Tuesday, July 11, 2006

Madame!

Gisèle Vivier
1915 - 1999


Όσοι δεν είχαν την τύχη να γνωρίσουν την Ζιζέλ Βιβιέ δυσκολεύονται να πιστέψουν πως υπήρξε ποτέ τέτοιος άνθρωπος.

Κι όσο περνάνε τα χρόνια δυσκολεύομαι κι εγώ να το πιστέψω. Μόνον όταν μιλάω με μαθητές της και με ανθρώπους που την γνώριζαν καλά, σιγουρεύομαι πως δεν εξωραΐζω, δεν εξιδανικεύω, δεν υπερβάλλω.

Ούτε μία αρνητική κουβέντα. Πόσες φορές έχετε συναντήσει άνθρωπο για τον οποίο να μην ακουστεί ένα κακό; Ακόμα και τα ελαττώματά της ήταν αρετές. Π. χ. ήταν σπάταλη – αλλά όχι για τον εαυτό της. Άρα, ήταν γενναιόδωρη.

Στα παραμύθια οι Μοίρες περιστοιχίζουν την κούνια του νεογέννητου για να το μοιράνουν. Του δίνουν χαρίσματα και ελαττώματα.

Ε, στην γέννηση της Ζιζέλ, η Μοίρα των ελαττωμάτων απουσίαζε. Έτσι της δόθηκαν μόνο χαρίσματα. Πολλά. Ήταν και οι Μοίρες εκείνη την μέρα, γενναιόδωρες.

Όμορφη (θα έλεγα πεντάμορφη), ευφυέστατη, καλλιεργημένη, έντιμη, ευγενής, γλυκύτατη, σεμνή, δυνατή. Και πάνω από όλα καλή. Με μία πηγαία καλοσύνη που την έκανε να δίνει και να δίνεται χωρίς όριο.

Ναι, στο ισοζύγιο πληρωμών της ζωής, εκείνη είχε τεράστιο περίσσευμα.

Υπάρχουν πολλές εκατοντάδες Έλληνες σήμερα που θεωρούν την Ζιζέλ ως τον σημαντικότερο άνθρωπο που πέρασε από την ζωή τους. (Ανάμεσά τους κι εγώ). Άνθρωποι που της οφείλουν το «ευ ζην» αλλά και το ευ σκέπτεσθαι και αισθάνεσθαι. Γέννησε τρία παιδιά, αλλά έπλασε πολύ περισσότερα.

Προσπαθώ να περιγράψω αυτήν την γυναίκα και νιώθω τα εκφραστικά μου μέσα τελείως ανεπαρκή. Αισθάνομαι πλήρη αδυναμία να μεταδώσω την αίγλη της – αυτό που κάποια από τις μαθήτριές της ονομάζει «το φως».

Πραγματικά, έλαμπε, φώτιζε, ακτινοβολούσε. Έμπαινε σε ένα δωμάτιο, σε μία αίθουσα διδασκαλίας και ήταν σαν να άναψαν προβολείς.

Και ταυτόχρονα ήταν φοβερά διακριτική και σεμνή. Παρά τα χαρίσματά της, δεν είχε ίχνος έπαρσης. Αν διάβαζε αυτά που γράφω θα μου ζητούσε αμέσως να τα σκίσω.

Σε κατοπινά χρόνια, μου χάρισε μία φωτογραφία ταυτότητας που την έδειχνε όπως ήταν όταν την γνώρισα. Πίσω της είχε γράψει: «στον αγαπημένο μου μαθητή». Θεωρώ αυτή την φράση ως την πιο αξιόλογη διάκριση που κέρδισα στην ζωή μου.

Ο επίσημος τίτλος της ήταν «καθηγήτρια Γαλλικής». Τόσα λόγια για μία «Γαλλικού»; Όμως ο Ευάγγελος Μουτσόπουλος την ονομάζει «Διοτίμα». Κάτι ξέρει παραπάνω ο φιλόσοφος. Ήταν ιέρεια που μύησε πολλούς στην σκέψη, την ζωή και την τέχνη.
________________________________________________

Η ιστορία των Βιβιέ στην Ελλάδα αρχίζει το 1912, όταν ο François Ferdinand Vivier γεννημένος το 1890 στο Nancy κερδίζει (ως ζωγράφος) ένα ταξίδι στην Ελλάδα, στην οποία και παραμένει.

Ο Βιβιέ είναι πτυχιούχος (licenciè es lettres) της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου των Παρισίων. Στο πτυχίο του που εκδόθηκε στις 10.8.1909 αναφέρεται ότι έχει σπουδάσει σύγχρονη ιστορία, λογική, φιλοσοφία, γεωγραφία και ξένη λογοτεχνία. Αλλά παράλληλα είναι ερασιτέχνης ζωγράφος και μία διάκριση σε αυτόν τον τομέα τον φέρνει στην Ελλάδα. Εκεί κάποια στιγμή συναντά την Eva Dedoyard. Η συνάντηση της Εύας με τον Φερδινάνδο καταλήγει σε γάμο που γίνεται στις 23 Μαΐου του 1914. Ένα χρόνο αργότερα (9. 4., γενέθλια του Baudelaire) γεννιέται η Ζιζέλ και έντεκα χρόνια μετά, ο Ζεράρ (πέθανε σαράντα ημέρες μετά την αδελφή του).

Ο πατέρας Βιβιέ εργάζεται ως καθηγητής Γαλλικών στην σχολή Μακρή – γνωστό σχολείο της Αθηναϊκής ελίτ – και έχει μαθητές τους γόνους της υψηλής κοινωνίας. Πολλοί από αυτούς διέπρεψαν στην πολιτική, την διπλωματία και τις τέχνες. Πέθανε νέος, το 1945, από καρκίνο της γλώσσας. Έγραψε πάνω από 12 βιβλία – εξέδωσε ένα Λεξικό της Γαλλικής Αργκό, ένα Εγχειρίδιο Προφοράς της Γαλλικής και ένα βιβλίο Ψυχολογίας. Το χόμπι της ζωγραφικής το άσκησε σε όλη του τη ζωή με πάθος – και όπως λένε όσοι έχουν δει έργα του – με άριστα αποτελέσματα.

Η Ζιζέλ Βιβιέ μεγαλώνει στην Αθήνα του μεσοπολέμου. Οι φωτογραφίες την δείχνουν χαρούμενη και ξένοιαστη. Το 1932 περνάει το πρώτο μέρος του Baccalaureat και το 1933 το δεύτερο (με ειδίκευση στην φιλοσοφία). Ακολουθούν τετραετείς σπουδές στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστήμιου Αθηνών και το 1938 παίρνει πτυχίο καθηγήτριας Γαλλικής. Διορίζεται το 1938 καθηγήτρια Γαλλικής στην δημόσια εκπαίδευση αλλά συνεχίζει τις σπουδές της ακόμα και σε μεγάλη ηλικία. Έτσι το 1963 παίρνει το πτυχίο Γενικών Φιλολογικών Σπουδών (Propédeutique) του Πανεπιστημίου των Παρισίων και το 1963 το πτυχίο (Licence es Lettres) του ίδιου Πανεπιστημίου.

Παράλληλα είχε πάρει πτυχίο ξεναγού – αν και ουδέποτε ξενάγησε άλλους πλην των μαθητών της σε εκπαιδευτικές εκδρομές.

Στο μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας της υπηρέτησε στο Β’ Γυμνάσιο Θηλέων της Αθήνας, το γνωστό ως «Μαράσλειο».

Εξαναγκάζεται σε παραίτηση από την Χούντα το 1971 και επανέρχεται με ειδική απόφαση το 1975 για να συμπληρώσει την 35ετία. Διατηρεί «επί τιμή» τον τίτλο του βοηθού Γυμνασιάρχου που κατείχε. Ήταν συγγραφέας, μαζί με τον μαθητή της Παύλο Σκαρπέτη του βραβευμένου βιβλίου «Μέθοδος της Γαλλικής Γλώσσης» που από το 1961 ήταν το εγκεκριμένο βιβλίο για την Α’ τάξη του Εξαταξίου Γυμνασίου.

Εκτός από την σταδιοδρομία της στην Δημόσια Εκπαίδευση, δίδαξε στο Γαλλικό Ινστιτούτο αλλά κυρίως έδινε ιδιωτικά μαθήματα και οργάνωνε γκρουπ προετοιμασίας για το Baccalaureat. Από το 1967 ως το 1969 δίδαξε κατ’ απόσπαση, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών – τμήμα Γαλλικών Σπουδών. Δεκάδες μαθητές και μαθήτριές της διδάσκουν σήμερα Γαλλικά στην Ελλάδα. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η Ζιζέλ Βιβιέ, μόνη της έκανε περισσότερα για την διάδοση της Γαλλικής γλώσσας και κουλτούρας στην Ελλάδα από ότι πολλά κρατικά ή άλλα ιδρύματα. Φυσικά η προσφορά της αυτή δεν αναγνωρίστηκε ποτέ επίσημα – ούτε η ίδια τιμήθηκε από αυτούς που θα ήταν τιμή τους να την τιμήσουν.

Η ιδιωτική ζωή της Ζιζέλ Βιβιέ θα μπορούσε να προέρχεται από την μυθοπλαστική φαντασία του (αγαπημένου της) Μπαλζάκ. Νεαρή αμαζόνα, έκθαμβης καλλονής, πρωταγωνιστεί στις κοσμικές στήλες της εποχής. Φωτογραφίες της με τουαλέτα σε γκρουπ κοσμικών δεσποινίδων ή με στολή ιππασίας σε εκδηλώσεις ιππικών αγώνων, αφθονούν στις εφημερίδες της εποχής. Ο Φωκίων Δημητριάδης φιλοτεχνεί το σκίτσο της για την κοσμική στήλη (μόνο που ο συντάκτης της λεζάντας δεν άκουσε καλά το όνομά της και γράφει: «Η δεσποινίς Διδιέ»). Είκοσι δύο χρόνων, η νεαρή Ζιζέλ ερωτεύεται τον πρωταθλητή της ιππασίας υπίλαρχο Γεώργιο Κανελλάκη. Παντρεύονται το 1938. Ο Κανελλάκης ανήκει στο περιβάλλον του τότε διαδόχου Παύλου. Ανδραγαθεί μαχόμενος στην Αλβανία, αποδρά το 43 για την Μέση Ανατολή, και επιστρέφει μαζί με την Βασιλική Οικογένεια. Μετά τον θάνατο του Γεωργίου Β’ ο Κανελλάκης, αντισυνταγματάρχης, γίνεται γραμματέας του Βασιλέως Παύλου. Η Ζιζέλ Βιβιέ ανήκει τώρα στην υψηλή κοινωνία της χώρας, στους πιο κλειστούς και ευνοημένους κύκλους – τους ανακτορικούς. Ένα παραμύθι με βασιλιάδες, πρίγκιπες και κακό τέλος.

Ο γάμος φέρνει τρεις γιους (1939 Παύλος, 1942 Παναγιώτης και 1946 Βασίλης – χαϊδευτικά Φρέντυ) αλλά και μεγάλη δυστυχία και ασυνεννοησία. Στο τέλος της δεκαετίας του 40 ξεκινάει μια μακριά και επώδυνη διαδικασία χωρισμού. Με τα «μέσα» που διαθέτει ο Κανελλάκης καταφέρνει να της στερήσει τα παιδιά της – τα οποία καταλήγουν εσωτερικά στο «Βασιλικό» εκπαιδευτήριο των Αναβρύτων. Τα βλέπει κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο. Είναι χαρακτηριστικό ότι αργότερα η Ζιζέλ δεν μιλούσε καθόλου για το γάμο της και δεν υπάρχουν πουθενά στα χαρτιά της στοιχεία ή ενθυμήματα από αυτόν.

Έτσι, από τα σαλόνια των ανακτόρων και του Ιππικού Ομίλου, η Ζιζέλ Βιβιέ γίνεται μία σκληρά εργαζόμενη γυναίκα. Το πρωί διδάσκει στο σχολείο - το απόγευμα και βράδυ (συχνά μέχρι τις εννέα ή και δέκα) ιδιαίτερα και Cours. Μόνο τα καλοκαίρια ξεκουράζεται για λίγο χρόνο – συνήθως στο Τολό.

Το 1957 υφίσταται εγχείρηση νεφρεκτομής – αφαιρείται ο ένας νεφρός. Η φυλάκιση του γιου της Παναγιώτη το 1973 (έμεινε στην απομόνωση του ΕΑΤ-ΕΣΑ 147 ημέρες – αφηγήθηκε τα βασανιστήρια που υπέστη στον «Ταχυδρόμο» το 1975 και σε βιβλίο) της κόστισε τρομερά. Μετά το 1991 η υγεία της κλονίζεται και περνάει αρκετά δύσκολες στιγμές – με διαλείμματα ανάκαμψης. Δεν έχασε ποτέ το χιούμορ της – μόνο που τα τελευταία χρόνια είχε γίνει πικρό και μαύρο. Πεθαίνει στις 9. 2. 1999.

Στην κηδεία της συναντιούνται μαθητές της από πέντε δεκαετίες… αυτοί που την είχαν γνωρίσει ηλικιωμένη και σοφή κι αυτοί που την συνάντησαν νέα και όμορφη (αλλά όχι λιγότερο σοφή). Είναι χαρακτηριστικό ότι ήρθαν άνθρωποι που είχαν να την δουν τριάντα και σαράντα χρόνια – επειδή όλον αυτό τον καιρό την κουβαλούσαν μέσα τους.


Το βιβλίο Madame! (Opera) εξαντλήθηκε αμέσως. Στο εξώφυλλο πίνακας του Περ. Βυζάντιου απεικονίζει την μικρή Gisele με την θεία της.

130 comments:

  1. Bon jour Madame Gisèle!


    Μήπως η όλη ζεστασιά οφειλόταν και
    στην τρυφερή και αισθαντική γαλλική γλώσσα;..



    :)

    ReplyDelete
  2. Σε κατοπινά χρόνια, μου χάρισε μία φωτογραφία ταυτότητας που την έδειχνε όπως ήταν όταν την γνώρισα. Πίσω της είχε γράψει: «στον αγαπημένο μου μαθητή». Θεωρώ αυτή την φράση ως την πιο αξιόλογη διάκριση που κέρδισα στην ζωή μου.

    Τιμή στην άξια δασκάλα αλλά και στον μαθητή που "δεν ξεχνά".

    ReplyDelete
  3. Τα ασχημα διαζυγια ειναι για μενα ακατανοητα. Ου μπλεξεις.

    ReplyDelete
  4. Ο καυγάς περί σοφών βλέπω να μεταφέρεται εδώ.Εχει και ανάκτορα το σκηνικό οπότε προσφέρεται για φαγωμάρα.

    Η αφροδίτη μου θύμησε την παρακάτω παραλλαγή του eliot για όσους τραβάνε τα μαλλιά τους με την πληροφορική:

    Where is the wisdom?
    Lost in the knowledge.
    Where is the knowledge?
    Lost in the information.
    Where is the information?
    Lost in the data.
    Where is the data?
    Lost in the fucking database!

    ReplyDelete
  5. Εργοτελίνα said...
    "Bon jour Madame Gisèle!
    Μήπως η όλη ζεστασιά οφειλόταν και
    στην τρυφερή και αισθαντική γαλλική γλώσσα;"

    Δεν νομίζω πως η Γαλλική είναι πιο τρυφερή και αισθαντική από άλλες γλώσσες... ή εκφορά μπορεί να κάνει κάθε γλώσσα τρυφερή (ακόμα και αυτές που θεωρούνται "σκληρές"). Μερικές είναι σίγουρα πιο μελωδικές (συνήθως λατινογενείς...).


    Εδώ πάντως ήταν θέμα ανθρώπου...

    ReplyDelete
  6. Είναι μερικοί άνθρωποι που ο τίτλος 'άνθρωπος' είναι υποτιμητικός για το τι πραγματικά είναι.
    Είναι οι ίδιοι που κάνουν τον παράδεισο εδώ στον κόσμο που ζούμε εφικτό.
    Αυτοί οι άνθρωποι δεν πρέπει να φεύγουν ποτέ. Αλλά για το αναπόφευκτο, φρόντισαν να μεταλαμπαδεύσουν την σοφία τους σε εκείνους που μένουν.
    Τους έχουμε μέσα μας σαν βίωμα, σαν ιδανικό, σαν ανάγκη και κίνητρο να αξιωθούμε να τους μοιάσουμε σε όσα μπορούμε, σε όσα προλαβαίνουμε.

    Ετσι δεν φεύγουν ουσιαστικά ποτέ!

    ReplyDelete
  7. Gisele… τόκος εν τω καλώ.

    Vivier… τόκος εν τη ψυχή.

    ***************

    H σπουδαία τούτη Κυρία με τον μεγάλο ίσκιο πέρασε τα δύο υπαρξιακά ορόσημα, «να γεννηθεί μέσα στο ωραίο» και «να γεννηθεί μέσα στη ψυχή», πέρα και πάνω από κάθε διανοητική προσέγγιση. Αλλαγή στην αλλαγή, δοκιμασία στην δοκιμασία, από τα εύκολα που γλιστρούν στα δύσκολα που σκαλώνουν, «μιλά» ακόμη για τόκο, όχι στεγή παιδεία. Για αυτογνωσία που μπόρεσε να την περάσει και στους γύρω της.

    Φως. Αρετή. Σοφία.

    Κι όλα με την αγάπη της, την έγνοια της να δώσει πριν «σωθεί» η πηγή της. Αγάπη... Που δεν είναι «μόνο συναίσθημα, αλλά και τέχνη» ( H.de Balzac). Ολα όσα ήξερε, πέρασαν αγαπώντας και καλλιέργησαν με τέχνη... Φαίνεται από το κείμενό σας, αν μη τι άλλο...

    Ναι, θα αισθανόταν άσχημα και θα ήθελε να σκίσετε τις σελίδες. Μετά όμως θα το ένοιωθε πως συνεχίζει το παράδειγμά της να φωτίζει, να εμπνέει, όσο μακρυνό κι αν είναι για μας που την γνωρίζουμε μόνον από σας. Και θα μας έκλεινε το μάτι, είμαι σίγουρη γι’αυτό!

    Σπουδαία Κυρία, πλούτος να σε εισάγει εκείνη στη ζωή...

    ***************

    (Γάτε κανόνισε! ΔΕΝ έχουμε χρόνο να σου γράφουμε τέτοια για καμμιά 30-αριά χρόνια ακόμη! Μας έχεις ξεθεώσει με το μπλογκ σου!!!)

    ReplyDelete
  8. .. το βιβλίο
    θα ξαναβγεί;..

    ReplyDelete
  9. harry reloaded said...
    Τα ασχημα διαζυγια ειναι για μενα ακατανοητα.

    Όλα τα αποτρόπαια είναι ακατανόητα. Γιατί - κατανοείς τον θάνατα;

    Aphrodite said...
    "Γάτε κανόνισε! ΔΕΝ έχουμε χρόνο να σου γράφουμε τέτοια για καμμιά 30-αριά χρόνια ακόμη! Μας έχεις ξεθεώσει με το μπλογκ σου!!!"

    Tα έχει κανονίσει ο Μεγαλοδύναμος. Αποκλείεται να μπλογκάρω στα 101. (Είστε τυχεροί που δεν αρχισα το μπλογκ στα 41).

    Εργοτελίνα said...
    .. το βιβλίο
    θα ξαναβγεί;..

    Απίθανο. Από υπεραισιοδοξία βγάλαμε τα διπλά από όσα σχεδιάζαμε - και πουλήθηκαν όλα. Αλλά νέα έκδοση - ποιος ρισκάρει..

    ReplyDelete
  10. Πρέπει να προσθέσω εδώ ότι το πιο συγκινητικό ήταν η βραδιά που οργανώσαμε στο Γαλλικό Ινστιτούτο για την παρουσίαση του βιβλίου. Ήρθαν γύρω στα 900 άτομα - όρθιοι, στο πάτωμα, απέξω... (Πρωτοφανές μας είπαν οι υπεύθυνοι). Πουλήθηκαν το ίδιο βράδυ 500 βιβλία. (Ευτυχώς γιατί είχα καταθέσει εγγύηση προαγοράς στον εκδότη). Ήρθαν όλοι οι υπεύθυνοι του Ινστιτούτου και της Πρεσβείας (που αγνοούσαν τα πάντα γι αυτήν) και επι τόπου καθιέρωσαν βραβείο G. V. που απονέμεται τώρα κάθε χρόνο.

    Έστω και μετά θάνατον, την τίμησαν...

    ReplyDelete
  11. "Η φυλάκιση του γιου της Παναγιώτη το 1973 (έμεινε στην απομόνωση του ΕΑΤ-ΕΣΑ 147 ημέρες – αφηγήθηκε τα βασανιστήρια που υπέστη στον «Ταχυδρόμο» το 1975 και σε βιβλίο) της κόστισε τρομερά."
    ----------------------------------

    Παρ΄ ότι το κείμενο είναι αρκετά ψύχραιμο, αμέσως ταυτίστηκα με τήν Ζιζελ Βιβιέ, αυτήν την υπέροχη Κυρία.

    "Έζησα" όμως και κάτι από την αγωνία της...

    Δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΕ χειρότερο για μια μάνα από το να ξέρει πως βασανίζουν το παιδί της... Τίποτε χειρότερο...

    Καμία μάνα δεν αξίζει τέτοιον διαρκή πονο, πόσο μάλλον ένας τόσο γλυκός και σοφός Ανθρωπος...

    Κάποτε η ζωή γίνεται απελπιστικά αχάριστη.

    Με αγάπη και συγκίνηση

    Παράγραφος

    ReplyDelete
  12. Μια καλή ημέρα εύχομαι σε όλους.

    Ο καιρός είναι θαυμάσιος.
    Το σημερινό πόστ αισθαντικό και ευαίσθητο είναι ένα ποιήμα- ευχαριστώ για έναν όμορφο (όχι μόνο εξωτερικά) και υπέροχο άνθρωπο. Πραγματικά συγκινήθηκα και απόφασισα αυθόρμητα να συμμετάσχω και εγώ. Πιο πολύ από συγκίνηση παρά από σκέψη. Στα γρήγορα έκανα εγγραφή και να μαι.

    Όμως ένα παράξενο συναίσθημα με κυριαρχεί. Είναι η ζήλια για όλους αυτούς που αξιώθηκαν τέτοιους λαμπερούς δασκάλους. Ενώ εγώ, εμείς δηλαδή, η γεννιά των φροντιστηρίων, δεν ευτυχήσαμε...

    Κοιτάζω τη φωτογραφία της Gisèle Vivier και διακρίνω στα χαμογελαστά της μάτια μια επίκριση.
    Έχει δίκιο ίσως υπερβάλλω.
    Με συγχωρείτε έχω μάθημα.

    ReplyDelete
  13. Απόσπασμα από κείμενο της Ζωρζέτας Κουρεμένου, καθηγήτριας, από το βιβλίο «Madame!»

    Η Ζιζέλ δεν ήταν δεμένη ούτε με την ύλη ούτε με το χρήμα που κατά τη γνώμη της έχει υπόσταση μόνο όταν κυκλοφορεί και ξοδεύεται και όχι όταν βρίσκεται κρυμμένο στο συρτάρι. Γενικά, δεν είχε ανεπτυγμένη την κτητικότητα. Μόνο τα βιβλία της και τα χαρτιά της την ενδιέφεραν… Όσο για το κρεβάτι της, το παραχωρούσε χωρίς πρόβλημα σε όποιον το είχε ανάγκη, και εύρισκε τελείως φυσικό, αυτή να κοιμηθεί στον καναπέ!...

    Δε λέω, σαν άνθρωπος είχε κι αυτή τα ελαττώματά της και τις αδυναμίες της. Μα και αυτά ακόμα, έβλαπταν σχεδόν πάντα την ίδια και σπάνια τους άλλους γύρω της. Πίστευε στους ανθρώπους, τους αγαπούσε και ήθελε να τους βοηθήσει γιατί περισσότερο τους λυπόταν για την πεπερασμένη φύση τους! «…Λίγη καλοσύνη προς τους άλλους δεν βλάπτει… Μπορείς να δείχνεις λίγη αγάπη στους ανθρώπους, μόνο και μόνο διότι είναι άνθρωποι, χωρίς να έχουν τίποτα το ιδιαίτερα αξιαγάπητο. Δεν είναι ανάγκη να αισθάνεσαι φιλία για να τους κάνεις καλό, αρκεί να τους βλέπεις ως συνανθρώπους, ως συγκαταδίκους…»

    Μου έλεγε συχνά ότι είναι προτιμότερο να είναι κάποιος θύμα και να το ξέρει, παρά θύτης… Μας μάθαινε ότι στη ζωή, γενικά, ό,τι δίνουμε, παίρνουμε! Συνεπώς, αν δείχνουμε καλοσύνη, εμπιστοσύνη και πίστη στους γύρω μας, τις περισσότερες φορές, αν είναι δεκτικοί, τους προδιαθέτουμε να μας συμπεριφερθούν ανάλογα.

    Έτσι, για επιβεβαίωση, αναφερόταν συχνά στην ιστορία με τον γύφτο που της είχε πουλήσει μια κουβέρτα, στη Σπευσίππου, κάπου κοντά στη Δεξαμενή, ένα μεσημέρι καθώς γύριζε από το σχολείο. Εκείνη, δεν είχε χιλιάρικο για να πληρώσει, και εκείνος δεν είχε ρέστα από πεντοχίλιαρο. Του έδωσε λοιπόν ένα πεντοχίλιαρο και τη διεύθυνσή της για να της φέρει τα ρέστα στο σπίτι, όπως της πρότεινε εκείνος.

    Η καζούρα και τα πειράγματα που ακολούθησαν στο σπίτι όταν έφθασε με την κουβέρτα υπό μάλης, δεν περιγράφονται…

    Της λέγανε ότι είναι αφελής και χαζή που άφησε το γύφτο να την ξεγελάσει, ότι έχει λεφτά για πέταμα και άλλα τέτοια…

    Την άλλη μέρα το πρωί όμως, όταν ο γύφτος χτύπησε το κουδούνι της πόρτας της για να της φέρει τα ρέστα, δικαιώθηκε και πήρε κατά κάποιο τρόπο εκδίκηση για όλα όσα είχε ακούσει…

    Είναι αλήθεια παρόλα αυτά, ότι η ανεκτικότητα και η αφέλειά της, πολλές φορές, καταντούσαν εκνευριστικές…

    ReplyDelete
  14. ...sic transit gloria mundi.

    Από τα "ψηλά στα χαμηλά", όπως λες, αλλά κέρδισε την αθανασία στις καρδιές και τις ψυχές που άγγιξε.

    ReplyDelete
  15. Ακατανοητα τα διαζυγια της "Β Ζωνης",μετα 15-20 χρονια. Αδιανοητο να χανεται η αγαπη,αφ' οτου παιρνεται η αποφαση για κοινη ζωη & παιδια.Καλα κανουν οι Ιαπωνες νιοπαντροι & αγοραζουν για γαμηλιο δωρο...τον κοινο τους ταφο. Για την Gloria,τα ειπαμε...

    ReplyDelete
  16. Δήμαρχε you said:

    "Ε, στην γέννηση της Ζιζέλ, η Μοίρα των ελαττωμάτων απουσίαζε. Έτσι της δόθηκαν μόνο χαρίσματα. Πολλά. Ήταν και οι Μοίρες εκείνη την μέρα, γενναιόδωρες."

    Μα πόσο μου αρέσουν οι larger-than-life άνθρωποι!

    Βγαίνω να ψάξω για το Madame!...

    ReplyDelete
  17. Εκπληκρικής ομορφιάς κυρία.
    Ακόμη και στην τελευταία φωτογραφία που είναι αρκετά μεγάλη πια φαίνονται όλα όσα μας περιγράφεις. Η φινέτσα της είναι το κάτι άλλο.
    Έτυχε κάποτε να ακούσω κάποτε μια μαθητριά της να μιλά για εκείνην και μου ήρθε αμέσως η σκέψη "μα για μια γαλλικού"?? Τώρα καταλαβαίνω.

    ReplyDelete
  18. Τι υπέροχοι άνθρωποι κι αυτοί που έφυγνα, κι εσείς που τους θυμάστε έτσι!

    ReplyDelete
  19. πέθανε ο Syd Barrett. Τώρα το έμαθα!

    ReplyDelete
  20. Ωραιος ο Αινσταιν. Παραλληλα με τη συζυγο,ειχε & 6 ερωμενες... " Θεωρια της Γκομενικοτητας".

    ReplyDelete
  21. Αυτό που ίσως δεν προσέξατε (το έγραφα στο προηγούμενο Post): Αυτή η κυρία ήταν ο πρώτος μου (κρυφός βέβαια και ανομολόγητος) έρωτας. 13 όταν την γνώρισα (εκείνη 33) υπήρξε κάτι πολύ περισσότερο από καθηγήτρια.

    Φυσικά το είχε καταλάβει όπως μου έδειξε ένα χαμόγελό της, όταν της το ομολόγησα πενήντα χρόνια μετά...


    azrael φοβάμαι πως δεν θα βρεις το Madame!

    Αν το θέλεις πολύ στείλε μου ένα email.

    ReplyDelete
  22. Ν.Δ η σχεση σας μαζι της ποια ηταν?Περνωντας τα χρόνια γινατε φίλοι?

    Θυμαμαι καπου γραφατε πως θελατε να μιλησετε στο Σεφερη αλλα τελικα για διαφορους λογους ( εσωτερικης συστολης ) δεν το κανατε?

    Ισχυσε το ιδιο με την Gisèle Vivier,υπηρχε αυτη η εσωτερικη συστολη ή είχε αναπτυχθειμια ζεστη σχεση?

    ReplyDelete
  23. Πράγματι πέθανε το τρελό διαμάντι στις 7 Ιουλίου.
    Θα μείνει βέβαια το πρώτο άλμπουμ των Pink Floyd και τα δυο προσωπικά του να μας τον θυμίζουν.

    He was very famous once upon a time
    And no one cares even if he's alive (we do)
    But I know where he lives and I visit him
    In a little hut by the edge of the wood...

    (Television Personalities: I Know Where Syd Barrett Lives)

    ReplyDelete
  24. Oχι που θα μας πεις κι αδιάβαστους...

    "....Η διδασκαλία της Διοτίμα δίνεται στο Συμπόσιο με τη διεξοδική περιγραφή των φάσεων από τις οποίες περνά αυτή η εσωτερική πορεία, η ενασχόληση με τη φιλοσοφία, που κινητήρια δύναμή της είναι ο «διαρκώς φιλοσοφών έρως». Όπως διατύπωσε αργότερα ο νεοπλατωνικός Πλωτίνος, «σκοπός της φιλοσοφίας είναι η " σωτηρία της ψυχής "». Κι αυτός είναι ο όρος που υιοθετήθηκε μετέπειτα και από τους πατέρες της χριστιανικής εκκλησίας.

    Η Διοτίμα ήταν ιέρεια του Πανός. Ο ίδιος ο Σωκράτης συχνά παρομοιάζεται με Σειληνό, δηλαδή ακόλουθο του Διονύσου, που η λατρεία του συνδέεται άμεσα με αυτή του Πανός. Οι Σειληνοί απεικονίζονται στα αττικά αγγεία να έχουν μορφή ζωώδη.... Όλα τούτα τα στοιχεία υποβάλλουν ότι η ανάπτυξη που περιγράφεται από τη διδασκαλία της Διοτίμα, με κάποιο τρόπο σχετίζεται και με τη ζωώδη μορφή του έρωτα, τη σεξουαλική ενέργεια, που αφορά τη διαιώνιση κάθε ζωικής μορφής."

    Λες να μην το καταλάβαμε ότι η Διοτίμα σου, σου ξύπνησε μαζί νου και σώμα? Με τον πιο όμορφο, αθώο τρόπο βέβαια, εισαγωγή στη ζωή την ίδια.

    Μη μας κατηγορήσει κανείς για ασέβειες, γιατί δεν είναι αυτό το πνεύμα του σχολίου, έτσι?...

    Είναι δυνατόν να μην ερωτευτεί κανείς τέτοια γυναίκα?

    ReplyDelete
  25. Πρώτη φορά γράφω, συγχαρητήρια κ. Δήμο για την ωραία παρέα που έχετε συγκεντρώσει διαδυκτυακά! Αν και νιώθω λίγο σαν απρόσκλητη σε πάρτυ, έπειτα από το ωραίο καίμενο σας για την Giselle,ένιωσα την ανάγκη να σας ζητήσω να γράψετε κάτι για τις πιο προσωπικές στιγμές που ζήσατε μαζί της, εννοώ τις ξεχωριστές εκείνες στιγμές που σταμάτανε στο χρόνο και μας διαμορφώνουν, γίνονται προσωπική μας ιστορία. Δεν ξέρω πως αλλίως να τις περιγράψω και ενω πιστεύω πως θα καταλάβετε για ποιές "στιγμές" μιλάω, ίσως να μην καταλάβετε γιάτι ένας άγνωστος άνθρωπος σας ζητάει κάτι τόσο προσωπικό...ε, αυτή ίσως είναι η μαγεία ή η κατάρα του διαδυκτίου...άλλα και ένος τόσο ωραίου κειμένου που μας κάνει να θέλουμε περισσότερο!...φυσικα δεν έχετε κάμμια υποχρέωση να απαντήσετε...Καλημέρα σε όλους!

    ReplyDelete
  26. Η Πρωτοπορεία, τουλάχιστον online, εμφανίζει διαθέσιμο το βιβλίο.

    ReplyDelete
  27. Ο λογος που ενω οι ιδιοι οι Φραγκοι αποκαλουν ετσι τον εαυτο τους,οπως κανει & ολη η ανθρωποτητα,ενω οι γραικοι τους λεν αλλιως,ειναι θεμα ...Οκτωβριανο.

    ReplyDelete
  28. @bdb,

    πολύ σπουδαίος ο Syd Barrett, o πιο σημαντικός Pink Floyd.

    Εκλεισε μια πολύ ταραγμένη ζωή...

    @upside down

    Τι μου θύμισες μ'αυτό το τραγούδι! Ο αγαπητός Dan Treacy...
    Ξέρεις ότι έβγαλαν καινούριο δίσκο πριν λίγους μήνες;

    ReplyDelete
  29. @andy dufresne: εννοείς καινούριο άλμπουμ από τους Television Personalities; Όχι δεν το ήξερα. Έχω το πρώτο τους, το And Don't the Kids Just Love It. Από τα πιο φωτεινά και αυθόρμητα άλμπουμ των τελευταίων 20 χρόνων... Θα το ακούσω όμως και αυτό, ευχαριστώ.

    Αλήθεια ο Syd Barrett είχε γράψει ένα τραγούδι για μιά γάτα Σιάμ, το Lucifer Sam (από το πρώτο των Pink Floyd). Γάτε ανημέρωτος;

    (Συγγνώμη για το chat...)

    ReplyDelete
  30. Μακάρι να υπάρχει το βιβλίο (αν και τα οnline στοιχεία δεν είναι πάντα ακριβή - μπορεί να το έχουν στην βάση δεδομένων και να μην το έχει ο εκδότης).

    rallou (Καλώς ήρθες!) και Takis Vassilopoulos

    Όχι δεν γίναμε φίλοι, ούτε υπήρξαν ειδικές στιγμές. Έφυγα για την Γερμανία, έμεινα εκεί 6 χρόνια, γύρισα, Ναυτικό, γάμος, βιοπορισμός... χαθήκαμε εντελώς. Φυσικά την θυμόμουν κι εκείνη μιλούσε στους μαθητές της για μένα, παρακολουθούσε τα βιβλία μου - αλλά η πρώτη μας συνάντηση έγινε μετά από 40 χρόνια. Ίσως απέφευγα να την δω γιατί σκεπτόμουν ότι θα είχε γεράσει και θα με πονούσε η απώλεια της καλλονής της.

    ReplyDelete
  31. upside down said...
    Γάτε ανημέρωτος;

    Αθεράπευτα. Αν και δεν συμπαθώ τις γάτες ράτσας. Στα ζώα συντροφιάς είμαι αντίστροφος ρατσιστής. Θαυμαστής των κεραμιδόγατων και των κόπρων!

    ReplyDelete
  32. nikos dimou μιλάτε με τόση αναίδεια όπως ο upside down -;) Το τραγούδι το έγραψε στην πραγματικότητα ο Barrett για τον ευατό του. Ομοιότητες;;;

    ReplyDelete
  33. "Ωραιος ο Αινσταιν. Παραλληλα με τη συζυγο,ειχε & 6 ερωμενες... "


    Ε, η θεωρία της σχετικότητας...


    "Television Personalities: I Know Where Syd Barrett Lives"

    Εδώ τους κοροϊδεύουμε τούτους και άλλους... I know where Elvis lives... να πας να του κλέψεις τα κουνέλια.

    Τα blog ξεκινήσανε για να γράφει κανείς τα δικά του (ημερολόγια ήτανε). Έτσι ξεκίνησε και το παρόν blog, με προσωπικές σκέψεις και εμπειρίες του Δήμου.
    Αλλά τώρα βλέπω ότι καθόμαστε και μιλάμε συνεχώς για άλλους, τρίτους.

    Άσχημα διαζύγια; Και μένα μου φαινόταν ακατανόητα, έως ότου ήρθα στην Αμερική. Εδώ το διαζύγιο είναι Πόλεμος. Βλέπεις ανθρώπους με μόρφωση και καλλιέργεια και λεφτά πολλά να γίνονται Βίκινγκς και να επιτίθενται ο ένας στον άλλο με δικηγόρους, δηλητηριάσεις, δολοφονίες, γροθιές και λοιπά.


    Σκοπός της φιλοσοφίας, είναι να μην τσακώνεσαι με τον εαυτό σου, αλλά να του μιλάς με κατανόηση.

    Λευτέρης

    ReplyDelete
  34. upside down said...
    nikos dimou μιλάτε με τόση αναίδεια όπως ο upside down -;) Το τραγούδι το έγραψε στην πραγματικότητα ο Barrett για τον ευατό του. Ομοιότητες;;;

    Αφού σας είπα ότι είμαι αθεράπευτα ανημέρωτος - δεν ξέρω το τραγούδι.

    ReplyDelete
  35. Μα Νίκο...μίλησέ μας λίγο, λίγες λεξούλες απ εκείνες που εσύ αγάπησες κοντά της... Από αυτά τα ωραία που σίγουρα δεν μεταφέρονται αλλά αποσπασματικά κοινωνούνται. Έτσι, να ξαναζωντανεύει η ομορφιά...
    Μην ανησυχείς (as far as I am concerned) καμιά σχέση με προσκολλήσεις (έχω ξαναγράψει γι αυτά). Τότε θα έχανε την αξία του το ωραίο. Γιατί εκείνους που το κουβαλούν δεν τους ενδιαφέρει η αναγνώριση...

    ReplyDelete
  36. Δον Γάτε μου,

    Έκανα on-line παραγγελία στον Παπασωτηρίου "...and I keep my fingers crossed"

    Ευχαριστώ ergotelina

    ReplyDelete
  37. Δεν χρειάζεται μετριοφροσύνη... Και εγώ σήμερα το έμαθα ψάχνοντας στο δίκτυο. Εδώ σταματώ όμως τα άσχετα σχόλια.

    ReplyDelete
  38. Houlia sorry - πρέπει να φύγω - θα κάνω moderation από μακριά - αλλά θα σου απαντήσω αργότερα.

    ReplyDelete
  39. Αφού σας είπα ότι είμαι αθεράπευτα ανημέρωτος - δεν ξέρω το τραγούδι.

    ανημέρωτος όπως λέμε ανήμερα χριστούγεννα; η θηρίο ανήμερο;

    (όλα τα περίμενα σε αυτό το blog, αλλα συζήτηση για τους Television Personalities..οχι)

    andy συνέχισε να γράφεις αποσπάσματα απο το βιβλίο (αν δε βαριέσαι), έχει ενδιαφέρον.
    αυτό για τους συγκατάδικους ήταν πολύ φοβερό

    ReplyDelete
  40. Δεν γινονται Βικινγκς αλλα..."ελληνες "του '12-'22. Ειναι λαθος να σχηματοποιουμε αρρωστημενα επεισοδια που ποσοστιαια,σε πληθυσμο 290 εκ. ειναι ελαχιστα,ομως σε ποσοτητα ισως εντυπωσιακα, για...εθνιδιο των 11 εκ.

    ReplyDelete
  41. τΑ ΑΜΟΥΣΤΑΚΑ ΑΓΟΡΙΑ πΟΥ ΕΡΩΤΕΥΟΝΤΑΙ ΤΕΤΟΙΕΣ ΖΕΣΤΕΣ ΥπΑΡΞΕΙΣ ΑΓΑπΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΕΡΑΜΙΔΟΓΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΟπΡΟΥΣ. πΟΤΈ ΤΑ ΖΩΑ ΡΑΤΣΑΣ.ΙΣΧΥΕΙ πΑΝΤΑ ΑΥΤΟΣ Ο ΚΑΝΟΝΑΣ.

    :))

    ReplyDelete
  42. @upside down,
    ναι, οι TV Personalities έχουν νέο δίσκο!

    @Λευτέρη,
    η περίπτωση Elvis και Syd Barrett δεν είναι ίδια.

    Στον Elvis μιλάμε για μαζική ψύχωση και συνωμοσιολογία.

    Χιλιάδες άνθρωποι που αρνούνται τον θάνατο του ειδώλου τους!

    O Syd Barrett εξαφανίστηκε για 20 χρόνια περίπου!
    Χάθηκαν τα ίχνη του.
    Απ' ότι φαίνεται, του την ψιλοβάρεσε.

    Τον ανακάλυψε ένας Γάλλος δημοσιογράφος, αν δεν κάνω λάθος, πριν από λίγα χρόνια, σε όχι ιδιαίτερα καλή διανοητική κατάσταση...

    Πολύ σπουδαίος μουσικός, αλλά πειραγμένο μυαλό που διαλύθηκε απ' τα ναρκωτικά.

    ReplyDelete
  43. Μερικά χαμόγελα, κάποιοι φίλοι, μερικές στιγμές αυτή είναι η αμοιβή μας

    ReplyDelete
  44. Και στις 4 φωτογραφίες είναι εντυπωσιακό το χαμόγελο της.Πάντα το ίδιο. Προδίδει πολύ ζεστό άνθρωπο.

    ReplyDelete
  45. Απόσπασμα από κείμενο της Μαίρης Κοσμετάτου-Λιάγκουρα, καθηγήτριας, από το βιβλίο «Madame!»


    …Κι όμως, βρέθηκαν άνθρωποι να ξεστομίσουν κακίες γι’ αυτόν το θησαυρό που λεγόταν Gisèle Vivier Κανελλάκη. Θυμάμαι ένα μεσημέρι, γυρίζοντας από το Γυμνάσιο, μας έφερε την είδηση ότι μια απ’ τις «κυράδες» του Κολωνακίου, αδυνατώντας να εξηγήσει το γιατί μπαινόβγαιναν τόσα κοριτσόπουλα στο σπίτι της Gisèle, το γιατί όλα την τριγύριζαν τιτιβίζοντας ευτυχισμένα και δεν την άφηναν μόνη ούτε καν στο δρόμο, έβγαλε η ανεγκέφαλη το συμπέρασμα, ότι η Μανταμίτσα μας ήταν ανώμαλη. Την θυμάμαι να μας λέει με τη γνωστή χάρη της: «Προσέξτε εδώ που έρχεστε μην βγάλετε άσχημο όνομα». Γέλασε, και ήρεμη άρχισε το μάθημα. Για Εκείνη, τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη ήταν γνωστά. Ήξερε την κακία του κόσμου, αλλά τίποτα βρώμικο δεν την άγγιζε. Για μένα, όμως, που τότε αποκτούσα τις πραγματικές μου εμπειρίες, ήταν ένα σοκ ισχυρό. Απ’ τη μία το θεωρούσα γελοίο, αλλά απ’ την άλλη αγανακτούσα. Το σπίτι της Gisèle ήταν για μας ένα πνευματικό καταφύγιο. Κι όμως, ένα διεστραμμένο μυαλό τολμούσε να ξεστομίζει τέτοιες αηδίες. Πώς μπορούσε; Εκείνο το σπίτι, εγώ μέσα μου το παρομοίαζα κάπως με το Αββαείο της Ελεύθερης Βούλησης του Rabelais, όπου όλοι ήσαν ελεύθεροι να κάνουν ό,τι ήθελαν, όμως, αυτό που ήθελαν ήταν πάντα ανώτερο και καλό, μακριά από υποκρισίες, ψεύδη και ασχήμιες. Εκείνο το σπίτι ήταν ένα εργαστήρι, όπου στο αμόνι του μυαλού της, η καλή μας Gisèle ακόνιζε μυαλά και ατσάλωνε χαρακτήρες. Ό,τι και να έλεγαν, σίγουρα από ζήλεια, έπεφτε στο κενό. Τίποτα βρώμικο δεν άγγιζε και δεν κόλλαγε γιατί η Gisèle ήταν από μέταλλο πρώτης ποιότητος. Τα γελοία υποκείμενα δε μπορούσαν να διανοηθούν τον τρόπο σκέψης της, το επίπεδό της, την προσφορά της στην κοινωνία, και όταν με τη βρώμικη σκέψη τους δοκίμαζαν να πουν κάτι κακό, η Gisèle το προσπερνούσε, συχνά το διακωμωδούσε και τελικά το αγνοούσε σαν πραγματικός ανώτερος άνθρωπος που ήταν…

    ReplyDelete
  46. Οι όμορφες γυναίκες γερνούν.
    Φρονώ πως αυτή η απίστευτη αδικία
    είναι η μεγαλύτερη απόδειξη
    της ανυπαρξίας του Θεού.

    Ηλίας Πετρόπουλος

    ReplyDelete
  47. @Λευτέρη,
    η περίπτωση Elvis και Syd Barrett δεν είναι ίδια.
    Στον Elvis μιλάμε για μαζική ψύχωση και συνωμοσιολογία.
    Χιλιάδες άνθρωποι που αρνούνται τον θάνατο του ειδώλου τους!

    ============================
    Στην πραγματικότητα το φαινόμενο Έλβις είναι τώρα αστείο από όλους (όλοι το έχουν πάρει στην πλάκα). Ο Syd... είχα και τα δύο του άλμπουμ στην Ελλάδα όταν ήμουν πιτσιρικάς. Ακόμα δεν θυμάμαι τι ήταν αυτό που τον έκανε "μεγάλο μουσικό". Υπάρχουν χιλιάδες τέτοιοι... το γεγονός ότι "χάθηκε" για λίγα χρόνια (να δεις πόσοι χάνονται εδώ...), δημιούργησε μια "μυστήρια" μυθολογία γύρω από το όνομά του. Εάν ρωτήσεις τους περισσότερους Αμερικανούς (αναφέροντάς τους μια τέτοια περίπτωση καλλιτέχνη), θα σου πει "χμμμ άλλος ένας απ' αυτούς".

    Βλέπεις, με τον ίδιο τρόπο που ένας τουρίστας νομίζει ότι οι ταξιτζήδες στην Ελλάδα είναι πλούσιοι επειδή οδηγάνε Μερσεντές, με τον ίδιο τρόπο νομίζει κανείς στην Ελλάδα ότι εδώ δεν έχουμε χιλιάδες Syd Barrett σιγά τ' αυγά δηλαδή... δεν κάνω καμία πλάκα.

    ReplyDelete
  48. @Λευτέρη,

    το να λες ότι υπάρχουν χιλιάδες Syd Barrett δείχνει είτε άγνοια είτε αμετροέπεια.

    Τα δύο πρώτα άλμπουμ των Pink Floyd, πίσω απ' τα οποία βρίσκεται (κυρίως) ο Syd Barrett, θεωρούνται αριστουργήματα.

    Όχι μόνο από μένα, αλλά από τα περισσότερα σχετικά περιοδικά του κόσμου.

    Θα τα δεις να φιγουράρουν σε πολλές λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών.

    Το Uncut, το Mojo, το Rolling Stone, το Spin δεν είναι αμερικάνικα περιοδικά;
    Ή μήπως δεν είναι έγκυρα;

    Να μην σου αρέσει η μουσική του το καταλαβαίνω, αλλά μην τα ισοπεδώνουμε όλα....

    Δεν συνεχίζω, ήδη καταχραστήκαμε το χώρο, συγχωρούμαστε ίσως λόγω θανάτου.

    ReplyDelete
  49. Το πιο πιθανό βέβαια στην περίπτωση Syd, είναι ότι συμβαίνει και σε χιλιάδες άλλους εδώ: γίνεται το μυαλό τους γιαούρτι από τα πολλά ναρκωτικά... και από ελάχιστους εδώ (και πάρα πολλούς εκτός χώρας), θεοποιούνται σχεδόν... διότι ο Barrett "βάρεσε το κατεστημένο" κλπ κλπ.
    Ο Barrett εδώ, εκφράζει ένα από τα πιο αισχρά κατεστημένα: αυτό της καταστροφής της ανώτερης τέχνης (που υπήρξε μάλλον μόνο στην Ευρώπη, ειδικά κατά την αναγέννηση και τους Ελληνιστικούς-Ρωμαϊκούς χρόνους) και την αντικατάστασή της με μια κιθάρα και τσιγαριλίκι (κάτι σαν το γύφτο με τη μαϊμού). Άλλος εκφραστής, η παντελώς ατάλαντη χήρα του Τζον Λένον (Γιόκο), που ζει σε διαμέρισμα δεκάδων εκατομμυρίων στο Central Park (σιγά τη γειτονιά... άμα έχεις ένα δεντράκι είσαι Ροκεφέλερ μέσ' τα καυσαέρια) και που προωθεί "καλλιτέχνες"... που 'σαι Ραφαέλ κι εσύ Μποτιτσέλι να δεις τα χάλια μας!

    ReplyDelete
  50. @lefteris kritikakis:
    Δεν καταλαβαίνω γιατί οι Αμερικάνοι να υπερτερούν σε αισθητικές κρίσεις. Επιχείρημα είναι αυτό;

    Η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε χιλιάδες Syd Barrett... αλλά μαϊμού. ο Barrett είχε δημιουργική επιρροή σε χιλιάδες άλλους μουσικούς. Εδώ πρόκειται για εγκαινίαση μουσικών ειδών / όχι για μπουζούκια και ξαναζεσταμένη country!

    ReplyDelete
  51. "...Οι όμορφες γυναίκες γερνούν..."

    Και μετά ψάχνουν να βρουν τον οποιονδήποτε να "βολευτούν", γιατί όταν περάσουν τα 35, οι γυναίκες είναι "γριές", ενώ οι άντρες είναι "λίγο πριν την ωρίμανση ακόμα". Ο συμβιβασμός έπρεπε να είναι θυληκού γένους... ρε πως αλλάζουν οι "ατίθασες" 20άρες σε "σοβαρές, μετρημένες, απελπισμένες κι εξαρτημένες" 40άρες... έχει ο καιρός γυρίσματα... ή όπως λένε εδώ what goes around, comes around.

    Καλά κάνουν και γερνάνε. Κι εμείς οι άντρες γερνάμε και πονάει η μέση. Tell them to suck it up and to deal with it. It's life.

    ReplyDelete
  52. "Το Uncut, το Mojo, το Rolling Stone, το Spin δεν είναι αμερικάνικα περιοδικά;
    Ή μήπως δεν είναι έγκυρα;"


    Εδώ αυτά τα διαβάζουν κάτι μέλη των ΑΑ (alcoholics anonymous), ΝΑ (narcotics anonymous) και λοιπά.
    Άμα ερχόσουνα και ζούσες εδώ λία χρόνια (με δουλειά κλπ), θα έλεγες κι εσύ στο τέλος "ρε συ, όλα τα σκουπίδια της Αμερικής καθόμασταν και διαβάζαμε στην Ελλάδα και νομίζαμε ότι ήταν τίποτα σπουδαίο".

    Αν τα βάλεις σε κλίμακα 1-100, αυτά είναι για κάτι έφηβους και ψιλοχαμένους εδώ πέρα... τα πραγματικά Αμερικάνικα στάνταρτς είναι πολύ υψηλότερα.
    Άμα σου έλεγα "μονοκατοικία στα προάστεια με 2 στρέματα γκαζόν, δέντρα κλπ" θα νόμιζες ότι μιλάμε για εκατομμυριούχος (και όχι για γκαρσόνι σε steak-house). Γιατί δεν έχεις δει. Οπότε, άκου που σου λέω... τους είδα και στο κολλέγιο που πήγα... it's not a big deal here. It's nothing.

    ReplyDelete
  53. Το τέλος της ποίησης.

    ReplyDelete
  54. @Lefteris Kritikakis

    Λευτέρη μην είσαι αχάριστος;)

    ReplyDelete
  55. "Δεν καταλαβαίνω γιατί οι Αμερικάνοι να υπερτερούν σε αισθητικές κρίσεις. Επιχείρημα είναι αυτό;"

    Ρε φίλε, η φέτα εδώ είναι πανάκριβη (γιατί είναι εισαγώμενη) και ο σολωμός πάμφτηνος. Κάθε χώρα έχει τα δικά της. Από "μουσικούς" σαν τα χιπιά έχει εδώ να φάνε κι οι κότες, κάτι παρακμιακοί μαλλιάδες είναι που τους φτύνει ο κόσμος, τι νομίζεις...

    ΔΕΝ υπερτερούν σε αισθητικές κρίσεις οι Αμερικάνοι (ίσα ίσα, μάλλον υστερούν). Κάντρι ακούνε τα white trash και οι αλλοδαποί. Οι γνώστες ακούνε Bluegrass και καλή τζαζ (της εποχής της Ella Fitzgerald).

    Andy, έλα πρώτα εδώ καμιά βόλτα, να σε οδηγήσω 50-60 χιλιάδες μίλια πέρα δώθε, να δεις. Θα γυρίσεις πίσω και θα τα πετάξεις όλα στα σκουπίδια... Θεοποιείτε πράγματα που εδώ τα έχουν πετάξει στα σκουπίδια εδώ και δεκαετίες (και που ποτέ δεν τα θεωρούσαν κάτι παραπάνω από τα "εφηβικά" τους, της "αντίδρασης προς τη γραβάτα".

    Η Ελλάδα ζει αυτή τη στιγμή, κοινωνικά, την Αμερική του 70: κερατώματα και wife-swappings, "καριέρα με σφικτή γραβάτα", ατομικισμός της κακιάς ώρας και άλλα τραγελαφικά και άχρηστα που εδώ τα πήρανε χαμπάρι και τα πετάξανε πέρα (ευτυχώς).

    Το μεγάλο κρίμα είναι ότι η Ελλάδα έβγαλε Χατζή (ανώτερος του Barrett) και Χατζηδάκι (ούτε με σφαίρες τον φτάνουν οι χιπάδες) και καθόμαστε και θεοποιούμε τον κάθε ένα μαστουράκο...

    ReplyDelete
  56. @Lefteris Kritikakis

    Λευτέρη μην είσαι αχάριστος;)

    Αυτό το δέχομαι, ακούγομαι αχάριστος και ζητώ συγγνώμη. Να μην είναι και οι γυναίκες αχάριστες όμως, γιατί μου ξυπνάνε το κακό μωρό μέσα μου!

    Άντε καληνύχτα τώρα.

    ReplyDelete
  57. @Λευτέρη,

    όλα τα σφάζεις, όλα τα μαχαιρώνεις.

    Φοβάμαι ότι ακυρώνεις και μάλιστα με ελαφρώς ρατσιστικό τρόπο (μας έβαλες στην κατηγορία Ανώνυμων Αλκοολικών ή junkie) ο,τιδήποτε δεν καταλαβαίνεις ή δεν είναι του γούστου σου.

    Η μουσική, Λευτέρη, είναι τέχνη.
    Και μάλιστα μεγάλη.

    Δεν έχει σχέση με οικόπεδα, γκαζόν, δολλάρια και ιδεολογίες (ή μη).

    Αν κάποιος κλαίει με ένα τραγούδι, όλα τ' άλλα είναι περιττά.
    Αν, μάλιστα, κλαίνε πολλοί και για πολλά χρόνια, τότε μιλάμε για μεγάλο καλλιτέχνη.

    Ακολουθεί επικήδειος και του Dylan?

    ReplyDelete
  58. houlia σου χρωστάω μία απάντηση που δεν έχω.

    Στην αρχή ήμουν ένα ντροπαλό και φοβισμένο παιδί, στεκόμουν απέναντί της με δέος, ρούφαγα τα λόγια της σαν σφουγγάρι. Δεν έκανε διαίτερα μαθήματα αλλά ομαδικά cours των 4-5 μαθητών. Συμμετείχα στο δικό μου και μετά έμενα σαν ακροατής και σε άλλα.

    Κάποια στιγμή άρχισα να έχω και δικές μου απόψεις - ξεθάρρεψα και αμφισβητούσα. Πήγαινα να κάνω τον έξυπνο. Χρόνια μετά ντρεπόμουν γι αυτό, μέχρι που, όταν ξανασυναντηθήκαμε, μου είπε: τότε κατάλαβα τι είχες μέσα σου.

    Ιδιαίτερα λόγια, φράσεις, δεν θυμάμαι - μόνο το ύφος και την γλύκα - θεε μου ποτέ πια δεν ξανάνιωσα έτσι.

    ReplyDelete
  59. '"Φοβάμαι ότι ακυρώνεις και μάλιστα με ελαφρώς ρατσιστικό τρόπο (μας έβαλες στην κατηγορία Ανώνυμων Αλκοολικών ή junkie) ο,τιδήποτε δεν καταλαβαίνεις ή δεν είναι του γούστου σου."

    Α ρε Adny, νομίζεις ότι δεν καταλαβαίνω, που καθόμουνα και τσακωνόμουνα με το Λυμπερόπουλο και τον Αργύρη Ζήλο (του ΗΧΟΥ) τότε για μικροζητήματα σε γκρουπς που δεν τα ήξερε η μάνα τους στην Αγγλία και ολούθε... απλά, όχι μόνο ωρίμασα, αλλά τους είδα κιόλας εδώ "εν τη γεννέση" και είπα "ρε κοίτα να δεις κάτι άμυαλα κι ατάλαντα πιτσιρικάκια και στην Ελλάδα τους ακούγαμε λες κι ήταν αρχηγοί".

    Αλλιώς φαίνονται τα πράγματα από μέσα. Από την "πηγή". Ξέρεις, εδώ για παράδειγμα ο μέσος Αμερικανός νομίζει ότι το τσάμικο είναι σοβαρή μουσική (και ίσως είναι, κάποια κομμάτια σαφώς και είναι), γιατί μοιάζει με τα Ιρλανδικά (λίγο και τα Κρητικά μοιάζουν) και μπορέι να είναι θεόσταλτα. Άμα πας στην Ινδία, θα δεις ότι όποιος κάθεται και παίζει τα σιτάρ και δεν ταϊζει τα παιδιά του, του πετάνε πέτρες (προφανώς τον λένε χαμένο). Εκεί έχουν χιλιάδες τέτοιους, εκατομμύρια. Άμα πάει όμως ο σιταρολόγος στη Νέα Υόρκη, θα τον κάνουνε θεό οι ντόπιοι (γιατί θα νομίζουν ότι είναι κάνας ανατολίτης γκουρού, κι όχι ένας κόπανος στη χώρα του). "Ουδείς προφήτης στη χώρα του" κι αυτό σημαίνει πολύ απλά "μην προσπαθείς να κοροϊδέψεις αυτούς που σε ξέρουνε από τα μέσα".

    ReplyDelete
  60. Ακολουθεί επικήδειος και του Dylan?


    Εγώ δεν σου λέω τι να πιστεύεις εσύ γι' αυτούς, αλλά τι πιστεύουν οι εδώ γι' αυτούς (οι συγχωριανοί του). Ο Dylan; "Eh, ok" θα σου πει ο μέσος Αμερικανός (άνω των 60 ετών). Διότι ο 30άρης θα σου πει "what's te matter with you" και ο 20άρης θα σου πει "who's that guy...".

    ReplyDelete
  61. "(μας έβαλες στην κατηγορία Ανώνυμων Αλκοολικών ή junkie)"

    Μα τα junkies κάθεστε κι ακούτε ρε μάγκες, τι νομίζατε, ότι είναι τίποτα παραπάνω όλοι τούτοι; Αυτό που λέω είναι ότι είναι κρίμα να παραμερίζουμε θαυμάσιους Έλληνες καλλιτέχνες για χατήρι πραγματικών junkies (όπως ήταν ο Barrett, o Morison και άλλοι).

    Εδώ ρε παιδιά πιάσατε στην Ελλάδα και θεοποιήσατε κάποτε τα τελευταίας κατηγορίας αμόρφωτα κι ατάλαντα τσογλάνια (Johny Roten και Sid Vicious), ενώ άμα ήτανε τίποτα μαγκάκια από τ' Ανώγεια Κρήτης που σπάγανε κάνα μαγαζί στο Ρέθυμνο τους λέγατε "απολίτιστους".

    Αυτά τα δύο μέτρα και δύο σταθμά (καλό το ξένο τσογλάνι, κακό το ντόπιο τσογλάνι), μου λένε "κόμπλεξ κατωτερότητας".

    Μπας κι ο τροβαδούρος των Birthday Party (είχα το Boys Next Door, οriginal, πολύ πριν την εποχή σου), δεν είναι junkie; Τι νομίζεις ότι βαράει, λεμονάδα;

    ReplyDelete
  62. Λευτέρη, Andy και Σια

    Μήπως έχουμε ξεφύγει (εντελώς) από το θέμα;

    ReplyDelete
  63. Ποιο είναι το θέμα; Ξεχάστηκα. Αλλά τώρα που το σκέφτομαι πάλι, ποιο είναι το θέμα;

    ReplyDelete
  64. Ερώτηση κρίσεως:

    μας ρίχνουν κάτι στο νερό κι από αλλού το ξεκινάμε και στο τέλος το ..... ???

    Α, απλώς έτσι, από περιέργεια....

    ReplyDelete
  65. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  66. Η εκδίκηση της... ανθρωπιάς: της στερήσανε τα παιδιά κι εκείνη αγάπησε όλα τα παιδιά τα οποία με τη σειρά τους την λάτρεψαν.

    Με αγάπη

    Παράγραφος

    ReplyDelete
  67. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  68. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  69. Λοιπόν μου αρέσει πολύ αυτό το blog.

    Κάθε πρωί ο οδηγός μας ανακοινώνει τη διαδρομή.Σήμερα θα σας πάω εκεί.

    Σιγά μη πάμε μουρμουρίζει η γαλαρία.

    Ξεκινήσαμε απο τη γαλλικού και φτάσαμε στους pink floud και στην τιμή της..φέτας στην αμερική.

    Γάτε μη μου πείς ότι πλήττεις πάντως..

    Υ.Γ.Σκέφτηκα να σπρώξω κι εγώ προς το μπάχαλο βάζοντας κάτι ωραία ανέκδοτα για δικηγόρους αλλά συγκρατούμαι.

    ReplyDelete
  70. "Είναι η ζήλια για όλους αυτούς που αξιώθηκαν τέτοιους λαμπερούς δασκάλους."

    Τους δασκάλους μου τους ξεπέρασα όλους. Σε εμπειρίες, σε επιλύσεις προβλημάτων, σε υποστήριξη άλλων. Και μάλιστα γρήγορα. Άρα, δεν είχα ίσως "μεγάλους" δασκάλους. Αυτό μπορεί να είναι και καλό.
    Και μην αρχίσει κανείς να λέει ότι δεν είμαι "μετριόφρωνας". Η μετριοφροσύνη είναι κάτι που δεν με απασχολεί καθόλου (όπως δεν με απασχολεί τι "μάρκα" ρούχα θα φορέσω).

    Όταν κάποιος μου αποδεικνύει ότι κάνω λάθος, το χαίρομαι γιατί μαθαίνω κάτι καινούργιο και γίνομαι καλύτερος. Αλλά ουδέποτε θα κάτσω να πουλήσω τον εαυτό μου σε τιμή υψηλότερη ή χαμηλότερη απ' αυτή που νομίζω δίκαιη. Ζω σε κοινωνία παζαριού και προσωπικής διαπραγμάτευσης κι αυτό είναι καλύτερο από τις κοινωνίες των "αυθεντιών" και των καταπιεστικών δογμάτων, που εμποδίζουν κάθε εξέλιξη.

    Λευτέρης

    ΥΓ. Andy, ο κόσμος εδώ κάνει ροκ για τα λεφτά κι τις γκόμενες. Έτσι λένε οι ίδιοι. Εσύ θα τους πεις τι πραγματικά σκέφτονται και λένε οι ίδιοι;
    (οι Ευρωπαίοι το πήρανε το ροκ κίνημα και από πάρτυ το κάνανε ιδεολογία, γιατί είχαν διαφορετικά προβλήματα και καθημερινότητες -- όλα ιδεολογία τα κάνανε, παρά του ότι η ιδεολογία έκαψε ολόκληρη την ήπειρο πολλές φορές -- you have to learn how to relax once in a while, rock is supposed to be fun, and only fun).

    ReplyDelete
  71. "Ξεκινήσαμε απο τη γαλλικού και φτάσαμε στους pink floud και στην τιμή της..φέτας στην αμερική."


    Γι' αυτό είναι και ωραίο το blog... για να σε ταξιδεύει κιόλας. Άμα παραμέναμε συνέχεια κλειστοί στο θέμα, θα καταντούσε βαρετή έκθεση τρίτης γυμνασίου. Ξέρεις πόσο κάνει το μικρό δοχείο φέτα δωδώνης εδώ; 20 δολάρια. Το πακέτο 3 κιλών σολωμό κάνει 5 δολάρια στο Sam's Club. Ρε παιδιά, εγώ φέτα θέλω (άρα, πλήρωνε μάγκα!)

    ReplyDelete
  72. zoferos mesaionas said...
    Οι όμορφες γυναίκες γερνούν.
    Φρονώ πως αυτή η απίστευτη αδικία είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της ανυπαρξίας του Θεού.

    Φρονώ και εγώ με τη σειρά μου πως εάν οι γυναίκες που γερνούν (όλες) μπορούν και διατηρούν την ομορφιά της νεότητας, τότε αυτό είναι και η απόδειξη πως εκτός από ομορφιά κορμιού, μπορούμε να μιλάμε και για ομορφιά ψυχής!
    Το σώμα γερνά. Η ψυχή όχι.
    Τότε, η ηλικία δεν προδίδει γήρας, προδίδει ωριμότητα.
    Μετά τα 30, ο καθένας είναι υπεύθυνος για το πρόσωπο του.
    Είναι θεικό να βαδίζουν οι δύο αυτές ομορφιές μαζί...


    "Το μεγάλο κρίμα είναι ότι η Ελλάδα έβγαλε Χατζή (ανώτερος του Barrett) και Χατζηδάκι (ούτε με σφαίρες τον φτάνουν οι χιπάδες) και καθόμαστε και θεοποιούμε τον κάθε ένα μαστουράκο..."

    Αν η αντίδραση μου στο όποιο κατεστημένο είναι να βγάλω μουσική θρύλο υπό την επήρρεια ναρκωτικών και να το παίζω (ή και να είμαι) κατά, τότε αντί να γρατζουνάω κιθάρες και σύνθι θα έπρεπε να επισκεφτώ κάποιον ειδικό.
    Υπάρχει μεγαλύτερο και καλύτερο ναρκωτικό από την ίδια τη ζωή όταν τη ζεις στο μεγαλείο της;
    Πως θα μας φαινόταν αν ο Mozart πχ ήταν χρήστης ηρωίνης...
    Ακούνε και οι δόκιμοι μουσικοί. Ρε συ, τόσοι "μεγάλοι" κάνανε αριστουργήματα (έτσι τα είπανε) με χρήση ναρκωτικών. Δε δοκιμάζουμε και εμείς να δούμε; Η ακόμα και οι παρασυρμένοι από τις κριτικές: Ρε συ, δεν παίρνουμε και εμείς κάτι να ακούσουμε τη μουσική αυτή καλύτερα;
    Τι δυστυχή πρότυπα δημιουργούνται έτσι...

    ReplyDelete
  73. @nikos dimou
    Αγαπητέ Sextus,
    Είναι μια ντουζίνα τα χρόνια από τότε. Αλλά κάτι καλύτερο από το "αγαπητέ sextus" δεν έχω βρει ακόμη. Για να είμαι ειλικρινής, νιώθω λίγο υπερήφανος που γνωρίζω την προέλευσή του. Νιώθω ένα μικρό δικαίωμα στο να το χρησιμοποιώ και αυτό όπως και τον ενικό. Θρασύς είμαι; Δεν ξέρω... Λίγο κόκκινο στο πρόσωπο το νιώθω πάντως. Συγγνώμη.
    Αυτός ο άνθρωπος ήταν η Δασκάλα. Ναι νομίζω ότι το είδα. 'Το' όχι 'την'.
    Αποφάσισα να εκτεθώ σοβαρά, (αλλά όχι διαφήμιση από εδώ), κι ένα mail σ' εσένα το σκεφτόμουν ήδη από καιρό. Αλλά ένα comment σ' αυτό εδώ το post είναι πολύ καλύτερο από οποιοδήποτε email.
    Αυτός ο άνθρωπος ήταν η Δασκάλα.
    Ναι νομίζω ότι το είδα και στους τοίχους του Εκδοτικού Οίκου. Και στα ράφια του.
    Οι μαθητές είναι περίεργα όντα Δάσκαλε. Συνήθως κλέβουν πράγματα που δεν τους χρειάζονται. Γι' αυτό δανείστηκα αντίτυπα των πρώτων εκδόσεών σου. Αλλά όχι αυτά που έγραφαν "Αρχείο". Γιατί ούτως ή άλλως τα είχα όλα στα δικά μου ράφια από καιρό. Τα γραπτά τα γνώριζα. Γι' αυτό το λέω: Η Δασκάλα ήταν η Madame. Φαίνεται παντού. Και στις κατηγόριες που έχεις υποστεί.
    Α ναι! Ο δανεισμός έγινε μόνο για τη μυρωδιά των γραμματοσειρών.
    Α ναι! Η γυναίκα μου είναι καθηγήτρια Γαλλικών. Κι η μητέρα μου προσπάθησε απεγνωσμένα να με μάθει Γαλλικά. Αλλά για όνομα του Θεού! Τόσα φωνήεντα για να πεις 'νερό';

    ReplyDelete
  74. "Ρε συ, τόσοι "μεγάλοι" κάνανε αριστουργήματα (έτσι τα είπανε) με χρήση ναρκωτικών."

    Αυτό λέω κι εγώ. Άμα δεν έχεις πραγματικό ταλέντο (π.χ. Μότσαρτ), πιάνεις εκεί ένα τσιγαριλίκι για να το παίξεις μάγκας στο μπαμπά σου που το απαγόρευε, γραντζουνάς μια κιθάρα, το παίζεις "απόμακρος και σιωπηλός" κι έτσι τραβάς τις γκόμενες. Αλλά και τ' αγοράκια; Χμμμ...



    Πολύ μελαγχολία πάντως. Μου θύμισε την Ευρώπη (μελαγχολία και θλίψη, πιάσανε το αμερικάνικο ροκ-εν-ρολ που ήταν σκέτος χαβαλές και το κάνανε ιδεολογία της κατάθλιψης).
    Δεν λυπούνται τις ψυχές τους που είναι διψασμένες για λίγο δράση, για χαμόγελο, για good times. Κι ας τους φωνάζει ο Δαλάι Λάμα για "παιχνίδι", αυτοί το χαβά τους. Μόλις χάσανε τις αποικίες τους βάλανε τα κλάματα δια παντός.

    Ευτυχώς που δεν έχουν πιάσει ακόμα το Νίκο Δήμου να τον πούνε επιφανειακό και σπάταλο καπιταλιστή (και μεταμφιεσμένο φτηνό υλιστή)επειδή του αρέσουνε οι συσκευές και τα ωραία και πανάκριβα αυτοκίνητα.

    Εγώ σ' αυτό συμφωνούσα πάντα μαζί του, δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα από το παιχνίδι (κι ας μην έχω πολύ χρόνο γι' αυτό). Εκείνο που με παραξενεύει, είναι ότι από τότε που οι Ευρωπαίοι άφησαν ολόκληρη την άμυνά τους (και τη δημιουργία ακόμα και σινεμά) στους Αμερικανούς, είναι οι Αμερικανοί που παίζουν περισσότερο (οι Ευρωπαίοι μαζεύονται σε θηλυπρεπείς καφετέριες και αναμασούν μελαγχολίες με τη χρήση του πλούσιου λεξιλογίου τους).

    Οι γυναίκες που τους αρέσουν τα μελαγχολικά κι ασθενικά αγοράκια είναι all messed up και abusers. Γιατί θέλουν πάντα να έχουν κάποιον "άρρωστο" δίπλα τους να τν θεραπεύουν και να τον ελέγχουν.
    Οι υγιείς γυναίκες θέλουν άντρες ροδαλούς και γεμάτους ζωή, με δυνατό μυαλό και σώμα.
    Μη φωνάζετε... γιατί οι ίδιοι μιλάτε εδώ πολύ για "όμορφες γυναίκες". Αυτές δηλαδή που σας αρέσουν: με ωραίο σώμα, γεμάτο γλύκα χαρακτήρα και πρόσωπο κλπ. Δε νομίζω να σας αρέσει η Γιόκο Όνο σα γυναίκα (εδώ δεν αρέσει σε κανέναν σαν οτιδήποτε).

    Κακά τα ψέματα μάγκες και μάγκισσες. Δεν υπάρχει τίποτα το πιο ισχυρό από τη φύση.

    Και μάλλον γι' αυτό θα κάτσω στην "κακόγουστη" Αμερική. Που έχω τη δυνατότητα να είμαι άντρας με όλα τα καλά και τα κακά και όχι αρρωστημένο αγοράκι. Τι λέω πάλι... ακόμα να κόψω το τσιγάρο. Άρρωστος κι εγώ.

    ReplyDelete
  75. Ζηλεύω τους ανθρώπους που είχαν την τύχη να έχουν άξιους δασκάλους.

    Ο δικός μου "δάσκαλος" στο (δημόσιο) δημοτικό ήταν ένας σαδιστής (θυμάμαι πάρα πολύ καλά το όνομά του αλλά καλύτερα να μην το αναφέρω – δεν ξέρω αν ζει ακόμη) ο οποίος μας εξευτέλιζε με το παραμικρό.

    Το άγριο ξύλο με σφαλιάρες και κλωτσιές ήταν το λιγότερο - είχαμε φτάσει σε σημείο να υπερηφανευόμαστε μετά για το πόσο αντέξαμε χωρίς να κλάψουμε - το χειρότερο ήταν όταν μας έβαζε π.χ. επί μια ώρα να καθόμαστε γονατιστοί ή με το ένα πόδι κοιτώντας στα μάτια τους συμμαθητές και συμμαθήτριές μας ενώ το μάθημα συνεχιζόταν κανονικά (τότε μου φαινόταν ο υπέρτατος εξευτελισμός). Εκεί οι πιο ευαίσθητοι έσπαγαν και έκλαιγαν με λυγμούς αλλά αυτός έδειχνε να το χαίρεται. Το θυμάμαι και συγχύζομαι...

    Να φανταστείτε ότι αυτός ο "δάσκαλος" δάκρυζε από συγκίνηση όταν διάβαζε θρησκευτικά με τον «καλό Χριστούλη» και ιστορία με τα «κατορθώματα των Ελλήνων»!! (πολύ αργότερα συνειδητοποίησα ότι αυτός πρέπει να ήταν ο τέλειος τύπος χουντικού, αν και τότε ήταν μεταπολίτευση, μέσα-τέλη της δεκαετίας του 70).
    Μου πήρε κάποια χρόνια να συνέλθω (και όχι πλήρως) από την απαξίωση που ένιωθα για το εκπαιδευτικό σύστημα.

    Αυτά ως αντιδιαστολή με τα έργα και της ημέρες της δασκάλας του κ. ΝΔ.

    Τελευταία αναρωτιέμαι τι θα πρέπει να πράξω όταν έρθει η ώρα να πάει σχολείο η κόρη μου. Δεν θα ήθελα με τίποτε να βρεθεί σε παρόμοια θέση. Έχω την υποψία ότι στα ιδιωτικά σχολεία (τα οποία βέβαια είναι πανάκριβα) προσέχουν κάπως κατά την επιλογή των παιδαγωγών. Θα ευχόμουν να έχει δασκάλους όπως η Ζιζέλ Βιβιέ...

    ReplyDelete
  76. Αν και διαφωνώ με το "χειμαρρώδες" ύφος τού Λευτέρη Κρητικάκη (καθώς και με κάποιες απόψεις του), συμφωνώ γενικά με το πνεύμα του και προσυπογράφω τις τρεις πρώτες παραγράφους του σχολίου που έκανε σήμερα στις 01:12:41πμ και τονίζω τη φράση:

    "Ζω σε κοινωνία παζαριού και προσωπικής διαπραγμάτευσης κι αυτό είναι καλύτερο από τις κοινωνίες των "αυθεντιών" και των καταπιεστικών δογμάτων, που εμποδίζουν κάθε εξέλιξη."

    Για τους ροκάδες δεν έχω άποψη, αλλά θαρρώ πως, όπως σε όλα, υπάρχουν θετικές και αρνητικές πλευρές. Δε θα χρησιμοποιούσα τις εκφράσεις του Λευτέρη, αλλά σαφώς υπάρχει τεράστιο ζήτημα "υπερτίμησης" κάποιων ονομάτων-θρύλων.

    Για τη "υποτίμηση" και "υπερτίμηση" κάποιων "πνευματικών ανθρώπων", καλλιτεχνών ή συγκεκριμένων πνευματικών έργων θα ήθελα να γράψω δικό μου post, μια και το θέμα με απασχολεί από παιδί. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί είμαι υποχρεωμένος να θεωρήσω τον τάδε άνθρωπο "σοφό" ή "σπουδαίο" ή το τάδε έργο τέχνης (πίνακα, γλυπτό, μουσική, ταινία) "αριστούργημα".

    Ακόμα νιώθω την αηδία από την εκτέλεση ενός "εκτρωματικού" (προσωπική μου άποψη και δεν την αλλάζω) έργου του "πολύ" Καλομοίρη στα πλαίσια κάποιων εξετάσεών μου στο ωδείο πριν από πολλά χρόνια, καθώς και τις εφηβικές παρέες που τη μια χρονιά εξυμνούσαν ένα ποπ κομμάτι, μετά από ένα-δυο χρόνια το έθαβαν (μια και είχε περάσει η "μόδα" του) και μετά από δυο δεκαετίες γινόταν ..."all-time classic". Για να μην πω τι εντύπωση μου έκαναν τα πρώτα λεπτά (απορώ πώς άντεξα τόσο) του έργου-ορόσημου "Tubular Bells" του ...συνονόματου. Ελπίζω η συνέχεια του CD να είναι καλύτερη (25th Anniversary Remastered Edition και άλλα ...βαρύγδουπα).

    Και είναι όντως τόσο σπουδαίο έργο τέχνης η "Γκερνίκα" του Πικάσο που άξιζε ολόκληρο μουσείο (δίπλα στο Πράδο, τον καιρό που είχα πάει παιδί στη Μαδρίτη - τώρα έχει μεταφερθεί αλλού) ΜΟΝΟ για αυτό; Αλήθεια, απαντήστε ειλικρινά στον εαυτό σας: Ποια ήταν η πρώτη, αυθόρμητη αντίδρασή σας όταν τον πρωτοείδατε (σε κάποια φωτό π.χ.) ΧΩΡΙΣ να έχετε γνώση των συμβολισμών του, της ιστορίας του, της φήμης του και ΧΩΡΙΣ να σας έχουν "εκπαιδεύσει" στο πώς να τον …προσεγγίσετε. Κι όμως, έχει τύχει πολύ καλύτερης μεταχείρισης από τους Ραφαέλ και Μποτιτσέλι, που λέει κι ο Λευτέρης (BTW η "Γέννηση της Αφροδίτης" είναι ο αγαπημένος μου πίνακας από τότε που τον πρωτοείδα σε σχολικό βιβλίο).

    Κατηγορούμε τη σύγχρονη βιομηχανία marketing, αλλά μήπως κάτι παρόμοιο δε συμβαίνει εδώ και χιλιάδες χρόνια με πολλά "κλασικά αριστουργήματα"; Δεν επιθυμώ σε καμιά περίπτωση να μειώσω την (ενδεχομένως τεράστια) αξία κάποιων πνευματικών έργων (η αηδία του Καλομοίρη εξαιρείται βεβαίως), αλλά νομίζω πως ο κάθε καλοπροαίρετος θα συμφωνήσει ότι ο θαυμασμός και η εκτίμησή μας για κάποιον ή για κάτι οφείλεται συχνά σε πολύ μεγάλο βαθμό στην "περιρρέουσα ατμόσφαιρα" (φήμη, ερμηνείες, συμβολισμοί, μόδα, προώθηση, marketing κλπ). Το γνωστό φαινόμενο "positive feedback". Και μη μου πείτε: "Αν δεν ήταν όντως καλό, δε θα άντεχε στο χρόνο" Υπάρχουν πολλοί "εμπλεκόμενοι παράγοντες" - πάρτε για παράδειγμα τη ...Βίβλο!

    Και πολλά αλλάζουν με το χρόνο βεβαίως! Ποιος ήταν ο Καβάφης (ο αγαπημένος μου ποιητής) όσο ζούσε και ποιος είναι τώρα; Και ποιος θα είναι μετά από ...1000 χρόνια; - Νίκο, έχεις ...ελπίδες :))

    ReplyDelete
  77. Somebody said:
    "Πως θα μας φαινόταν αν ο Mozart πχ ήταν χρήστης ηρωίνης... ".

    Για μένα και εγκληματίας Ναζί να ήταν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, η καλλιτεχνική του αξία παραμένει αναλλοίωτη (αν και φυσικά λέω μεγάλη κουβέντα - κατανοώ πως κανείς μας δεν είναι τόσο "υπεράνω"). Ως άνθρωπος βεβαίως, θα ήταν κατάπτυστος και αυτό καλώς ή κακώς θα επηρέαζε και την αξία του ως μουσικού.

    Κάτι παρόμοιο όμως (μιλάμε φυσικά για πολύ μικρότερα "καλλιτεχνικά μεγέθη") συνέβη και στα καθ' ημάς με τη γνωστή υπόθεση του Κορκολή (βιντεοκασέτες του Μάκη, τραγούδια τύπου "Ντύσου πρόχειρα και βάλε το κραγιόν σου" κλπ). Προσωπικά τον θεωρώ από τους μεγαλύτερους έλληνες μουσικοσυνθέτες (κρίνοντας αποκλειστικά και μόνο από τις μουσικές συνθέσεις του που έχω ακούσει και ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ) και σίγουρα βάζει τα γυαλιά σε κάτι ...Γιάννηδες και ...Βαγγέληδες (άλλωστε και οι δυο είναι μουσικά "αγράμματοι" και αυτό κάνει "κρα" σε όσους γνωρίζουν πέντε πράγματα - τα δις που ζητούσαν τους μάραναν).

    Τον έχω ακούσει και ζωντανά στο Μέγαρο με την Καμεράτα, χωρίς να με εντυπωσιάσει ιδιαίτερα ως ερμηνευτής (δεν ήταν και κακός πάντως). Προτιμώ την ηχογραφημένη του δουλειά, ακόμα και με samples και κυρίως θαυμάζω τον πλούτο των ενορχηστρώσεων και τις εναλλαγές των συγχορδιών του (με συχνά εμφανείς τις κλασικές επιρροές) - αν και το παρακάνει ώρες ώρες. Εκτιμώ γενικά πάρα πολύ τους μουσικούς που δεν κολλάνε σε ένα είδος, αλλά πειραματίζονται με διάφορα - κι ας μη γράφουν πάντα τόσο καλά κομμάτια.

    Είναι και ο μοναδικός καλλιτέχνης από τον οποίο έχω ζητήσει αυτόγραφο. Όταν του έδωσα τα συγχαρητήριά μου μετά από μια instrumental συναυλία (τα γνωστά του "Λιμάνια") στον Πειραιά, δε μπορούσε ούτε να κουνήσει τα χείλια του (ψέλλισε ένα "ευχαριστώ πολύ") και το βλέμμα του ήταν εντελώς άδειο - από τη μαστούρα άραγε;

    Άσχετα πάντως με τα γούστα του καθενός, είναι σίγουρα μια μουσική ιδιοφυΐα (και όχι μεγαλοφυΐα) και δε φοβάται να "εκτεθεί" παίζοντας οτιδήποτε, ακόμα και ότι του κατέβει εκείνη τη στιγμή! Όχι σαν κάποιους σοβαροφανείς γνωστούς μου που μου κάνουν "τεχνικές παρατηρήσεις" στο πιάνο για ...τραγουδάκια της παρέας(!) και όταν τους ζητώ να παίξουν κάτι εκείνοι, αρνούνται πεισματικά με την αιτιολογία πως δεν έχουν ...παρτιτούρα(!) - του Haydn κατά προτίμηση.

    Υ.Γ. 1: Yosemite, "ξεστράτισα" κι εγώ μού φαίνεται. Μάλλον θα "μαζέψει" το αμάξι ο οδηγός με ...ανάποδο moderation :)

    Υ.Γ. 2: Νίκο, ζητώ συγγνώμη κι εγώ για το "ξεχείλωμα", αλλά βλέπεις οι "μαθητές" φαίνεται πως εκτιμούν ιδιαίτερα την αρετή της ...ισοσθένειας που διακρίνει τον "δάσκαλο" :))

    Υ.Γ. 3: Δυστυχώς η λέξη "Madame" φέρνει "περίεργους" συνειρμούς και μια και δε γνωρίζω την κυρία, δε μπορώ να γράψω κάτι για το post. Βασιζόμενος πάντως στο "ίδιον της αξίας η αναγνώριση της αξίας", θαρρώ πως πρόκειται περί σπουδαίου ανθρώπου και θα δεχθώ τα κάπως "υπερβολικά" εγκώμια της εισαγωγής. Για τους άγνωστους τηρώ πάντα το "τεκμήριο της αξίας" - μέχρι αποδείξεως του εναντίου βεβαίως ;)

    ReplyDelete
  78. Bon jour Madame Gisèle!


    Votre étudiant aimé Nikolas ..
    a commencé un chat-blog....


    "Ce blog appartient a son chat Don. Il'utilise sa personne en tant qu'avatar et son espace pour écrire. Celui-ci chat électronique supervise
    et modère tout............."

    Γι αυτό δικαιούται,Madame Gisèle ..αυτό
    το τραγούδι..
    Θα του αρέσουν όμως οι γάτες απ το Σιάμ;..


    Lucifer Sam, siam cat
    Always sitting by your side
    Always by your side
    That cat's something I can't explain

    Jennifer Gentle you're a witch
    You're the left side
    He's the right side
    Oh no!
    That cat's something I can't explain

    Lucifer go to sea
    Be a hip cat
    Be a ship's cat
    Somewhere, anywhere
    That cat's something I can't explain

    At night prowling sifting sand
    Hiding around on the ground he'll be found,
    When you're around
    That cat's something I can't explain


    Syd Barrett,Lucifer Sam

    ReplyDelete
  79. Moderation - ξε-moderation, εμείς το δικό μας.

    Διότι είναι δύσκολο να λογοκρίνεις ένα σχόλιο που έχει ενδιαφέρον, που δεν βρίζει ούτε χυδαιολογεί - απλώς διότι είναι εκτός θέματος.

    O θάνατος του Barrett και οι επιμονές του Λευτέρη δημιούργησαν ένα δεύτερο θέμα που σχεδόν έσβησε το πρώτο.

    Να το κόψω; Το άφησα να εξελιχθεί...

    Ποιο ήταν το αρχικό θέμα; ρωτησε ο Λευτέρης: μα η ερωτική σχέση δάσκαλου μαθητή και (κρυμμένος) ο πρώτος έρωτας. Ίσως επιστρέψουμε σήμερα σε αυτό (νέο ποστ αύριο).

    Mickey το κείμενό μου,τα αποσπάσματα που παρέθεσε ο Andy και η λατρεία χιλιάδων μαθητών θα έπρεπε να σου έχουν δώσει μία ιδέα και όχι μόνο επιφυλάξεις. Όσο για τους περιέργους συνειρμούς της λέξης Madame - αυτοί θα ήταν δικαιολογημένοι μόνο για παλιούς μπορντελλιάρηδες και μόνο αν το όνομα ήταν γραμμένο ελληνικά ως "Μαντάμα".

    Πάντως τα περί υπερτίμησης και υποτίμησης έργου και ανθρώπων είναι ενδιαφέροντα και σίγουρα προσφέρονται για συζήτηση σε άλλο ποστ. Και ναι, πολλά έργα του Καλομοίρη είναι κακά (τα υπόλοιπα ...μέτρια).

    Καλημέρα σε όλους!

    ReplyDelete
  80. Mickey said:
    ...Για να μην πω τι εντύπωση μου έκαναν τα πρώτα λεπτά (απορώ πώς άντεξα τόσο) του έργου-ορόσημου "Tubular Bells" του ...συνονόματου

    Το μουσικό αυτό είδος (όπως είναι και πολλά μινιμαλιστικά έργα π.χ. Philip Glass, Wim Mertens κλπ) προσφέρεται ιδιαίτερα για ακρόαση κάτω από την επήρεια ψυχοτρόπων ουσιών -μην με παρεξηγήσετε, δεν προτείνω τη χρήση τους!-
    Πιθανόν ίσως και οι ίδιο οι συνθέτες να τα εμπνεύστηκαν κάτω από τέτοια επιδραση...

    Πάντως η δική μου εμπειρεία με τη μουσική minimal (σημειωτέον είμαι fan του είδους...) είναι ότι η απερίσπαστη ακρόασή της μπορεί επιφέρει ένα είδος ελαφρού "trance" - άς το πούμε χαλάρωση.
    Καλή ακρόαση...

    ReplyDelete
  81. Καταλαβαίνω πως μπορεί να γίνει εκνευριστικό να ξεκινάς τις βάσεις μιας συζήτησης για ένα θέμα και να πηγαίνει αλλού γι'αλλού όμως είναι και όμορφο το να μπαίνεις σε ένα λεωφορείο του οποίου τον προορισμό δεν ξέρεις και δεν μπορείς να προβλέψεις και θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον ΝΔ για το διακριτικότατο moderation του και γιατί αφήνοντας το τιμόνι και βάζοντας τον αυτόματο ( πλην αψυχολόγητο) πιλότο μας πάει σε όμορφους προορισμούς.


    Τον έρωτα για δασκάλα τον έχω νιώσει κι εγώ αν και δεν ήταν τόσο αξιόλογη όσο το τιμώμενο πρόσωπο. Είχα υποσχεθεί όμως στον εαυτό μου να της τ'ομολογήσω με τη λήξη της "θητείας" μου στο σχολείο (χρειάστηκε κάμποσα ποτήρια κρασί όχι για να γίνω τύφλα αλλά για να βρω το θάρρος).

    Καθηγητές ορόσημα είχα αλλά όλοι πλην ενός ήταν φροντιστές που με ψάξιμο είχα βρει στο κέντρο και δε συνεργάζονταν μεταξύ τους ούτε είχαν οργανωμένο εφ'όλης της ύλης φροντιστήριο.


    @ lefteris kritikakis

    Μ'αρέσεις και ιδιαίτερα γιατί είσαι έξω και δε σε έχουν πείσει πως είσαι "φτωχός συγγενής" αλλά ξέρεις που πατάς και κρίνεις με το δικό σου φίλτρο (άσχετα από το αν έχουμε το ίδιο φίλτρο ή όχι και πως να το έχουμε όταν οι εμπειρίες του καθενός είναι μοναδικές).

    (Checked by Word με μόνο ένα λάθος!!! Βελτιώνομαι γλυκέ μου andy :D )

    ReplyDelete
  82. εργοτελίνα - σύμφωνοι chat blog στα γαλλικά, αλλά όχι στα ...αγγλικά :))

    Bonjour (μία λέξη...)

    ReplyDelete
  83. Καλή σας μέρα: Μου φαίνεται ότι έχετε εγκαινιάσει την blog λαϊκή αγορά. Ότι θέλει βρίσκει κανείς εδώ. Κύριε Δήμου θα πρέπει να χρεώνετε ψυχοθεραπεία. Ο καθένας βγάζει τα σώψυχά του.

    ReplyDelete
  84. Η επαναφορά στην «τάξη» με την υπενθύμιση του θέματος η ερωτική σχέση δάσκαλου μαθητή μου θύμισε ένα παλιό εξαιρετικό τραγούδι του Μεγάλου Georges Brassens, το «La Maîtresse d'école» . Μιλούσε για μια καθηγήτρια με προωθημένες μεθόδους η οποία υποσχέθηκε, σε όσους μαθητές θα αρίστευαν, ένα φιλί στο στόμα…Το αποτέλεσμα: αρίστευσε όλη η τάξη!!!
    Για όσους ξέρουν Γαλλικά, τα λόγια του τραγουδιού είναι εδώ .

    ReplyDelete
  85. Zizougataki... μα πρώτος ψυχοθεραπεύομαι εγώ... άρα είμαστε πάτσι!

    Ζοφ. Μεσαίων - merci pour Georges Brassens. Τα τρία μεγάλα Β της γαλλικής chanson: Brel, Brassens, Barbara. Διαθέτω τα άπαντά τους (και τα ξέρω απέξω).

    ReplyDelete
  86. "Είναι χαρακτηριστικό ότι αργότερα η Ζιζέλ δεν μιλούσε καθόλου για το γάμο της και δεν υπάρχουν πουθενά στα χαρτιά της στοιχεία ή ενθυμήματα από αυτόν."
    Κατά την ταπεινή μου γνώμη η καλύτερη αντιμετώπιση όσων πραγμάτων μας πληγώνουν. Ολική διαγραφή. Δηλαδή delete ακόμη και από τον κάδο ανακύκλωσης. ΄Οσα μας αρέσουν και μας κάνουν ευτυχισμένους μας φτάνουν σαν βιώματα και σαν αναμνήσεις επίσης. Τα άλλα απλά δεν υπήρξαν.

    ReplyDelete
  87. @mike bouts, 02:01:30 πμ

    "....Τελευταία αναρωτιέμαι τι θα πρέπει να πράξω όταν έρθει η ώρα να πάει σχολείο η κόρη μου. Δεν θα ήθελα με τίποτε να βρεθεί σε παρόμοια θέση. Έχω την υποψία ότι στα ιδιωτικά σχολεία (τα οποία βέβαια είναι πανάκριβα) προσέχουν κάπως κατά την επιλογή των παιδαγωγών. Θα ευχόμουν να έχει δασκάλους όπως η Ζιζέλ Βιβιέ..."


    Τι εξευτελισμοί στ'αλήθεια... Είχαμε κι εμείς κάποια στιγμή σε "καλό" ιδιωτικό δημοτικό της εποχής, μια δασκάλα έτοιμη για σύνταξη, η οποία είχε το χάρακα σε πρώτη ζήτηση, και όλες αυτές τις τιμωρίες που λες έτσι, για πρωϊνό... Θυμάμαι πολλούς συμμαθητές μου να κλαίνε εξ'αιτίας της! Κλειστό μυαλό. Ξεροκέφαλη. Ακαμπτη. Κοντέψαμε να μισήσουμε τα γράμματα.

    Το απίστευτο? Ενώ αρκετοί γονείς διαμαρτυρόντουσαν χλιαρά, πολλοί γονείς, φώναζαν μπράβο, που έχει τα παιδιά στρατιωτάκια & επιτέλους κάνουν κατι σωστό!...

    Το τι θα συναντήσεις τώρα εξαρτάται άπό τη Διεύθυνση, που περνάει...κατεύθυνση. Εκείνοι διαλέγουν δασκάλους και μετρούν το τι προσφέρουν σε σχέση με το τι στοιχίζουν, έτσι?

    Οσο προικισμένος πάντως και να είναι ο δάσκαλος, αν δεν του παρέχουν ελευθερίες και υποστήριξη απο το σχολείο, δεεεεε.... Στο τέλος "παραιτείται" και δεν ξανασχολείται.

    Τα δύο ΒΑΣΙΚΟΤΑΤΑ είναι να είσαι εσύ κοντά στο παιδί σου και να πιάνεις στον αέρα και το παραμικρό, να είσαι εσύ και το παιδί σου και το σχολείο "συμπληρωματικά", όχι το σχολείο ό,τι μας σερβίρει κι εμείς απλώς ακολουθούμε.

    Κι επίσης να έχεις ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας με τον Διευθυντή Νηπιαγωγείου / Δημοτικού κτλ, και να ξέρεις πριν στείλεις το παιδί σου στο πόσο... χώσιμο στο ρουθούνι του θα σε βάλει black list.

    Απ'έξω δεν μπορείς παρά να βασιστείς σε μαρτυρίες άλλων. Από μέσα όμως, με 2-3 επισκέψεις, μπορείς με "δυσάρεστες" ερωτήσεις να καταλάβεις πολλά.

    Π.χ. Με βάση ποιό επίπεδο μαθητή βαδίζει η τάξη, το πιο χαμηλό ή το πιο υψηλό και γιατί? Αν ένα παιδί εμφανίσει καποιες δυσκολίες, πώς το χειρίζεστε? Τι ειδικό ταλέντο έχει η δασκάλα τους? Τι περιμένετε από εμάς να κανουμε ώστε να υποστηρίξουμε το παιδί? Τι γίνεται σε περίπτωση κρίσης (από ιατρικό θέμα ως temper tantrum του παιδιού)? Πόσοι σας φεύγουν (δάσκαλοι, μαθητές) και γιατί? Τι κάνουν "καλύτερα" στα παιδιά οι δασκάλες σας - σε σχέση με άλλα σχολεία? Αν το παιδί μου έχει ταλέντο κάπου, πώς το βοηθάτε? Τι γίνεται αν αρχίσει να βαριέται ή να μην μπορεί ν'ακολουθήσει την τάξη? Τι γίνεται αν κάνει "κοιλιά"?
    Αν δεν μας "ταιριάζει" ο δάσκαλος μπορούμε να αλλάξουμε τμήμα?

    Δεκάδες τέτοιες... Και μετά προσωπική σχέση με τον δάσκαλο, από κοντά. Για να στηρίξεις αυτό που κάνει, αλλά και να σε καταλάβει γι' αυτό που μοχθείς εσύ να έχει το παιδί σου.

    Θέλει ολόκληρο ποστ φοβάμαι πως...

    Κeep your fingers crossed!
    :)


    ΥΓ- ακόμη έχω κολλήσει με την ανάποδη moderation... Μίκυ, λες να σημαίνει ότι θα μαζέψει τα κομμένα σχόλια από τα άλλα μπλογκς και θα τα δημοσιεύσει εδώ?!?!?
    :)))


    Δύσκολο... Πολύ δύσκολο... Τουλάχιστον να είσαι εσύ εκεί, να σου λέει τι το ενοχλεί και τι του αρέσει...

    ReplyDelete
  88. Θυμήθηκα την τραγική εκείνη δασκάλα και φούντωσα!

    Ευτυχώς μου ήρθε στο μυαλό η γλυκειά ανάμνηση δύο καθηγητών, σε συνοικιακό φροντιστήριο της εποχής (τελευταία, κατάπτυστη λύση, μια που στα «καλά» κεντρικά ήμουν μονίμως... αντιρρησίας συνείδησης και τους την έλεγα με διάφορα από -σχετικά- σεβαστή βιβλιογραφία).

    Ο ένας φιλόλογος, που μας δάνειζε τα βιβλία του, με σημειώσεις, και κάναμε ολόκληρες κουβέντες και συγκρίναμε, διαχωρίζαμε, αναλύαμε, συνθέταμε του κόσμου τα πράγματα, όλη η τάξη σαν μια μίνι dead poets society. Και τον Παπανούτσο τον μαθαίναμε αλλάζοντάς του τα φώτα, τι αστεία, τι σόκιν, τον κάναμε όμως αξιομνημόνευτο ώστε να ξέρουμε να γράψουμε στις πανελλαδικές και για βαθμό μάλιστα, να ξεμπερδεύουμε με την διεκπεραίωση... Ολα τα άλλα που λέγαμε όμως εκείνα ήταν το ζουμί, μαγεία σκέτη!

    Ο άλλος ήταν μαθηματικός, που ανέλαβε μια ομάδα του σχολείου, αριστούχους, που ο συγκεκριμένος απαράδεκτος, ρυπαρός, χυδαίος καθηγητής μας έβαλε στο 1ο τρίμηνο κάτω απο 13 (η έκφραση της μητέρας μου μόλις είδε τον έλεγχο ήταν όλα τα λεφτά, πρωτοσέλιδο να ψωνίζομαι στην Συγγρού δεν θα την είχε φρικάρει τόσο!). Στο 2ο τρίμηνο είμασταν στο 20 (και του την λέγαμε ομαδικώς στον πίνακα, του θέταμε κατι απίστευτες απορίες) και στο τέλος της χρονιάς κερδίσαμε και μαθηματικό διαγωνισμό... Τον άχρηστο! Ολη η τάξη υπέφερε και χάσαμε πολύτιμο χρόνο στο να πλησιάσουμε κατι τόσο όμορφο όσο αυτή την επιστήμη...

    Καλή τους ώρα, μ’έκαναν να ξαναπιστέψω στην έννοια του δασκάλου, κόντρα σε ότι ήταν ο «επίσημος» και «υποχρεωτικός» τρόπος, με τον οποίο δεν μπορούσα να συμπλεύσω, από σεβασμό στον εαυτό μου.

    ReplyDelete
  89. τα είπε όλα πάλι η αφροδίτη!!!! Πάντως αν είμουν διευθυντής σχολείου ή καθηγητής και μου έκανε όλες αυτές τις ερωτήσεις ++ με μια ανάσα όπως τις έγραψε θα το έβαζα στα πόδια!!!! :P

    Το πιο σημαντικό όλων νομίζω είναι η καλή σχέση με το παιδί και το να πιάνεις στον αέρα τι του συμβαίνει όπως το έθεσε πολύ όμορφα η αφροδίτη.

    BTW αυτό το χάρισμα το έχει ο πατέρας μου παραπάνω από τη μάνα μου...με μια ματιά όχι απλώς ξέρει πως κάτι έχω αλλά και περίπου τι είναι αυτό!!!!!

    Του έχω προτείνει να γίνει μέντιουμ αλλά δεν ακούει ο_Ο λολ

    ReplyDelete
  90. Επανειλημμένα προσπάθησα να γράψω για μια καθηγητριά μου (γυμνάστρια) της Τρίτης Λυκείου. Εν τέλει, με σφιγμένη καρδιά ολοκλήρωσα το σχόλιο, χωρίς να τολμήσω όμως να το δημοσιεύσω. Προτίμησα να το αποθηκεύσω και βλέπουμε...

    Θα πω μόνο ότι άνθρωπος αυτός υπέστη μεγάλη προσωπική συμφορά το 74 με την εισβολή, την οποία όμως αμέσως απεκάλυψε: ΔΕΝ την απέκρυψε ούτε από την κοινωνία ούτε από τους μαθητές της!

    Νομίζω ότι πρέπει να είναι η μόνη γυναίκα στην Κύπρο που τόλμησε να εκμυστηρευτεί τέτοιου είδους προσωπικές πληγές - και δεν ξέρω αν το μετάνιωσε (εξ ου και η αμφιθυμίας μου)...

    Χωρίς λοιπόν να μας κάνει ποτέ "μάθημα" (γυμνάστρια ήταν) τη σεβόμασταν όλα τα παιδιά. Η ψυχραιμία της όταν μιλούσε για τις περιπέτειές της και η παλικαριά της ήταν κάτι το απίστευτο για τα δικά μας δεδομένα, για τα αποσβολωμένα ματάκια μας...

    Μάλλον αυτός ο άνθρωπος με "έμαθε" (λέω τώρα, εκ των υστέρων) να μη κλείνομαι στον "εγωισμό τού πόνου" αλλά να μιλάω για τις συμφορές μου χωρίς παράλληλα να λησμονώ ότι ίσως υπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους τα δικά μου βάσανα να φαντάζουν (και αντικειμενικα να είναι) αστεία μπροστα στα δικά τους...



    Με αγάπη

    Παράγραφος

    ReplyDelete
  91. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  92. Ένα πολύ καλό αφιέρωμα στον Syd Barrett δημοδιεύει το Ιστολόγιον

    Τρία μικρά βίντεο που λένε μία ιστορία...

    ReplyDelete
  93. Καλησπέρα σας!

    Oikonomika.blog, δεν κρίνω γενικά τη minimal μουσική (όπως σχεδόν ποτέ μια ολόκληρη κατηγορία) ούτε τον Oldfield στο σύνολό του (άλλα κομμάτια του μου αρέσουν πολύ), αλλά το συγκεκριμένο έργο και μόνο, το οποίο θεωρείται "κλασικό" (αριστούργημα;). Και δεν το κρίνω στη βάση του μινιμαλισμού ή της ...μονοτονίας του (οι πρώτες νότες που επαναλαμβάνονται συνεχώς είναι μια χαρά, μετά αρχίζουν τα ...έκτροπα), αλλά σε καθαρά μουσική βάση (με τα λίγα που ξέρω).

    Αφροδίτη said:
    "Οσο προικισμένος πάντως και να είναι ο δάσκαλος, αν δεν του παρέχουν ελευθερίες και υποστήριξη απο το σχολείο, δεεεεε.... Στο τέλος "παραιτείται" και δεν ξανασχολείται."

    Αυτό, ΞΑΝΑΠΕΣ το. Γι' αυτό έχουμε γεμίσει με δασκάλους - βολεμένους, χωρίς καμιά παιδαγωγική αντίληψη (κι ας διαθέτουν τα απαραίτητα "πτυχία" και άλλα "τυπικά προσόντα"), αλλά και συχνά με ελάχιστες και αποσπασματικές γνώσεις (για να μην αναφέρω και το "ήθος" ορισμένων). Δεν είναι παράξενο που τρέμουν και μόνο στην ιδέα της "αξιολόγησης" και κάθε τρεις και λίγο βγαίνουν στους δρόμους ζητώντας αύξηση αποδοχών και "δωρεάν παιδεία για όλους" - σε κάποια ιδιωτικά σχολεία θα είχαν φάει σουτ από την πρώτη μέρα! Πολύ σωστά και τα άλλα που αναφέρεις, αλλά χρειαζόμαστε πολλά post για την "εθνική" μας πληγή (παιδεία).

    Το "ανάποδο moderation" αναφέρεται στο "ανάποδο τιμόνι" με το οποίο μπορείς να επαναφέρεις ένα αμάξι που έχει ...ξεφύγει ;)

    Νίκο, ο "όρος" είναι γνωστός και σε μη "μυημένους". Πάντως επειδή και η πλάκα έχει τα όριά της, κατανοώ απόλυτα τον θαυμασμό σου κι ας μην ξέρω την Giselle. Υπάρχουν άνθρωποι στους οποίους οφείλουμε πολλά, όχι μόνο για όσα μας έδειξαν ή μας ενέπνευσαν, αλλά κυρίως για τη στάση ζωής και το ήθος τους (η "σοφία" που λέγαμε και στο προηγούμενο post). Και νομίζω πως είναι πολύ καλό να τους ευχαριστούμε ή και να τους εγκωμιάζουμε, ακόμα και δημόσια.

    Προσωπικά πιστεύω πως κάνεις πολύ καλά και ποστάρεις για εκείνους που θαυμάζεις είτε τους έχει γνωρίσει προσωπικά (όπως τη Gisèle) είτε όχι - δε φαντάζομαι να ξέρεις καλά και τον …Steve Jobs! Σε αυτό το σημείο θα διαφωνήσω κάπως με τον Λευτέρη. Τα blogs (πρέπει να) απηχούν εκείνα που θέλει να εκφράσει ο οικοδεσπότης και όχι όσα περιμένει το "κοινό" του - αν και πολλές φορές μας έχεις κάνει το "χατήρι". Αλλά θεωρώ καλό που "επεκτεινόμαστε" και κάποιες φορές σε παρεμφερή (ή ακόμα και φαινομενικά άσχετα) ζητήματα, καθώς έτσι κάνουμε καλύτερα εκείνο για το οποίο φαίνεται πως υπάρχουν τελικά τα blogs (και παρά πολλά άλλα): Επικοινωνούμε!

    Επί του ...θέματος, η αγαπημένη μου δασκάλα ήταν εκείνη που είχα στην τρίτη και τέταρτη τάξη του Δημοτικού και στην οποία αφιέρωνα ένα τετράστιχο κάτω από κάθε μου έκθεση. Δε θυμάμαι λεπτομέρειες, αλλά ένα "ποίημα" μου ξεκινούσε ως εξής:

    Δασκάλα μου καλή,
    σου στέλνω ένα γλυκό φιλί!


    Βρωμοπόντιξ από ...κούνια ;)

    Υ.Γ. Για τη νεαρά (μόλις είχε πάρει το πτυχίο της) και πανέμορφη (έβαζε κάτω πολλά "μοντέλα") φιλόλογο που είχαμε στην Γ΄ Λυκείου, θα προτιμούσα να μη γράψω - η γεύση της λαμαρίνας είναι ...σκληρή. Μια και τέθηκε το "θέμα", αν επανέλθω, θα το κάνω με on-topic σχόλια.

    ReplyDelete
  94. Κύριε Δήμου, θα μπορούσατε σας παρακαλώ κάποια στιγμή να αφιερώσετε ένα blog στα 3 Β του γαλλικού τραγουδιού (Brel, Brassens, Barbara), ίσως προσθέτοντας και ένα F τον μεγάλο Leo Ferre ;

    ReplyDelete
  95. @mickey

    endiaferon thema uesate. diladi ena ergo texnis prepei na stekete aftousio? xoris kammia pliroforia gia tous simvolismous tou, ton tropo proseggisis tou klp, klp?

    Giati eimai sigouros pos i ueia mou sto xorio protimaei ton boticelli apo ton picaso.... mas leei kati afto gia tin poiotita ton ergon tou?

    kanenas ton anthropistikon spoudon?

    ReplyDelete
  96. (τσατάκι: Μικάκο, ΞΕΡΩ τι είναι ανάποδο τιμόνι, μεταφοραί ο Κίτσος έκανα...)

    ReplyDelete
  97. Σχετικά με την ανάγκη βοήθειας για την κατανόηση της τέχνης - ένα απόσπασμα από τους "Δρόμους":

    Το 1951, αν θυμάμαι καλά, έγινε η μεγάλη έκθεση γλυπτικής του Henry Moore στο Ζάππειο.
    Οι εφημερίδες δημοσίευαν φωτογραφίες γλυπτών του με σαρκαστικούς υπότιτλους. "'Γυναίκα και παιδί' ονομάζεται αυτός ο ακατέργαστος όγκος" και άλλα παρόμοια. Ομόφωνα όλος ο Τύπος σχολίαζε το θράσος του Άγγλου "σουρεαλιστή" (έτσι ονομαζόταν ό,τι μοντέρνο και δυσνόητο) να έρθει στην χώρα του κλασικού κάλλους, στην πατρίδα του Φειδία και του Πραξιτέλη (αλήθεια γιατί αυτοί οι δύο αναφέρονται πάντα μαζί, σα να ήταν ζευγάρι;) και να προκαλέσει με τα κακόμορφα γλυπτά του.

    Πήγα κι εγώ στο Ζάππειο μαζί με φίλους (δεν θυμάμαι ποιούς). Γελάσαμε πολύ. Συμφωνήσαμε απόλυτα πως ο τύπος μας δούλευε. Άλλωστε αυτή η εξήγηση ήταν η τρέχουσα και για τα στραβά πρόσωπα του Picasso. Ένα χρόνο πριν, ο γαμπρός μου ο Μανώλης μου είχε δώσει την συλλογή "Η επιστροφή των πουλιών" του Νίκου Εγγονόπουλου, για να "σπάσω πλάκα" - όπως είχε κάνει και αυτός με την παρέα του. (Την έχω ακόμα).

    'Ομως την Κυριακή - κεραυνός. Η "Kαθημερινή" δημοσιεύει ολοσέλιδη επιφυλλίδα του 'Αγγελου Προκοπίου. Έναν ύμνο στον Henry Moore.

    Βρέθηκα σε πολύ δύσκολη θέση. Θαύμαζα τον Προκοπίου και διάβαζα με θρησκευτική προσήλωση τις τεχνοκριτικές και τις επιφυλλίδες του. Καλά, ο Moore μας κορόϊδευε - αλλά κι ο Προκοπίου; Και που ήταν όλα αυτά που αυτός έβλεπε στην γλυπτική του 'Αγγλου και δεν τα είχα δει εγώ;

    Κλονίστηκα. Ξαναπήγα στην έκθεση μόνος - κρατώντας μαζί μου την επιφυλλίδα και προσπαθώντας να δω κάθε έργο με τα μάτια του Προκοπίου. Ένιωσα σαν να άνοιξε μία μεγάλη πύλη. 'Ηταν ουσιαστικά η πρώτη μου πρόσβαση στην μοντέρνα τέχνη - αλλά και μία εμβάθυνση στις εικαστικές τέχνες γενικά. (Μέσα από το πρωτοπορειακό καταλαβαίνεις πολύ καλύτερα τις αισθητικές αξίες και του κλασικού).

    Μέγιστον μάθημα. Να μην απορρίπτω αυτό που δεν καταλαβαίνω. Να μη καταφεύγω σε απλοϊκές και λαϊκίστικες εξηγήσεις (μας κοροϊδεύει). Να αναζητώ πάντα τι κρύβεται στο βάθος. Να μην είμαι δογματικός και απόλυτος - γιατί μπορεί να εμφανιστεί ο Προκοπίου και να εξαναγκαστώ σε στροφή 180 μοιρών...

    ReplyDelete
  98. titmus said...
    "Κύριε Δήμου, θα μπορούσατε σας παρακαλώ κάποια στιγμή να αφιερώσετε ένα blog στα 3 Β του γαλλικού τραγουδιού (Brel, Brassens, Barbara), ίσως προσθέτοντας και ένα F τον μεγάλο Leo Ferre;"

    Ευχαρίστως θα το κάνω κάποτε αλλά χωρίς τον Ferre - δεν τον βάζω στην ίδια κλάση με τους άλλους.

    ReplyDelete
  99. @ΝΔ,

    "....Μέγιστον μάθημα. Να μην απορρίπτω αυτό που δεν καταλαβαίνω. Να μη καταφεύγω σε απλοϊκές και λαϊκίστικες εξηγήσεις (μας κοροϊδεύει). Να αναζητώ πάντα τι κρύβεται στο βάθος. Να μην είμαι δογματικός και απόλυτος..."

    Μπηχτή για μας είναι αυτό τώρα?

    ΛΟΛ!

    (ελα, οκ, το πιάσαμε το νόημα, έχεις δίκιο...)

    ReplyDelete
  100. Γάτος said:
    "Μέγιστον μάθημα. Να μην απορρίπτω αυτό που δεν καταλαβαίνω."

    Σοφός ο ...δάσκαλος - για όλο το σχόλιο και όχι μόνο για το παραπάνω απόσπασμα ;)

    Μερικές φορές όχι μόνο απορρίπτουμε αυτό που δεν καταλαβαίνουμε, αλλά ενίοτε το ...δαιμονοποιούμε κιόλας (π.χ. βλέπε και στάση της Εκκλησίας απέναντι στη "δαιμονική" ποπ και ροκ μουσική - πού να πάμε και σε πιο "σκληρά" είδη ;))

    Από την άλλη βεβαίως, δεν είναι και ότι καλύτερο να ακούς κάποιους να εκθειάζουν "αφηρημένα" ή "πρωτοποριακά" έργα τέχνης, λόγω ...μόδας, χωρίς να έχουν ιδέα σε τι αναφέρονται - και να σου τη λένε κι από πάνω με ύφος χιλίων καρδιναλίων όταν ασκείς κάποια κριτική σε αυτά.

    Ξέρετε πόσοι νεόπλουτοι έχουν στα σπίτια τους Πικάσο και Φαν Xοχ (αυτή είναι η σωστή προφορά του Van Gogh) και "καμαρώνουν" για την καλλιτεχνική τους αξία ακούγοντας ...Γονίδη;

    ReplyDelete
  101. @lefteris kritikakis


    πολύ ενδιαφέροντα τα όσα λες (σε πολλά posts όχι μόνο σε αυτό).

    αποτελείς την εναλλακτική άποψη(και με γνώσεις).

    keep it up!

    ReplyDelete
  102. "Μ'αρέσεις και ιδιαίτερα γιατί είσαι έξω και δε σε έχουν πείσει πως είσαι "φτωχός συγγενής" "

    Φτωχός συγγενής; Εδώ πέρα οι από την Ευρώπη θεωρούνται Κορυφαίο 5%. (εκτός άμα έρθεις να μείνεις με Έλληνες).
    Οι γυναίκες τρελαίνονται (ειδικά έξω από τις μεγάλες πόλεις που δεν έχουν δει στη ζωή τους "ξένο") και οι άντρες ζηλεύουνε (γιατί είμαστε πολύγλωσσοι και ωραίοι, με σκούρο δέρμα κι όχι ξεπλυμένο σα γιαούρτι).
    Όποιος έρθει εδώ από την Ευρώπη κι έχει καλό μυαλό, δεν έχει ανταγωνισμό.

    ReplyDelete
  103. "Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί είμαι υποχρεωμένος να θεωρήσω τον τάδε άνθρωπο "σοφό" ή "σπουδαίο" ή το τάδε έργο τέχνης (πίνακα, γλυπτό, μουσική, ταινία) "αριστούργημα"."

    Γιατί είσαι στην Ευρώπη, που στηρίζεται ακόμα σε Δόγματα, Καρπαζιά και Προσκύνημα. Ο ένας κατακρίνει τον άλλο κάτω από το βλέμα του ύψιστου Τζόνι Ρότεν (λες κι είναι όλοι 12χρονα). Μέχρι και η ορθογραφία αποτελεί θέμα κριτικής, έτσι δεν είναι; Άμα όμως ο ανορθόγραφος ήταν ο Syd Barrett, τότε αλλάζει το πράμα... διότι, κανένας ποτέ δεν θα σε πάρει βίντεο μεθυσμένο να το κατεβάζουν οι groupies. Ο Syd Barrett Έφαγε κάτι χόρτα και μανιτάρια και ιδού το βίντεο στο διαδίκτυο, μη χάσουμε.

    ReplyDelete
  104. ...μιάς και αναφέρατε τον Προκοπίου και μιλάμε γιά δασκάλους, πόσο καλά ξέρατε τον Προκοπίου;
    ..τι είδους δάσκαλος ήταν;
    ..σαν άνθρωπος και φιλόσοφος;
    ..σαν καλιτέχνης; (δεν ρωτάω πολλά, έ;)

    ReplyDelete
  105. Κύριε Δήμου,
    Θα ήταν μεγάλη μου χαρά να δω πράγματι ένα blog για τα "τρια Β". Και για μένα υπήρξαν καθοριστικά για τη ζωή μου τα τραγούδια-ποιήματά τους. Εύχομαι μόνο να μη γίνει μέσα στο καλοκαίρι, δε θα ήθελα να λείπω...
    Για τον Leo Ferre δε θα συμφωνήσω ότι ήταν υποδεέστερος. Και μόνο αυτό το καταπληκτικό "La memoire et la mer" να είχε γράψει έφτανε για να τον κατατάξει στο Πάνθεον των μεγάλων του καλού γαλλικού τραγουδιού! Και πόσα άλλα που τραγούδησαν σημαντικές προσωπικότητες (εκτός από τον ίδιο), Juliette Greco, Serges Gainsbourg...

    ReplyDelete
  106. Mickey,

    Συμφωνώ.
    ..όντως δεν έχει νόημα να απορρίπτει κανείς ολόκληρα μουσικά είδη (ή ακόμα οποιαδήποτε σχολή καλλιτεχνικής έκφρασης)επειδή καποιος εκπρόσωπος ή έργο τέχνης δεν μας πάει!..
    (είναι σαν να χάνουμε ένα πανέμορφο δάσος επειδή το κρύβουν τα πρώτα δένδρα)

    Όσο για τους τεχνοκριτικούς και τα τοιαύτα, τελικός κριτής είναι η προσωπική αισθητική ευχαρίστηση και ψυχική ανάταση του καθενός....(de gustibus et de coloribus...etc, etc)

    ReplyDelete
  107. Άσχετο, αλλά ενδιαφέρον:

    Ο Ζιζού έσπασε τη σιωπή του!

    Περισσότερα στο Μουντιαλομπλόγκ μου - αν δε θέλετε να τα πούμε εδώ γι' αυτό...

    Λευτέρη, πήγα και στην Αμερική κατά τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 2002 και δυστυχώς έπεσα στη "μαύρη επέτειο" και το "βαρύ" κλίμα που διαμορφωνόταν εν όψει Ιράκ. Για να μην πω για την "ύψιστη" ταπείνωση να βγάζω τα παπούτσια μου στα αεροδρόμια μην τυχόν και έχω κρύψει κάτι ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ (χάθηκε να έχουν ένα παραβάν;), την ίδια στιγμή που όσοι είχαν αμερικάνικο διαβατήριο ΔΕΝ περνούσαν από ανάλογο έλεγχο! Προφανώς οι (αν)εγκέφαλοι που συνέλαβαν το "μέτρο" θεωρούσαν πως οι τρομοκράτες δε θα μπορούσαν να είναι Αμερικανοί πολίτες - IQ ...ραδικιού!

    Αν δε φύγουν οι Μπουσάτοι, πολύ φοβάμαι πως ο "ευρωπαϊκός μεσαίωνας" θα συνεχιστεί κι εκεί :(

    ReplyDelete
  108. Ωστε οι " ελλ." ειναι πολυγλωσσοι,ωραιοι & δεν εχουν ανταγωνισμο...Ξεχασατε & τις ερωτικες σας επιδοσεις,οι μισες παντρεμενες ειναι ανοργασμικες.Αλλα & τη λεξη " φιλοτιμο",που δεν υπαρχει σε καμμια αλλη γλωσσα ,διοτι οι αλλοι δεν εχουν τετοιο.Καλα λεω οτι οι γραικοι ειναι ο πιο κομπλεξικος λαος που υπαρχει. Οπου & να πανε,κουβαλανε τη πανουκλα της ανυπαρκτης ανωτεροτητας στο...αιμα τους.

    ReplyDelete
  109. Αν δεν καταφέρω να επανέλθω, θα ήθελα απλά να προσθέσω πως σχεδόν κανείς δάσκαλος (με την "τυπική" ιδιότητα) δε με ενέπνευσε - απεναντίας οι περισσότεροι μου προκαλούσαν αποστροφή ή και οίκτο (ακόμα και ψυχοπαθείς γνώρισα), αν και υπήρξαν και κάποιοι αξιόλογοι και ευσυνείδητοι, που έκαναν καλά τη δουλεία τους, χωρίς όμως να έχουν κάτι το ιδιαίτερο.

    Οι πραγματικοί "δάσκαλοι" ήταν δυο θείοι μου (ο ένας ζει στο εξωτερικό, ο άλλος απεβίωσε σε νεαρή ηλικία από καρκίνο), ένας "σοφός πανεπιστήμονας" γνωστός μου, αρκετά μεγάλης ηλικίας και ένας ...γάτος (με όλη τη σημασία της λέξης), ακόμα μεγαλύτερης ηλικίας, με τον οποίο δε φανταζόμουν ποτέ ότι θα έφτανα στο σημείο να κάνω μπλογκο-πλάκα (και άλλα).

    Πέρα από τις θερμές ευχαριστίες που έχω ήδη εκφράσει από τα πρώτα μου κιόλας σχόλια στο "σπίτι" του, θαρρώ πως αξίζει και κάποιο ιδιαίτερο post ;)

    ReplyDelete
  110. Θα ήταν καλό και ένα αφιέρωμα (ξεχωριστό post) στον Νίκο Δήμου.

    ReplyDelete
  111. Γάτε,

    Βήχω και γράφω. Δε γράφω για τη γραφή, αλλά για να μεταδώσω εικόνες και κινήσεις, ζωές και μυρουδιές κι αποτυγχάνω. Αλλά σε μερικούς φέρνω απορίες κι αυτό κάτι είναι. Τρία υπέροχα παιδιά, δύο γάμους και πέντε αρραβώνες, σπίτια και διαμερίσματα που πήγανε δώθε κείθε και δεν έμεινε τίποτα παρά μόνο η ευτυχία. Ευτυχισμένος είμαι γιατί έζησα και ζω. Α, να μην ξεχάσω κι ένα καράβι τσιγάρα. Και το ταξίδι συνεχίζεται, γιατί πατρίδα ποτέ δεν είχα (πάλι καλά), αλλά είχα γλώσσα και παιδιά κι αυτό είναι πιο σημαντικό.

    Λευτέρης

    ReplyDelete
  112. "Αν δε φύγουν οι Μπουσάτοι, πολύ φοβάμαι πως ο "ευρωπαϊκός μεσαίωνας" θα συνεχιστεί κι εκεί :("

    Δε βαριέσαι... εδώ πήγε φίλος μου στην Ευρώπη και του παρακρατήσανε οι Γερμανοί όλο τον εξοπλισμό που είχε για να κάνει σκι.

    Τα ίδια λάχανα παντού. Τα παπούτσια εδώ δεν είναι πρόβλημα. Η Αμερική είναι casual χώρα. Ξέρεις πόσες φορές έχω ταξιδέψει εδώ με παντόφλες;

    Έχεις δίκιο για το φόβο που τους έπιασε. Πριν το Σεπτέμβρη του 01, θυμάμαι σε μικρά αεροδρόμια στο Τέξας και ούτε τα εισιτήρια μας ελέγχανε! Κάτι σαν ΚΤΕΛ ήτανε... τώρα... αλλά ξέρεις, ο φόβος φυλάει τα έρημα. Έχουν πιάσει αρκετούς από δω κι από κει, διότι και οι περισσότεροι "τρομοκράτες" (κάτι τρελοί είναι συνήθως, καμία σχέση με μπινλάντεν), δεν είναι και τόσο έξυπνοι...

    ReplyDelete
  113. "Αλλα & τη λεξη " φιλοτιμο",που δεν υπαρχει σε καμμια αλλη γλωσσα ,διοτι οι αλλοι δεν εχουν τετοιο."

    Η εμπειρία μου λέει ότι οι περισσότεροι Αγγλοσάξωνες δεν το έχουν πιάσει ακόμα αυτό, τουλάχιστον εν τω βάθει... αλλά και οι περισσότεροι Έλληνες το έχουν χάσει.

    ReplyDelete
  114. Δεν χρειαζόμαστε φιλότιμο αλλά ειλικρίνεια... Τι γλυφιτσούρι και αυτό! Η νοοτροπία του "όλα μπορούν να σωθούν την τελευταία στιγμή" μόνο κακό μπορεί να φέρει.

    ReplyDelete
  115. Περί δασκάλων, ένας ("αμόρφωτος") πελάτης μου, μου έμαθε μια φορά κάτι στην Ελλάδα. Μου είπε:
    "Ο άνθρωπος πρέπει να εργάζεται 8 ώρες, να κοιμάται 8 ώρες και να καλλιεργείται 8 ώρες".
    Μάλιστα. Αυτό λέει.

    ==============================
    "Ωστε οι " ελλ." ειναι πολυγλωσσοι,ωραιοι & δεν εχουν ανταγωνισμο..."

    Όχι όλοι φίλε, αλλά πολλοί, μετανάστες γενικά. Ανοίγει το μυαλό τους εδώ και ξεπερνάνε τους ντόπιους σε πολλά ή και σε όλα τα επίπεδα. Το γεγονός και μόνο ότι έχουν εκτεθεί σε διαφορετικούς τρόπους σκέψης, είναι φοβερή κινητήρια δύναμη για το μυαλό τους. Επίσης, ο "μέσος" Αμερικανός κοιτάει το ξένο με "δέος". Και θαυμάζει το μετανάστη. Κι ο μετανάστης, που ΔΕΝ έχει την αντιμετώπιση που έχουν οι μετανάστες στη Γερμανία (ας πούμε), μεγαλουργεί εύκολα, εάν ξεβολευτεί και λίγο.

    Το πρόβλημα του γυναικείου οργασμού στην Ελλάδα οφείλεται στη βαρεμάρα τους και στο γεγονός ότι οι γυναίκες έχουν αποκτήσει τόσο μεγάλο τσαμπουκά που έχουν ευνουχήσει πολλούς εκεί κάτω. Η Ευρώπη είναι γενικά γυναικοκρατούμενη περιοχή, όπου όλα τα θηλυκά χαρακτηριστικά εξυμνούνται και όλα τα αρσενικά απορρίπτονται, ή εξομοιώνονται με τα θηλυκά. Μόλις πάει το ζευγάρι στο κρεβάτι, αρχίζει η κριτική και η γκρίνια (άντε μετά το άλλος να... με τι κέφι;). Κι έχεις και τη ρημάδα την τηλεόραση να βαράει τον κόσμο με γκρίνιες και φωνές και αρνητισμό...

    Αλλά δείτε και για παράδειγμα, αυτό εδώ το φόρουμ. Πολλά γράφονται για "όμορφες γυναίκες" που είναι έτσι κι αλλιώς κι έχουν ένα κάρο ποιότητες και είναι και "θεές" (επί τη ευκαιρία, κανένας "θεός" εκεί μέσα;).
    Αλλά που εξυμνούνται οι ανδρικές ποιότητες; Ο άντρας υποτίθεται ότι εκφράζει κι αυτός τη δύναμη της ζωής, τον αυθορμητισμό, την ένταση, τη δημιουργία και την καταστροφή, όλα. Κι είναι κι οι άντρες ωραίοι, όχι μόνο οι γυναίκες. Κι έχουν κι αυτοί την τρυφερή τους πλευρά και (από την εμπειρία μου) ακόμα κι αν δεν το εκφράζουν, είναι πιο ευαίσθητοι και "εύκολα επηρεαζόμενοι" από τις γυναίκες.

    Η Ευρώπη έχει απορρίψει πλήρως τους άντρες (της). Κι έτσι έχει χάσει μεγάλο μέρος της δυναμικής της. Γι' αυτό και οι γυναίκες της ονειρεύονται "κρυφά" κάναν υγιή (και μη καπνιστή) και αυθόρμητο στο κρεβάτι τους, οπότε βέβαια ο άρρωστος φιλοσοφάκος που έχουν δεν τις ικανοποιεί, απλά προσπαθεί να "μην τις προσβάλει".

    Νομίζω;

    ReplyDelete
  116. "Δεν χρειαζόμαστε φιλότιμο αλλά ειλικρίνεια... "

    Σωστός. Η ειλικρίνεια δουλεύει καλύτερα από το αόριστο φιλότιμο. Συμφωνώ.

    Και πάω για δουλειά τώρα.

    Ευχαριστώ και καληνύχτα σας.

    ReplyDelete
  117. oikonomika.blog, δεν ισχύει ότι στην τέχνη δεν υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια. Υπάρχουν. Αυτό το de gustibus et de coloribus που επικαλείσαι αναφέρεται στην προσωπική διάθεση με την οποία προσεγγίζουμε κάτι ή επιλέγουμε πράγματα, ακόμη και για καθημερινή χρήση, όπως π.χ. το χρώμα του χώρου μας ή του ρούχου μας, δεν αναφέρεται στις κρίσεις μας για τα δημιουργήματα της τέχνης.
    Προτείνω να διαβάσεις το σχόλιο του Ν. Δήμου για τον Χένρυ Μουρ.

    Επίσης θέλω να αναφερθώ στη διάκριση μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού σχολείου και να προσυπογράψω το σχετικό σχόλιο της Αφροδίτης, ως προς το ότι ΄το πόσο θα προσέξουν το παιδί σου, ακόμη και στο ιδιωτικό, εξαρτάται σήμερα από το πόσο θα τους αναγκάσεις εσύ να το προσέξουν. Δυστυχώς. Το καλό με το ιδιωτικό είναι ότι ακούν, σε αντίθεση με το δημόσιο όπου μπορεί να σε γράφουν, είναι πιο σκληρά τα πράγματα. Το κακό είναι ότι και στο ιδιωτικό πολλές φορές πρέπει να φωνάξεις δυνατά για να σε ακούσουν. Θέλει κουράγιο κι όπως λέει κι η Αφροδίτη keep your fingers crossed.
    Εγώ πάντως στη ζωή μου πέρασα από ένα καλό ιδιωτικό, ένα μέσο δημόσιο κι ένα γνωστό πρότυπο δημόσιο κι επέλεξα να πάω τα παιδιά μου στο ιδιωτικό, αλλά δεν ξέρω αν αυτό λέει κάτι. Παίζουν ρόλο κι οι συνθήκες της ζωής σου, ακόμη κι η περιοχή που μένεις. Καλή τύχη.
    Αν ήθελα να κάνω ένα σχόλιο για τους σημερινούς δασκάλους, ιδιωτικών και δημοσίων, θα έλεγα ότι έχει πέσει πολύ μεταπτυχιακό, κυρίως στα παιδαγωγικά, αλλά την ουσία, που είναι η βαθιά αγάπη για το παιδί, ακόμη την ψάχνουμε! Τουλάχιστον όμως δεν δέρνουν πια! των ιδιωτικών

    ReplyDelete
  118. Λευτέρη, χαριτωμένα αυτά που λες, συμπαθή ενίοτε, αλλά έχεις και μια φαντασία βρε παιδί μου!

    ReplyDelete
  119. για ρίξε μια ματιά στο "Americans are from Mars, Europeans are from Venus..."

    Για τα υπόλοιπα, καμία φαντασία. Γεγονότα γράφω. Φαντασία δεν μου έχει μείνει πια, γιατί ταξιδεύω συνέχεια.

    ReplyDelete
  120. Η παρακάτω φράση του Λευτέρη ως απάντηση για τους εξονυχιστικούς αντιτρομοκρατικούς ελέγχους που υπέστην στις ΗΠΑ ήταν όλα τα λεφτά:

    "Τα παπούτσια εδώ δεν είναι πρόβλημα. Η Αμερική είναι casual χώρα. Ξέρεις πόσες φορές έχω ταξιδέψει εδώ με παντόφλες;"

    Ακόμα χτυπιέμαι από τα γέλια :))

    Όσο για το σχόλιό του περί "ανδρών" στις 12:45:14 πμ έχω να πω:

    Ευτυχώς που είμαι ...αμερικάνος πόντικας ;)

    Μπορεί ο Λευτέρης να τα λέει "χαριτωμένα", "σκληρά", "καυστικά" ή όπως αλλιώς, αλλά έχει άποψη (και δε χρειάζεται να συμφωνούμε με αυτή), φαντασία (που λέει κι η Μαρία) και θαρρώ πως κρατά το blog ζωντανό στους "χαλεπούς καιρούς" που διανύουμε στη μπλογκόσφαιρα - όλοι πήγαν διακοπές φαίνεται :(

    ReplyDelete
  121. Ενα ποστ φαντομας περιφερεται απο μπλογκ σε μπλογκ...

    ReplyDelete
  122. Ε, και τα κοριτσάκια του φόρουμ μας είναι χαριτωμένα, αλλά πολύ θλίψη ρε παιδί μου και ξενομανία (είδες, άμα παχύνουν οι άντρες στην Ελλάδα, τις πιάνει ξενομανία τις Ελληνίδες... τα ίδια ακριβώς κι εδώ, είναι οι μισές Αμερικανίδες χοντρές και οι Αμερικανοί ονειρεύονται συνέχεια Κινεζούλες).

    Αλλά εσύ Εργοτελίνα, που σε συμπαθούσα διότι παίζεις Μαρτινέγκο, γιατί μου το χάλασες με το "Μήπως η όλη ζεστασιά οφειλόταν και στην τρυφερή και αισθαντική γαλλική γλώσσα;.."
    Επειδή το "ρ" το λένε "γ";

    Mickey, Η Αμερική είναι όντως causal χώρα. Χαίρομαι που σε έκανα να γελάσεις (οι χαριτωμένες εδώ μας έχουν πήξει στο κλάμα), γιατί κι εγώ γέλασα όταν το έκανα πρώτη φορά (τι διάολο, το μισό αεροπλάνο φορούσε παντόφλες). Αλλά απόρρησα περισσότερο όταν μου ήρθε ο Έλληνας στο σπίτι (είχα μπάρμπεκιου) με κουστούμι και γραβάτα (σοβαρά μιλάω) και με 40 βαθμούς ντάλα καλοκαίρι...

    (Νίκο, τον θυμάσαι τον Κρίτωνα; πες του χαιρετίσματα, πες του ζω στην Οκλαχόμα τώρα, μετά Κολοράντο και μετά γυρίζω στο Ιλλινόις και πεστου ότι έκανα όλο το Route 66 και δεν είδα πιο βαρετή διαδρομή στη ζωή μου... αχ Κρήτη μας έχεις κακομάθει).

    Λευτέρης

    ReplyDelete
  123. Τέλος, να ευχηθώ να υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι σαν αυτούς που αναφέρονται εδώ στο blog: θετικοί, χαρούμενοι, ζεστοί, παραγωγικοί και με τα ωραία αστεία τους. Διότι εάν λέει ο Δαλάι Λάμα "δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το παιχνίδι", οι μελαγχολίες περριτεύουν.

    Λευτέρης

    ReplyDelete
  124. Καλημέρα!

    Τελικά διακοπές ξε-διακοπές, moderation και μη, πάντα περνάμε άνετα τα εκατό σχόλια. Αυτή τη φορά είμασταν και σχεδόν μέσα στο θέμα, μια και η έννοια του δάσκαλου και της μαθητείας είναι ευρύτατη.

    Oikonomika.blog said...
    ...μιάς και αναφέρατε τον Προκοπίου και μιλάμε γιά δασκάλους, πόσο καλά ξέρατε τον Προκοπίου;

    Προσωπικά καθόλου. Καλλιτέχνης δεν ήταν - ιστορικός της τέχνης και τεχνοκριτικός. Τον διάβαζα πολύ στην εφηβεία μου - άρθρα και βιβλία - και στάθηκε για μένα δάσκαλος στον χώρο του. Τον έχασα φεύγοντας για Γερμανία (εκεί βρήκα άλλους δασκάλους). Νομίζω ότι επί χούντας έκανε κάτι χουντικά και αμαύρωσε την υστεροφημία του...

    Πλησιάζουμε στην σκοτεινή επέτειο του πραξικοπήματος στην Κύπρο και του Αττίλα. Θα την τιμήσουμε με ένα ποστ της Παράγροαφος.

    ReplyDelete
  125. Υπέροχος άνθρωπος, υπέροχο post, το απήλαυσα, και ζήλεψα (με την καλή έννοια) που δεν είχα μια αντίστοιχη φωτεινή ύπαρξη στη δική μου ζωή.

    Διαβάζοντας αυτό και το προηγούμενο post, συνειδητοποιώ για άλλη μια φορά πόσο σημαντική είναι η παιδεία για έναν άνθρωπο. Κι όταν λέω παιδεία, δεν εννοώ φυσικά εκπαίδευση (είναι της μόδας τώρα να σπουδάζουν όλοι ... Διοίκηση Επιχειρήσεων, χωρίς να έχουν μυηθεί πρώτα στη Λογοτεχνία, ή τη Φιλοσοφία, χωρίς να έχουν έρθει σε καμία επαφή με την Τέχνη γενικότερα), αλλά παιδεία, με την ουσιαστική της έννοια (Γνώση, Αισθητική, Τέχνη, Ηθική, Κάλλος και τόσα άλλα μεγάλα και σημαντικά). Το θέμα αυτό φυσικά έχει εξαντληθεί σε άλλα post σου, Δον Γάτε, αλλά διαβάζοντας σήμερα (δυστυχώς μεσολάβησε ένα τετραήμερο έντονης δραστηριότητας και δεν είχα χρόνο νωρίτερα) το post σου για αυτή την εξαιρετική γυναίκα, ένιωσα μέσα μου μια έλλειψη.

    Είναι δύσκολο να ξεκινάς την πνευματική σου ζωή χωρίς καμία καθοδήγηση. Οταν ήμουν παιδί, δεν είχα σχεδόν κανένα βιβλίο στο σπίτι, και θυμάμαι ότι ανέβαινα στην ταράτσα του πατρικού μου στους Αγίους Αναργύρους,άνοιγα τις κούτες με τα βιβλία του θείου μου, και διάβαζα πυρετωδώς ό,τι έπεφτε στα χέρια μου... Για πολλά χρόνια, τσακωνόμουν με τη μητέρα μου, γιατί "ξόδευα λεφτά σε βιβλία"!!!

    Ενιωθα τότε, αλλά κυρίως αργότερα, που συνειδητοποίησα τη διαφορά, ότι ορισμένοι άνθρωποι ξεκινάμε τον αγώνα μας για τη Γνώση και την Ομορφιά, με εντελώς δυσμενείς όρους... Σαν να ψάχνουμε ένα δέντρο μέσα σε ένα σκοτεινό δάσος, μια νύχτα χωρίς φεγγάρι.

    Πόσο καλύτεροι θα είμασταν όλοι, αν είχαμε στη ζωή μας τέτοιους φάρους να λάμπουν. Και τι καλά που ορισμένοι από μας ανακαλύψαμε έναν τέτοιο φάρο σε τούτο δω το blog, αλλά και στα βιβλία σου.

    Ναι, υπάρχουν οι μεγάλοι συγγραφείς, οι φιλόσοφοι, οι καλλιτέχνες, οι συνθέτες, οι ποιητές, οι ζωγράφοι, να μας κάνουν συντροφιά και να μας εμπνέουν, αλλά φαίνονται τόσο μακρινοί μερικές φορές.

    Ενώ τη Madame την ένιωθες τόσο κοντά, φαίνεται από το κείμενό σου.

    Ωραίο διάλειμμά, επιστρέφω στα τετριμμένα.

    ReplyDelete
  126. Εργοτελίνα said...
    Bon jour Madame Gisèle!


    "Μήπως η όλη ζεστασιά οφειλόταν και
    στην τρυφερή και αισθαντική γαλλική γλώσσα;.."

    Στον άνθρωπο μάλλον.
    Είχα μια Γαλλίδα καθηγήτρια στην πρώτη γυμνασίου που ήταν κέρβερος με μπόττες.
    Δεν είχε βρεί τον δαμαστή της το θηρίο.

    ReplyDelete
  127. Here are some links that I believe will be interested

    ReplyDelete
  128. Here are some links that I believe will be interested

    ReplyDelete
  129. Very best site. Keep working. Will return in the near future.
    »

    ReplyDelete