ένα πρωθυπουργοκεντρικό πολίτευμα.

Τι θα κάνατε;

Είμαστε στο εδώ και στο σήμερα. Απαριθμήσετε (με λίγα λόγια) τις πρώτες σας αποφάσεις. 

"Προγραμματικές δηλώσεις" λοιπόν. Συνοπτικές. (Να μην είναι πάνω από εκατό λέξεις). Ποια είναι αυτά που κατά τη γνώμη σας έχει τώρα μεγαλύτερη ανάγκη η Ελλάδα; Και παρακαλώ, τα πόδια στο έδαφος – όχι εξωπραγματικά και ουτοπικά μέτρα. 

Την δική μου λίστα θα την εμφανίσω στο τέλος για να μην προκαταλάβω κανένα.
   

Saturday, January 02, 2016

Ποια Νέα Δημοκρατία;

Σε μερικές μέρες τα μέλη της Νέας Δημοκρατίας ψηφίζουν για νέο πρόεδρο. Δεν ανήκω σε αυτά - αλλά με απασχολεί πολύ η πορεία και η κατάσταση ενός ιστορικού κόμματος που σήμερα ασκεί τον βασικό συνταγματικό ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Μετά την πρώτη ψηφοφορία δημιουργήθηκαν ουσιαστικά δύο τάσεις: οι παλαιοκομματικοί και οι νεωτεριστές. Ή, με άλλα λόγια, η συντηρητική, λαϊκή Δεξιά και η φιλελεύθερη (οι αντίπαλοι λένε: νέο-φιλελεύθερη) προοδευτική παράταξη.

Στην υπόθεση εμπλέκονται και αφανείς παίκτες: οι παλαιοί πρόεδροι, οι διάφοροι βαρώνοι (σωστά απεκλήθη η Ν. Δ. φεουδαρχικό κόμμα) ακόμα και οι αντίπαλοι οι οποίοι φαίνεται να διατηρούν παράνομες σχέσεις με την παλαιά ηγεσία. Έτσι έχουμε μάλλον ένα puzzle με δύσκολη λύση.

Το πιο πιθανό για ένα συντηρητικό κόμμα, είναι να επικρατήσει η συντήρηση. Προσωπικά αυτή η έκβαση θα με στεναχωρούσε. Ο τόπος χρειάζεται επειγόντως κάτι καινούργιο.

Σε άρθρο που είχα γράψει στο (παλιό) Protagon.gr (20.11.15) είχα εκδηλωθεί υπέρ του Κυριάκου. Έγραφα: "Με τον ίδιο τρόπο που τον επέλεξα σε προηγούμενο άρθρο (6.10. «Ο Κωνσταντίνος, ο Κώστας και ο Τζιτζικώστας») δηλαδή δια της μεθόδου του αποκλεισμού, θεωρώ ότι είναι ο μόνος από τους υποψήφιους που μπορεί και να μιλήσει με την Μέρκελ και να ανανεώσει την Νέα Δημοκρατία. Επαναλαμβάνω ότι δεν θα τον ψηφίσω διότι δεν είμαι, ούτε προτίθεμαι να γίνω, μέλος της Ν. Δ. Αλλά με ενδιαφέρει πάρα πολύ η αξιωματική αντιπολίτευση να αποκτήσει ένα αρχηγό με συγκρότηση και κύρος".

Η παρουσία της Μέρκελ έχει σχέση με τον τίτλο του άρθρου και το κριτήριο που έθετε: "Μπορεί ο Άδωνις να μιλήσει με την Μέρκελ;" Έθετε το ίδιο ερώτημα και για τους άλλους υποψήφιους.

Εδώ λοιπόν μπορούμε να συζητήσουμε την άποψή μου - και το όλο πρόβλημα.

Wednesday, December 30, 2015

Εμείς και οι ξένοι


Στον χάρτη βλέπετε την Ελλάδα, όπως ήταν όταν ελευθερώθηκε, το 1830. Δυστυχώς, δεν απελευθερώθηκε από μόνη της. Η επανάσταση είχε σβήσει, ο Ιμπραήμ κυριαρχούσε παντού και αν δεν επενέβαιναν οι Μεγάλες Δυνάμεις στο Ναβαρίνο…

Έτσι η ιστορία της νεότερης Ελλάδας αρχίζει με μία ξένη παρέμβαση. (Χαρακτηρίστηκε μάλιστα ως η πρώτη «ανθρωπιστική επέμβαση» στην ιστορία, μια και η επιχείρηση δεν είχε κατακτητικό, αλλά απελευθερωτικό στόχο). 

Μέσα στα επόμενα χρόνια η Ελλάδα πενταπλασίασε την έκτασή της (είναι το μόνο κράτος της περιοχής που μεγάλωσε). Άλλα εδάφη της χαρίστηκαν (όπως τα Ιόνια νησιά, η Θεσσαλία, η Άρτα και τελευταία τα Δωδεκάνησα) άλλα τα κατέκτησε πολεμώντας στους Βαλκανικούς – και στον πρώτο Παγκόσμιο, έχοντας κάνει τις σωστές συμμαχίες. Όταν άλλαξε συμμαχίες (όπως το 1920-22) έχασε.

Γιατί είναι φυσικό, ένα μικρό κράτος να χρειάζεται την βοήθεια και την στήριξη των μεγάλων. Αυτό το ήξερε καλύτερα από όλους ο Ελευθέριος Βενιζέλος που έλεγε: «δεν υπάρχουν εθνικά δίκαια, υπάρχουν εθνικά συμφέροντα». Ταυτιζόμενος με τα συμφέροντα των δυνατών, επωφελείται και ο αδύναμος.

Η εδαφική επέκταση της Ελλάδας δεν θα ήταν δυνατή αν δεν είχε την υποστήριξη ή έστω την ανοχή των Μεγάλων Δυνάμεων. Αυτή είναι η θετική πλευρά της σχέσης μας με αυτούς.

Η αρνητική βρίσκεται στις παρεμβάσεις των ξένων στα εσωτερικά μας θέματα. Από την γελοία ιστορία του Πατσίφικου, μέχρι την Χούντα. Την οποία ονομάζουμε «ξενοκίνητη», αν και ήταν ακραιφνώς ελληνική σύλληψη και εκτέλεση. (Οι Αμερικάνοι αιφνιδιάστηκαν – άλλη Χούντα σχεδίαζαν αυτοί). Βέβαια, αφού έγινε, την προσεταιρίστηκαν. 

Και φτάνουμε τώρα στην σημερινή μας Κρίση. Πόσο φταίνε οι ξένοι γι αυτή; Σε τι έφταιξαν; Συζητάμε! 

(Υ. Γ. Άλλαξα template για να εμφανίζονται όλα τα σχόλια - και τα αρχεία).



Monday, December 28, 2015

Χειμώνας στη χώρα

Χθες πρωί στα Κιούρκα με το κινητό μου



























Το πρώτο που σκέφθηκα, ανοίγοντας πάλι το blog, ήταν το πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα (και εμείς) μέσα στα δέκα χρόνια. Τότε ήταν μία εποχή ευφορίας, μετά τους Ολυμπιακούς, το Euro, εποχή της "αστακομακαρονάδας" την βάφτισε ο Κασιμάτης. Τώρα είμαστε πέντε χρόνια σε κρίση, μπαίνουμε στον έκτο και δεν ξέρουμε αν βρισκόμαστε στο τέλος της κρίσης, στη μέση ή και ενδεχομένως στην αρχή - μια και η Πρώτη-Δεύτερη-Τρίτη φορά Αριστερά αλλάζει πάλι τους κανόνες του παιχνιδιού.

Αν κάποιος ξένος μας ζητούσε  - με συντομία βέβαια - να του εξηγήσουμε τι ακριβώς έγινε μέσα στα δεκα χρόνια είναι βέβαιο πως θα έπαιρνε πολλές, διαφορετικές και - εν μέρει - αντιφατικές απαντήσεις. Πόσο φταίγαμε εμείς (και ποιοί "εμείς": πολιτικοί, συνδικαλιστές, μηντιάρχες, οικονομικοί παράγοντες, απλός λαός;) πόσο οι ξένοι; Τι ήταν τα μνημόνια; Αυταρχικά προγράμματα λιτότητας και υποβάθμισης της χώρας ή οδηγοί για τον εκσυγχρονισμό και την αναβάθμισή της; Έφερε η Κρίση το Μνημόνιο, ή το Μνημόνιο την Κρίση; Γιατί, ενώ έξη χρόνια μιλάμε γι αυτές, δεν έγιναν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις;

Ο λόγος που άνοιξα τα σχόλια (παρόλο τον κόπο που συνεπάγεται) είναι γιατί θέλω να συζητήσουμε τέτοια (βαριά - αλλά και πιο ελαφρά) θέματα με σύντομο αλλά επαρκή τρόπο. Αν είχε πετύχει κάτι αυτο το μπλογκ, ήταν η κοινότητα των σχολιαστών του. Βέβαια και η κοινότητα αυτή άλλαξε. Έχουμε απουσίες αλλά και νέες παρουσίες. Ήρθαν πολλά ενθαρρυντικά μηνύματα.

Κατά τη γνώμη σας λοιπόν, τι έγινε μέσα στα δέκα αυτά χρόνια; Έστω σχηματικά και αφαιρετικά. Έχω ακούσει και διαβάσει άπειρες γνώμες - αλλά θέλω τις απόψεις της παρέας.

Συζητάμε!