Wednesday, July 19, 2006

Οι Άσπροι Ελέφαντες

Λένε ότι παλιά ο Βασιλιάς του Σιάμ, όταν είχε θυμώσει με κάποιον αυλικό, του χάριζε έναν άσπρο ελέφαντα. Το σπάνιο αυτό ζώο για να συντηρηθεί ήθελε υπέρογκα έξοδα (ιδιαίτερη τροφή και φροντίδα), με αποτέλεσμα να οδηγεί τον κάτοχό του στην χρεοκοπία και την καταστροφή.

Έτσι σε πολλές γλώσσες η έκφραση «άσπρος ελέφαντας» σημαίνει κάτι το υπερβολικά απαιτητικό και πολυέξοδο, κάτι που θεωρείται ιερό και σπάνιο, αλλά μπορεί και να οδηγεί στην αποτυχία και την κατάρρευση.

Και στην πνευματική ζωή με τον ίδιο όρο εννοούμε αξίες που εμφανίζονται ως πολύτιμες και απόλυτες και κοστίζουν πολύ στον τόπο αναστέλλοντας κάθε εξέλιξη.

Άσπροι ελέφαντες. Τα Ιερά ζώα. Υπάρχουν σε κάθε χώρα. Κάπως κάποιοι κατάφεραν και καθιερώθηκαν και από τότε κανείς δεν τολμάει να τους θίξει. Είναι ταμπού.

Όλα τα έθνη τρέφουν άσπρους ελέφαντες, αλλά εμείς κοντεύουμε να πάθουμε γενική ελεφαντίαση. Στα γράμματα, στην τέχνη, στην επιστήμη έχουμε τόσους, που ήδη ασπρίζει ο τόπος.

Δείγμα κι αυτό για την έλλειψη κριτικής στην Ελλάδα. Γιατί σε άλλες χώρες η απομυθοποίηση, η καθαίρεση των λευκών ελεφάντων, γίνεται από τους κριτικούς. Όμως εδώ η έλλειψη έγκυρης και αποτελεσματικής κριτικής επιτρέπει στους παλιούς ελέφαντες να επιβιώνουν και στους καινούριους να επιβάλλονται (θέμα δημοσίων η κομματικών σχέσεων).

Η πραγματική κριτική είναι ελάχιστη. Αλλά, κι αν κάπου δημοσιευθεί, στριμώχνεται σε ένα δίστηλο, ενώ το ρεπορτάζ (η συνέντευξη, η παρουσίαση) έχουν ολόκληρη σελίδα. Άλλα Μέσα πάλι (όπως η τηλεόραση) μόνο προβάλλουν – και ποτέ δεν κρίνουν. Όλα αυτά κάνουν το κλίμα ευνοϊκό για την ανάπτυξη νέων λευκών ελεφάντων, ενώ συντηρούμε (με δαπάνες υψηλότατες) και άφθονους παλαιούς και αρχαίους.

Το αποτέλεσμα λέγεται πολιτιστική ασφυξία.

Μικρός τόπος – μεγάλοι ελέφαντες. Πρώτιστο λοιπόν καθήκον για την παιδεία και τον πολιτισμό του έθνους το κυνήγι των άσπρων ελεφάντων.

Θα ήταν πολύ χρήσιμο, π. χ., κάποιος να εξηγήσει στους Πανέλληνες πως οι «εθνικοί ποιητές» δεν είναι απαραίτητα και καλοί ποιητές (ούτε έγιναν εθνικοί επειδή ήταν καλοί). Πως τα πρώτα «εθνικά ποιήματα» του Σολωμού (Ύμνος στην Ελευθερία, Ωδή στον Λόρδο Μπάιρον) είναι κάκιστα (ο ίδιος στα περιθώρια τους έχει γράψει αργότερα πολλές φορές την λέξη «σκατά»). Πως τα μεγάλα εθνικά έπη του Παλαμά (αλλά και του Σικελιανού) δεν διαβάζονται – σώζονται και οι δύο από τα μικρά λυρικά τους. Κι όλα τ' άλλα εθνικά (π. χ. Βαλαωρίτης) είναι μέτρια ως κακή ποίηση.

Πως η Οδύσσεια του Καζαντζάκη (θεόρατος άσπρος ελέφαντας) είναι ένα λάθος επιμονής και υπομονής (και ο δεκαεπτασύλλαβος στίχος της, μετρικό νεόπλασμα). Πως γενικά το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί ύποπτο ότι ονομάζεται εθνικό (συνθέτες, ζωγράφους, συγγραφείς. Ποιος αντέχει τώρα να ακούσει Καλομοίρη;).

Αλλά και ό,τι (κάποτε) ονομαζόταν «αντεθνικό». Γιατί μερικοί από αυτούς που παλιότερα τους αποκαλούσαν αντεθνικούς (και σήμερα είναι πολύ της μόδας) έχουν γίνει εξίσου ταμπού. Ποιος θα επισημάνει π. χ. τα πολλά λάθη και αμαρτήματα του Γληνού και του Κορδάτου;

Όταν γύρισα από την Γερμανία, οι τρεις σοφοί που κυριαρχούσαν στην επίσημη πνευματική ζωή της χώρας (ανεπίσημα και υπόγεια κυκλοφορούσε η αριστερή σκέψη) ήταν τρεις Ακαδημαϊκοί: Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος, Κωνσταντίνος Τσάτσος και Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Πουλούσαν έναν πεπαλαιωμένο νέο-Καντιανό ιδεαλισμό που είχαν κουβαλήσει από την Γερμανία του 1920. Θυμάμαι την απογοήτευσή μου όταν άκουσα μία διάλεξη του Θεοδωρακόπουλου – μία κούφια ρητορεία και λεξιλαγνεία χωρίς ίχνος φιλοσοφικής ουσίας.

Κι όμως αυτοί οι άνθρωποι ελέγχανε την κίνηση των ιδεών στην Ελλάδα για δεκαετίες!

Άκουσα κάποτε στο ραδιόφωνο μια συνέντευξη του συνθέτη Νίκου Μαμαγκάκη. Έλεγε πώς, όταν ετοίμαζε το λιμπρέτο για το έργο του «Οδύσσεια», με βάση το έπος του Καζαντζάκη, δυσκολεύτηκε να βρει συνεργάτες – γιατί ανακάλυψε πως κανείς (έξω από τον Πρεβελάκη και τον Friar) δεν έχει διαβάσει ολόκληρο το ποίημα.

Κι αναρωτιέμαι: αυτό δεν τον έβαλε σε σκέψεις; Ένα βιβλίο που μέσα σε μισόν αιώνα διαβάστηκε μόνο από τρεις ανθρώπους δεν είναι αποτυχία; Γιατί λοιπόν ξόδεψε τόσο χρόνο και κόπο για να μελοποιήσει την Οδύσσεια του Καζαντζάκη ;

Μα γιατί έπεσε κι αυτός θύμα άσπρου ελέφαντα. Κι έκανε έργο πολύμοχθο σε βάση ανύπαρκτη. Τουλάχιστον αν είχε χρησιμοποιήσει τη μετάφραση του Friar (που είναι πολύ καλύτερη από το πρωτότυπο – και μόνο επειδή δεν έχει τις γλωσσικές παραμορφώσεις και τον περιττοσύλλαβο στίχο!) θα είχε μελοποιήσει ένα έργο που από κάποιους διαβάστηκε – και προσέχτηκε. (Ναι, η «Οδύσσεια» διαβάστηκε – στην Αμερική!).

Άλλη μία σειρά ελεφάντων είναι η περίφημη «γενιά του 30». Εμείς μεγαλώσαμε με το αξίωμα ότι ο Μυριβήλης και ο Βενέζης ήταν κορυφαίοι συγγραφείς; Ήταν;

Και τα είδωλα αυτής της γενιάς; Ήταν πράγματι ο Μακρυγιάννης μεγάλος συγγραφέας; (καλά, σαν άνθρωπος ήταν απαράδεκτος). Και ο Θεόφιλος μεγάλος ζωγράφος;

Για να μην πάμε και στους αρχαίους... Υπήρξαν άραγε όλοι τέλειοι και αλάνθαστοι; Δεν έχουν γράψει και έργα δεύτερης διαλογής; Μερικές ιδέες τους δεν είναι ανόητες και άλλες αυταρχικές, ρατσιστικές και επικίνδυνες;

Κάτι πρέπει να γίνει με τους άσπρους ελέφαντες. Γιατί όχι μόνο μας εμποδίζουν να κυκλοφορούμε και να αναπνέουμε, με τον όγκο τους - αλλά γεννάνε και άσπρα ελεφαντάκια!

252 comments:

  1. Συχνά γίνεται συζήτηση στο blog (πρόσφατα με σχόλια του Mickey, του Andy και του Λευτέρη Κρητικάκη) για την αξία ορισμένων «ιερών τεράτων» και τα ταμπού της κριτικής. Θυμήθηκα ένα παλιότερο κείμενό μου επάνω σε αυτό το θέμα. Το ξανάγραψα από την αρχή (βγήκε διπλάσιο) για να το κάνω πιο σαφές, πιο γενικό και πιο επίκαιρο.

    ReplyDelete
  2. Και ακουγα White Elephant.....

    και δεν ήξερα την ιστορία του.....

    Νίκο σε ευχαριστώ για τις
    πληροφορίες...

    δοσμένες με εικόνες...
    ετσι ακριβως οπως θα πρεπε
    να γίνεται ενα συγχρονο μαθημα...

    ReplyDelete
  3. Έτσι σε πολλές γλώσσες η έκφραση «άσπρος ελέφαντας» σημαίνει κάτι το υπερβολικά απαιτητικό και πολυέξοδο


    Eκτός απ τη δική μας....

    Και αν πάνε να το καθιερώσουν..
    Θα μας στραβοκοιτάξουν οι γλωσσαμύντορες...

    Οταν ομως ο ακροατής γνωρίζει
    την ιστορία..το δεχεται πιο
    ευκολα..

    ReplyDelete
  4. ...Φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα,
    κι ιστορία οι παρέες...

    Μήπως η έννοια του Άσπρου Ελέφαντα είναι συγγενική και με το κατεστημένο, το οποίο αυτοσυντηρείται, αμύνεται, και τελικά διαιωνίζει τον εαυτό του;

    ReplyDelete
  5. Ζαρατούστρα said...
    Μήπως η έννοια του Άσπρου Ελέφαντα είναι συγγενική και με το κατεστημένο, το οποίο αυτοσυντηρείται, αμύνεται, και τελικά διαιωνίζει τον εαυτό του;

    Φυσικά είναι και αυτό - αλλά όχι μόνο...

    ReplyDelete
  6. Μα η κριτική απαιτεί γνώση. Και η γνώση χρόνο και μελέτη. Και η μελέτη (και η προσήλωση που αυτή απαιτεί) μόχθο. Και ο μόχθος είναι βαρύ φορτίο, πάντα ήταν, αλλά τώρα ειδικά, χ..ε ψηλά και αγνάντευε. Pardon my language...

    Τι σου είναι ένας άσπρος ελέφαντας, μπροστά στη μακάρια γαλήνη που νιώθεις όταν ξεμπερδεύεις επιτέλους με "το κυνήγι του θησαυρού"; Ετσι ακούω να γίνονται πολλές κουβέντες γύρω μας, να πετάει ένας κάποιο όνομα, να λέει την κοτσάνα του, και όλοι οι υπόλοιποι να συμφωνούν, κουνώντας το κεφάλι, με ένα βλέμμα νοσταλγικό, που αναπολεί ο Τουτάτις μόνο ξέρει τι!

    Μια παρέα παίζει Trivial Pursuit, και πέφτει η ερώτηση: Ποιός είναι ο "εθνικός" ποιητής των Γερμανών; Απάντηση: Ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε. Και αναφωνούν οι υπόλοιποι, "ω, μα ναι, φυσικά, πως μας διέφυγε! Λαμπρό πνεύμα...", και δεν έχουν ιδέα περί τίνος πρόκειται, φυσικά. Απλώς θυμούνται το όνομα, γιατί έχει το Μαρία στη μέση, όπως το όνομα του ηθοποιού, του Κλάους Μαρία Μπραντάουερ, και κάνει συνειρμό. Ελεος. Και αν ρωτήσεις κανέναν, τι στα αλήθεια ξέρει γι'αυτόν που αναγνωρίζει ως λαμπρό πνεύμα, θα σου πει "ωχ κι εσύ, ας αλαφρύνουμε λίγο την κουβέντα, για τέτοια θα μιλάμε βραδιάτικα;;;" ελαφρώς ενοχλημένος, και θα το ρίξει στο καλαμπούρι. "Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, άλλωστε", θα πει και θα πέσει και η τελειωτική ατάκα, οπότε σε στέλνει για βρούβες στη Μαύρη Τρύπα.

    Είναι συγκινητική αυτή η γλυκιά ασφάλεια που νιώθεις όταν έχεις ξεμπερδέψει μέσα σου με το τι είναι καλό και τι κακό, τι άσπρο και τι μαύρο, τι ηθικό και τι ανήθικο, τι όμορφο και τι άσχημο, τι έξυπνο και τι χαζό! Διαβαθμίσεις δεν υπάρχουν. 'Η για τον υπόνομο θα είναι κάποιος, ή λαμπρό πνεύμα. Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση, προαπαιτεί γνώση. Και η γνώση, είπαμε, είναι μόχθος.

    Και ο άνθρωπος, ο μέσος άνθρωπος τουλάχιστον, φαίνεται να έχει μεγαλύτερη ανάγκη από το μύθο, παρά από τη γνώση.

    Καλησπέρα!

    ReplyDelete
  7. Ποια είναι όμως τα κριτήρια κατάταξης ενός πνευματικού ανθρώπου στην κατηγορία των άσπρων ελεφάντων;

    Αν ένα από αυτά είναι η διαχρονικότητα του έργου τους, τότε ο Μυριβήλης και άλλοι της γενιάς του μάλλον είναι άσπροι ελέφαντες. Πάντως ο Θεόφιλος δε νομίζω ότι έχει υπερεκτιμηθεί. Θεωρείται εκπρόσωπος της λαϊκής, ναΐφ ζωγραφικής στην Ελλάδα και νομίζω αυτό ακριβώς είναι.

    ReplyDelete
  8. Σημφωνω τοσο πολυ μαζι σας στο συγκεκριμενο θεμα. Για εμενα, ενα εργο το κοιτας κριτικα μονο αν το κοιτας ανεξαρτητο απο δημιουργο και λοιπα φιλτρα. Γι'αυτο δεν αντεχω και την λατρευτικη κριτικη που το μονο που προσπαθει να κανει ειναι να δειξει απλα θαυμασμο. Στον δημιουργο.
    Δεν πιστευω πως ειναι μονο ελληνικο φαινομενο, απλα στο εξωτερικο υπαρχουν περισσοτεροι που ασκουν κριτικη και καπως θα ξεχωρισουν οι ελαχιστοι που κριτικαρουν με σωστα κριτιρια.

    Κωστας
    www.sarampalis.org

    ReplyDelete
  9. ωχ, θεέ μου, άσπροι ελέφαντες με έχουν ζώσει από παντού και γύρω ψάχνω καθρέφτες να δω μην έχω γίνει κι εγώ άσπρο ελεφαντάκι, αναπαραγάγοντας τη μορφή τους...Τι πανικό μου προκαλέσατε δεν λέγεται!
    Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, ότι ζούμε σε μια εποχή τόσο ισοπεδωτική που πατάει όλους, και τους ελέφαντες και εργατικά μυρμήγκια. Μπορεί κανένας τερμίτης να επιζήσει που υποσκάπτει το σύμπαν, ποιος ξέρει!Αλήθεια, πού πάνε οι "άσπροι ελέφαντες", όταν πεθάνουν; Δεν νόμιζω στην αιωνιότητα, έτσι δεν είναι;

    ReplyDelete
  10. Εξαιρετικά περιεκτικό κείμενο, κάθε παράγραφος μπορεί να γίνει αντικείμενο μακροσκελούς ανάλυσης.

    Επιγραμματικά να πω μόνο ότι, εφ' όσον η κριτική σκέψη δεν συγκαταλέγεται στις αρετές μας ως νεοέλληνες (φυσιολογικά, λόγω μεγίστου ελλείμματος παιδείας), είναι αναμενόμενο να θεοποιούμε ότι μας δίνεται ως σημαντικό.

    Και αυτά που μας δίνονται συνήθως είναι αποτελέσμα κακώς εννοούμενου μαρκετινγκ και γλοιωδών δημοσίων σχέσεων - θανατηφόρος συνδυασμός για τις πραγματικές αξίες.

    Για αυτό θεωρώ πολύ σημαντική στις μέρες μας την ύπαρξη αιρετικών φωνών και απόψεων - να μας "τσιγκλάνε" τα μυαλά και να μας ξεβολεύουν, και ας διαφωνούμε μαζί τους. Και ευτυχώς το web διευκολύνει ιδιαίτερα τις φωνές αυτές!

    YΓ. κ. Δήμου, συμφωνώ σε όλα πλήν της Οδύσειας. Σαφώς και δεν διαβάζεται σαν ολοκληρωμένο έργο, αλλά εκτιμώ ότι περιέχει στίχους και λέξεις απείρου ομορφιάς!

    ReplyDelete
  11. Νikos Vs Νίκου...............


    Ε,συμπλωρίτες,πάρτε τα κουπιά!
    κι ο καπετάνιος φτάνει
    και σεις μανάδες,δώστε το βυζί
    στα βρέφη μη φωνάζουν!
    Ορτσα! τις έρμες πίκρες όξω νου
    ..Τρουλώσετε τα αυτιά σας
    τα πάθη και τα βάσανα θα πω
    του ξακουστού Οδυσσέα...........


    Kαλό;...

    αν το δεις αποσπασματικά
    εχει διαμαντάκια...

    απλως δεν διαβάζεται μονορούφι...

    Οσο για τον Μαμαγκακη..
    Η Εποχη τότε πρόσταζε την
    μελοποίηση της ποίησης..

    Κρητικός κιόλας...τί να κανε;...
    Μελοποίηση αγγλικού στίχου
    δεν περνά ουτε τώρα στην Ελλάδα
    ..οχι τότε..

    Τρουλωσετε τα αυτια(απ το "τρούλλος"
    "Τρουλάφτης" στα κρητικά
    ο που πετούν τα αυτια ντου....

    ReplyDelete
  12. Μπορεί να μην πιστεύετε στην διαλεκτική και να μην σας αρέσει ο Adorno, ΝΔ, αλλά εδώ θα συμφωνήσουμε.

    Επιτέλους, ν' απομυθοποιήσουμε κάποτε την περιβόητη «γενιά του 30» (που συντάχθηκε αναφανδόν με το Μεταξά, με μόνη φωτεινή εξαίρεση τον Κοσμά Πολίτη), να τοποθετήσουμε τον Θεόφιλο στη σωστή θέση (επιτέλους, δεν υπήρξε μεγάλος ζωγράφος) και, πάνω απ' όλα, να απο-αγιοποιήσουμε το Μακρυγιάννη. Μεγαλύτερη κατάρα για τούτο τον τόπο από την αγιοποίηση του Μακρυγιάννη δεν πρέπει να υπήρξε.

    ReplyDelete
  13. Προσωπικά διαβάζοντας το κείμενο και κατανοώντας τι σημαίνει 'λευκός ελέφαντας', μου'ρθαν στα μυαλό πολλοί καθηγητές πανεπιστημίου... έχουν όλα τα χαρακτηριστικά για να τους ονομάσουμε έτσι! Καλησπέρα σε όλους...

    ReplyDelete
  14. Να τον συγχωρήσουμε πάντως τον Σολωμό για τα σκατά του (αυτός το είπε Δημαρχε μου!), αφού μας χάρισε τους υπέροχους Ελεύθερους Πολιορκημένους:

    «Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει·
    Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι’ η μάνα το ζηλεύει.
    Tα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει·
    Στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει:
    «Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ’ έχω γω στο χέρι;
    Oπού συ μούγινες βαρύ κι’ ο Aγαρηνός το ξέρει.»

    και λίγο παρακάτω :

    «...Mάγεμα η φύσις κι’ όνειρο στην ομορφιά και χάρη,
    H μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι·
    Mε χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κραίνει·
    Όποιος πεθάνη σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει...»


    Μέγας!!

    Αλλά μεγαλύτερος ο Καβάφης.

    ReplyDelete
  15. Poia einai hê katastasê tês kritikês se skhesê me autê tês historikês epistêmês stên Hellada;

    Ekhete pei hoti epistêmonikôs men ekhoun katarrhiphthei holoi hoi ethnikoi mythoi, alla ta skhetika biblia kyklophoroun mono metaxy tôn eidikôn, enô ta skholika enkheiridia exakolouthoun na graphoun ta gnôsta paramythia.

    Pôs ekhoun ta pragmata me tên kritikê apotimêsê tês neohellênikês logotekhnias; Hyparkhnoun biblia pou na katarrhiptoun tous antistoikhous mythous; Ekhete kapoia na systêsete;

    Ta mona skhetika keimena pou gnôrizô einai to sêmerino ki allo hena sas gia ton Balaôritê, hopou anapherete kai tên arnêtikê krisê tou Polyla gia tê "lothra kai tên katabothra". Synepôs hyparkhei toulakhiston allo hena skhetiko keimeno, auto tou Polyla. Mekhri ekei xerô.

    ReplyDelete
  16. Ερώτηση:

    Γιατί δεν γίνατε κ. Δήμου κριτικός? Τα προσόντα όλα εκεί (γνώση, καλλιέργεια, αναλυτικό & συνθετικό μυαλό, τάλαντον στη γραφή & τον λόγο και πολλά ακόμη).

    Και πάνω απ'όλα κοφτερή ματιά (όταν δε παίρνει ανάποδες ο Δον, έχετε τετρακίνηση!)...

    Ετσι, από περιέργεια...

    ReplyDelete
  17. Η Καινοτομία του Post,είναι ότι συνδέει την εννοια του λευκού ελέφαντα
    με την ιερότητα και την αφιεροποίηση των κατεστημένων συμβόλων
    που θα πρεπε να επιχειρούν οι κριτικοί…
    Ακουστα είχα για τον όρο White Elephant,αλλα συνήθως το έβλεπα και
    το βλέπουν ως αφορμή για αστείο.

    Μετα που διάβασα και την Wikipedia,καταλαβα
    oτι ο Νίκος το τοποθετεί με την αρχική του έννοια(αυτήν της ιερής αγελάδας..
    ίσως και του ιερού δεινόσαυρου...)
    Συνήθως δεν το ξερουν αυτό,όσοι χρησιμοποιούν τον όρο,και ετσι η λέξη εχει
    αποκτήσει ένα νοηματικό εύρος,με αποτέλεσμα να περιλαμβάνει και τους
    ανίερους ελέφαντες…Παραδειγμα Ανίερου Λευκού Ελέφαντα είναι το Ιρακ
    Τι να το κανει,τώρα που του το δώρισαν;;..Σκέτος Πονοκέφαλος…

    ReplyDelete
  18. Πάντως ας μην τα ισοπεδώνουμε και όλα. Δεν μπορεί η πλειοψηφία, ακόμα και στην Ελλάδα! να είναι λευκοί ελέφαντες. Ας μην είμαστε τελέιως ισοπεδωτικοί, ας είμαστε think possitive.
    πχ. ο Θεόφιλος νομίζω ποιο γνωστός ειναι ως λαογράφος και οχι ως μεγάλος ζωγράφος, ο Μακρυγιάννης δεν με ενδιαφέρει τι σοι άνθρωπος ήταν και αν έγραφε ωραία ή οχι, αλλά οτι άφησε ντουκουμεντα βάσει των οποίων μπορώ να μάθω, να συγκρίνω με άλλα ντουκουμέντα της εποχής και να αποκτήσω δική μου άποψη.
    Φυσικά το κατεστημμένο είναι υπεύθυνο βασικά για το ποιοι θα προβάλλονται και ποιοι οχι απλά υπάρχει ένας Παγκόσμιος Φυσικός νόμος που δεν πρέπει ποτέ να λησμονείτε.
    Σε κάθε τι υπάρχει δράση και ανάδραση.

    ReplyDelete
  19. (ρε μπας και το μπλογκ μας το δώρισε ως λευκό Ντάμπο? Κι όποιος αντέξει?)...

    ReplyDelete
  20. Α και κάτι άλλο, η κριτική δεν είναι υποκειμενική υπόθεση? Κάτι που το βρίσκεται εσείς ωραίο, εγώ ίσως να το βρίσκω άσχημο κοκ.
    Και κάτι άλλο το οποίο το είχα πάντα απορία, πως κάποιος γίνεται κριτικός και διαλέγει αυτό το επάγγελμα?

    ReplyDelete
  21. aphrodite said...
    "Ερώτηση: Γιατί δεν γίνατε κ. Δήμου κριτικός?"

    ΄Εγινα "ολίγον" κριτικός. Π. χ. πολλά κείμενα για τον Ελύτη, το πρώτο δοκίμιο που γράφτηκε για την Δημουλά (ναι, την "ανακάλυψα") και αρκετά άλλα.

    Ο μακαρίτης ο Ελύτης το είχε παράπονο: "Έπρεπε να έχεις γίνει κριτικός" μου έλεγε. Θεωρούσε ότι με αυτό τον τρόπο θα πρόσφερα περισσότερα. Ίσως και να είχε δίκιο...

    Εγώ όμως ήθελα να τα κάνω όλα (ίσως και να είχα άδικο...).

    Houlia φαντάζομαι πως μόνο σαν παράδειγμα αναφέρεις τον Ρίλκε ως "εθνικό" ποιητή (θα πάθαινε εγκεφαλικό!). Έθνικός ποιητής των Γερμανών είναι βέβαια ο Γκαίτε (άξιος, όμως - και, υπόγεια, ο Σίλλερ).

    ReplyDelete
  22. οι (επαγγελματίες) κριτικοί σε κάθε τομέα Χ είναι αποτυχημένοι Χ wannabes

    ο ΝΔ απέτυχε να αποτύχει σε ότι έκανε και γι'αυτό δεν έγινε κριτικός (κατ' επάγγελμα)

    ReplyDelete
  23. Το μυρμήγκι βλέπει τον ελέφαντα μεγαθήριο!

    Το λιοντάρι τον βλέπει μια μεγάλη λιχουδιά!
    (2-3 το βάζουν άνετα κάτω)

    Ένας άνθρωπος πάνω στον πύργο του Άϊφελ βλέπει τον ελέφαντα μικρό.

    Και κάποιος από ένα αεροπλάνο το βλέπει μικροσκοπικό.

    Τα πάντα είναι σχετικά. Οι πιστοί βλέπουν θαύματα. Οι επιστήμονες φυσικούς νόμους. Οι μαθηματικοί mathematical patterns.

    Πάντως είναι πολύ χρήσιμο για μια πολιτεία-κοινωνία χωρίς θεσμούς, αξιοκρατία, κριτική, δημοκρατία, ελευθερία λόγου, πολιτισμό, και εν τέλει παιδεία, να έχει τέτοιους ελέφαντες (και μάλιστα πολλούς). Καλύπτει μια χαρά το μπάχαλο.
    "Από έξω κούκλα, από μέσα πανούκλα!"

    Φανταστείτε τώρα οι ελέφαντες να είναι φουσκωτοί!!!

    Κάτι σαν τις φούσκες του χρηματιστηρίου.............

    ReplyDelete
  24. "...με την ιερότητα και την αφιεροποίηση των κατεστημένων συμβόλων..."

    Για να αλλάξει κανείς από καφέ σε τσάι, πρέπει να ξεφορτωθεί τελείως τον καφέ. Εφ' όσον αυτό δεν είναι δυνατόν για εθισμένους όπως εγώ, πρέπει να πάει κάπου αλλού, όπου δεν υπάρχει καφές.
    Εάν πάει ας πούμε στην Ελλάδα, θα του πούνε "ξέρεις, πάρε ίντερνετ και κινητά και ιδιωτική τηλεόραση με παράθυρα και ότι τεχνολογίες και μόδες θες, μπας και ξεκολλήσεις από τον καφέ".
    Αλλά αυτός, αντί να κόψει τον καφέ, θα χρησιμοποιήσει όλα τα τεχνολογικά, για να φτιάξει καφέ με περισσότερους τρόπους. Και θα πίνει τον καφέ γράφοντας και διαβάζοντας στο Ίντερνετ...

    Οι μόνοι άνθρωποι που πραγματικά ξεφορτώθηκαν τους "λευκούς ελέφαντες" (ή τον καφέ), είναι αυτοί που έφυγαν για άλλους τόπους, όπου όσο και να χτυπιόντουσαν, καφέ ή λευκούς ελέφαντες δεν έβρισκαν (οπότε παραιτήθηκαν των προσπαθειών τους κι έκαναν κάτι άλλο χρήσιμο).

    Κάθε χώρα "αντίκα" (όπως η Ελλάδα), εμπεριέχει ένα σωρό ελέφαντες. Ακόμα και πριν το δημοτικό σχολείο. Είναι ενσωματωμένοι στη γλώσσα (κυρίως στη γλώσσα). Στο συντακτικό. Στον τρόπο έκφρασης. Στο body language. Στον τρόπο αντίδρασης, ακόμα και στο περπάτημα. Παντού.

    Εάν πει κανείς στους Έλληνες, ή τους Ιταλούς, ή τους Γερμανούς, να ξεφορτωθούν τους λευκούς τους ελέφαντες, το μόνο που θα πετύχει είναι:
    "συζητήσεις, επ' άπειρον, επί του θέματος".

    Διότι όλοι πια θα λένε "ναι, αλλά κατά βάθος...", κι όχι μόνο μερικοί.

    Η καλύτερη συνταγή για να ξεφορτωθεί κανείς τους λευκούς ελέφαντες, είναι να τους αφήσει να πεθάνουν μόνοι τους. Η Ελλάδα έχει αλλάξει πολύ (οι λευκοί ελέφαντές της δεν είναι οι ίδιοι που ήταν το 1850). Αλλά όσο συζητάει κανείς γι' αυτούς, τόσο τους κρατάει σε ζωή.

    Η τροφή των λευκών ελεφάντων, είανι οι συζητήσεις γι' αυτούς. Το νερό τους, είναι η κριτική εναντίον τους. Και το laxatol τους, θα είναι να βγουν και οι συζητήσεις αυτές στην τηλεόραση.

    Αφήστε τους να πεθάνουν μόνοι τους... βγάλτε τους από τα σχολεία σιγά σιγά, που σημαίνει "βγάλτε τους από τη γλώσσα". Και μετά, ησυχία... σιωπή.

    ReplyDelete
  25. Και όσο εμείς στην καρακοσμάρα μας...

    http://www.msnbc.msn.com/id/
    13929410/?GT1=8307

    Κύπρος. Γέφυρα...

    (και ΑΝΕΚ !)

    Τεσπα, ας το πω παρένθεση αυτό το σχόλιο, κατι σαν τους ροζ ελέφαντες, το γνωστό:

    "Pink elephant" is one version of "the elephant in the room" (something that everyone is aware of but won't speak of).

    http://en.wikipedia.org/wiki/
    Pink_elephant

    Κι αυτοί οι ελέφαντες γεννούν ροζ ελεφαντάκια, απείρως πιο απειλητικά απο τα λευκά, και μετά εμείς όχι ασφυκτιούμε για τον περιούσιον, αλλά για τον επιούσιον...

    Συγνώμη, συνεχίζουμε. Τι ωραία που είναι εδώ μέσα!

    ReplyDelete
  26. Όντως ενδιαφέρον και "επίκαιρο" το ποστ για τα ...παχύδερμα.

    Γράφω με τα λόγια του οικοδεσπότη (αφού μονίμως παρεξηγούνται τα δικά μου):

    "Όμως εδώ η έλλειψη έγκυρης και αποτελεσματικής κριτικής επιτρέπει στους παλιούς ελέφαντες να επιβιώνουν και στους καινούριους να επιβάλλονται (θέμα δημοσίων η κομματικών σχέσεων)."

    Ο καθένας ας δώσει την "ερμηνεία" που θέλει. Εγώ το τονίζω απλώς...

    Υ.Γ. Πότε μπήκε η Houlia και έγραψε για τον Ρίλκε και δεν το κατάλαβα; Πουλάκια κάνουν τα μάτια μου. Εκτός κι αν κατάλαβε το λάθος της, μετά την "παρατήρηση" του δάσκαλου και είπε να ...ξαναγράψει την άσκηση :))

    ReplyDelete
  27. Να διευκρινίσω: δεν θεωρώ τον Σολωμό, ή τον Παλαμά ως Ασπρους Ελέφαντες γενικώς - μόνο στην persona τους ως εθνικοί ποιητές. Είμαι μεγάλος θαυμαστής τους ύστερου Σολωμού.

    Επίσης για τον Καζαντζάκη αναφέρομαι μόνο στην Οδύσσεια (και στα θεατρικά - ποιητικά του). Ότι υπάρχουν και στην Οδύσσεια ωραίοι στίχοι είναι προφανές - σε 33.333 στίχους και τυχαίο πρόγραμμα υπολογιστή να τους έγραφε, κάποιοι θα ήταν καλοί. Αλλά το σύνολο δεν αντέχεται...

    ReplyDelete
  28. Εκπληκτικό post Νίκο Δήμου.

    Δεν έχω τις γνώσεις να κρίνω αυτά που γράφονται, ειδικά όταν εστιάζουμε σε συγγραφείς, ποιητές κλπ. Θα μπορούσαμε φυσικά να βρούμε άσπρους ελέφαντες και σε άλλους χώρους: αθλητισμός, μουσική, κινηματογράφος (όπου οι κριτικοί μονίμως εκθειάζουν έναν ημι-άγνωστο σκηνοθέτη του πρώην ανατολικού μπλοκ).
    Συνεπώς ανοίγω τα αυτιά μου (ή πιο κυριολεκτικά τα μάτια μου) και ρουφώ απόψεις και κριτικές σχετικές με αυτό το πολύ ενδιαφέρον θέμα!

    ReplyDelete
  29. Έχω την εντύπωση ότι τα σχόλια σήμερα δεν έχουν καμία συνοχή μεταξύ τους. Νομίζω ότι ο καθένας διαβάζει το post και σχολιάζει χωρίς να έχει διαβάσει τίποτε άλλο.

    ReplyDelete
  30. Mickey, έχεις δίκιο, η Blade Runner είπε για το Rilke.

    ReplyDelete
  31. @zoros
    Είσαι πολύ μπροστά φίλε!

    ReplyDelete
  32. Υπάρχει κι άλλη μία παράμετρος στο "Λευκός Ελέφαντας", το παιχνίδι White elephant gift exchange, όπου σε πάρτυ, ανταλλάσσονται ή "κλέβονται" (συσκευασμένα) δώρα μέχρι όλοι να φύγουν με κάποιο "κατάλληλο" στα χέρια τους.

    http://en.wikipedia.org/wiki/
    White_elephant_gift_exchange

    Αν επεκτείνω την σκέψη της blade, (γειά σου λεπίδα, έχουμε ανταλλάξει πολλές ιδέες για παιχνίδια εμείς!)

    "... Ετσι ακούω να γίνονται πολλές κουβέντες γύρω μας, να πετάει ένας κάποιο όνομα ... και όλοι οι υπόλοιποι να συμφωνούν, κουνώντας το κεφάλι, με ένα βλέμμα νοσταλγικό",

    ΠΟΣΕΣ φορές δεν έχει τύχει σε «σοβαρές», καλλιεργημένες παρέες να ανάβει συζήτηση γύρω από κάποιο όνομα με καλά «ιστορικά» PR, ή «ρεύμα» την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, κι έτσι και πας να εμβαθύνεις λίγο, ο άλλος κι αν δεν αλλάξει επί τόπου θέμα, να σου πετάξει κάποιο άλλο όνομα πακέτο, να μπει κάποιος άλλος στην συζήτηση, να πετάξει κάποιο άλλο πακέτο και τελικά να βρίσκονται όλοι με διάφορα "δωράκια", καμμία σχέση με το τι ξεκίνησαν να διασαφηνίσουν και κανένας να μην έχει διαφωτίσει κανέναν για το παραμικρό!

    Οση πλύση εγκεφάλου έχουν υποστεί, ό,τι στερεοτυπικά «αααυτό = αξιόλογο, για να το λέει τόσος κόσμος, τα ρούχα του βασιλά καρα-άσχετε!», ε, εμείς περιτύλιγμα, κορδελλάκι, πάσα στον επόμενο να βγάλει το φίδι από την τρύπα, να μας πει κι επιχειρήματα ώστε να μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε. Γιατί κατά βάση συμφωνούμε, αφού κάτι δεν μας κολλάει... Αλλά μην πούμε καμμιά κοτσάνα και μας τα χώσουν... Γνωστά θέματα: ζωγράφοι, ποιητές συγγραφείς, πολιτικοί... και διάφοροι άλλοι «μη μετρήσιμοι», ρίξε ένα «Φρόυντ» π.χ. και πάρ’τους όλους κάτω!

    Μου θυμίζει λίγο Χλωρίνη "Αυτήν ξέρετε, Αυτήν εμπιστεύεστε" (ασπρίζει και ελέφαντες!!!)
    :))))

    ReplyDelete
  33. Ο Ροϊδης τα έβαλε με την κατεστημένη κουλτούρα της εποχής του (δημοσιοθεσίτες, καθ. παν/μίου, ανόητους διανοουμενίσκους κλπ). Τελικά ο "ασμοδαίος" έκλεισε παρά το εντυπωσιακό ξεκίνημά του.

    Και έκλεισε επειδή εκεινοι που τον διάβαζαν και είχαν να τον αγοράζουν ήταν και εκείνοι που ξεζούμιζαν τον δημόσιο κορβανά. Εκείνους επέκρινε, εκείνοι θίχτηκαν και στο τέλος τού γύρισαν την πλάτη. Αυτά τα εξηγεί στο τελευταίο φύλλο του "ασμοδαίου" (ήταν σατιρική εφημερίδα)...

    Πίσω όμως από τη σάτιρα βρισκόταν η κριτική του στάση (έχει πλουσιο κριτικό έργο) απέναντι σε συγγραφείς, θεσμούς και κατεστημένα. Ενδεικτικά θα αναφέρω ότι τα γλωσσολογικά του κείμενα (προϊόν κριτικής στάσης στην περιρέουσα αρχαιολατρία της εποχής) διατηρούν ακόμα μια σπάνια φρεσκάδα που θα έκαναν καθε... Μπαμπινιωτη να το βάλει στα πόδια... Ο Ροϊδης επικρίνει επισης και τα (χαζο)συγγράμματα αρκετών πανεπιστημιακών της εποχής (εκείνον τον καημένο τον Κόντο, το τι του έσυρε, δεν περιγράφεται...)

    Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Πολύ πριν το τραγικό ατύχημα (τον ποδοπάτησε μια άμαξα και του έσπασε τη γναθο) ήδη ψωμοζούσε... Και η υπερήλικη μητέρα του (Χιώτισσα που είχε απαχθεί με την καταστρφοφή και απελευθερώθηκε χρόνια αργότερα...) καταριόταν τη μοίρα της που επέζησε της αιχμαλωσίας και την άφησε να κάνει οικογένεια...

    Μπορεί οι λευκοί ελέφαντες να κοστίζουν στην κοινωνία, η κριτική στάση όμως σε μια κρατικοδίαιτη κοινωνία, έχει άλλο κόστος, προσωπικό, οικογενειακό και δυσβάσταχτο...

    Με αγάπη

    Παράγραφος

    ReplyDelete
  34. Νομίζω ότι είναι το καλύτερο post που έχω διαβάσει.

    Το πρόβλημα είναι συνήθως η επαρχιώτικη ημιμάθεια.Μόλις κάποιος που θεωρείται για κάποιο λόγο ως ειδικός εκφράσει μία άποψη για κάποιον ή για κάτι, ο λόγος του αποκτά διαστάσεις αξιώματος.

    Δείτε για παράδειγμα τον Θεοδωράκη.Ελάχιστοι συνθέτες παγκοσμίως απόλαυσαν τέτοιες τιμές εν ζωή.Δεν λέω ότι δεν είναι καλός αλλά όλο το χρόνο πρέπει να βραβεύεται σε 500 μέρη ανά την ελλάδα...

    Δυστυχώς η ελλάδα είναι σαν μία μικρή επαρχιακή πόλη.

    ReplyDelete
  35. Vrennus said...
    ... και, πάνω απ' όλα, να απο-αγιοποιήσουμε το Μακρυγιάννη. Μεγαλύτερη κατάρα για τούτο τον τόπο από την αγιοποίηση του Μακρυγιάννη δεν πρέπει να υπήρξε.
    Τετ Ιουλ 19, 07:06:38 μμ

    ********************

    Επιτέλους!

    Επιτέλους η αλήθεια για ένα κάθαρμα της ιστορίας που μας τον πλασσάρουν ακόμη και σήμερα ως μεγάλο άνδρα.

    doctor

    Υ.Γ. Για τον "Ύμνο προς την Ελευθερία" διαβάστε παρακάτω τον Θανάση Τριαρίδη:
    http://www.triaridis.gr/keimena/keimD035.htm

    ReplyDelete
  36. Zoros said...
    Θα μπορούσαμε φυσικά να βρούμε άσπρους ελέφαντες και σε άλλους χώρους: αθλητισμός, μουσική, κινηματογράφος...

    Μα φυσικά - εγώ έγραψα για συγγραφείς διότι είναι ο χώρος που ξέρω καλύτερα αλλά άσπροι ελέφαντες υπάρχουν παντού... και στοιχίζουν!

    ReplyDelete
  37. Comedy of errors...

    Η blade γράφει: "Ποιός είναι ο "εθνικός" ποιητής των Γερμανών; Απάντηση: Ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε".

    Εγώ αποδίδω το σχόλιο στην houlia (ου γαρ...) και το σχολιάζω.

    Ο Mickey γράφει:"Υ.Γ. Πότε μπήκε η Houlia και έγραψε για τον Ρίλκε και δεν το κατάλαβα;"

    Maria Velliou said...
    Mickey, έχεις δίκιο, η Blade Runner είπε για το Rilke.

    Και η Αφροδίτη διορθώνει:
    "Ναι, οκ, παραδρομή το περί Ρίλκε & σχολιάστριας, μη βαράτε!"

    ReplyDelete
  38. Mail από Γερμανία:

    Θίγετε ένα θέμα ελληνικής νοοτροπίας με αυτό το post. Μετά από μερικά χρόνια στη Γερμανία, άρχισε να μου κάνει πολύ κακή εντύπωση ότι στην Ελληνική τηλεόραση (αλλά και στα άλλα media) ο ένας "μεγάλος" εκθείαζε τον άλλο "μεγάλο". Με μια θρησκευτική αφοσίωση που μόνο υποψίες μπορούσε να προξενήσει. Παράδειγμα: ο μεγάλος Κ εκθειάζει τον μεγάλο Μ και μετά από λίγες μέρες ο μεγάλος Μ εκθειάζει τον μεγάλο Κ σε ανταπόδοση. Αυτό απουσιάζει εδώ στη Γερμανία. Ο έπαινος δίνεται πολύ πολύ δύσκολα, ενώ συγχρόνως αναφέρονται και οι αρνητικές πλευρές του κρινόμενου προσώπου. Είτε ζει είτε δεν ζει!

    Δεν είναι ότι δεν υπάρχει κριτική στην Ελλάδα όπως εσείς αναφέρετε. Η κριτική υπάρχει αλλά φοβάται τα αντίποινα και την αποκάλυψη της ημιμάθειάς της και όλα κουκουλώνονται την τελευταία στιγμή για ευνόητους λόγους. Αλλά έχουν ήδη ειπωθεί πολλά από τους σχολιαστές σας...

    ReplyDelete
  39. Ωραία, κοίτα να γράφεις αφεντικό και να μας δίνεις αποστομωτικά επιχειρήματα, διότι άντε να αποδείξουμε αργότερα ότι δεν είσαι.. ελέφας!

    (και δη, λευκός!)
    :)

    ΥΓ- ναι, το περί Ρίλκε "οκ, μη βαράτε" δεεε, ο μπλόγκερ... Απλώς το ξαναβάζω, μην φαινόμαστε ανακόλουθοι.

    ReplyDelete
  40. Κύριε Δήμου, ομολογώ ότι το σημερινό σας post με απογοήτευσε.
    Στην αρχή, στο πρώτο μισό του και λίγο παραπάνω, με ενθουσίασε. Το συνέδεσα αμέσως και με την προηγούμενη συζήτηση-καταλαβαίνετε.
    Και φυσικά, συμφωνώ με τις δύο τελευταίες παραγράφους.
    Όμως διαφωνώ με τα παραδείγματα.
    Άσε που με εξέπληξαν, δεν ένιωσα να εξυπηρετούν τους σκοπούς του post, όπως φαίνονται στο πρώτο μισό.
    Ίσως φταίει ότι το κείμενο γράφτηκε σε άλλη εποχή και με άλλη ίσως αφορμή.
    Θα προσπαθήσω να συνοψίσω τη διαφωνία μου:

    Κατ' αρχήν, ο Θεόφιλος είναι ένας σπουδαίος ζωγράφος.
    Μεγάλος, με την έννοια του Ρέμπραντ ή του Καραβάτζιο ίσως δεν είναι. Είναι όμως σπουδαιότατος για τα ελληνικά δεδομένα, σπουδαιότερος από αρκετούς λόγιους της σχολής του Μονάχου, μοναδικός στο είδος του, ένα είδος που μόνος του ανέπτυξε σε εξαιρετικό βαθμό και επηρέασε κάμποσους νεώτερους, κυρίως Κόντογλου και επιγόνους αυτού. Ο Θεόφιλος είναι ένας πολύ σπουδαίος ζωγράφος που παραμένει μοναδικός.
    Στη συνέχεια, για τη γενιά του '30: γαλουχηθήκαμε με αγάπη περισσότερο και λιγότερο με θαυμασμό για τη γενιά του τριάντα. Κανείς δεν μας είπε ποτέ ότι όλοι ήταν μεγάλοι πεζογράφοι και ποιητές-προσωπικά θεωρώ ότι ήταν καλοί οι περισσότεροι.
    Κυρίως αναφερόμαστε στη γενιά του '30 ακριβώς γιατί υπήρξε "γενιά", παρατηρήθηκε δηλαδή τη δεκαετία εκείνη μια άνθηση της λογοτεχνικής παραγωγής, με πολλούς πρωτοεμφανιζόμενους λογοτέχνες που μοιράζονταν κοινά χαρακτηριστικά, έγραφαν σε μια καθομιλουμένη κι όχι σε επίπλαστη δημοτική, περιέγραφαν μια νεώτερη ελλάδα, φέροντας μνήμες από τους πολέμους που προηγήθηκαν και εικόνες από την αφομοίωση της προσφυγιάς. Στην ποίηση είχαμε πραγματική κοσμογονία αυτή τη δεκαετία: Σεφέρης, Ελύτης, Εμπειρίκος οι σημαντικότεροι. Στην κριτική, με τον Καραντώνη, για πολλούς ο νονός της λογοτεχνικής αυτής γενιάς. Στη ζωγραφική, από Κόντογλου έως Εγγονόπουλο! Σίγουρα ξεχνάω πολλά, έχω αφήσει χρόνια τώρα τα θρανία.
    Αναφερόμαστε σ' ένα φαινόμενο δημιουργικότητας όταν αναφερόμαστε στη γενιά του '30, δεν παραδεχόμαστε απαραίτητα ότι ήταν όλοι μεγάλοι-κάποιοι ήταν.
    Που αλλού να πάω;
    Για το Σολωμό και για τον Καζαντζάκη τα είπατε μόνος σας. Παλαμάς και Σικελιανός κρίθηκαν κι από το σύνολο της πορείας τους-όπως κι ο Καζαντζάκης.
    Κύριε Δήμου, υπάρχει κανείς μεγάλος που να μην έχει κάνει σφάλματα; Βέβαια και μέσα στα λάθη ή στα μέτρια έργα τους φαίνονται οι αρετές τους. Για το Βαλαωρίτη δε θα με βρείτε να διαφωνώ φυσικά. Για το Μακρυγιάννη τα είπε ο janas (βρε janas, λαϊκός ζωγράφος ήταν ο Θεόφιλος, όχι λαογράφος! Σταυρούλα, πες κι εσύ καμιά κουβέντα για όλα αυτά ως πιο ειδική!).
    Για τους δε αρχαίους δεν εννοείται ότι πρέπει να κριθούν στο πλαίσιο της εποχής τους; Τέρμα, θα τα αποκαθηλώσουμε όλα τώρα; Χθες συζητούσαμε για την ανάγκη ύπαρξης φωτισμένων ηγετών, τώρα θα αποκαθηλώσουμε όσους η παγκόσμια διανόηση αιώνες τώρα τοποθέτησε ψηλά;
    Είπα ότι συμφωνώ με την ουσία του post. Και γυρίζω σ' αυτό που λέγατε χθες, για την ανάγκη της παιδείας ως βάσης για κάθε πρόοδο αλλά και κάθε απροκατάληπτη κρίση.
    Μόνο η παιδεία μας διευκολύνει να θαυμάζουμε την ικανότητα και το μεγαλείο αλλά να τα τοποθετούμε σωστά, βλέποντας και τα λάθη-και ταυτόχρονα να ξέρουμε ότι το κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις ούτως ή άλλως.
    Μόνο η παιδεία κι η συνεχής καλλιέργεια αναπτύσσουν την κριτική ικανότητα, που είναι αναγκαία για να τοποθετείς του λευκούς ελέφαντες εκεί που τους πρέπει-και για να μη δημιουργείς, μόνος σου, καινούριους.

    ReplyDelete
  41. Δεν είχα ξανακούσει ποτέ την έκφραση λευκός ελέφαντας - white elephant, ήξερα μόνο το sacred cow.

    Όσο το σκέφτομαι το λευκός ελέφαντας είναι απείρως καλύτερο. Είναι τεράστιος, αποσπά την προσοχή σου και δεν σε αφήνεις να κοιτάξεις τους άλλους πολύχρωμους ελέφαντες που βόσκουν γύρω γύρω. Μπορεί να βαριέσαι και να ασχοληθείς, να ψάξεις σε βάθος για να τους βρεις.
    Όλοι μας θέλουμε να φαινόμαστε πολυμαθείς, απομνημονεύοντας έναν εκπρόσωπο κάθε κατηγορίας ανρώπινης δραρτηριότητας, μόνο που η ζωή είναι πιο πολύπλοκη και ενδιαφέρουσα από το trivial pursuit

    P.S. Ππάντως αν ο Μαμαγκάκης μελοποιούσε την αγγλική μετάφραση της Οδύσσειας μπορεί να είχαμε πάρει την πρώτη θέση της Ευροβίζιον εδώ και πολλά χρόνια.

    ReplyDelete
  42. Κε ΔΗΜΟΥ ΚΑΤΑΡΧΗΝ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ πΟΣΤ ( ΚΥΡΙΩς ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΦΟΒΑΣΤΕ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟπΟΙΕΙΤΕ ΟΝΟΜΑΤΑ ). ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕπΙΦΥΛΑΞΗ ΑπΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗς ΚΡΙΤΙΚΗς. ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΟΣΟ ΚΡΙΤΙΚΟΥΣ ( ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΘΑ ΕΛΕΓΑ ) ΟΣΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΥς ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥς / ΔΙΑΝΟΗΤΕΣ / ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕς πΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ( ΤΕΛΕΙΩς ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ / ΕΝΤΕΛΩς ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ / ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ )ΣΤΗΝ πΑΡΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑπΡΟΣΚΟπΤΗ πΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΑΥΤΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ / ΣΤΟΥς ΣΥΜπΟΛΙΤΕΣ ΜΑς.

    πΑΣΧΟΥΜΕ ΡΙΖΙΚΑ ΣΕ ΑΥΤΟ.

    ΔΕΥΤΕΡΟΝ:

    ΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΩΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ ΓΕΝΝΗΣΟΥΝ ΕΡΓΟ πΟΥ ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑς ΥπΟΨΙΝ ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΝΤΟπΙΟΤΗΤΑ ΘΑ ΑπΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΤΟ πΑΓΚΟΣΜΙΟ ΧΩΡΙΟ. ΑΛΛΙΩς ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΑ ΕΝΔΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΚΟΥΚΟΥΛΩΜΑΤΑ.

    ΤΡΙΤΟΝ:

    ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΡΟΗΓΜΕΝΟ ΚΟΣΜΟ πΛΗΡΩΝΟΥΝ ΑΔΡΑ ΑΥΤΟΝ πΟΥ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΙΔΕΑ / ΤΟΝ ΚΥΝΗΓΑΝΕ / ΤΟΝ πΑΡΑΚΑΛΑΝΕ. ΑΝ ΚΑπΟΙΟς ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ πΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ πΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΞΙΖΕΙ ΔΕΝ πΡΕπΕΙ ΝΑ ΧΑΛΑΣΕΙ ΣΤΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΑΝΑΛΙΑ / ΡΕΜΟΥΛΕΣ. ΑΝ ΧΑΛΑΣΕΙ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ. ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ. ΑΣ ΚΑΝΕΙ πΑΡΑΛΛΗΛΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟπΗ.

    ΣΕ ΓΕΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕς ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕπΑΝΕΛΘΩ ΑΡΓΟΤΕΡΑ.

    ΤΩΡΑ ΚΑπΟΙΑ πΡΟΣΩπΙΚΑ ΞΕΜΡΟΣΤΙΑΣΜΑΤΑ:

    ΑΡΧΑΙΑ ΕπΙΔΑΥΡΟς:

    ΛΑΤΡΕΥΩ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ / ΔΕΝ ΘΑ ΕπΙΣΚΕΦΤΩ ΟΜΩς πΟΤΕ ΞΑΝΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗς ΕπΙΔΑΥΡΟΥ ΕΩς ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΞΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩ ΜΙΑ πΑΡΑΣΤΑΣΗ. ΧΑΛΙΟΥΝΤΑΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΟΥΝ ΣπΟΥΔΑΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ / ΣΕ ΒΑΘΜΟ ΝΑ ΣΕ πΙΑΝΕΙ ΕΜΕΤΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ πΟΥ ΑΚΟΥς ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΟΣ ΑΡΧΑΙΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ( ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΟ).

    ΜΑΝΟς ΧΑΤΖΙΔΑΚΗς:

    ΤΟΝ ΛΑΤΡΕΥΩ. ΓΙΑΤΙ ΟΜΩς ΟΤΑΝ ΜπΑΙΝΩ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΚΟΥΩ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΤΡΕΧΟΝΤΑς ΓΙΑΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕς ΜΟΥ ΜΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΞΕΡΑΣΩ; ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΜΕΣΟ / ΑΣΤΗ ΑΔΕΛΦΗ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΗ πΟΥ ΤΗΝ πΑΡΑΤΗΣΕ Ο ΓΚΟΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ 100% ΣΙΓΟΥΡΟ ΟΤΙ ΑΚΟΥΕΙ πΡΩΙ ΒΡΑΔΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΗ ΣΤΗΝ ΔΙπΑΣΩΝ; ( ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΓΝΩΣΤΑ ΚΛΑΨΟΜΟΥΝΙΚΑ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΑ; )

    ΑΡΧΑΙΑ ΜΝΗΜΕΙΑ:

    ΕΚΝΕΥΡΙΖΟΜΑΙ ΑπΙΣΤΕΥΤΑ ΟΤΑΝ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΙ ΛΕΦΤΑ ΧΑΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗς ΤΕΛΕΥΤΑΙΑς ΑΡΧΑΙΑς πΕΤΡΑΣ ΕΝΩ ΔΕΝ ΔΙΝΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΛΕπΤΟ ( CENT ) ΓΙΑ ΤΗΝ πΑΡΑΓΩΓΗ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΟΧΙ ΤΟΣΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ ΑΛΛΑ ΟΜΩς ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΚΤΙΡΙΟΥ πΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΕΧΕΙ ΦΤΙΑΞΕΙ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ ΑΛΛΑ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑς.

    ΣΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΜπΡΟΣΤΙΑΣΤΩ ΤΕΛΕΙΩς ΜΕ πΙΑΝΕΙ ΕΝΑ ΑπΙΣΤΕΥΤΟ ΔΕΟΣ πΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΤΑΙ ΣΕ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΕπΙΘΥΜΙΑ. ΔΟΚΙΜΑΣΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΣΕΞ ΒΡΑΔΥ ΤΩΡΑ πΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΓΡΙΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΣΤΙΣ ΜΥΚΗΝΕς Ή ΑΝ ΣΑς πΕΦΤΕΙ ΜΑΚΡΥΑ ΣΤΟΝ ΑΡΕΙΟ πΑΓΟ ΚΟΙΤΩΝΤΑς ΤΗΝ ΑΚΡΟπΟΛΗ.

    ReplyDelete
  43. broccoli έγραψες!!!

    προσωπικά τρέφω μια αντιπάθεια για τις "κριτικές" γενικά... παραμορφωτικός φακός που τις περισσότερες φορές εμποδίζει την προσέγγιση ενός έργου.
    Μήπως θα έπρεπε να πλησιάζουμε το έργο τέχνης χωρίς προδιαθέσεις-"tabula rasa"?
    και το μόνο πράγμα που να έχει σημασία να 'ναι "μ΄αρέσει-δε μ΄αρέσει"
    κι ύστερα ίσως ν΄αξίζει τον κόπο να διαβάσουμε την κριτική-ΑΛΛΑ με κριτικό μάτι ;-)

    ReplyDelete
  44. Μέχρι τώρα αυτό το blog όντως αναφέρεται σε λευκούς ελέφαντες, συμβάλλοντας σε περισσότερη δημοσιότητα γι' αυτούς.

    Θα το επαναλάβω, ότι η τροφή των λευκών ελεφάντων, είναι οι συζητήσεις γι' αυτούς.

    Σ' αυτό συμβάλλει και το ότι οι Ευρωπαϊκή κουλτούρα γενικά είναι βασισμένη σε "μεγάλες προσωπικότητες". Δείτε ακόμα και τους "αριστερούς". Για το Μαρξ μιλάνε συνέχεια. Οι δεξιοί, για τον Άνταμ Σμιθ.

    Κι άμα πας να πεις κάτι, πετάγονται κάτι τύποι και σου λένε "δεν έχεις το δικαίωμα να μιλάς γιατί δεν είσαι ειδικός". Το άκουσα κι εγώ προσωπικά σ' αυτό το blog. Μόνο οι λευκοί ελέφαντες και οι κάτοχοι "τίτλων" δικαιούνται να ομιλούν. Ακόμα κι αν λένε σαχλαμάρες.

    Και από πόσους ακούσανε σ' αυτό το blog να ανζητούν "ηγέτη" (λευκό ελέφαντα δηλαδή). Από κανέναν δεν άκουσα "δεν θέλω κανείς να μου πει τι θα σπουδάσω, τι σπίτι θα χτίσω, που θα το χτίσω, τι θα σκεφτώ και τι θα πω". Ακόμα και ένα τυπικό ροκάκι σαν το Syd Barrett, λευκό ελέφαντα τον κάνανε κι αυτόν οι πολύπλοκα γράφοντες.
    Ξέρετε γιατί μου επιτέθηκαν πολλοί; Γιατί μυριστήκανε ότι δεν σκύβω το κεφάλι σε κανέναν λευκό ελέφαντα κι αυτό "χαλάει την πιάτσα".
    Να θυμηθώ και άλλα περιστατικά στα οποία "επιτέθηκα" σε λευκούς ελέφαντες και "αξιώματα" και μου επιτέθηκαν με τη σειρά τους πολλοί γράφοντες εδώ μέσα;

    Στο τέλος ακούς τους πάντες να φωνάζουν "θέλουμε επιτέλους κάποια τάξη" (η "τάξη", δεν είναι παρά ο μεγαλύτερος λευκός ελέφαντας). Κάποια "πρότυπα". Ειδάλλως, "δεν έχουμε το δικαίωμα να μιλάμε" (γιατί μπορεί να προσβάλουμε άλλον ένα λευκό ελέφαντα).

    Πρόζα και τίτλοι... μόνο η παιδεία βοηθάει; Ποια παιδεία; Το εκπαιδευτικό σύστημα δεν είναι παρά μελέτες για τη ζωή και σκέψη όλων αυτών των "ελεφάντων".

    Και λέει κάποιος άλλος "μα μην μου πεις τώρα ότι ο τάδε και ο δείνα δεν είναι σπουδαίοι στο χώρο τους...".

    Και λέω κι εγώ, ότι η ταφή των ελεφάντων θα ξεκινήσει από τότε που θα πει κάποιος "υπάρχει τουλάχιστον ένα άτομο στη γειτονιά μου που θα γινόταν ο μεγαλύτερος μουσικός της ιστορίας, εάν τον βοηθούσαν οι συνθήκες και εάν ασχολούταν".
    Αυτό πρέπει να το δεχτείτε μέσα σας πρώτα, πριν να μπορείε να θάψετε τους ελέφαντες: ότι η "δόξα" τους, ήταν πάντα περισσότερο θέμα καθαρής τύχης. Τυχαίο.

    ReplyDelete
  45. Νομίζω ότι δεν ήμουν αρκετά σαφής για τον άσπρο ελέφαντα.

    Δεν είναι "ιερή αγελάδα'.

    Το βασικό του γνώρισμα είναι ότι είναι ογκώδης, πολυδάπανος και καταστρεπτικός.

    Ότι παίρνει περισσότερο χώρο και καταναλώνει περισσότερη τροφή εμποδίζοντας τους άλλους να αναπτυχθούν.

    Ότι τελικά γίνεται εμπόδιο.

    ReplyDelete
  46. O πιο "ιερός άσπρος ελέφαντας" στην Ελλάδα σήμερα:ο Μίκης Θεοδωράκης !(υπεράνω πάσης κριτικής!τολμάει κανείς να πει ότι οι δουλείες του τα τελευταια 20 χρόνια είναι στην καλύτερη περίπτωση, αδιάφορες?)...Για να μην αναφέρω πως η ...νηπιακή πολιτική του σκέψη μας πασαρεται σαν υψηλή διανόηση ,ακόμη και από σοβαρές εφημερίδες...

    ReplyDelete
  47. Άσπροι ελέφαντες υπάρχουν πολλοί και στο χώρο της ιατρικής! Ιδιαίτερα στα Πανεπιστημιακά Νοσοκομεία, τι "μασωνεία" και αυτή!
    Εκεί είναι που καμιά κριτική δε θα φτάσει ποτέ...

    ReplyDelete
  48. ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΑπΟ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑς ΟΝΟΜΑΤΑ; ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ;

    ΜπΟΤΕΡΟ.ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΑΖΕΥΟΥΜΕ ( ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΤΑ ΓΛΥπΤΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ πΙΝΑΚΟΘΗΚΗ Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΤΟΥ ). ΕΤΣΙ ΜΑΣ ΕΙπΑΝ. ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΕπΙ ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ!!! ΤΡΕΧΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΝΑ ΔΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΘΑΜΑΞΕΙ!

    ΡΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ;

    πΩς ΤΟΛΜΗΣΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑπΙΑΣΤΗΚΕ ΜΕ ΕΝΑ ΤΟΣΟ ΣΟΒΑΡΟ ΘΕΜΑ ΟπΩς ΤΟ ΑΜπΟΥ ΓΚΡΑΙΜπ;

    ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΕΜΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΙΑΣ ΑπΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗς ΔΙΑΝΟΙΑς ΟπΩς Ο ΦΡΑΝΣΙΣ ΜπΕΙΚΟΝ ΘΑ ΜΑς ΕΣΤΕΛΝΕ ΟΛΟΥΣ ΝΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΟΥΜΕ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ πΟΥ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΜπΟΤΕΡΟ. ΛΥπΑΜΑΙ πΟΥ ΔΕΝ ΖΕΙ Ο ΜπΕΙΚΟΝ.

    ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ ΟΜΩς ΓΡΑΜΜΕΝΟ πΟΥΘΕΝΑ ΑπΟ ΚΑπΟΙΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΚΡΙΤΙΚΟ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ πΙΣΤΕΥΕΙ ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΕΡΜΟΥΑΡ ΤΟΥ ΝΑ ΜπΗΞΕΙ ΕΝΑΝ ΤΕΤΟΙΟ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟ ΣΤΑ ΑΥΤΑΚΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΑΚΗ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΜΕΝΩΝ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ πΟΥ ΘΑ ΑΓΟΡΑΣΟΥΝ ΜπΟΤΕΡΟ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ πΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΝΑπΕ ΤΟΥΣ.

    ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΔΙΑΤΥΜπΑΝΙΖΕΙ πΩς Η ΣΕΙΡΑ ΜΕ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΑΜπΟΥ ΓΚΡΑΙΜπ ΔΕΝ ΘΑ πΩΛΗΘΕΙ ΑΛΛΑ ΘΑ ΔΩΡΗΘΕΙ ΔΕΝ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΤΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΗΜΑ. ΣΤΑ ΑΥΤΙΑ ΜΟΥ ΑΥΤΟ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ πΟΛΥ ΗΘΙΚΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΤΕΤΟΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ πΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΔΩ ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗς.

    ΥΓ:

    Ο ΜπΟΤΕΡΟ ΕΧΕΙ ΟΝΤΩς ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΥπΟΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΓΙ' ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΒΑΘΜΟ πΟΥ ΤΟΥ ΑΝΑΛΟΓΕΙ ΟΜΩς.

    ReplyDelete
  49. lefteris kritikakis
    Αυτό πρέπει να το δεχτείτε μέσα σας πρώτα, πριν να μπορείε να θάψετε τους ελέφαντες: ότι η "δόξα" τους, ήταν πάντα περισσότερο θέμα καθαρής τύχης. Τυχαίο.

    Λευτέρη αν ήσουν κριτικός οι Αμερικάνοι θα προτιμούσαν να κουφαθούν και να τυφλωθούν...

    ReplyDelete
  50. Χαίρομαι πάντως που το όνομα του Μεγάλου Καβάφη δεν ... προτάθηκε ούτε από έναν της παρέας μας ως υποψήφιου Λευκού Ελέφαντα. (Αν και δυστυχώς ο Σεφέρης είχε καταφερθεί εναντίον του. Τι να πεις!)

    Πάντως νομίζω πως σπάνια ο τόπος μας γέννα τέτοιους ανθρώπους.

    Δήμαρχε μου συγγνώμη. Παρασύρθηκα και βγήκα εκτός θέματος.

    Καπετάν - azrael

    ReplyDelete
  51. Συμφωνώ για Μποτέρο - η υπόθεση Αμπου Γκράημπ είναι κακή στρατευμένη τέχνη (και γελοίο οι χοντροί να βασανίζονται...)

    Ο Σεφέρης δεν είχε καταφερθεί κατά του Καβάφη - του ήταν ξένος στην αρχή - μετά συμφιλιώθηκε κι έγραψε θετικά γι αυτόν στις Δοκιμές. Πιο πολύ δεν τον πήγαινε ο Ελύτης ("επίπεδη ποίηση").

    ReplyDelete
  52. Από την Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού κράτους του Βασίλη Ραφαηλίδη:

    Aπό υπάρξεως νεοελληνικού κράτους και μέχρι τις μέρες μας, η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία δεν είναι παρά αλλαγή των συνδαιτημόνων στο ίδιο τραπέζι. Έφαγαν αυτοί, τώρα θα φάμε και εμείς.

    Ο πολύς Μακρυγιάννης, μεγάλη φαγάνα ο ίδιος, λέει στην πρώτη Εθνική Συνέλευση (Βουλή) του 1843-44:

    "Αν είναι να μείνουμε εμείς νηστικοί, ας πάει στο διάβολο η ελευθερία.
    Έφαγαν αυτοί, ας φάμε και εμείς τώρα"

    (Από την "Ελληνική πολιτική εγκυκλοπαίδεια" του Κων.Μ.Γράψα, όπως το παραθέτει ο Γεράσιμος Κακλαμάνης στο αποκαλυπτικό βιβλίο του "Η Ελλάς ως κράτος δικαίου") σελ.446.

    ReplyDelete
  53. Με φώναξε κανείς? ( Αν είχα διαβάσει κι αυτόν τον Ριλκε...θα είχα λόγο δια να ομιλώ, αλλά...μπα:) )

    Όσο για τους άσπρους ελέφαντες και τις προβοσκίδες τους
    (αυτές κυρίως!) συχνάζουν πράγματι σε κάθε χώρο-χωροκατακτητικοί. Δεν αφήνουν τους άλλους να αναπνεύσουν! Και πέστε μου τίμια, πόσοι εκ των συνδιαιτημόνων θα αποποιούνταν μία αντίστοιχη αναγνώριση (ακόμα κι αν τους έπρεπε), αφήνοντας χώρο και για τους υπόλοιπους? Σε μια Αμερικάνικη κοινωνία οι ικανοί μπορούν να αναγνωρίζονται, όχι πάντα εις βάρος των υπολοίπων. Στην ασφυκτιούσα Ελλαδική όμως....η σεμνότητα θα αποτελούσε υψίστη αρετή! Και γιατί να την ξορκίζουμε άλλωστε? Καλό κάνει ούτως ή άλλως...

    Αφού ο σκοπός των διανοούμενων είναι να δώσουν ερείσματα ηθικής και ήθους (και όχι μόνο) γιατί τότε η αναγνωρισημότητα είναι μονόδρομος για να παράγουν έργο? Ευθύνεται σαφέστατα και το κοινό- αποδέκτης που έχει μάθει να διακρίνει εκλεκτικά τις ετικέτες (κατά προτίμηση τις φωσφορίζουσες).
    Τελικά, ας χαζέψουμε λίγο ( έστω μόνο φιλοσοφικά) τη «θεωρία» του Χριστιανισμού...

    ReplyDelete
  54. @azrael

    Ο ΚΑΒΑΦΗς ΔΕΙΝΟπΑΘΗΣΕ ΣΕ ΤΟΥΤΗ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΚΥΡΙΩς ΑπΟ ΤΟΥς ΟΜΟΤΕΧΝΟΥς ΤΟΥ. Ο ΣΕΦΕΡΗΣ ΤΑ ΕΒΑΛΕ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΣ ΤΟΥ ΕΡΙΧΝΕ ΣΤ ΑΥΤΙΑ ΜΕ ΤΑ ΧΙΛΙΑ.... ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΚΥΝΗΓΑς ΤΟ ΝΟΜπΕΛ ΕΕΕ!!!

    ΚΑΒΑΦΗΣ ΚΑΙ πΑπΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ. ΕΚΕΙ ΣΤΑΜΑΤΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ ΟΤΙ ΟΙ ΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΥΟ. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΦΙΛΕ ΛΕΥΤΕΡΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ. ΚΟπΙΑΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ πΕΤΑΞΟΥΝ ΑπΟ πΑΝΩ ΤΟΥς ΤΗΝ πΛΕΜπΑ. ΔΕΝ ΕΕΔΙΩΞΑΝ ΟΤΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΛΕΥΚΟΙ ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ ΓΙΑΤΙ πΟΛΥ ΑπΛΑ ΗΤΑΝ ΑΣΤΕΡΙΑ. ΜΕΓΑΛΑ ΑΣΤΕΡΙΑ. ΔΕΝ ΤΑΛΑΙπΩΡΗΣΑΝ ΚΑΝΕΝΑΝ. πΕΘΑΝΑΝ ΣΕΜΝΟΙ ΚΑΙ ΟπΟΙΟΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑπΟ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΗΔΟΝΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ.

    ReplyDelete
  55. @doctor


    O Ραφαηλίδης τον λεει και

    Αρχαιοκάπηλο...................


    Είχε δυο αγάλματα περίφημα?.........

    ReplyDelete
  56. Πάντως ο Botero υποστηρίζει ότι δεν ζωγραφίζει χοντρούς. Έχω και ένα βιβλίο το οποίο το επιβεβαιώνει (TASCHEN).

    Τι να πω και εγώ;

    ReplyDelete
  57. nikos dimou said...
    "Νομίζω ότι δεν ήμουν αρκετά σαφής για τον άσπρο ελέφαντα.
    Δεν είναι "ιερή αγελάδα'.
    Το βασικό του γνώρισμα είναι ότι είναι ογκώδης, πολυδάπανος και καταστρεπτικός.
    Ότι παίρνει περισσότερο χώρο και καταναλώνει περισσότερη τροφή εμποδίζοντας τους άλλους να αναπτυχθούν.
    Ότι τελικά γίνεται εμπόδιο"...


    Σύμφωνα με τα παραπάνω,
    ο ογκωδέστερος, δαπανηρότερος και πλέον δυσκίνητος "μέγας λευκός" εν ελλάδι:

    το ελληνικό "δημόσιο" (και όποιος αντέξει!)

    ReplyDelete
  58. Μα καλέ μου Δήμαρχε ,

    θα με κάνεις να χάσω την παροιμιώδη ψυχραμία μου (Azrael! Θυμήσου την παροιμιώδη ψυχραιμία σου! :)

    Δεν θυμάσαι τον κόλαφο Σεφέρικής κριτικής στο «Νέοι της Σιδώνος, 400 μ.Χ.». ;;

    Έχεις δίκιο βέβαια για το ότι αργότερα ο Σ. "τα μάζεψε.Για όλους "τα μάζευε" στον κατάλλολο χρόνο ο Κυριος Διπλωμάτης .

    Αλλά να μην ξεχνάμε τι απίστευτη σνομπαρία ήτανε.

    Θυμάσαι που δεν καταδεχόνταν ούτε να συμφάγει με τον κακόμοιρο τον Καββαδία όσο αυτός ήταν Μαρκόνης?Τσ!Κοσμάκης!

    Για τον Αλύτη δε , μην τα πάρω τώρα!

    Σεφέρης+Ελύτης = Λευκά Γελαδια

    (Azrael! Θυμήσου την παροιμιώδη ψυχραιμία σου! :)

    Δήμαρχε μου τράβα μου τ'αυτί! Το παράκανα!

    ReplyDelete
  59. @Nikos Dimou said:

    Συμφωνώ για Μποτέρο - η υπόθεση Αμπου Γκράημπ είναι κακή στρατευμένη τέχνη (και γελοίο οι χοντροί να βασανίζονται...)

    ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΕΛΕΓΑ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ ΚΥΡΙΕ ΔΗΜΟΥ. ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ. ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΙΔΟΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗς πΟΥ πΑΡΑΓΕΤΑΙ ΟΛΟ ΚΑΙ πΙΟ πΟΛΥ ΑπΟ ΤΟ ΥΣΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΚΑπΙΤΑΛΙΣΜΟΥ. ΝΑ ΔΕΙΤΕ πΟΥ ΟΤΑΝ ΦΥΓΕΙ Ο ΜπΟΥΣ ΑπΟ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΘΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΜΟΥΣΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜπΟΤΕΡΟ.

    ΤΕΛΟΣ ΔΕΝ ΥπΑΡΧΕΙ ΚΑΤ' ΕΜΕΝΑ ΚΑΚΗ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ. ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗΣ ΤΕΧΝΗ ΟΤΑΝ ΣΤΡΑΤΕΥΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΗ.

    ReplyDelete
  60. @maria velliou
    “Για τους δε αρχαίους δεν εννοείται ότι πρέπει να κριθούν στο πλαίσιο της εποχής τους; Τέρμα, θα τα αποκαθηλώσουμε όλα τώρα;”

    Θα σου δώσω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα «άσπρου ελέφαντα» στην αρχαία Ελλάδα από τον χώρο των επιστημών: ο Αριστοτέλης.
    Πράγματι ήταν μεγάλος φιλόσοφος και δάσκαλος. Μεγάλος όμως φυσικός (όπως θέλουμε να τον θεωρούμε) δεν ήταν! Το σχολικό βιβλίο της Φυσικής έχει ειδικό αφιέρωμα στην Αριστοτέλεια φυσική που ερμήνευε τον κόσμο με βάση τη γη, το ύδωρ, το πυρ και τον αέρα... Φυσικά η προσέγγιση του ήταν καθαρά φιλοσοφική, αλλά πέρα για πέρα αντιεπιστημονική (πρακτικά, φυσική επιστήμη πριν τον Νεύτωνα δεν υπήρχε). Στην προσπάθειά μας να εξυψώσουμε το αρχαίο ελληνικό πνεύμα και τον Αριστοτέλη, τελικά τους μειώνουμε εκθειάζοντας ακόμα και τα μεγάλα λάθη τους!
    Και φυσικά δεν χρειάζεται να σχολιάσουμε τηλεοπτικά «φαινόμενα» που θεωρούν ότι οι αρχαίοι έλληνες είχαν ανακαλύψει ακόμα και την πυρηνική ενέργεια...

    ReplyDelete
  61. Υπάρχει και μία άλλη πτυχή στο όλο θέμα...Τα παιδιά,στην ηλικία που αρχίζουν από έξυπνα,τρυφερά και ευαίσθητα πλάσματα που είναι,να μετατρέπονται σε καταπιεσμένους αφασικούς υποκριτές έως ότου γίνουν ολοκληρωμένοι ενήλικες έτοιμοι για κατανάλωση,έρχονται σε επαφή με τα ντόπια πνευματικά προιόντα,που είναι συνήθως τα πονήματα των εν λόγω ελεφάντων.Ετσι λοιπόν όταν ένα παιδί γνωρίζεται με την ποίηση μέσα απ'το "Και τρωγόπιναν οι φίλοι,τσιριτίρι τσιριτρό" για να προχωρήσει μετά στα καθαυτό ελεφαντίσια έργα, ταυτίζει υποσεινήδητα την ποίηση με τη βαρεμάρα και την ηλιθιότητα.Το ίδιο συμβαίνει φυσικά και με τη λογοτεχνία,έτσι ωστε ώστε όταν ρωτάς έναν έφηβο για παράδειγμα,άν διαβάζει, το πρόσωπό του συσπάται σε μια έκφραση απελπισίας ανάμεικτη με αηδία.Η ασυλία των άσπρων ελεφάντων έχει και αυτή τη συνέπεια ,την πλήρη απαξίωση από τους νέους των πνευματικών έργων του ανθρώπου,γιατί ώς τέτοια παρουσιάζονται διάφορα υποπροιόντα που πολλές φορές έχουν αξιολογηθεί με συναισθηματικά,εθνικά ή άλλα κριτήρια.

    Και να μιλήσω γιά έναν ακόμα ελέφαντα,πολύ άσπρο και πολύ χοντρό: Αλέξης Μινωτής: Στομφώδης,άκαμπτος,αποξηραμένος ηθοποιός,και ώς άνθρωπος... Αλλά ας κρατήσω την ψυχραιμία μου

    ReplyDelete
  62. aggelos-x-aggelos said...

    Πάντως ο Botero υποστηρίζει ότι δεν ζωγραφίζει χοντρούς. Έχω και ένα βιβλίο το οποίο το επιβεβαιώνει (TASCHEN).

    Τι να πω και εγώ;

    ΤΑ ΙΔΙΑ ΔΗΛΩΣΕ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙς ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ.

    ΕΧΕΙΣ ΒΡΕΙ πΟΤΕ ΣΟΥ ΜΙΑ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΓΚΡΕΚΟ ΟΤΙ ΔΕΝ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕ ΨΗΛΟΛΕΛΕΚΕς; ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ πΟΤΕ Ο ΓΚΡΕΚΟ ΔΕΝ ΘΑ πΡΟΕΒΑΙΝΕ ΣΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ.

    ΕΚΤΟΣ ΚΑΙ ΑΝ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ CONCEpTUAL ART !!!

    :)))

    ReplyDelete
  63. "Λευτέρη αν ήσουν κριτικός οι Αμερικάνοι θα προτιμούσαν να κουφαθούν και να τυφλωθούν... "

    Υπάρχει κάποιος λόγος για τον οποίο οι Αμερικάνοι είναι εδώ κι όχι εκεί κάτω αγαπητέ stayfree.

    ReplyDelete
  64. Προσέξτε τι λέτε για τον Χατζιδάκι,γιατί δαγκωνω...

    ReplyDelete
  65. x-taramas said...
    Προσέξτε τι λέτε για τον Χατζιδάκι,γιατί δαγκωνω...

    EIπAME: TON ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ!!!

    ΘΑ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕ ΔΗΛΑΔΗ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣ ΑπΟ ΤΑ ΜΕΓΑΦΩΝΑ ΣΕΦΕΡΗ / ΕΛΥΤΗ ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΒΑΦΗ πΑπΑΔΙΑΜΑΝΤΗ;

    ReplyDelete
  66. Lefteris Kritikakis
    Υπάρχει κάποιος λόγος για τον οποίο οι Αμερικάνοι είναι εδώ κι όχι εκεί κάτω αγαπητέ stayfree.

    Καλά σε αφήνω να ζήσεις το american nightmare... Αλλιώς δεν θα ξημεροβραδιαζόσουν σε αυτό το μπλογκ -:)

    Και για να μη νομίζεις ότι είμαι άσχετος, οι Αμερικάνοι κάνουν τώρα μαζική εκστρατεία στην Ευρώπη για εργάτες/υπαλλήλους. Παντού διαφημίζεται η green card.

    Για να μη νομίζεις ότι βρίσκεσαι στο κέντρο του κόσμου...

    ReplyDelete
  67. Γράφει ο Κωνσταντίνος Τσάτσος («Ελληνική Πορεία», Β΄ έκδοση, εκδ. «ΕΣΤΙΑΣ», σελ. 254-257):

    «Για να δικαιούται να γίνει πολιτεία ένα έθνος, πρέπει πρώτα να έχει την ικανότητα να αναπτύξη πολιτισμό δικό του. Αυτό του δίνει το δικαίωμα της αυτόνομης ιστορικής ζωής. Αλλιώς είναι αδιάφορη η καταστροφή του για την ανθρωπότητα, για την ιστορία , για το πνεύμα. Αν στον καιρό μας μόνο μέσα στο έθνος δημιουργείται πολιτισμός, αυτό δεν σημαίνει διόλου ότι, όπου έχουμε έθνος, έχουμε και πολιτισμό. Τα έθνη που δεν έχουν δύναμη πολιτισμού, έχουν μια τυχαία ύπαρξη και μπορεί απέναντί τους να παραβιασθή η αρχή των εθνοτήτων, όταν αυτό εξυπηρετή την ανάπτυξη άλλων εθνών και έμμεσα την ανθρωπότητα».

    «Αλλά βέβαια πρέπει να αντιμετωπίσουμε και τις περιπτώσεις που προκύπτουν από την ανάμειξη των πληθυσμών, όπως όταν π.χ. δημιουργήται μέσα στο γεωγραφικό χώρο ενός έθνους μια νησίδα, μια μειονότητα που ανήκει σε άλλο έθνος. Τέτοιες νησίδες είχαν οι Γερμανοί στη Ρωσία, στη Ρουμανία στη Γιουγκοσλαυία κ.τ.λ. Η ορθή λύση τότε είναι η ανταλλαγή των πληθυσμών. Οι πολιτείες χρειάζονται ενότητα γεωγραφικού χώρου για να ευδοκιμήσουν. Για να αποφευχθή αυτή η ενότητα, γίνονταν οι νησίδες αυτές εθνικές μειονότητες, μια από τις πιο μεγάλες πληγές της τελευταίας εικοσιπενταετίας. Αν όμως η ανταλλαγή των πληθυσμών είναι αδύνατη χωρίς μια μεγάλη καταστροφή; Τότε θα γίνει μια στάθμιση αξιών. Πάντως δεν αναγνωρίζω στη μειονότητα αυτή, μόνο και μόνο γιατί είναι μειονότητα, το δικαίωμα να έχη προνόμια μέσα στην πολιτεία που έτυχε να ενσφηνωθή γεωγραφικά. Η απορρόφησή της, μια που δείγματα των εθνικών της ικανοτήτων θα μπορεί να δώσει το ελεύθερο τμήμα του έθνους, δεν με τρομάζει, όσο όταν πρόκειται να απορροφηθή μια ολόκληρη εθνότητα, που έτσι χάνεται με όλη της την πολιτιστική φυσιογνωμία δια παντός για την ανθρωπότητα. Εν ανάγκη η μειονότητα αυτή θα χαθή. Θα χαθή αν πρόκειται να θέση σε κίνδυνο την ευημερία της εθνικής πολιτείας, όπου είναι ενσωματωμένη, μιας πολιτείας που η ζωή της αξίζει περισσότερο από την επιβίωση ενός αποσπασμένου τμήματος μιας άλλης πολιτείας.
    Έτσι δεν καταργούμε παντού τις μειονότητες, αλλά πρώτα τις περιορίζουμε όπου μπορούμε και μάλιστα με προσωρινές θυσίες, αρκεί να μην είναι καταστρεπτικές, και ύστερα, εκεί που τις διατηρούμε, τις διατηρούμε υπό τον όρο ότι η διατήρησή τους αξίζει περισσότερο από τον κίνδυνο που αποτελούν για το έθνος, στο οποίο είναι προσκολλημένες. Διατηρούμε μερικές, όσο το δυνατόν λιγότερες μειονότητες, αλλά καταργούμε την αρχή των εθνικοτήτων όπως διδάχθηκε από το 1856 στην Ευρώπη.
    Έτσι χαράζεται μια λύση στο πρόβλημα των εθνών ως ιστορικών προσωπικοτήτων και στο πρόβλημα παράλληλα των εθνών ως υποκειμένων της διεθνούς τάξεως».

    Μετά ταύτα κ. Δήμου εξακολουθείτε, να αποδίδετε στον Κ. Τσάτσο απλά και μόνο «έναν πεπαλαιωμένο νέο-Καντιανό ιδεαλισμό»;


    Προς "doctor"

    Τον Μακρυγιάννη ο μακαρίτης φίλος μου λευκαδίτης συγγραφέας Γεράσιμος Κακλαμάνης τον υποπτεύται για αρχαιοκάπηλο. Ο Ραφαηλίδης απλά αναφέρεται και στον δικό του φίλο και δάσκαλο Γ. Κακλαμάνη (ο τελευταίος τον "στράβωσε" το Ραφαηλίδη) και στο έργο του "Η Ελλάς ως κράτος Δικαίου".

    ReplyDelete
  68. Zorow, δεν ξέρω τι λέει το σχολικό βιβλίο της Φυσικής αλλά στον καιρό μου δεν τα μπέρδευαν αυτά τα πράγματα. Ίσως φταίει αυτή η μανία του Π.Ι. τα τελευταία χρόνια με τις διαθεματικές προσεγγίσεις-τι του λείπει του ψωριάρη; Δεν τους είπε κανείς ότι οι διαθεματική προσέγγιση θέλει και τρόπο-τόσο από το συγγραφέα του βιβλίου όσο κι απ' το δάσκαλο. Τεσπαν.
    Δε φταίει ο καημένος ο Αριστοτέλης για όλα αυτά, που ζούσε πριν από δυόμισι σχεδόν χιλιάδες χρόνια κι η σκέψη του σε καποια θέματα παραμένει αξεπέραστη.
    Εκεί λοιπόν θέλω ν ακαταλήξω κι αυτό προσπάθησα να πω: ότι τους λευκούς ελέφαντες τους δημιουργούμε μόνοι μας, με την άγνοια μας, ή επιτρέπουμε να μας τους επιβάλουν.
    Υ.Γ. Μου είχε αρέσει ένα σχόλιο που είχε κάνει ο eratosthenis, νωρίς.

    ReplyDelete
  69. @ ihadafarminafrica:

    Δεν εννοούσα εσένα farmer,γενικά μιλάω,μπορεί κάποιος να μπεί στον πειρασμό να τον αποκαλέσει άσπρο ελέφαντα...

    Οταν ακούω το χαμόγελο της Τζοκόντας στο μετρό γίνομαι αγενής...

    Γενικά νομίζω οτι η ιδέα της μουσικής (ακόμα και της καλής) στους δημόσιους χώρους είναι διεστραμμένη...

    Είμαι μουσικός.

    Υ.Γ. Εχεις τη φάρμα σου κάπου αλλού τώρα,ή δεν έχεις πιά φάρμα? ;o)

    ReplyDelete
  70. Συγγνώμη, zoros, ερατοσθένης314159.
    Μα τι έπαθα με τα ονόματα;
    Και της paragrafos μου άρεσε.
    Ihadafarminafrica κ.α., οι μεγάλοι κάνουν και λάθη. Ενίοτε δε έχουν και κάτι μεγάλα ελατώματα...

    ReplyDelete
  71. Ωραία όλα αυτά για άσπρους ελέφαντες και αιώνιας συντήρησης τους από διάφορα συμφεροντολόγα κινήματα αλλά το να γενικεύουμε (όπως άλλωστε κάνουν και τα παραπάνω αναφερόμενα κινήματα) και να "βάφουμε" άσπρο ένα ελέφαντα του πνεύματος είναι κάπως ιερόσυλο. Γιατί όταν βάζει κάτω το στυλό του ο συγγραφέας δεν είναι πλέον υπεύθυνος για τα επακόλουθα. Και αν όλοι όσοι κουβαλούσαν φόβους για τα επακόλουθα των σκέψεων τους δεν θα είχαμε την ευκαιρία να ξεζουμίσουμε τις σκέψεις τους. Ο Χίτλερ χρησιμοποιήσε τα λόγια του Νίτσε για να προωθήσει τα ναζιστικά του σχέδια. Ε και; Ένα έργο (αποτυχήμενο κατά την άποψη του γάτου)δεν ννομίζω να αρκεί για υποβάθμιση ενός ανθρώπου που μεταίφερε τον Ζαρατούστρα ανάμεσα μας μέσω της τέχνης, όπως το 'κανε κι ο Φρόιντ μέσω της επιστήμης του.

    ReplyDelete
  72. Μικρή παρένθεση στο θέμα των λευκών ελεφάντων...

    bourchas said...
    "Τον Μακρυγιάννη ο μακαρίτης φίλος μου λευκαδίτης συγγραφέας Γεράσιμος Κακλαμάνης τον υποπτεύται για αρχαιοκάπηλο".

    Θεωρώ ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για αρχαιοκαπηλία (τουλάχιστον με τη σημερινή "ηθική" και υποθέτω και νομική της έννοια) όταν αναφερόμαστε σε εκείνη την εποχή. Ο ίδιος ο Καποδίστριας αντάλλαξε αρχαία με όπλα και σιτάρι, για να μην αναφερθώ στην εκτεταμένη δεύτερη χρήση αρχαίων οικοδομικών λειψάνων για την οικοδόμηση σπιτιών, εκκλησιών κλπ.

    ReplyDelete
  73. "Διαβάζοντας Οδυσσέα Ελύτη είναι σαν να κοιτάς αιγαιοπελαγίτικο τοίχο το καταμεσήμερο. Θαμπώνεσαι. Κατεβάζεις τα μάτια... Μετά η ζωή δεν είναι ίδια. Ούτε ο Παπαδιαμάντης. Ούτε ο Θεόφιλος. Ούτε ο Κάλβος. Η μάλλον είναι εντελώς ίδιοι. Πιο όμοιοι στον εαυτό τους. "Τέτοιοι που, σε εαυτούς τους, τους αλλάζει η αιωνιότητα". Νίκος Δήμου.

    "Οι δεύτεροι είναι οι αυτοδίδακτοι του Σεφέρη: πατέρες της χώρας και της παράδοσης μας. Και δεν εννοώ εδώ τους “κλασικούς” μας αυτοδίδακτους (Θεόφιλο η Μακρυγιάννη). Τέτοιοι υπάρχουν και έξω." Νίκος Δήμου.

    "Και τα είδωλα αυτής της γενιάς; Ήταν πράγματι ο Μακρυγιάννης μεγάλος συγγραφέας; (καλά, σαν άνθρωπος ήταν απαράδεκτος). Και ο Θεόφιλος μεγάλος ζωγράφος;" Νίκος Δήμου(!!!)

    Ξέρω ότι ο γκουρού σας σας έχει δώσει εντολή να με αγνοείτε και να κάνετε σαν να μην υπάρχω, και να μην μου απαντάει κανένας σας, ότι και να γράφω. Γιατί, σαν καλός και επιτυχημένος διαφημιστής που ήταν ξέρει πολύ καλά ότι ο μόνος τρόπος για να εξοντώσεις πραγματικά κάποιον, είναι το να τον παραδώσεις στην απόλυτη λήθη, στην γενική περιφρόνηση.
    Όμως, αν έχετε μυαλό μέσα στο κεφάλι σας και όχι σφουγγάρι αυτές οι απίστευτες παλινωδίες του Δήμου, ο οποίος τα γυρνάει πιο εύκολα και από τον φούρνο του Χότζα..., θα καταλάβετε λοιπόν πως αυτές οι παλινωδίες του δεν είναι καθόλου τυχαίες... Φίλοι, σκεφτήτε.Μην είστε τα άβολα πρόβατα του Δήμου, σας προσβάλλει και σας υποτιμά.¨Όταν μάλιστα προσβάλλει την νοημοσύνη μας τόσο βάναυσα.
    Αν θέλετε να μάθετα αν και πόσο μεγάλος ζωγράφος ήταν ο Θεόφιλος, διαβάστε το σχετικό δοκίμιο του Ελύτη. Αν θέλετε να μάθετε αν και πόσο μεγάλος συγγραφές ήταν ο Μακρυγιάννης, διαβάστε το σχετικό δοκίμιο του Σεφέρη. Όσο για τους χυδαίους υπαινιγμούς του Δήμου για τον άνθρωπο Μακρυγιάννη τους τρίβω στην μούρη του συκοφάντη.

    ReplyDelete
  74. @ x-taramas

    :))

    ΤΗΝ ΦΑΡΜΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΚΑΤΑπΑΤΗΣΑΝ ΟΛΟΣΧΕΡΩς ΟΙ ΑΣπΡΟΙ ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ. ΣΕ ΚΑΘΕ ΕπΟΧΗ ΝΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΟπΑΔΙ ΑπΟ ΔΑΥΤΟΥς. ΜΕ ΤΟΥΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΚΕΙΝΑ ΕΓΙΝΕ ΕΝΤΕΛΩς VIRTUAL ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑς!!!

    :))



    @ Axuro

    ΧΩΡΙΣ :)) ΓΙΑΤΙ ΕΣΕΙΣ πΟΥ ΜΑΘΑΤΕ ΓΙΑ ΤΟ πΟΙΟΝ ΤΟΥ ΜΑΚΡΥΝΟΥ ΙΩΑΝΝΗ; πΙΝΑΤΕ ΜΗπΩς ΜΑΖΙ ΟΥΖΑΚΙΑ; ΚΑΙ ΕΣΑΣ ΑΛΛΟΙ ΣΑΣ ΤΑ ΕΙπΑΝ!!!

    ReplyDelete
  75. @axuro
    Αναφερόμενος στον Νίκο Δήμου:
    “θα καταλάβετε λοιπόν πως αυτές οι παλινωδίες του δεν είναι καθόλου τυχαίες...”

    Αφού δεν είναι τυχαίες, ποιος είναι ο σκοπός του? Τι κίνητρο έχει?
    Μάλλον να μειώσει τον μεγάλο άνθρωπο Μακρυγιάννη και κάποιους ακόμα. Έχει προσωπικές διαφορές μαζί τους άλλωστε...

    Τεκμηρίωσε πριν δογματίσεις! Ακροβατείς ανάμεσα στο σοβαροφανές αστείο και στο γελοίο.

    ReplyDelete
  76. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  77. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  78. axuro, αυτά που λες περί γκουρού κ.λ.π. δεν υφίστανται, είναι φανερό πως ο καθένας έχει την άποψη του εδώ. Συχνά αντικρουόμενες.
    Ο Ν.Δ. μας προσφέρει απλά ένα πεδίο ανταλλαγής ιδεών, έκφρασης σκέψεων και συναισθημάτων. Και με πολύ καλούς όρους μάλιστα. Τον ευχαριστούμε γι' αυτό. Κι εσένα ευχαριστούμε για τις απόψεις σου.

    ReplyDelete
  79. ihadafarminafrica: ΧΩΡΙΣ :)) ΓΙΑΤΙ ΕΣΕΙΣ πΟΥ ΜΑΘΑΤΕ ΓΙΑ ΤΟ πΟΙΟΝ ΤΟΥ ΜΑΚΡΥΝΟΥ ΙΩΑΝΝΗ; πΙΝΑΤΕ ΜΗπΩς ΜΑΖΙ ΟΥΖΑΚΙΑ; ΚΑΙ ΕΣΑΣ ΑΛΛΟΙ ΣΑΣ ΤΑ ΕΙπΑΝ!!!
    Φρόντισα όμως να τα μάθω, ακριβώς για να μην γίνομαι το εύκολο θύμα του κάθε αδίστακτου επιτήδειου...

    ReplyDelete
  80. Μάλιστα...εκτός, λοιπόν, από "καυτές πατάτες" και "δεύτερες σκέψεις", έχουμε τώρα και "λευκούς ελέφαντες"...

    Επί της ουσίας όμως: ο μόνος λόγος, κ. Δήμου, που μπορείς εν έτει 2006 να ασκείς κριτική στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία, είναι επειδή η ίδια αυτή Γραμματεία προώθησε και καλλιέργησε τον διάλογο, την αμφισβήτηση, και τον μη-αυταρχισμό.

    Αν περίμενες στις κοσμοθεωρίες των Γερμανών, Άγγλων, Σιαμέζων, Ινδών και λοιπών (τους οποίους και προφανώς θαυμάζεις περισσότερο από αυτούς οι οποίοι δεν νομίζω να μας αναγνώριζαν για άξιους απογόνους τους) να βρεις στοιχεία δημοκρατίας και αυτοκριτικής, πολύ φοβάμαι πως θα απογοητεύοσουν.

    Καιρός είναι να το πούμε: όλοι εσείς οι λάγνοι της κριτικής και της απομυθοποίησης των πάντων βρίσκεστε στον προβολέα-spotlight (να μια ακόμα ωραία έκφραση για όλους εσάς τους ξενομανείς) μόνο επειδή κάποιοι άνθρωποι 2 500 χρόνια πριν υποστήριξαν ότι κανείς δεν μπορεί να έχει το απόλυτο στην ΑΛΗΘΕΙΑ.

    Και αυτό είναι το μοναδικό γενικό και επίκαιρο της όλης ιστορίας...

    ReplyDelete
  81. Αγαπητή Μαρία Βέλλιου, για κάτι ευγενικούς ανθρώπους σαν εσάς γράφω ότι γράφω. Και εγώ σας ευχαριστώ.

    ReplyDelete
  82. Κι εν πάσει περιπτώσει, δεν είναι τρόπος αυτός να διατυπώνεται μια διαφωνία!
    Γιατί θα πρέπει να μιλάμε έτσι δηλαδή;

    ReplyDelete
  83. ΒΡΕ πΩς ΤΟ ΕΙπΕ ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΓΚΟΥΡΟΥ;

    ReplyDelete
  84. Αγαπητέ Ζόρο, από τον ψιθυριστή Δήμου ζήτησες να μην "δογματίζει" πριν μειώσει τόσο ανέντιμα (δίκην συνοικιακής κουτσομπόλας...) έναν από εκείνους τους ανθρώπους στους οποίους εμείς χρωστάμε σήμερα την λευτεριά μας, και το προνόμιο του να μποκάρουμε τόσο άνετα;

    ReplyDelete
  85. Ευχαριστώ, αλλά να είστε βέβαιος/η ότι οι περισσότεροι είναι καλοπροαίρετοι κι ανοιχτοί. Κι αυτό το blog το επιτρέπει, απ' όσο έχω δει.

    ReplyDelete
  86. Χμμμ... το να μιλάει κανείς άσχημα για τον οικοδεσπότη , την στιγμή μάλιστα που όλοι γνωρίζουμε ότι έχει πέσει για ύπνο είναι λίγο άνανδρο νομίζω....

    Καλή η κριτική , κακός ο τρόπος της...

    Δήμαρχε , βάλε μπρος το μοντεράτορα

    :) :) :)

    ReplyDelete
  87. Καμμιά κριτική δεν είναι κακή όταν έχει επιχειρήματα... Κακός είναι μόνον ο τρόπος όσων δεν την αντέχουν, και αμέσως ζήτουν την στοργική προστασία των τανκς...

    ReplyDelete
  88. "Και για να μη νομίζεις ότι είμαι άσχετος, οι Αμερικάνοι κάνουν τώρα μαζική εκστρατεία στην Ευρώπη για εργάτες/υπαλλήλους. Παντού διαφημίζεται η green card."

    Κι αυτό σημαίνει ότι:
    α) Η αγορά εδώ βρίθει εργασιών και χρειαζόμαστε περισσότερους. (αλλά εδώ που τα λέμε κι η Κρήτη το '90 έψαχνε εργάτες, και κανείς από τους φιλόσοφους 20άρηδες της καφετέριας δεν πήγαινε να βγάλει μεροκάματο... το χαρτζηλίκι του μπαμπά ας είναι καλά).
    β) Το green card έχει όντως πέραση... αλλιώς δεν θα μπαίνανε στον κόπο να το διαφημίζανε.

    Οι προσωπικές αντιμαχίες αλλού. Εάν έχεις τίποτα προσωπικό μαζί μου, να μου το πεις προσωπικά και face to face. Την ανωνυμία σου την έχω γραμμένη ξέρεις που.

    ReplyDelete
  89. azrael said...

    Χμμμ... το να μιλάει κανείς άσχημα για τον οικοδεσπότη , την στιγμή μάλιστα που όλοι γνωρίζουμε ότι έχει πέσει για ύπνο είναι λίγο άνανδρο νομίζω....


    Αν και δεν έχω καταλάβει σε ποιόν ή τι αναφέρεται αυτό το ατυχές post, θα απαντήσω με ένα απόφθεύγμα ενός, πραγματικά, ιερού τέρατος της σύγχρονης ελλαδικής στρατηγικής "σκέψης", του Θεώδορου Κουλουμπή. Ο πολιτικά ορθο-Θόδωρος, λοιπόν, λέει τα εξής:

    "Σε μια εποχή που γυναίκες διεκδικούν, καταλαμβάνουν και διαχειρίζονται κορυφαίες υποθέσεις κρατών –ιδίως στις αναπτυγμένες δημοκρατίες– τι είδους μηνύματα εκπέμπονται από έννοιες όπως "ανανδρία" και "ανδρισμός"; Πολιτικά ορθά υποκατάστατα θα ήταν λέξεις όπως τόλμη, προσήλωση στους στόχους και ανένδοτη στάση απέναντι στις βλέψεις και απαιτήσεις των όποιων «τρίτων»"...


    Αφού η έννοια της "ανδρείας", σύμφωνα με έναν από τους σύγχρονους ελλαδίτες σοφούς, δεν έχει θέση στην χάραξη εξωτερικής πολιτικής για μια σύγχρονη χώρα σαν την δικιά μας, τι θέση μπορεί να έχει σε ένα δημοκρατικό blog όπως το παρόν, αγαπητέ/ή azrael?

    ReplyDelete
  90. Α δεν τα έλεγα για εσένα απολλύων :)

    Στον axuro αναφερόμουν μιας και είπε μερικά ακραία σήμερα.

    ( "πρόβατα...χυδαίος.. ψιθυριστής....τρίβω στη μουρη του συκοφάντη")

    Βέβαια, όπως απάντησε, θεωρεί πως δεν πειράζει να μιλάς άσχημα εάν έχεις επιχειρήματα.

    Σωστός.

    ReplyDelete
  91. Ξέρω ότι ο γκουρού σας σας έχει δώσει εντολή να με αγνοείτε και να κάνετε σαν να μην υπάρχω

    Axuro στο έχω ξαναπεί ότι είσαι ο αγαπημένος μου σχολιαστής.

    Επειδή σε συμπαθώ σου εκμυστηρεύομαι ότι το αισθητήριό σου δεν έχει λαθέψει.

    Πράγματι στις μυστικές συσκέψεις που κάνουμε είσαι ένα απο τα κύρια θέματα συζήτησης.Περιττό να σου πώ ότι ο γκουρού αφρίζει στο άκουσμα σου και έχει δώσει εντολή να τεθείς στο περιθώριο γιατί αποτελείς μέγιστο κίνδυνο στα καταχθόνια σχέδιά μας.

    ReplyDelete
  92. Προς "axuro":

    Μην τσακωνόμαστε εδώ μέσα. Όλοι μας αντιφάσκουμε κατά καιρούς κι ο καθένας με τις προτιμήσεις του. Επειδή η ευγλωτία ορισμένων (όπως του Δήμου) είναι εξασκημένη και υψηλού βαθμού, μπορεί να επηρεάζει πιο εύκολα.
    (όχι ότι θεωρώ την ευγλωτία κακό πράγμα, αλλά στα σίγουρα μπορεί να θολώσει την κρίση όσων δεν προσέξουν καλά το όποιο περίπλοκο κείμενο). Γι' αυτό κι εγώ προτιμώ να γράφω απλά, για να φαίνονται οι όποιες αντιφάσεις μου (και να με διορθώνετε εσείς, μαθαίνοντάς μου έτσι κάτι δωρεάν) από τη μια, και να γίνομαι πιο κατανοητός από την άλλη. Αν και πιστεύω ότι οι Έλληνες σήμερα αποφεύγουν τα απλά κείμενα, διότι λόγω "λευκών ελεφάντων", τα απορρίπτουν ως "απλοϊκά".

    Με πολλούς διαφωνώ όχι λόγω προσωπικών πεποιθήσεων, αλλά λόγω περιβάλλοντος κι εμπειριών. Για παράδειγμα, διαφωνώ με την azrael, διότι εδώ που είμαι, μακάρι να είχα καλή μουσική στους δημόσιους χώρους. Αυτό δεν σημαίνει ότι σε άλλο περιβάλλον θα ένιωθα το ίδιο. Στην Αθήνα, θα συμφωνούσα με την azrael.

    Μην ξεχνάμε και ότι οι προσωπικές προτιμήσεις του καθενός, ΔΕΝ πρέπει να δημιουργούν συμπάθειες ή αντιπάθειες σε άλλους. Εάν κάποιου του αρέσει το κοκκινιστό, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον μισήσεις εσύ εάν δεν τρως κρέας...

    Τέλος, ενώ το θέμα του blog είναι για τους λευκούς ελέφαντες, ο καυγάς γίνεται ακριβώς για αυτούς: "μη μου βρίζεις το Μακρυγιάννη", "μη μου βρίζεις το Χατζιδάκι", κλπ κλπ.

    Κι από την άλλη, έχω κι εγώ τον ανώνυμο "προσωπικό" μου "κριτή", ο οποίος καραδοκεί σε κάθε blog να βρει κάτι να μου την πετάξει (ο stayfree, με το Αμερικανότατο όνομα), για να με βάλει σε αμυντική θέση... να που απέκτησα κι εγώ προσωπικό "θαυμαστή", που ασχολείται ΜΟΝΟ με μένα... το πρόβλημα είναι ότι ο Δήμου τραβάει καλό κόσμο, εγώ τραβάω κάτι τύπος σαν το stayfree... άρα, κάτι δεν κάνω καλά.

    Αλλά όχι καυγάδες μεταξύ μας. Θα παρατήρησες ότι στο προηγούμενο blog επιτέθηκα του Mickey για τον κομμουνισμό (και το μετάνιωσα ΑΜΕΣΩΣ), αλλά το 90% της επίθεσής μου ήταν κατά των ιδεών, όχι κατά του προσώπου. Οι ιδέες κάποιου, δεν τον χαρακτηρίζουν. Εκείνο που τον χαρακτηρίζει, είναι οι πράξεις του και ο τρόπος ζωής του. Οι συνήθειές μας είναι και αυτό που λέμε "ο χαρακτήρας" μας.

    Λευτέρης

    ReplyDelete
  93. Μήπως κριτική στην Ελλάδα, δεν σημαίνει τίποτα άλλο παρά επίθεση σε βαθμό σπίλωσης αυτών που αμφισβητούν τους άσπρους ελέφαντες;

    "Ποιός αντέχει σήμερα να ακούσει Καλομοίρη;", διαβάζουμε στο πόστ. Καθώς, μου αρέσει η τέχνη της μουσικής, θα ήθελα να κάνω κάποια σχόλια, πάνω σε αυτό-μουσικολογικά και ευρύτερα.
    Κατ' αρχάς, δεν γνωρίζω, ποιός (δεν) ακούει Καλομοίρη, όπως και δεν γνωρίζω την αξία του έργου του. Υποθέτω, ότι θα έχει έργα που αξίζουν (ενδεχομένως όχι την Συμφωνία της Λεβεντιάς, ή τον "Κωνσταντίνο Παλαιολόγο", οι οποίοι μπορεί να είναι και αυτοί με την σειρά τους "άσπροι ελέφαντες").
    Η μουσική "φιλοσοφία" του Καλομοίρη στηρίζεται στο θαυμασμό στο δημοτικό τραγούδι. Υποτίθεται ότι αυτό εκφράζει την παραγματική μουσική "ψυχή", "ευφυία" κλπ του λαού. Φαντάζομαι, βέβαια, ότι οι δημιουργοί των δημοτικών τραγουδιών, εάν και τα ονόματά τους δεν διασώθηκαν από τον χρόνο ήταν συγκεκριμένοι. Δεν καθόταν όλο το χωριό και δημιουργούσε την μουσική. Το σκέφτομαι με το εξής απλό παράδειγμα: εάν κάποιος δεν γνωρίζει να παίζει ένα όργανο, πώς μπορεί να δημιουργήσει μουσική; Εμφανίζουν την δημιουργία του δημοτικού τραγουδιού, ότι απλώς κάποιος έπαιρνε ένα βιολί ή ένα σουράυλι και δημιουργούσε. Αυτός ο κάποιος, όμως δεν ήταν οποιοσδήποτε: ήξερε μουσική. Δοκιμάστε να σύρετε μια δοξαριά σε ένα βιολί ή να φυσήξετε μια νότα σε ένα κλαρίνο, θα είναι θαύμα εάν κατορθώσετε να βγάλετε μια φάλτσα νότα, οπότε για ποιά συλλογική δημιουργία μιλάμε;
    Ας γυρίσω, όμως στον Καλομοίρη: Πέρα από την εξιδανίκευση προς το δημοτικό τραγούδι, ο Καλομοίρης ήταν σφοδρός πολέμιος των Επτανησίων συνθετών, τους οποίους θεωρούσε-λίγο πολύ- ως μουσικούς προδότες. Οι Επτανήσιοι συνθέτες είχαν επιρροή από την Δύση (κυρίως από την Ιταλία) και η δημιουργία τους ήταν επώνυμη και εξατομικευμένη. Το αντίθετο δηλ, από την τάχα "συλλογική" δημιουργία του δημοτικού τραγουδιου. Όσο φυσικά για την επιρροή τους, είναι καταδικαστέα για τους εξής λόγους: 1) Είναι από την Δύση, από εκεί που ξεκίνησαν οι Σταυροφόροι, ο Πάπας, ο Διαφωτισμός κλπ. 2)Μας υποχρεώνει να παραδεχθούμε ότι δεχθήκαμε επιρροές από την Ιταλική μουσική, καταρρίπτοντας το μυθολόγημά μας ότι δεν δεχόμαστε καμμία επιρροή και ότι μόνο φωτίζουμε τον κόσμο. "Μα το ρεμπέτικο κλπ;"θα αναρωτηθούν μερικοί-"Είναι στηριγμένο στον τάδε αρχαιοελληνικό ρυθμό, που μεταβλήθηκε την Βυζαντινή περίοδο κλπ, και τον πήραν οι Τούρκοι", θα απαντήσουν οι μουσικαμύντορες. Εάν πουν κάτι τέτοιο για την ιταλική μουσική, μάλλον θα προκαλέσουν τον γέλωτα!
    Προσωπικά νομίζω, βέβαια, ότι είναι οι επιρροές, οι οποίες ανανεώνουν έναν πολιτισμό, μία κοινωνία κλπ. Η εναλλακτική είναι η περιχαράκωση και η "ένδοξη" παρακμή. Είναι προφανές ότι η ελληνική μουσική επιρρεάσθηκε από την ιταλική- επιρροή,που καταπνίγηκε από το ιδεολόγημα του καλομοίρη, inter alia-, όπως και από την τουρκική και με την σειρά της επιρρέασε και αυτές. Όχι δεν τις διαμόρφωσε, όπως θέλουμε να πιστεύουμε!
    Εν συνόψει: εξιδανίκευση της συλλογικής δημιουργίας, ανθρωπομορφισμός της κοινωνίας (συλλογική ψυχή και διάνοια του λαού) καταδίκη της επώνυμης δημιουργίας ως "εθνικώς" ύποπτης, επειδή είναι εξατομικευμένη και όχι συλλογική και επειδή έχει δυτικές επιρροές. Γιατί αισθάνομαι να "σκιτσάρονται" τα βασικά χαρακτηριστικά της "κλειστής κοινωνίας" ("οργανική" κοινωνία, καταδίκη της ατομικής προσπάθειας κλπ); Μήπως ο Καλομοίρης σε μια τέτοια "κλειστή κοινωνία" επιθυμούσε να είναι ο Αρχιμουσικός, δίπλα στον "φιλόσοφο-βασιλιά"; Και εάν ήταν θιασώτης της (μουσικής, έστω) "κλειστής κοινωνίας", πώς είχε συνταχθεί πολιτικά με το Κόμμα των Φιλελευθέρων; Εκτός και εάν το τελευτάιο, όπως και ο ιστορικός του ηγέτης, ο ΕΛευθέριος Βενιζέλος είναι και αυτοί άσπροι ελέφαντες. Ενδεχομένως να μην είναι, αλλά είναι λάθος να μην υπόκεινται στον έλεγχο της πραγματικής κριτικής.
    Όσο για τον Καλομοίρη, νομίζω ότι εάν δεν ακούγεται σήμερα, αυτό συμβαίνει μεταξύ άλλων επειδη τον "έφαγε" το ίδιο του το ιδεολόγημα. Εξάλλου και ο ίδιος ούτε "ανώνυμος" συνθέτης ήταν, ούτε "συλλογική" σύνθεση έκανε!

    ReplyDelete
  94. Χαχα Λευτέρη θα έχεις πιει κανά δυο μπίρες παραπάνω εεε?

    Πρωτα-πρωτα δεν είπα ποτέ τίποτα περί μουσικής σε αυτό το ποστ. Με μπέρδεψες με άλλον

    Δεύτερον ...
    με λένε Νίκο :)

    Το αβατάρ μου είναι η καταπληκτική Κέητυ Χολμς, η γυναίκα του Τομ Κρουζ.

    (Και πριν με ρωτήσεις...
    Ναι, η γυναίκα μου συμφωνεί με το αβατάρ μου , αρκεί να μην πάω ποτέ μου με την Κέητι)

    Πω-πω καφενέ του το κάναμε το μαγαζί του ανθρώπου.

    Καπετάν-άζραελ

    ReplyDelete
  95. *** ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ***

    "Θα παρατήρησες ότι στο προηγούμενο blog επιτέθηκα του Mickey για τον κομμουνισμό (και το μετάνιωσα ΑΜΕΣΩΣ), αλλά το 90% της επίθεσής μου ήταν κατά των ιδεών, όχι κατά του προσώπου."

    Λευτέρη, ευχαριστώ για τη διευκρίνιση και θαρρώ ότι κι εσύ διαπίστωσες εκεί πως κατανόησα τους λόγους και τους "στόχους" της επίθεσης. Κι εγώ συμπεριφορές, στάσεις και τρόπους ήθελα να θίξω κυρίως, αν και φοβάμαι πως χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο. Πάντως το παρακάνεις κάποιες φορές και χάνεις και το δίκιο που έχεις. Και αυτό στο έχω γράψει πολύ πριν τα ...χτεσινά.

    Αν πάντως θα ήθελες να τα πούμε και για το ...10% ή οτιδήποτε άλλο, μπορείς να μου στείλεις και email στο mickeyblog@yahoo.com (έχω ξανακάνει την "πρόσκληση"). Το ίδιο ισχύει και για όποιον άλλο ενδιαφέρεται.

    Υ.Γ. Συγγνώμη για το προσωπικό μήνυμα, αλλά ο Λευτέρης δεν έχει email στο προφίλ του.

    ReplyDelete
  96. "Κάτι πρέπει να γίνει με τους άσπρους ελέφαντες. Γιατί όχι μόνο μας εμποδίζουν να κυκλοφορούμε και να αναπνέουμε, με τον όγκο τους - αλλά γεννάνε και άσπρα ελεφαντάκια!"

    "Παράδειγμα: ο μεγάλος Κ εκθειάζει τον μεγάλο Μ και μετά από λίγες μέρες ο μεγάλος Μ εκθειάζει τον μεγάλο Κ σε ανταπόδοση."

    "Ωραία, κοίτα να γράφεις αφεντικό και να μας δίνεις αποστομωτικά επιχειρήματα, διότι άντε να αποδείξουμε αργότερα ότι δεν είσαι.. ελέφας!"

    "Κύριε Δήμου, ομολογώ ότι το σημερινό σας post με απογοήτευσε."

    "Τους λευκούς ελέφαντες τους δημιουργούμε μόνοι μας, με την άγνοια μας, ή επιτρέπουμε να μας τους επιβάλουν."

    "Oι (επαγγελματίες) κριτικοί σε κάθε τομέα Χ είναι αποτυχημένοι Χ wannabes"

    "Τεκμηρίωσε πριν δογματίσεις! Ακροβατείς ανάμεσα στο σοβαροφανές αστείο και στο γελοίο."

    "Οι Έλληνες σήμερα αποφεύγουν τα απλά κείμενα, διότι λόγω "λευκών ελεφάντων", τα απορρίπτουν ως "απλοϊκά"."

    "Γιατί όταν βάζει κάτω το στυλό του ο συγγραφέας δεν είναι πλέον υπεύθυνος για τα επακόλουθα."

    (Σ.τ.σ: για το ...πληκτρολόγιο τι έχει να πει;)

    Δεν είναι δικά μου τα παραπάνω λόγια. Απλά τα παραθέτω συγκεντρωμένα.



    Ο ίδιος έχω να πω τα εξής για τους ...ελέφαντες:

    Άσπροι ελέφαντες, μαύροι ελέφαντες, αρκεί να μη βρεθείς στο δρόμο τους.
    (θα σε κάνουν ...Kalkitos)

    Ο άσπρος ελέφαντας δε μπορεί να δει πως είναι άσπρος ελέφαντας - προφανώς επειδή δε διαθέτει τόσο μεγάλο ...καθρέφτη.

    "Ζουν ανάμεσά μας"
    (αυτό δεν είναι ακριβώς δικό μου, αλλά γνωστή ατάκα που ΔΕΝ αναφέρεται σε ελέφαντες - θαρρώ πως ταιριάζει όμως)

    Mια ερώτηση: Αν κάποιος εδώ μέσα τολμήσει να εκφράσει τις αντιρρήσεις του για κάποιες από τις "κριτικές" και τους "ευγενείς χαρακτηρισμούς" των "άσπρων ελεφάντων" από τον ...ασπρόμαυρο γάτο, έχει καμιά τύχη να κάνει πολιτισμένο διάλογο ή θα πρέπει να έχει τα προσόντα του ...Ταρζάν;

    Ο Γιανναράς είχε γράψει το "Καταφύγιο Ιδεών".

    Ο Δήμου θα γράψει το "Νεκροταφείο Ελεφάντων".

    Εγώ απλά θα κάνω την κατοστάρα μου σε ένα μάλλον "περίεργο" post…

    ReplyDelete
  97. "(Και πριν με ρωτήσεις...
    Ναι, η γυναίκα μου συμφωνεί με το αβατάρ μου , αρκεί να μην πάω ποτέ μου με την Κέητι)"

    Είδες πως την πάτησα... και πίνω μόνο Γερμανική μπύρα... ε, και να κοιμόσουν μαζί της, μπορεί και να απογοητευόσουνα... πιο καλές οι Βουλγάρες που έχετε κάτω... κι εγώ τα είχα με μια εδώ πέρα που ήταν μοντέλο (τοπικό) και πήγαινε στους γιατρούς για 8 χρόνια, επειδή είχε ψυχολογικά προβλήματα...
    you never know... Ο γάμος είναι a shot in the dark, ακόμα και για "δυο κατά τα άλλα εξαιρετικούς ανθρώπους". Ποτέ δεν ξέρεις. Εδώ οι καλύτεροι ψυχολόγοι στον κόσμο δεν μπορούν να προβλέψουν τι θα κάνουν οι πελάτες τους σε μία ώρα, μπορούμε εμείς; Τελείως απρόβλεπτη η ανθρώπινη συμπεριφορά.
    Άμα έχεις καλή γυναίκα, απλά μείνε μαζί της και βελτίωνε κάθε μέρα τη σχέση σου. Γιατί το good match είναι σπάνιο πράμα...

    Για τους ελέφαντες:
    Οι Ινδοί λένε "όταν τσακώνονται οι ελέφαντες, την πληρώνει το χορτάρι".

    "Ζουν ανάμεσά μας"
    they' re everywheeeeeerreee aaaaaaaahhhhhhhhhh!!!!

    Δεν είναι τίποτα. Έχω βρει πολλές μπαφούρες στα διάφορα των Ελλήνων ή Αμερικάνων "σοφών" οι οποίες είναι μπαρούφες κάθε φορά που μιλάνε ο ένας για την κουλτούρα του άλλου. Επειδή τις έζησα και τις δύο σε μεγάλο βαθμό, γι' αυτό ήξερα να πω ότι λέγανε μπαρούφες... μπορεί κάποιος να είναι "καλός γνώστης" ενός αντικειμένου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα ξέρει όλα.

    Ή ότι μπορεί και να τα έχει όλα. Όπως λέμε κι εδώ, you can't have everything... where would you put it?

    ReplyDelete
  98. Καλημέρα και από μένα!
    Άσπροι ελέφαντες και ενοχλητικά μυρμήγκια από οτι κατάλαβα έχει σήμερα ο μπουφές!
    Μάλλον πάλι ξεφύγαμε από το θέμα.
    Έχω την αίσθηση πως μπήκαμε στη διαδικασία να κρίνουμε αυτός ο ποιητής είναι καλός εκείνος όχι. Το ζήτημα δεν είναι θέμα αξιολόγησης αλλά θέμα χώρου. Κατά πόσο δηλαδή σε κάθε χώρο (γιατί άσπροι ελέφαντες υπάρχουν παντού) μπορείς να συνεχίσεις χωρίς να σε στοιχειώνει το δήθεν έργο του μακαρίτη βρικόλακα ποιητή,ζωγράφου κ.λ.π.
    Ένα άλλο πρόβλημα που νομίζω πως έχουμε στην Ελλάδα είναι οτι ο πήχης είναι ιδιαίτερα χαμηλός και έτσι πολύ εύκολα κάποιος γίνεται τεράστιος, μεγάλος, θεός!
    Κλασσική κουβέντα που θα ακούσεις όταν τον τεράστιο τον αντιπαραθέσεις με κάποιον του εξωτερικού είναι τα Ελληνικά δεδομένα. Μεγάλος για τα Ελληνικά δεδομένα λοιπόν την ίδια ώρα που στο εξωτερικό περνάει απαρατήρητος.
    Τα πιο επικίνδυνα όμως είναι τα μυρμήγκια.Που ξαφνικά νομίζουν πως έγιναν κάποιοι και σχολιάζουν και κρίνουν τους άλλους νομίζοντας πως είναι κάποιοι. Συνήθως βέβαια οι άχρηστοι κάνουν φασαρία γιατί αλλιώς δεν μπορείς να τους προσέξεις.
    Καλημέρα!

    ReplyDelete
  99. Καλημέρα

    Εγώ κοιμάμαι και η τύχη μου δουλεύει!

    Axuro εκτός από κακοήθης είσαι και βλαξ. Τα δύο κείμενα τα οποία αναφέρεις αναλύουν τις απόψεις του Ελύτη και του Σεφέρη (η γενιά του 30 που λέγαμε) για τον Θεόφιλο και τον Μακρυγιάννη - και όχι τις δικές μου.

    Το ότι όταν διαβάζεις τον Ελύτη για το Θεόφιλο βλέπεις αλλιώς τον ζωγράφο αυτόν είναι έπαινος στον Ελύτη και όχι στον Θεόφιλο.

    Και το ότι τόσο ο Μακρυγιάννης όσο και ο Θεόφιλος ήταν αυτοδίδακτοι είναι γεγονός (αλλά δεν σημαίνει πως είναι τόσο μεγάλοι όσο τους θέλησαν).

    Δεν υπάρχει λοιπόν ΙΧΝΟΣ παλινωδίας. Αλλά και αν υπήρχε δεν θα με πείραζε. Μόνον οι ηλίθιοι δεν εξελίσσονται και δεν αλλάζουν γνώμη.

    ReplyDelete
  100. Χατζιδάκις:

    Κάποτε ο Κώστας Σερέζης του πήρε μία συνέντευξη στην Τηλεόραση. Την άρχισε λέγοντας: "έρχομαι από μεγάλο ταξίδι. Σε όλα τα αεροδρόμια ακούγονταν τα "Παιδιά του Πειραιά".

    Ο Χατζηδάκης άσπρισε. Είχε φτάσει να μισεί τα Παιδιά για την επιτυχία τους. Τελικά, μετά από μία μεγάλη παύση, είπε: "Δεν μας ενδιαφέρει αυτό - και ούτε η μουσική στα σουπερμαρκετ και τα ασανσέρ".

    Ήταν ο κατ' εξοχή ΑΝΤΙ Ασπρος Ελέφαντας - σε αντίθεση με τον Μίκη.

    Βέβαια μερικές φορές τους Ασπρους Ελέφαντες του κάνουμε εμείς - εκ των υστέρων και εν αγνοία τους. (Π. χ. οι αρχαίοι. Σε ποιο σχολείο διδάσκονται οι σκοτεινές πλευρές του Πλάτωνα;)

    ReplyDelete
  101. @axuro
    Όσο για τους χυδαίους υπαινιγμούς του Δήμου για τον άνθρωπο Μακρυγιάννη τους τρίβω στην μούρη του συκοφάντη.

    Την συνοικία Μακρυγιάννη την ξέρετε; Όλη δική του ήταν! Από που; από την τοκογλυφία - ήταν ο πρώτος στην Αθήνα...

    ReplyDelete
  102. Bourchas

    Μίλησα για τον φιλόσοφο Τσάτσο. Για τον πολιτικό τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Και ο Κανελλόπουλος είχε ονομάσει την Μακρόνησο: "Νέος Παρθενώνα".

    Ευτυχώς ο Τσάτσος έκανε σκληρή αυτοκριτική στα τελευταία του βιβλία. ("Η Ζωή σε απόσταση").

    ReplyDelete
  103. ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ:

    Γκουρού ούτε είμαι ούτε ποτέ θέλησα να γίνω. Ίσα ίσα που με ενοχλούν οι θαυμαστές και οι οπαδοί.

    Το ότι κάνω επώνυμο μπλογκ, ανοιχτός σε όλα, δεν λεει κάτι;

    Σγιά μη μου πείτε πως είμαι ο Άσπρος Ελέφαντας των μπλογκ!

    ReplyDelete
  104. Good moooooooooorning, Vietnaaam!

    Γάτε μου μη συγχύζεσαι, θα σου ανέβει η πίεση!

    Πού είναι η Αφροδίτη να της κάνεις λίγο χουρ-χουρ να σου περάσει;

    Πάντως, το τελευταίο σου σχόλιο (Πεμ Ιουλ 20, 07:54:34 πμ) ήταν ...μνημείο! Θα το κορνιζάρω να το δείχνω στα εγγόνια μου ;)

    Ειδικά η τελευταία φράση ήταν όλα τα λεφτά:

    "Σιγά μη μου πείτε πως είμαι ο Άσπρος Ελέφαντας των μπλογκ!"

    Πώς το είχε πει τότε ο Χριστός (2 λέξεις);

    Τσίου - τσίου - τσίου...

    (δεν υπάρχει και emoticon για το αδιάφορο σφύριγμα)

    ReplyDelete
  105. Καλημέεεερααα!

    "να που απέκτησα κι εγώ προσωπικό "θαυμαστή", που ασχολείται ΜΟΝΟ με μένα... το πρόβλημα είναι ότι ο Δήμου τραβάει καλό κόσμο, εγώ τραβάω κάτι τύπος σαν το stayfree... άρα, κάτι δεν κάνω καλά."

    Λευτέρη, για κάτι τέτοια που λες...

    ΛΟΛ!!!

    Επανέρχομαι...

    ReplyDelete
  106. @Μίκυυυυυυ!

    Θα σου τραβήξω τ'αυτιά!

    Αγαπάτε each other!

    Αϊντε!

    (Επανρχμ...)

    ReplyDelete
  107. δεν κανατε καθολου κριτική στους σύγχρονους όμως.

    Εθνική σταρ: Αλίκη Βουγιουκλάκη (καλή στις ζουζουνιές και στις τσαχπινιές)
    Απόλυτη εθνική σταρ: Άννα Βίσση (κάποτε είχε καλή φωνή)

    και να μην πιασουμε πιο σοβαρά θέματα όπως πολιτικούς που τιμήθηκαν επειδή έκαναν και κάτι σωστά (ανάμεσα σε όλα τα στραβά). Η' κάποιοι σύγχρονοι καλλιτέχνες που ορίζουν τώρα το καλλιτεχνικό πρόσωπο της ελλάδας.

    ReplyDelete
  108. xdrcft said...
    "δεν κανατε καθολου κριτική στους σύγχρονους όμως.
    Εθνική σταρ: Αλίκη Βουγιουκλάκη"

    Δεν είναι πια και πολύ σύγχρονη...

    Αλλά φυσικά δεν μπορούσα να καλύψω τα πάντα - η μπάλα σε σας!

    ReplyDelete
  109. Πολύ ωραίο το post σας κ. Δήμου. Δεν πρόλαβα να διαβάσω τα σχόλια θα τα διαβάσω τώρα. Απλά μια δική μου σκέψη. Γιατί θα πρέπει να κατασκευάζουμε άσπρους ελέφαντες. Το γεγονός ότι κάποιος έγραψε κάτι ωραίο δεν σημαίνει ότι όλο το έργο του είναι καλό ούτε ότι ο ίδιος είναι σπουδαία προσωπικότητα. Κάποτε πρέπει να μάθουμε να τα ξεχωρίζουμε αυτά. Π.χ. για τον Μάρκες έχουν πει ότι τα 100 χρόνια μοναξιάς θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι 50. Και εγώ προσωπικά δεν κατάφερα να διαβάσω το "Ζω για να την Διηγούμαι" γιατί πλατειάζει πολύ. Ενώ τη 'Ζωή του Λιτίν' την διάβασα και αποκόμισα και κάτι και έμαθα και λίγη ιστορία. Μου άρεσε πάρα πολύ το "Και με το φως του λύκου επανέρχονται" της Ζ.Ζατέλη αλλά το επόμενο της δεν διαβαζόταν. Ας επωφεληθούμε λοιπόν από τα καλά του καθενός και ας μην τον βάζουμε σε βάθρα ή θρόνους. Δεν χρειάζεται.

    ReplyDelete
  110. Κύριε Δήμου σας ευχαριστώ.
    Ομολογώ πως είμαι αρκετά εύκολο θύμα του συνδρόμου των Λευκών Ελεφάντων. Σίγουρα το κείμενό σας συνέβαλλε στην απαγκίστρωσή μου από "ιερά τέρατα". Γενικά θεωρώ πως πρέπει να είμαστε κριτικοί, πολλές φορές όμως παρασυρόμαστε από τα κλισέ και διστάζουμε να αμφισβητήσουμε κάτι ή κάποιον απλά και μόνο γιατί θεωρείται "μεγάλο(ς)", ενω είναι ολοφάνερο σε εμάς τους ίδιους πως δεν έτσι.

    ReplyDelete
  111. (για σχόλιο το πήγαινα, μισο-post μου βγήκε)

    Γιατί έχουμε άσπρους ελέφαντες; Γιατί δεν έχουμε γκρίζους! Εννοώ, ότι η πολιτιστική παραγωγή (και παράδοση) στην Ελλάδα είναι ισχνή. Ούτε κατά διάνοια δε μπορεί ν' αντικρίσει την αντίστοιχη των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Κι ας βαυκαλιζόμαστε για τους "μεγάλους ποιητές" και τους "μεγάλους λογοτέχνες" μας. Δεν έχουμε ούτε Γκαίτε, ούτε Ρίλκε, ούτε Ουγκώ. Ένα Σεφέρη, έναν Ελύτη μπορούμε ν' αντιτάξουμε. Καλοί, αλλά ιερά τέρατα δεν είναι. Κι εκτός από ένα Καζαντζάκη, τι έχουμε να ίσα μ' ενα Ντοστογιέφσκι, ένα Μαν, ένα Τζόυς; Να μη μιλήσουμε για την μουσική, να μη μιλήσουμε για ζωγραφική, για θέατρο ή για κινηματογράφο. Καμμιά δεκαριά καλλιτέχνες με παγκόσμια εμβέλεια έχουμε βγάλει, με τα χίλια ζόρια. Πώς να μην έχουμε άσπρους ελέφαντες, πώς θα κολακέψουμε την εθνική μας υπερηφάνια;

    Όσο για το Θεόφιλο και το Μακρυγιάννη και τις κριτικές Ελύτη και Σεφέρη γι' αυτούς: το ότι ήταν καλοί ποιητές δεν σημαίνει κι ότι η κρίση τους είναι αντίστοιχη της ποιητικής αξίας τους. Όσο για το Μακρυγιάννη, για τον οποίο θα ξαναγράψω ότι είναι επιτακτική ανάγκη να τον απο-αγιοποιήσουμε, μα κανείς δεν αναρωτιέται πώς αυτός, ορφανός και σε συνθήκες... "σκλαβιάς", κατάφερε μόλις 24 χρονών να έχει μια εξαιρετικά σημαντική περιουσία; Τράπεζα είχε (ή μήπως είχε... παρατράπεζα); Α, κι αυτός ο ...μέγας ηγέτης της επανάστασης (τύφλα να 'χει ο Κολοκοτρώνης δηλαδή) πόσες μάχες κέρδισε; Ή που απεχθανόταν τους "καλαμαράδες", δηλαδή τους μορφωμένους. Μην κάνει εντύπωση που είμαστε ένας λαός θρασύδειλων κι αμόρφωτων λαμόγιων, με τέτοια πρότυπα...

    Υ.Γ. Ακούγεται άσχετο αλλά δεν είναι: Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών διατέθηκε για να διαξαχθεί η κλήρωση του ερχόμενου ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος. Ομολογώ ότι δεν είχα αντιληφθεί την ειδική σημασία των γηπεδικών ύμνων στην καλλιέργεια μουσικής παιδείας.

    ReplyDelete
  112. Χμ, σκεφτόμουν χτες ν’αρχίσω κι εγώ χοντρό outing. Καθώς φόρτιζα το ηλεκτρονικό φτυαράκι μου όμως, άρχισα να έχω ενδοιασμούς... Πέραν του «και ποιά είμ’εγώ» (Ποιά είμαι όντως?! Α, Χατζηπαπάρογλου, του βιομηχάνου, καθρέφτη καλημέρα!). Πέραν και του «οι γνώστες ξέρουν ήδη, οι άλλοι δεν έχουν όρεξη να μάθουν». Το πού έχει θέση πάρκινγκ π.χ. είναι απείρως πιο ενδιαφέρουσα πληροφορία από το γιατί οφείλουμε να αποκαθηλώσουμε το παχύδερμον. Που έπαιρνε το μπάνιο του στο blanco το τζαζλό, αντί να κοιτάξει να γίνει καλύτερο στην τέχνη του...

    Μου ήρθε λοιπόν στο μυαλό κουβεντούλα στο κομμωτήριο (ναι, άμα φυσάει εδώ μέσα τραμουντάνα, τζιβιάζει η μπούκλα) με μία νεαρή κοπελλίτσα που διάβαζε Νίτρο. Συνεργάτης του περιοδικού (Μητρόπουλος?) είχε δισέλιδο με «ανταποκρίσεις» περί μόδας, και σε μία φωτογραφία είχε το Pink Diamond του Jeff Koons, το οποίο εκτίθεται στο προαύλιο του Victoria & Albert Museum (Λονδίνο). Της έκανε εντύπωση, άσχετα που δεν κατάλαβε στην αρχή ότι είναι ατσάλινο γλυπτό 2.5 μέτρων (νόμιζε πως ήταν δαχτυλίδι, οι πρασινάδες και οι τοίχοι γύρω-γύρω δεν την υποψίασαν!). Πιάσαμε την κουβεντούλα περί Koons (ναι, μοναδικός συνειρμός η Τσιτσιολίνα, τι περιμένατε... σε κομμωτήριο ήμουν, όχι στο ΜΟΜΑ)

    Κι από κει πιαστήκαμε για σύγχρονη τέχνη (Πέγκυ Ζήνα!), pop-art (T-shirts με τον Winnie the Pooh κεντημένο με πούλιες!) και fusion (σεμαίν στην plasma tv!). Γεγονός είναι ότι μάλλον την ψάρωσα ώστε να βάλει κάποιες λέξεις στο «ψαχτήρι» πέραν των οίκων τσι μοδός, και να κάνει μια γύρα στο internet, να βρει κι άλλα. Το υλικό υπάρχει, η περιέργειά της υπήρχε, κατεύθυνση & σπρώξιμο ήθελε (τώρα πήρα ευθύνη, τεσπα).

    Οπότε άρχισα ν’αναρωτιέμαι μήπως τελικά κάπου χρειάζονται και οι άσπροι ελέφαντες. Ως κράχτες. Για να φέρουν κόσμο. Δεν έχει σημασία ποιόν κόσμο, σχετικό, άσχετο, δεν έχει σημασία πόσο βαθειά είναι η επαφή τους με τον χώρο. Να τον φέρουν όμως. Το... Global Culture Hall of Fame δεν είναι μόνον για οσους έχουν να πληρώσουν εισητήριο. Η είσοδος είναι δωρεάν. Η τουλάχιστον οφείλει να είναι.

    Γιατί αν δεν ήταν ο Μέγας Λευκός Andy Warhol π.χ., πολλά απαίδευτα νιάτα θα απέρριπταν συλλήβδην τη ζωγραφική ως κατι δυσκοίλιο, για μεγάλους, που μπαίνει στον τοίχο και «δένει» με τα κρόσσια του καναπέ. Αν μη τι άλλο, τα πέρασε από τη γραφιστική πρώτα, να εξοικειωθεί το μάτι με χρώμα, σύνθεση, όγκο, έστω και δισδιάστατο. Πώς να εκτιμήσει ο άλλος acquired tastes όπως Veuve Clicquot & να την εκτιμήσει πέραν του «κααλή, όχι ρετσίνα» σταδίου? Θέλει εισαγωγή...

    Αν δεν υπάρχει κάτι σαν πρώτο σκαλοπάτι, μια user-friendly receptionist, είναι πολύ δύσκολο να μπει κανείς αλεξιπτωτιστής σε έναν χώρο και να πάει κατ’ευθείαν στην καρδιά. Στους ανθρώπους δλδ που χάραξαν τον δρόμο (για να χοροπηδήσουν οι άλλοι βέβαια, που είχαν και τα κονέ που τους θεοποίησαν αναλόγως εποχής). Οχι ότι αυτό δεν έχει γίνει, έχουν μπει θαρραλέοι αλεξιπτωτιστές με την ταυτότητα στο στόμα (φιλότεχνος, φιλόμουσος...). Απλώς λέω ότι είναι δύσκολο.

    ReplyDelete
  113. Εκεί που ζορίζομαι βέβαια με τους λευκούς ελέφαντες είναι στην περίπτωση που μου πουν «Ορίστε κυρία μου, ιδού η κάψουλα που θα στείλουμε στο διάστημα με την επιτομή της ανθρώπινης κουλτούρας, διαλιέχτε και βάλτε 10 ονόματα, να μας βγάλετε κι από τον κόπο». Ε, εκεί θα είχα ΧΟΝΤΡΟ πρόβλημα. Τα περισσότερα ονόματα που θα έβαζα, όπως νομίζω και τελικά οι περισσότεροι από μας, είναι συν-πλην τα ίδια. Οχι, οι της pop-art δεν θα ήταν μάλλον μέσα. Σε επόμενες κάψουλες, μπορεί.

    Αυτό δε σημαίνει εννοείται ότι δεν τους ευχαριστώ τους απανταχού Ντάμπο που υπάρχουν, και συμβάλλουν ως κράχτες και εμπροσθοφυλακή στο να πλησιάζει ο κόσμος τα εικαστικά/γράμματα. Οπως π.χ. ο Pavarotti, για ν’ακούει κόσμος όπερα & να πλησιάζει την κλασσική μουσική. Και ίσως αρχίσει να δοκιμάζει, να προσπαθεί να συμμετέχει ενεργά, και ίσως ξεπηδήσει και νέο ταλέντο. Αν δει τα ανθρωπάκια του Hering π.χ. και πει «μα κι εγώ μπορώ να τα κάνω αυτά!», το πρώτο βήμα γίνεται. Κι αν φτάσει μέχρι σχολή, οπότε αρχίσει να εκτίθεται σε πολύπλευρα ερεθίσματα, εκεί έχουμε το σημαντικό κέρδος. Γυαλίζεται το διαμάντι, πλησιάζουμε στην ουσία, πληθαίνουν τα κατόλ (τα φιδάκια για τα κουνούπια, θυμάστε?) για τους ελέφαντες γύρω μας.

    Aν το να διαβάσει Coelho π.χ. γιατί τον τράβηξε το περίφημο «σύμπαν» με τις συνωμοσίες-παραγγελιές του, και μετά περάσει και σε άλλα, θαύμα. Αν το εύκολο, το εύπεπτο είναι εφαλτήριο, τί καλύτερο. Αρκεί να μη μένει εκεί. Εκτός αν γεννήθηκε / βρέθηκε σε κύκλο ανθρώπων τέτοιο, που να ζουν & ν’αναπνέουν την crème de la crème των τεχνών & των γραμμάτων, τότε να μείνει εκεί και να μην το κουνήσει!

    Γεγονός πάντως είναι πως την πολυδιάστατη διανόηση άπαξ και τη γνωρίσεις, δεν μπορείς να την στερηθείς. Κι είναι ευθύνη μας να ξεστραβωνόμαστε και να προχωράμε, κι αν ακόμη στηριχτούμε σε κριτικές άλλων, να είναι πρώτον από ανθρώπους που ΔΕΝ είναι ούτε αυτοί αυθεντίες/ελέφαντες, και δεύτερον, να τους ακούμε αλλά να στηριζόμαστε τελικά στην δική μας εσωτερική φωνίτσα. Κι ας νοιώθουμε μόνοι (ναι, είδα την Τζοκόντα. Θαύμα. Είδα όμως και τη Νίκη της Σαμοθράκης. Και μου ΚΟΠΗΚΑΝ ΤΑ ΠΟΔΙΑ. Μόνο που δε σωριάστηκα. Ημουν η μόνη, η ουρά στον πίνακα έφτανε μέχρι έξω...)


    Με σειρά εμφάνισης:

    www.jeffkoons.com

    http://www.vam.ac.uk/

    nyc.moma.museum

    http://www.warholmuseum.com/
    bio.shtml

    http://www.lucianopavarotti.com/
    intro.html

    http://www.haring.com/

    http://en.paulocoelhoblog.com/

    ReplyDelete
  114. Μόνο που, Αφροδίτη, θα ασχοληθούν με κανένα fake ελεφαντάκι (οι μεγάλοι ελέφαντες δεν είναι στην είσοδο) και θα μείνουν εκεί.

    Πόσοι από αυτούς που διάβασαν Κοέλιο, Νταν Μπράουν και Ιούδα που φιλούσε υπέροχα έκαναν ένα βήμα παραμέσα;

    Ίσα ίσα που τα ελεφαντάκια τους έκοβαν τη θέα...

    ReplyDelete
  115. Αγαπητή Αφροδίτη, προσωπικά είμαι εξαιρετικά δύσπιστος ως προς το ρόλο που επιφυλάσσεις στους "λευκούς ελέφαντες" (αν και αντελήφθηκα κάπως διαφορετικά το πνεύμα του αρχικού post). Η κοπελίτσα του κομμωτηρίου κατά πάσα πιθανότητα δεν πρόκειται να ξεφύγει απ' όσα παρουσιάζονται στο οποιοδήποτε Nitro (ας μην τον είχε προβάλει το Nitro και θα σας έλεγα τι άποψη θα είχε για τον Koons). Οι ακροατές του Pavarotti δεν θα γίνουν ποτέ φιλόμουσοι παρά μόνο θαμώνες του Μεγάρου (ακόμη κι όταν χρησιμοποιείται για την κλήρωση του ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος). Οι επισκέπτες του Λούβρου θα συνεχίσουν να προσπερνούν μάλλον αδιάφορα τη Νίκη της Σαμοθράκης, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των υπευθύνων του μουσείου να την τοποθετήσουν σε τέτοια θέση ώστε να δημιουργεί πολύ ζωηρή εντύπωση, επειδή "οφείλουν" να κάνουν ουρά για να δουν τη Mona Lisa.

    ReplyDelete
  116. Καλημέρα!
    Διαφωνώ σχεδόν με όλα όσα λέτε, αλλά απολαμβάνω πάντα κάθε κείμενο που προκαλεί.

    Υ/Γ: Ακόμα κι αν ίσχυε η θεωρία περί «λευκών ελεφάντων», πιστεύετε αλήθεια ότι η παρουσία τους αναστέλλει κάθε εξέλιξη; Και πώς κατάφερε να γλιτώσει τότε το πνεύμα του Ελύτη ή της Δημουλά, αλλά και των άλλων που αγαπάτε.
    Σε αυτούς που μπορούν να βλέπουν, κανένας ελέφαντας δεν μπορεί να κόψει τη θέα. Μάλιστα αν ανεβείς πάνω στον ελέφαντα μπορείς να δεις ακόμα μακρύτερα.
    Γι’ αυτό μην πυροβολείτε τον ελέφαντα :)

    ReplyDelete
  117. Και όμως...

    Όταν υπάρχουν τύποι που λένε ότι όταν σε ακούω να μιλάς για τέχνη μου έρχεται να σου σπάσω τα μούτρα, και δεν ξέρουν καν ότι σχεδόν το ίδιο είχε πει και ο αρχηγός των SS (ξέρω ότι είναι η ώρα να τραβήξω το πιστόλι μου είχε πει αυτός), όταν σε βλέπουν να διαβάζεις κάτι που είναι έξω από τον κόσμο τους και σου λένε "καλά είσαι ηλίθιος;", όταν μετράνε τη μαγκιά φωνάζοντας ακόμα και για να πούνε γεια (ΠΟΥ 'ΣΑΙ ΡΕΕΕΕΕΕΕ, να τους ακούει όλος ο κόσμος και μετά να περπατάνε καμαρωτοί) και με το να τρώνε πολύ και να το διαφημίζουν κιόλας...

    μέσα στο ΚΤΕΛ μεγάλωσα και ξέρω...

    μήπως είναι καλύτερα ο Κοέλιο και ο Παβαρότι;

    ... ή μήπως όχι;

    ReplyDelete
  118. Καλημέρα,

    Για να γεννιούνται ελεφαντάκια στο ήδη μεγάλο κοπάδι, σημαίνει ότι δεν δουλεύει καμμία ασφάλεια ή μας συμφέρει να μη λειτουργεί, ότι είμαστε 'χύμα'... ότι επικρατεί χάος... και ότι οι λίγες ουσιαστικές και καλλιεργημένες φωνές χάνονται κάτω από αβάσταχτο βάρος, το βάρος του φελλού που σκεπάζει τα πάντα. Τώρα τελευταία όλα μοιάζουν λίγο περισσότερο τρομακτικά...

    ReplyDelete
  119. Η γνώμη μου είναι ότι δεν μπορούμε να είμαστε ευχαριστημένοι με τις μετριότητες. Κάποτε πρέπει να ΑΡΧΙΣΟΥΝ να αλλάζουν τα πράγματα. Πρέπει επιτέλους να εκπαιδευτούμε, ακόμη κι αν αυτό πρέπει να αρχίσει ΤΩΡΑ από τα παιδιά του νηπιαγωγείου, να έχουμε κριτική σκέψη και να μην αρκούμαστε στο λίγο, στο μέτριο στην ουσία στο τίποτα.

    ReplyDelete
  120. Κατά τα άλλα κ. Δήμου ο ελέφαντας είναι ένα συμπαθέστατο ζωάκι ακόμη και ο άσπρος.

    ReplyDelete
  121. @nikos dimou
    Γράφει ο xdrcft:
    “Εθνική σταρ: Αλίκη Βουγιουκλάκη (καλή στις ζουζουνιές και στις τσαχπινιές)”

    ΝΔ, τι θυμήθηκα τώρα: την πρώτη φορά που σε «γνώρισα» από την τηλεόραση, σε μια συνέντευξη που έπαιρνες από την Αλίκη Βουγιουκλάκη (πρέπει να ήταν αρχές ’80 και εγώ ήμουν πιτσιρικάς).
    Τι μου είχε μείνει: Μια Βουγιουκλάκη που μόνο γατούλα δεν ήταν! Τίγρης μπορεί, γατούλα όμως όχι! (νομίζω ότι της είπες κάτι που την εξόργισε και μετά πέρασε σε φουλ επίθεση στα όρια του προσβλητικού - διόρθωσε με αν κάνω λάθος)

    ReplyDelete
  122. Σεφέρης - Μακρυγιάννης - τοκογλυφία


    Ο Σεφέρης δεν είναι άσχετος. Ξέρει ποιες είναι οι αρετές του λόγου και όταν κρινει, από αυτήν την άποψη, τα "απομημονεύματα" τού Μακρυγιάννη, έχει δίκιο - κατά την ταπεινή μου γνώμη.

    Ακόμα και σήμερα, όποιος δοκιμάσει να τα διαβάσει, δεν κουράζεται, χαίρεται την ανάγνωση διότι ο λόγος του Μ. είναι άμεσος, "προφορικός", ουσιώδης, λιτός, αφτιασίδωτος κατι ο κυριότερο γνήσια βιωματικός. (άσχετα από το εάν ο αντιδυτικιστής, αντι-διαφωτιστής και αντι-ορθολογιστής ο Μ. δεν έχει επίγνωση πολλών καταστάσεων και συχνά περιστρέφεται πέριξ του άξονά του (ή τής παραφροσύνης του στο "θάματα και οράματα)

    Αν λάβουμε υπόψη μας την εποχή του (στείρα προγονο-αρχαιολατρία), το έργο ως τέτοιο είναι πρωτότυπο και κυρίως αυθεντικά λαϊκό. Οταν μάλιστα ο Σεφέρης θα το παρουσιασει στην "εξορία" , ουσιαστικά το αντιδιαστέλλει προς τους λευκούς ελεφαντες της εποχής (προς τον φλύαρο ακαδημαϊκό κατεστημένο) οι οποίοι ήδη είχαν ξεπαστρέψει με τον τρόπο τους, τρία τέσσερα χρόνια πριν, μια ιδιοφυία των κλασικών σπουδών, το Συκουτρή. Γι΄αυτό. ο Σ. δεν κουράζεται να λεει: "ευτυχώς ο Μακρυγιάννης ήταν αγράμματος", δηλαδή δεν μαθήτευσε στην ξυλινη γλωσσα του σχολαρχείου.

    Παρεμπιπτόντως, η συγκυρία (της κατοχής) προσφερόταν για τον υμνο του Μαρκυγιάννη: ο Σεφέρης των πρώτων ετών της εξορίας, μιλάει ανοιχτά υπέρ της "λαοκρατίας" (στο ημερολόγιό του), απεχθάνεται την αυτοεξορισθείσα βασιλευομένη γραφειοκρατία εν Αιγύπτω με τα παρασκήνια και τις μηχανοραφίες ("Τελευταίος σταθμός") και μέσω του Μακρυγιάννη αποτίει φόρο τιμής στην Ελλάδα του Βουνού.


    Για τον άνθρωπο Μακρυγιάννη:

    Η τοκογλυφία, εκείνων των καιρών, ήταν συνήθης πρακτική (ελλείψει θεσμοθετημένου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος) και θα ανασταλεί πολύ αργότερα.

    Το πρώτο βήμα έγινε μόλις το 1841 με την ιδρύση της Εθνικής Τράπεζας η οποία όμως δεν κάλυπτε τους μικροδανειστές και μάλλον ευνόησε την τοκογλυφία επειδή δάνειζε μόνο στους... τοκυγλύφους που με τη σειρά τους δάνειζαν τους μικρεμπόρους και καλλιεργητές (Δερτιλής).

    Η δε Τράπεζα της Ελλαδος (που θα βάλει κάπως τα πράγματα στη θέση τους) θα εμανιστεί σχεδόν 90 χρόνια μετά., το 1927!

    Τέλος, ας μη ξεχνάμε ότι παραδοσιακά το επάγγελμα του σαράφη (τοκογλύφος) ασκουνταν από τις εβραικές παροικίες της ευρώπης και όταν οι ντόπιοι αστοί τραπεζίτες θα πάρουν τα ηνία, θα στρέψουν τους ομοεθείς τους αγρότες εναντιον των ανταγωνιστών τους εβραίων (Mazower) με αυτήν την κατηγορία, δηλ του τοκογλύφου.

    Ως εκ τούτου, είναι υπερβολή να επικρίνουμε το Μακρυγιάννη για κατι που τότε ήταν συνηθες φαινόμενο και με αφορμή παρόμοια κατηγορία (Hobsbaum) σφαγιάστηκαν χιλιάδες Εβραίοι στη Ρωσία και δυτικότερα (εξ ου και το "αντισιμιτισμός: ο κομμουνισμός των ηλιθίων")

    Αν θέλουμε να αποκαθηλώσουμε το φωτοστέφανο του Μ., υπάρχουν οι πηγές.

    Με αγάπη

    Παράγραφος

    ReplyDelete
  123. κ. Δήμου,

    με την ευκαιρία του κειμένου να σας κάνω και μια ερώτηση που σκεφτόμουν καιρό.

    Υπάρχει κάποιο μέρος από το έργο του Ελύτη που θα απορρίπτατε?

    Ποια η γνώμη σας για τα απλοϊκα του ποιήματα (πχ Τα ρω του Ερωτα)?

    ReplyDelete
  124. Δεν εχω αποψη για τον Μακρυγιαννη αλλα εχω για τις τραπεζες, παρατραπεζες και τοκογλυφους: δεν βλεπω καμμια διαφορα μεταξυ τους (και τιποτα αρνητικο, κανεις δε σε υποχρεωνει να δανειστεις ειτε απο τραπεζα ειτε απο παρατραπεζα). Οποτε, αν μεινουμε μονο σ'αυτο ο Μακρυγιαννης ειναι λαμογιο, καθαρμα και δεν ξερω τι αλλο, μονο στον βαθμο που θα δεχτουμε το ιδιο για Λατση, Κωστοπουλο κλπ.

    ReplyDelete
  125. μου σηκώθηκε η προβοσκίδα

    ReplyDelete
  126. Είναι παντού. Στην Ελλάδα, στο εξωτερικό. Στο πολιτισμό, στη τεχνολογία.
    Μιας και μιλάμε για λευκούς ελέφαντες πότε θα κάνετε ένα σχόλιο για το μεγάλο λευκό και μπλε ελέφαντα από το Μόναχο; Επιτέλους ας πει κάποιος ότι φωτογραφίες με αυτοκίνητα BMW (design by Chris Bangle) χρησιμοποιούνται στα νηπιαγωγεία για να τρομάξουν τα παιδάκια να φάνε το φαΐ τους!

    (Πρώτη φόρα που σας συνάντησα ήταν στους 4Τ και μετά στο RAM )

    ReplyDelete
  127. Τον καθένα τον εμποδίζει ο ελέφαντας που του αξίζει...

    Εγώ κοιτώ ΚΑΙ κάτω από τα πόδια του πάντως... Μη μας τρομάζει ο από πάνω όγκος.
    Όλοι αρέσκονται στο να μας ρίχνουν ελέφαντες. Να, πάρε τον δικό μου, είναι μεγαλύτερος...
    Ολοι πιά πετούνε ελέφαντες ο ένας στον άλλο. Και όχι μόνον στην τέχνη.
    Παντού.
    Κοιτώ έξω από το παράθυρο. Χαμός!

    Μα είναι και άλλη μία διάσταση.
    Πόσα βινύλια περιμένουν για ακρόαση, πόσα βιβλία να διαβαστούν.
    Μένεις με ότι έχεις ακούσει/διαβάσει για αυτά.

    Πως να μην επιβληθεί έτσι το πιό βαρύγδουπο;

    ReplyDelete
  128. cobden, να αγιάσει το στόμα σου! Ο Θεοδωράκης είναι ο μεγαλύτερος εν ζωή λευκός ελέφαντας. Κι έχει και το θράσος να παραπονιέται ότι δεν παίζονται τα έργα του (εννοεί δεν παίζονται κάθε μέρα, αλλά μόλις και μετά βίας μέρα παρά μέρα).

    Αφροδίτη, μην αναφέρεις καν το όνομα του Κουέλιου -- μου γυρνάει το μάτι ανάποδα...

    ReplyDelete
  129. KA-TA-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΟ κείμενο, περιγράφει με ακρίβεια τις καταστάσεις στις οποίες πολλοί από εμάς έχουμε δεινοπαθήσει.
    Φαίνεται νομίζω ότι ο Ν.Δ. έχει ζήσει τον ορθολογισμό της δυτικής Ευρώπης και κυρίως την κριτική σκέψη της γερμανικής δημόσιας ζωής.

    Πώς να έχουμε κριτική σκέψη σε αυτή τη χώρα όταν τα δημόσια αξιώματα, τα πόστα στο διπλωματικό σώμα, οι επιχειρήσεις, η τέχνη, η δημοσιογραφία, ακόμα και η τρομοκρατία είναι "οικογενειακή υπόθεση" ;
    ΄Οταν ο μοναδικός λόγος που γίνονται συνεντεύξεις ή παρουσιάσεις είτε στην πολιτική, είτε στην τέχνη, είτε στη show-business είναι για να πούμε στον προσκεκλημένο πόσο υπέροχος- ποιοτικός- ξεχωριστός είναι, έτσι ώστε όταν εκείνος μας ανταποδώσει την πρόσκληση να πει τα ίδια και για μας;
    Μακάριοι οι τυχεροί (και ικανοί βεβαίως) όπως ο μέγας Θεοδωράκης ή, σε πολύ μικρότερη κλίμακα, ο λαοφιλής Λευτέρης Παπαδόπουλος, που έτσι και αναγνωριστούν μια φορά, κρατάνε γερά για πενήντα χρόνια. Οι υπόλοιποι ας πάνε στο εξωτερικό...

    Και κάτι τελευταίο: Θυμάμα μία παλαιότερη εκπληκτική γελοιογραφία του Γ.Ιωάννου στο "Ποντίκι" από τα καλύτερα χρονια του Παπανδρεϊσμού.

    Ο Ανδρέας σε πάνελ της "΄Ενωσης Συγγραφέων" να υψώνει τα χέρια σε θριαμβευτικό χαιρετισμό και να φωνάζει στο πλήθος: "Σας προκαλώ λοιπόν εσάς τους πνευματικους ανθρώπους. Αμφισβητείστε με !"
    Και όλοι από κάτω: "Μπράβο, ζήτω ! Πέστα μεγάλε !"

    ReplyDelete
  130. Είναι το παλιό κυνήγι της αλήθειας σε άλλο είδος πνευματικής πανίδας: παλιά λέγαμε ‘το έθνος να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό’ (οξύμωρο: το έθνος στηρίζεται σε μύθους – άρα μιλάμε για κάτι διαφορετικό από το έθνος).

    Εδώ λέμε ‘το έθνος να θεωρεί τέχνη και διανόηση ότι είναι πραγματικά τέχνη και διανόηση.

    Το σημερινό θέμα αποτελεί, καθαρά, υποσύνολο του πρώτου. Ένα έθνος που θεωρείται περιούσιο, δεν μπορεί παρά να βγάζει περιούσιους συγγραφείς και διανοητές – διαφορετικά κάτι δεν θα πήγαινε καλά στο βασικό σενάριο.

    Όταν ο Σολωμός έγραφε ‘σκατά’ στα περιθώρια ενός ποιήματός του και συνάμα, τη φράση «το έθνος να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό», έδειχνε ότι το συγκεκριμένο του ποίημα είναι ό,τι πιο ακατάλληλο για ‘εθνικό’ – κι εμείς αυτό ήταν που κάναμε Εθνικό Ύμνο! Ξέρουμε καλύτερα από τον εθνικό μας ποιητή τι είναι τέχνη όταν αυτή αφορά το έθνος! Αυτός γράφει – το έθνος είναι δική μας υπόθεση (πολύ κοντά στην παλιά αντιμετώπιση του γελωτοποιού από το βασιλιά – την αναφέρει ο Έκο στο ‘Η Μπριζόλα και η Πολιτική’).

    Εδώ κολλάει ο Harry: να θεωρήσουν οι Ελ ότι οι εθνικά πιο σημαντικοί τους δεν είναι παγκοσμίως τεράστιοι; Μον ντιε, θα πέσει ο ελληνοχριστιανισμός να μας πλακώσει!

    (Δεν διάβασα τα μηνύματα και δεν ξέρω αν έγραψε ήδη κάτι παρόμοιο.)

    Όσον αφορά τη διανόηση αυτή καθ’ αυτή... Είναι σαν την πολιτική μας: αν οι λέξεις ήτανε κεφάλαιο, θα ήμασταν πραγματικό Κουβέιτ! Αυτή η απουσία ουσίας περνάει, ολοφάνερα, και δυναστεύει διανόηση και πολιτική!!!


    Σκόρπιες αναφορές:
    Μπορεί να μην είναι τεράστιος ο Βενέζης με το ‘Νούμερο’ που δείχνει πόσο σκυλιά ήταν οι Τούρκοι; (Για την ακρίβεια, τον θεωρώ έξοχο ηθογράφο – αλλά στα πλαίσια του καιρού και του τότε έθνους.)

    Αμ ο Φωτεινός του Βαλαωρίτη που διάβαζες άδειες από νόημα γραμμές χωρίς τελειωμό (ενώ σου έλεγαν ότι η ελλειπτική, γεμάτη νόημα γραφή είναι δείγμα τέχνης); Είχαμε και μια καθηγήτρια που είχε μάθει όλο το Φωτεινό απ’ έξω – μας τον απάγγελνε!

    Τον Μακρυγιάννη, νομίζω, τον σώζει η εισαγωγή με τα ασημένια κουμπούρια και η «εκ των έσω» αφήγηση μιας ταραγμένης περιόδου – όλοι καταλαβαίνουν ότι ήταν ‘πειραγμένος’ χωρίς το χάρισμα μεγάλου συγγραφέα: τον πόνο του έγραφε! Αλλά και ο Ελύτης που εκθειάζει στο έπακρο οτιδήποτε ‘αυθεντικό’; Ζητώ συγνώμη, αλλά η περιγραφή της Μυτιλήνης (στο κείμενο για το Θεόφιλο), τόσες σελίδες ύμνου, με έκαναν να μη θέλω να δω ηλιοβασίλεμα στη Μυτιλήνη ποτέ στη ζωή μου!

    Διανόηση: Αποτέλεσμα όλων όσων περιγράφονται (ίσως κορωνίδα) είναι κάτι τύποι σήμερα σαν τον Βέλτσο: ο τελευταίος, όταν διδάχτηκε γραμματική έκανε κοπάνα τη μέρα που διδάσκονταν οι τελείες. Δύο σελίδες μια πρόταση, «δείτε με πόσο δύσκολα γράφω μικροί αδαείς», εντελώς αμετάφραστα κείμενα (παίζει εκ του ασφαλούς), σπούδασα σε δύο γλώσσες και ΠΟΤΕ δεν βρήκα κείμενο πιο ακατανόητο από το δικό του που ήταν στη μητρική μου γλώσσα, ενώ κρύβεται και πίσω από το τάχα μου μεταμοντέρνο σαν θεωρητικό άλλοθι.

    Ποιό είναι το άκρον άωτον της λευκής ελεφαντίασης; Να δίνεις εξετάσεις σε βιβλίο του Βέλτσου. Ναι, το κατακτήσαμε κι αυτό – πάμε γι’ άλλες κορυφές!

    ReplyDelete
  131. ο Σ(εφέρης) δεν κουράζεται να λεει: "ευτυχώς ο Μακρυγιάννης ήταν αγράμματος"
    Δυστυχώς, πολλοί πήραν στην κυριολεξία αυτό τον αφορισμό - και καλλιεργούν την αγραμματοσύνη ως αρετή. Όσο για τη... "λαοκρατία" του Μακρυγιάννη, πολύ φοβούμαι ότι είναι η "μακρυγιάννειος λαοκρατία" που μας έχει κάτσει στο σβέρκο, τόσο εις βάρος της δημοκρατίας όσο και της (χωρίς εισαγωγικά) λαοκρατίας.

    Η Αριστερά, δυστυχώς, είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για την αγιοποίηση του Μακρυγιάννη, ακριβώς λόγω της "λαοκρατίας". Ο αγράμματος και σκοταδιστής Μακρυγιάννης μαζί με τoν Φουριέ, τον Προυντόν, τον Μάρξ. Δεν είμαστε καλά.

    ReplyDelete
  132. Σημ. ‘Λευκούς Ελέφαντες’ ονομάζουν οι Αφρικανοί κάτι τεράστια συνεδριακά κέντρα και εγκαταστάσεις αμφιβόλου χρήσης στη μέση του πουθενά, που χτίστηκαν με τεράστιες δαπάνες (και μίζες) στο όνομα της ανάπτυξης – και σαπίζουν έτσι.

    Με το ίδιο σκεπτικό, λευκούς ελέφαντες θα ονομάζουμε πολλές από τις ολυμπιακές μας εγκαταστάσεις.

    Σημ.2 Θέλετε ακαδημαϊκό οξύμωρο; Ο Βέλτσος διδάσκει... επικοινωνία!

    ReplyDelete
  133. Στα φοιτητικά μου χρόνια, ήρθα αντιμέτωπος με 'λευκούς ελέφαντες' της μαρξιστικής διανόησης. Μιά μεγάλη 'φούσκα'ήταν και ο μακαρίτης ο Πουλαντζάς. Θυμάμαι ένα κείμενό του που κατηγορούσε τον Φουκώ με επιχειρήματα που ήταν κάτι μεταξύ παιδικής έκθεσης και ομιλίας ινστρούκτορα σε ΚΟΒΑ. Σφεντόνες εναντίον λέιζερ. Σίγουρα θα περνάγανε ωραία έκεί στο Παρίσι και κρίμα που αυτοκτόνησε, αλλά φιλόσοφος με την έννοια του Φουκώ και του Καστοριάδη δεν υπήρξε ποτέ.... Η μεταπολιτευτική αριστερά μας φόρτωσε πολλή πνευματική σαβούρα, και μάλιστα σαβούρα με ύφος χιλίων καρδιναλίων, έτσι Μίμη?

    ReplyDelete
  134. Κύριε Δήμου λέτε:

    «Και ο Κανελλόπουλος είχε ονομάσει την Μακρόνησο: "Νέο Παρθενώνα"».

    Μα ο Κανελλόπουλος έχει απόλυτο δίκιο!!

    Οι πολιτικοί εκφραστές του Πλάτωνα και του Έγελου δημιούργησαν την «Μακρόνησο» για τους πολιτικούς εκφραστές του Καρόλου Μαρξ. Θα μπορούσε βέβαια να συμβεί και το αντίθετο.

    Για τον "λευκό ελέφαντα" που ακούει στο όνομα «Παρθενώνας», μια ολοκληρωτική έκφραση και αποθέωση της πόλης-κράτους, ενός Volksgemenischaft στο οποίο το άτομο δεν έχει καθόλου ατομικά δικαιώματα παρά μόνο πολιτικά καθήκοντα, σας παραπέμπω στο βιβλίο της Ayn Rand «Κοντά στον Ουρανό», εκδ. Ωκεανίδα, Α΄ τόμος, σελ. 23-24.

    «Σκληρή αυτοκριτική» θα αποδεχόμουν ότι έκανε ο Κ. Τσάτσος απλώς και μόνο αν καταδεχόταν έστω να γράψει ή να προφέρει το όνομα Καρλ Πόππερ!!

    ReplyDelete
  135. το θέμα που έχετε επιλέξει σίγουρα χωράει πολύ συζήτηση. αυτό που παρατηρώ είναι ότι όλοι ή οι περισσότεροι είναι εναντίον του "άσπρου ελέφαντα" αλλά τελικά συνεχίζουν να τους αποθεώνουν καθημερινά. είτε ακούγοντας τη μουσική τους στο αυτοκίνητο, είτε διαβάζοντας τα βιβλία τους στο μετρό κ.λπ. Εγώ θα ήθελα να διαφοροποιηθώ λιγάκι και να πω ότι πολλά από τα ονόματα που χρησιμοποιήσατε ως παραδείγματα "μεγάλου καλλιτέχνη" είναι πραγματικά, κατά τη γνώμη μου και με βάση τα αισθητικά μου κριτήρια πάντα, σημαντικοί καλλιτέχνες.
    Εδώ θα ήθελα να θυμίσω την περίφημη εσωστρέφεια που καταλαμβάνει τους έλληνες καλλιτέχνες και τους κάνει να ασχολούνται συχνά με θέματα που ενδιαφέρουν μονάχα εμάς και λίγους ακόμα αλλά όχι το ευρύ κοινό στο εξωτερικό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν πρόκειται για έργα τέχνης άξια λόγου.
    Ετέθη και το ζήτημα των ελληνικών δεδομένων κάτι το οποίο είναι μία πραγματικότητα, ίσως όχι σημερινή αλλά που σίγουρα ίσχυε για ένα μεγάλο διάστημα για το σύνολο της ελληνικής δημιουργίας. Ότι κάποιος "θεωρείται μεγάλος για τα ελληνικά δεδομένα", είναι μία φράση που έχει χιλιοακουστεί. Μήπως λοιπόν είναι αλήθεια; Εγώ τείνω να πιστέψω ότι είναι. Φυσικά αναφέρομαι μόνο σε καλλιτέχνες που ανέπτυξαν το αισθητικό τους κριτήριο δίχως τις πολιτισμικές δυνατότητες που παρέχονταν σε άλλα κράτη του κόσμου. Ο Δημήτρης Μητρόπουλος είναι ένα τρανταχτό παράδειγμα. Για τους έλληνες (όχι για τους νεοέλληνες-ελληναράδες γιατί αυτοί τον μπερδεύουν με τον Τάσο) είναι εμβληματική μορφή αλλά για τους αμερικανούς έχει προ πολλού απαξιωθεί το έργο του. Κι όμως, η πρώτη ηχογράφηση που έκανε η Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης των Συμφωνιών του Μάλερ με τον Μπερστάιν, έναν από τους ανθρώπους που διέβαλλε τον Μητρόπουλο, οφείλεται στον Μητρόπουλο και στην επιμονή του να παίζει αυτά τα, άγνωστα για το αμερικανικό κοινό έργα. Οι συμφωνίες του Μάλερ και σήμερα θεωρούνται έργα υψηλής τέχνης.
    Σας κούρασα και σταματώ, συγγνώμη για το σεντόνι και αν σας πήρα από τα μούτρα από την πρώτη φορά...

    ReplyDelete
  136. Περί έλλειψης της κριτικής στην Ελλάδα:
    Αυτή πράγματι είναι μεγάλη έλλειψη που επιτρέπει να υπάρχουν τόσοι ελέφαντες (άσπροι).

    Περί αναγκαιότητας της κριτικής:
    Στην εποχή μας είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ. Όταν τυπώνονται κάθε χρόνο πάνω από 6.000 καινούργιοι τίτλοι βιβλίων, βγαίνουν χιλιάδες νέοι δίσκοι και εκατοντάδες νέες κινηματογραφικές ταινίες – τι να πρωτοδιαβάσεις, να πρωτοδείς, να πρωτακούσεις, ούτε 7 ζωές ενός γάτου δεν σε φτάνουν…;). Ποιος θα χωρίσει την ήρα από το στάρι;

    Εξ άλλου μην ξεχνάμε και τον βασικό ορισμό της τέχνης: Έργο τέχνης είναι αυτό … που αναγνωρίζουν οι κριτικοί ως έργο τέχνης! (εξ ου και μας προέκυψε μεγάλος ζωγράφος (SIC) και ο Andy Warhol). Οπότε αν οι κριτικοί είναι άτομα χωρίς παιδεία, χωρίς ευαισθησία, χωρίς «κριτική ικανότητα», τα αποτελέσματα είναι αυτά που αντιλαμβανόμαστε όλοι – ή κάποιοι τέλος πάντων…

    Πάντως, και ανεξάρτητα από τα προηγούμενα, (θέλω να) πιστεύω πως κάποιος με αξία, ταλέντο, σε οποιοδήποτε χώρο (συγγραφέας, ηθοποιός, τραγουδιστής, ζωγράφος, κ.λ.π.), αργά ή γρήγορα, θα βρει το δρόμο του…

    ReplyDelete
  137. Kαι πάλι διευκρινήσεις!
    Λ. Ε. δεν είναι κάποιος από μόνος του. Τον κάνουν οι άλλοι. (Ενίοτε βοηθάει και αυτός). Και μπορεί να το πάθει ο οποιοσδήποτε - ακόμα και αξιόλογος.

    Π. χ. συμφωνώ με την Παράγραφο για τον Μακρυγιάννη - και τον ρόλο που έπαιξε εκείνη την εποχή μέσω Σεφέρη. Άλλο αυτό και άλλο η "Μακρυγιαννίτις" που καλλιεργούν δεκαετίες τώρα οι λόγιοι.

    Το ίδιο και ο Θεόφιλος - τέτοιοι ναΐφ υπάρχουν δεκάδες στην ευρωπαϊκή ζωγραφική. Στον χώρο του και στον ρόλο του - ΟΚ. Αλλά όχι και να απορρίπτεται όλη η Δυτική τέχνη στο όνομά του.

    @Κερασιά - τι σχέση έχει ο Ελύτης και η Κική Δημουλα με το θέμα μας;

    Nuwanda - Ο Ελύτης έχει ήδη απορρίψει ο ίδιος ένα μέρος του εργου του (Καλωσύνη στις Λυκοποριές) θα έκοβε και τον "Ανθυπολοχαγό" αλλά πρόλαβε να γίνει σταρ, ξανάγραψε δέκα φορές τις πρώτες συλλογές (κάντε μία παραβολή στους αρχικους και τελικούς Προσανατολισμούς). Και φυσικά κατάστρεψε όλα του τα πρωτόλεια για να μην πάθει το ρεζιλίκι του Καβάφη.

    ReplyDelete
  138. *zoferos mesaionas Συμφωνώ απολύτως για την υπερπροσφορά και ότι θέλεις μια καλή πρόταση μόνο που δεν ξέρω αν οι κριτικοί είναι καλή γι' αυτό. Νομίζω το κριτήριο είναι να ΜΗ διαβάζεις και να ΜΗ βλέπεις αυτό που προτείνουν οι κριτικοί. Εγώ προτιμώ τις προτάσεις φίλων των οποίων το κριτήριο εκτιμώ. ΄Εχω διαβάσει έτσι βιβλία που πράγματι ήταν αξιόλογα ή που μου άρεσαν και από τα οποία σε κάποιο βαθμό ωφελήθηκα.

    ReplyDelete
  139. Bourchas said...
    «Σκληρή αυτοκριτική» θα αποδεχόμουν ότι έκανε ο Κ. Τσάτσος απλώς και μόνο αν καταδεχόταν έστω να γράψει ή να προφέρει το όνομα Καρλ Πόππερ!!"

    Ήταν πολύ αργά γι αυτόν - δεν νομίζω ότι ήρθε ποτέ σε επαφή με την σκέψη του Popper. Ο Τσάτσος σπούδασε στην Χαϊδελβέργη το 25-27 με τον Natorp! Όμως το να γράφει κάποιος στα γεράματά του ότι απέτυχε γενικά και ιδίως σαν φιλόσοφος - θέλει κότσια.

    ReplyDelete
  140. @ΝΔ
    Νόμισα ότι υποστηρίξατε ότι η ύπαρξη «λευκών ελεφάντων» προκαλεί πολιτιστική ασφυξία. Για αυτό και η αναφορά στα πρόσωπα αυτά, που δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν σε τέτοιο περιβάλλον.

    Ζητώ συγνώμη αν δεν κατάλαβα

    ReplyDelete
  141. κ. Δήμου, σας ευχαριστώ για την απάντηση περί Ελύτη.

    Να πω κάτι και για τον Κ. Τσάτσο - όποιος έχει διαβάσει την αυτοβιογραφία του ξέρει ότι αυτός ο (κατά τεκμήριο απόλυτα επιτυχημένος) άνθρωπος απέρριψε δημοσίως μεγάλο μέρος της ζωής του. Πόσοι το έχουν τολμήσει αυτό?

    ReplyDelete
  142. Τελικα, υπάρχουν αποδείξεις, ή έστω σοβαρές ενδείξεις οτι ο Μακρυγιάννης ήταν (και) αρχαιοκάπηλος;
    Διότι λαικιστής και αντι-Καποδιστριακός ήταν σίγουρα...

    Ο μακαρίτης Β.Ραφαηλίδης έιχε γράψει κάτι σχετικό, αλλά δεν ανέφερε πηγές

    ReplyDelete
  143. kerasia said...
    @ΝΔ
    Νόμισα ότι υποστηρίξατε ότι η ύπαρξη «λευκών ελεφάντων» προκαλεί πολιτιστική ασφυξία. Για αυτό και η αναφορά στα πρόσωπα αυτά, που δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν σε τέτοιο περιβάλλον.


    Πράγματι το υποστήριξα αυτό - π. χ. δίπλα στον Ελύτη έβαζαν όλοι τον Ρίτσο (άλλος λευκός - ή κόκκινος αν προτιμάτε - ελέφαντας). Η παρουσία τέτοιων ελεφάντων δυσκόλευε την επιλογή - αλλά δεν την έκανε αδύνατη.

    ReplyDelete
  144. zoferos mesaionas:
    "Περί αναγκαιότητας της κριτικής: Στην εποχή μας είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ. Όταν τυπώνονται κάθε χρόνο πάνω από 6.000 καινούργιοι τίτλοι βιβλίων..."

    Στον επιστημονικό κυρίως τομέα το review αποκτά μια όλο και μεγαλύτερη σημασία. Χρειάζεται πάντα η meta-ανάγνωση που θα βάλει labels στα περιεχόμενα του κάθε βιβλίου και θα τα αντιστοιχίσει στα κατάλληλα keywords...

    ReplyDelete
  145. WHITE ELEPHANTS MADE IN GREECE:

    Ολυμπιακοί αγώνες 2004, ότι έμενιε πίσω, και οι "ολυμπιονίκες" (μόνο στην Ελλάδα χαρακτηρίζονται έτσι μέχρι και οι όγδοοι!)

    Κυπριακό.

    Μακεδονικό.

    Λαϊκή παράδοση, φουστανέλες, λύκεια Ελληνίδων.

    Νταλάρας, Θεοδωράκης, Σαββόπουλος.

    Όττο Ρεχάγκελ.

    Ολυμπιακή Αεροπορία.

    Όσο για ιερές αγελάδες, την Ινδία την τρώμε λάχανο!

    ReplyDelete
  146. Θα πω κι εγώ την καλή μου (άποψη, βλακεία κλπ)
    Νομίζω πως ο Ελύτης είναι εξίσου ελέφαντας γιατί αν εξαιρέσεις τον άψογο χειρισμό της γλώσσας που είχε έκανε τέχνη για την τέχνη (δλδ κάτι να φαίνεται όμορφο κι ας μιλάει για ό,τι να'ναι).
    Επίσης η στάση ζωής του ήταν: Παντρεύομαι μια πλούσια γυναίκα αράζω κολωνάκι και πίνω καφέ μαζί με άλλους "διανοούμενους" "καλλιτέχνες" και γράφω....ε οκ αλλά δεν είναι όλη η ζωή αυτό και ούτε υπάρχουν (δυστυχώς ή ευτυχώς) αρκετές πλούσιες γυναίκες για να γίνουμε όλοι σώγαμπροι και να έχουμε την άνεση να "διανοουμενίζουμε" στα κολωνάκια....
    Κι επειδή μπορεί να λέω και μ....ιες διορθώστε με (χωρίς flaming αν γίνεται....)

    ReplyDelete
  147. Μ'αρέσει που άναψε ο γάτος αυτή τη συζήτηση.Το παν είναι η αμφιβολία να μένει ζωντανή πέρα από άσπρους ελέφαντες, μαύρα φίδια και ό,τι άλλο διαθέτει το ζωϊκό βασίλειο. Αλλιώς ο αγαπημένος μου Βιζυηνός θα είχε παραμείνει άγνωστος 100 χρόνια μετά, ο Καρυωτάκης θα θεωρούνταν μόνο απαισιόδοξος -κάτι που εγώ δεν πιστεύω-, ο Καρούζος δεν θα πέρναγε ποτέ σε μένα, ο Καβάφης θα είχε μείνει στη λήθη της γραφικότητας, ο Καζαντζάκης θα είχε σκεπαστεί μόνο από το Ζορμπά του και δεν θα είχα διαβάσει ποτέ την Ασκητική του και το Φτωχούλη του, δεν θα είχα λατρέψει ποτέ το Βαλαωρίτη στην εφηβεία μου, ο Ελύτης θα ήταν μόνο διαφήμιση του ΕΟΤ για τα νησιά, η Πολυδούρη μια χαροκαμένη του έρωτα και ο Σαραντάρης ένας που δεν ήξερε καλά ελληνικά. Αμφιβολία, αναρώτηση, αμφισβήτηση, αλλιώς θα ποδοπατηθούμε από τους άσπρους ελέφαντες του καθενός. Και κρίση. Να κρίνουμε τα πάντα και πάνω απ' όλα τον εαυτό μας. Μόνο αυτό μας μένει, αλλιώς θα είμαστε άγονες τράπεζες προσωπικών πληροφοριών, χωρίς ενδιαφέρον και ζωή...

    ReplyDelete
  148. έχει πάρει κανείς χαμπάρι ότι δεν υπάρχει πια moderation ή είμαι η μόνη που το ανακάλυψα τόσο αργά;

    ReplyDelete
  149. Μάλλον η μόνη είσαι Σταυρούλα!

    ReplyDelete
  150. @ it is:
    1) Όπως είπε κι ο οικοδεσπότης, "Λευκός Ελέφαντας" δεν είναι κάποιος από μόνος του, τον κάνουν οι άλλοι.
    2) Το ότι αποστρέφεστε τη στάση ζωής ενός καλλιτέχνη δεν αποτελεί αυτόχρημα και κρίση για την αξία του έργου του. Πολλοί μεγάλοι καλλιτέχνες υπήρξαν εξ ίσου μεγάλα καθάρματα άλλωστε.
    3) Έτσι όπως το γράφετε είναι σαν να "ζηλεύετε" που δεν έχετε πλούσια γυναίκα για να "διανοουμενίζετε" στα κολωνάκια, κάτι που νομίζω ότι ΔΕΝ ήταν στις προθέσεις σας.

    ReplyDelete
  151. Χωρίς ένα επιχείρημα τους σκοτώσατε όλους κύριε Δήμου, άσπρους , μαύρους, πράσινους και κόκκινους ελέφαντες.
    Τώρα φαίνονται μεγαλύτερα
    τα ποντίκια ...

    ReplyDelete
  152. @ vrennus

    @ it is:
    1) Όπως είπε κι ο οικοδεσπότης, "Λευκός Ελέφαντας" δεν είναι κάποιος από μόνος του, τον κάνουν οι άλλοι.

    Νόμιζα πως δεν είχε σημασία ο τρόπος "ελεφαντοποίησης" αλλά το αποτέλεσμα (δλδ η ύπαρξη του ελέφαντα)Νομίζω πως ο Ελύτης ανήκει στο club.

    2) Το ότι αποστρέφεστε τη στάση ζωής ενός καλλιτέχνη δεν αποτελεί αυτόχρημα και κρίση για την αξία του έργου του. Πολλοί μεγάλοι καλλιτέχνες υπήρξαν εξ ίσου μεγάλα καθάρματα άλλωστε.

    Εξαρτάται από τα κριτήρια του καθενώς νομίζω. Για μένα παίζει ρόλο στην κρίση μου για κάποιον καλλιτέχνη η στάση ζωής του. Για παράδειγμα αν ένας καλλιτέχνης τραγουδά για τα παιδάκια που πεθαίνουν από AIDS και πείνα και ο ίδιος τρώει τον άμπακο, παίρνει ναρκωτικά κτλ όσο όμορφα και να είναι τα τραγούδια του και "έντεχνα" θα τα απορρίψω. Το παράδειγμα ενδεχομένως όχι απόλυτα επιτυχές αλλά ελπίζω να έγινα σαφής. και δεύτερον και πάλι αυτός είναι ο δικός μου τρόπος κρίσης.


    3) Έτσι όπως το γράφετε είναι σαν να "ζηλεύετε" που δεν έχετε πλούσια γυναίκα για να "διανοουμενίζετε" στα κολωνάκια, κάτι που νομίζω ότι ΔΕΝ ήταν στις προθέσεις σας.

    Κοίτα να δεις....κάθε τι έχει και τα καλά του και τα κακά του (λολ λολ) Όχι δε θα ήθελα να αράζω και να διανοουμενίζω αλλά αν είχα τις συνθήκες ανεξαρτησίας (από θέματα βιοπορισμού) που είχε ο Ελύτης πέρα από το διάβασμα (που φαντάζομαι πως διάβαζε αρκετά ο άνθρωπος) θα προσπαθούσα να προβώ και σε κάποιες πράξεις (μη με ρωτήσεις ακριβώς τι γιατί δεν έχω έτοιμη απάντηση απαιτεί ψάξιμο και τις συνθήκες που λέμε/λέω). Επίσης το διάβασμά μου θα είχε άλλο προσανατολισμό ενδεχομένως πιο πρακτικό. (Μεταξύ μας αν είναι και όμορφη και πλούσια και έξυπνη δε νομίζω πως θα με/μας χάλαγε!!!! Μην είμαστε και αχάριστοι :PPPPP)

    Πεμ Ιουλ 20, 03:21:44 μμ

    ReplyDelete
  153. Πάντως το επίπεδο ανέβηκε κατά πολύ σήμερα, αυτό είναι υπέροχο!
    Άντε, κι άλλο, κι άλλο!

    Το καλύτερο κείμενο ως τώρα, κατά τη γνώμη μου, αυτό της Παραγράφου στις 12.34. Ευχαριστούμε.

    (Τώρα θα σας αφήσω και θα πάω τα πιτσιρίκια στη Σακίρα. Καλή συνέχεια.)

    ReplyDelete
  154. πυροτεχνουργoς said...
    Χωρίς ένα επιχείρημα τους σκοτώσατε όλους κύριε Δήμου, άσπρους , μαύρους, πράσινους και κόκκινους ελέφαντες.

    Χωρίς ένα επιχείρημα με ακυρώσατε εντελώς - και τα 60 μου βιβλία και τα άρθρα μου και τις χιλιάδες σελίδες στο Internet.

    Επιχείρημα για την ύπαρξη Ά. Ε. δεν νομίζω πως χρειάζεται - όλοι εδώ τους βλέπουν. Για να αναπτύξω για τον κάθε ένα τους χωριστά επιχειρήματα χρειάζονται τόμοι - που εν μέρει τους έχω γράψει, αλλά βέβαια δεν χωράνε σε ένα ποστ.

    ReplyDelete
  155. @it is
    Ο Ελύτης είναι (όπως και ο Καβάφης) ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές σε παγκόσμια κλίμακα - και σε αυτό το επίπεδο δεν συζητάμε πια για Α. Ε. Αν μερικοί τον βλέπουν έτσι, αυτό δεν αλλάζει τίποτα στην ουσία.

    Τα όσα γράφετε για την προσωπική του ζωή είναι απλώς ανόητα. Ήταν ένας σκληρά εργαζόμενος άνθρωπος - ποτέ δεν έχω ζήσει εμμονή και αφοσίωση σαν την δική του. Κάθε βράδυ, σε όλη του την ζωή, εγραφε κι έσβηνε μέχρι να ξημερώσει. Πως νομίζετε πως βγαίνει ένα τέτοιο έργο;

    ReplyDelete
  156. Α και συμπληρώνω ο Ελύτης δεν παντρεύτηκε ποτέ (ούτε πλούσια ούτε φτωχή γυναίκα). Είχε ένα μικρό οικογενειακό εισόδημα από το οποίο ζούσε πολύ περιορισμένα σε ένα δυαράκι.

    ReplyDelete
  157. Υπάρχουν αρκετοί "μεγάλοι" και παγκόσμιου βεληνεκούς καλλιτέχνες που πέρα από το γράψιμό τους είχαν να σκεφτούν και το βιοπορισμό τους. Αυτό που είπα ήταν πως ο Ελύτης δε χρειάστηκε ποτέ να ανησυχεί για κάτι τέτοιο.

    Επίσης υπάρχουν νομπελίστες οι οποίοι εμένα μπορεί να μη με εκφράζουν και άλλοι μη-νομπελίστες που να με εκφράζουν (και που να άξιζαν ένα νόμπελ αλλά ποτέ δεν το πείραν).

    Είπα δε, πως είμαι ανοιχτός σε διορθώσεις.
    Επίσης είπα πως το έργο του είναι αξιοθαύμαστο για το χειρισμό της γλώσσας και προσθέτο και για τη δημιουργία ζωντανών εικόνων.

    Αυτό που δε μου αρέσει είναι πως ποτέ δεν ασχολήθηκε με κάτι πέραν του "οραίου". Επίσης γνώμη μου είναι πως η τέχνη οφείλει να είναι στρατευμένη και απ'οτι ξέρω ο Ελύτης πίστευε το αντίθετο. ΄

    ReplyDelete
  158. Ααααχ γκουρού μας (ωχ, καλά ντε! Μη βαράς! Ξέχασα πως δε μας χωνεύεις! ΛΟΛ!)

    Μαζί με τον vrennus με προσγειώσατε, ως ιπτάμενη αισιόδοξη νότα μες το νεκροταφείο λευκών ελεφάντων... (ε?)

    (μούμπλε-μούμπλε... Ο Καζαντίδης μήπως ήταν απλός σκέτος γκρι ελέφαντας με λεύκη? χμμμμ....)

    I'm blue!

    Και μου τα λέτε τώρα, που μου τελείωσαν τα Prozac! Πάω τότε να ρίξω την τράπουλα της Κατίνας (από τις Μάγισσες... σετάκι...) να δω αν θ'αντέξω τέτοια μαυρίλα ή θα συνεχίσω να σχολιάζω!

    Σκααατά!

    (χμ, κάτσε να κάνω copy-paste το "σκατά" στα περιθώρια της οθόνης...)
    :)

    ReplyDelete
  159. Απ'ότι ξέρω εγώ (τώρα βέβαια το θυμάμαι από τα βιβλία του λυκείου που μπορεί να είναι και άσχετα) είχε δύο γυναίκες στη ζωή του (όχι ταυτόχρονα) εκ των οποίων η μία όχι Ελληνίδα (αν θυμάμαι καλά Αμερικανή??) που και οι 2 ήταν αρκετά πλούσιες.

    ReplyDelete
  160. it is said...
    Επίσης γνώμη μου είναι πως η τέχνη οφείλει να είναι στρατευμένη και απ'οτι ξέρω ο Ελύτης πίστευε το αντίθετο.

    Όχι μόνον ο Ελύτης αλλά η συντριπτική πλειοψηφία και των δημιουργών και του κοινού. Η στρατευμένη τέχνη είναι κατά 99% κακή τέχνη. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

    Η μεγάλη τέχνη αυτόματα στρατεύεται στον άνθρωπο. Ο Ελύτης με το "'Αξιον Εστί" έδωσε το μεγάλο επικό ποίημα του νεότερου Ελληνισμού - λίγο είναι αυτό;

    ReplyDelete
  161. it is said...
    Απ'ότι ξέρω εγώ (τώρα βέβαια το θυμάμαι από τα βιβλία του λυκείου που μπορεί να είναι και άσχετα) είχε δύο γυναίκες στη ζωή του (όχι ταυτόχρονα) εκ των οποίων η μία όχι Ελληνίδα (αν θυμάμαι καλά Αμερικανή??) που και οι 2 ήταν αρκετά πλούσιες.

    Τον μπλέξατε με τον Σικελιανό...

    ReplyDelete
  162. Αν πω πως φοβάμαι πως το Άξιον Εστί ήταν καιροσκοπικό θα ακούσω πολλά το καταλαβαίνω αλλά θα το πω.....
    Ναι μάλλον τον μπέρδεψα με τον Σικελλιανό συγγνώμη.
    Το βουλώνω τώρα και κακώς εξέφερα άποψη αδαής ων :(
    Ψήνομαι να σβήσω τα comments μου αλλά θα ήταν δειλό εκ μέρους μου και καλύτερα να τα αφήσω να μου θυμίζουν και τη βλακεία μου......
    Αυτά (παρά ταύτα δεν τον πάω τι να κάνω??)

    ReplyDelete
  163. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  164. @ it is

    Η ειλικρινής αυτοκριτική είναι παλικαριά.

    Μην τις σβήσετε.

    Με αγάπη

    Παράγραφος

    ReplyDelete
  165. Ο Σεφέρης τα είχε 'ψάλλει" στο Θεοδωράκη όταν αυτός έγραφε τα επαναστατικά του: θα καταντήσεις να γράφεις εμβατήρια!

    Αλήθεια, σε υγιείς κοινωνίες πόσο γνωστά (άρα, διαχρονικά) είναι τα εμβατήρια και πόσο τα άλλα, πραγματικά διαχρονικά τραγούδια;

    Αλλά επιτρέψτε μου να πω ότι το ξεκαθάρισμα των διανοητικών μας μνημείων είναι άκρως ερεθιστικό θέμα – ας μην το αφήσουμε. Στη Φινλανδία, που τη γνωρίζω καλά, έχουν σαν εθνικό συγγραφέα κάποιον ονόματι Agricola – παγκοσμίως άγνωστο. Ο λόγος; το ότι ήταν ο πρώτος που έγραψε στα φινλανδικά. Εδώ υπάρχει ζουμί: η Φινλανδία ήταν πάντοτε κάτω από τους Σουηδούς ή από τους Ρώσους. Όταν λοιπόν (το 1918 αν δεν απατώμαι) κήρυξαν την ανεξαρτησία τους, έπρεπε με κάποιον τρόπο να δηλώσουν την εθνική τους υπόσταση. Και μέσα σε λίγα χρόνια, δημιούργησαν τη μεγαλύτερη συλλογή λαογραφικών σκευών ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ! Έχεις χύτρα και είσαι από χωρίο; στο μουσείο!

    Να, τέτοιες υπερβολές βιώνουμε κι εμείς και άλλα κράτη. Παράπλευρες ασθένειες του έθνους-κράτους.

    (Όχι αποκλειστικά: ο Ρίτσος δεν είναι απόδειξης του έθνους μας αλλά μάλλον ανάγκη μιας ομάδος της Ελλάδος να αποδείξει ότι έχει πνευματικούς ανθρώπους: της Αριστεράς. Και για όποιον του αρέσει να παίζει με τα παράδοξα, γιατί αποδεικνύουν πολλά, ο Ελύτης ουδέποτε ένιωσε άσχημα με το μπουζούκι στη μελοποίησή του από τον Θεοδωράκη. Ο Ρίτσος όμως, παρότι λαϊκός και αριστερός και κοντά στον εργάτη, εξοργίστηκε. Ήθελε συμφωνικές, όμποε και μαέστρους.)

    ReplyDelete
  166. ΤΙ ΩΡΑΙΑ πΟΥ ΑΝΕΒΗΚΕ ΤΟ ΕπΙπΕΔΟ!!!

    ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ ΣΤΟ 20000006 !!!

    ΕΓΩ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΣΟΒΑΡΗ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ πΟΥ ΞΕΡΩ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΤΟΥ πΡΩΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΜπΛΟΚ. ΕΧΕΤΕ ΔΕΙ ΤΑ ΜΟΝΤΕΛΑΚΙΑ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ;

    ΑΝ ΟΧΙ ΔΕΙΤΕ ΛΙΓΟ fashion tv ( ξανάρχονται στην μόδα με δίμετρες ρωσίδες αυτη την φορά για να μην τρομάξουμε αλλά για να... )


    :))

    ReplyDelete
  167. "Ψήνομαι να σβήσω τα comments μου αλλά θα ήταν δειλό εκ μέρους μου και καλύτερα να τα αφήσω να μου θυμίζουν και τη βλακεία μου......"

    Τα λάθη είναι όχι μόνο ανθρώπινα, αλλά μερικές φορές και αναγκαία. Εάν δεν είχες κάνει αυτό το ασήμαντο λάθος, δεν θα μαθαίναμε τίποτα, από τη διευκρίνηση.

    Λοιπόν, πάει ένας που ας πούμε (για συντόμευση) έχει ποιητικό ταλέντο 97/100 και παντρεύεται και κάνει παιδιά και δεν έχει καιρό να γράψει, και πάει ο άλλος με ταλέντο 70/100 και όλη του τη ζωή την αφιερώνει στο γράψιμο, γράφει και δοξάζεται.
    Μπορεί αυτό να ακούγεται "άδικο", αλλά δεν είναι. Στην πραγματικότητα, είναι δικαιότατο (ο καθένας διάλεξε τι να κάνει). Εκείνο όμως που είναι "άδικο" για όλους, είναι να νομίζει ο κόσμος ότι ο 70/100 είναι η απόλυτη αυθεντία... απορρίπτοντας έτσι εκ των προτέρων κάθε άλλη προσπάθεια, ή κάθε άλλη ιδέα, ή και πιθανότητα.

    Αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ. Δηλαδή, εάν η επιστήμη μας και η κοινωνία μας θα μπορούσε να ήταν 1000 χρόνια μπροστά, εάν, λόγω τυχαίων γεγονότων, κάποιοι άλλοι ήταν οι μπροστάρηδες σ' αυτούς τους τομείς... κάποιοι άλλοι που διάλεξαν να κάνουν άλλα πράγματα.

    Λευτέρης

    ΥΓ. Εκείνο που βλέπω διάχυτο σ' αυτό το blog, είναι μια υποβόσκουσα συναίσθηση και ιδέα του τύπου "είναι δίκαια η ζωή"; (για παράδειγμα "είναι δίκαια η ύπαρξη των λευκών ελεφάντων;").

    Η απάντησή μου σ' αυτό είναι ότι η ζωή δεν έχει καμία σχέση με δικαιοσύνες. Η όποια δικαιοσύνη είναι ανθρώπινο δημιούργημα που εξυπηρετεί lifestyles και κοινωνική οργάνωση. Καθένας μπορεί και πρέπει να κάνει τη ζωή του "όσο το δυνατόν δικαιότερη", ναι, στο μέτρο του δυνατού, αλλά απόλυτη δικαιοσύνη δεν υπάρχει, οπότε και η κατασκευή ουτοπικών κοινωνιών θα μείνει πάντα στη σφαίρα της φαντασίας. Δεν θα μπορούσε η ζωή να είναι δίκαιη, διότι είναι πεπερασμένη, περιορισμένη. Εάν γεννηθείς σε βουνό στο Αφγανιστάν, τι δικαιοσύνη υπάρχει για σένα σε σχέση με τον άλλο που γεννήθηκε δίπλα στο Χάρβαρντ;
    Όσο και να το σκέφτομαι αυτό το θέμα, απ' οποιαδήποτε προοπτική, τόσο οι σκέψεις μου φτάνουν σε αδιέξοδο, άρα κάτι δεν κάνω καλά. Φτάνω σε κάποια συμπεράσματα, αλλά όχι σε απολυτότητες. Κι αυτό είναι καλό. Διότι, εάν φτάσει κανείς σε συμπέρασμα, αυτό απλά σημαίνει ότι βαρέθηκε να συνεχίσει.
    (εγώ βέβαια έχω και το stayfree που καραδοκεί σε κάθε γωνία του λαβύρινθου... οπότε η αναζήτηση δεν είναι και τόσο βαρετή).

    ReplyDelete
  168. Πάντως για να γράφει κανείς "σκατά" στο περιθώριο των γραπτών του μπορεί να έχει πολλές αιτίες... Δεν υπεισέρχομαι σε λεπτομέρειες... Καταλαβαίνετε...

    ReplyDelete
  169. Χαίρετε!

    Εχει πολλή πλάκα να κοιτάς θάλασσα και ξαφνικά να στη βαράει για λίγο μπλογκ απ'το γνωστό. Να πίνεις μπύρες (τώρα τις κερνάμε και σαν "μπράβο"; Ωραία!)και να λες κάτσε να δω τι έγραψε ο Ντον. Να γυρνάς κουρασμένος απ'την ξεκούραση & το άραγμα και το φαί (ο ορισμός των διακοπών για μένα) και να διαβάζεις λίγο την παρέα -ποιά παρέα; Ολο καινούριους βλέπω, παλιούς με νέα νικς δηλαδή και μερικούς όντως καινούριους... Και τους παλιούς να... αγαπάνε αλλήλους με λίγο παραπάνω φόρα! Να ξεχέζεσαι με όσους έμειναν πίσω και σε γκαντεμιάζουν που έφυγες και ό,τι παει στραβά να στο ρίχνουν εσένα, και να λες μωρέ τώρα να σας κάνω ρόμπα στο πανελλήνιο αλλά σας λυπάμαι...

    Να ρίξω κι εγώ την ψήφο μου; Θάνος Μικρούτσικος. Επί Πολιτισμού.

    Να πάω γκασταρμπάϊτ καλύτερα!

    Να πω και Πάγκαλος ή θα κάτσει επάνω μου; Ασε.

    Ει, Θεά, σεντονάκι;

    Κι οι ελέφαντες έχουν ψυχή!
    ;)

    Συμφωνώ με το "κράχτες", τι θα κάναμε χωρίς κράχτες;

    Σημ: έχω και Warhol original στην γκαλερί της δουλειάς, να σε πάω μια βόλτα;
    ;)))

    ReplyDelete
  170. Καλησπέρα!
    Είναι ώρα μου φαίνεται να το πω!
    Είναι και εδώ θέμα παιδείας.
    Δηλαδή νομίζω πως πάλι από εμα΄ς εξαρτάται τι θέση θα πάρει ο κάθε δημιουργός και το έργο του!
    Μια χαρά κοριτσάκι η Καλομοίρα αλλά δεν θα την κάνουμε και εθνική τραγουδίστρια!
    Ο συμπαθής σε μένα Σαββόπουλος κάποια στιγμή είχε πει το εξής νομίζω σπουδαίο: ΝΑ ΓΛΕΝΤΑΤΕ ΠΑΙΔΙΑ. ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΚΑΚΟ.
    Και πάλι Σαββόπουλος όταν τον ρώτησαν γιατί βγήκε στα γενέθλια του από την τούρτα η Καλομοίρα απάντησε: Και ποιός θέλατε να βγει ο Θεοδωράκης????
    Απίστευτος????

    ReplyDelete
  171. Θέλω να πω οτι μια χάρα είναι κάποια πράγματα αρκεί να μην τους δίνουμε μεγαλύτερη αξία από αυτή που έχουν!

    ReplyDelete
  172. Με έχει πιάσει λογοδιάροια!
    Ήθελα να σχολιάσω και τον it is αλλά το μάζεψε μόνος του οπότε αποσύρω!

    ReplyDelete
  173. lefteris kritikakis said:
    "Εάν γεννηθείς σε βουνό στο Αφγανιστάν, τι δικαιοσύνη υπάρχει για σένα σε σχέση με τον άλλο που γεννήθηκε δίπλα στο Χάρβαρντ;"

    Υπεραπλουστεύεις βάζοντας δίπλα δίπλα δύο ακραίες περιπτώσεις. Αυτά δεν είναι επιχειρήματα!

    ReplyDelete
  174. Μάλλον δεν είμαι συγγραφικό ταλέντο, το σχόλιό μου δεν έκανε καμμία εντύπωση και ας έγραψα για πιθανούς άσπρους ελέφαντες σε μουσική και πολιτική )-:
    Τυχεροί ταλαντούχοι μπλόγκερ :-)

    ReplyDelete
  175. righttochange said...
    Μάλλον δεν είμαι συγγραφικό ταλέντο, το σχόλιό μου δεν έκανε καμμία εντύπωση και ας έγραψα για πιθανούς άσπρους ελέφαντες σε μουσική και πολιτική )-:

    Μα συνήθως γράφουν όταν διαφωνούν - τι περιμένατε να σας πούνε μπράβο;

    ReplyDelete
  176. Η Καλομοίρα βγαίνει από τούρτες και όλοι το ξέρουμε - κάποιος Θεοδωράκης όμως, έτσι όπως τον έχουμε, μπορεί να μας προκύψει πάνω σε τίποτα τανκς - ή έστω, κάτω από κάτι πολύ περίεργες σημαίες και λάβαρα.

    Κι άντε μετά να βγάλεις άκρη.

    Άσε που την Καλομοίρα την πληρώνει η ιδιωτική πρωτοβουλία (ΑΝΤ1). Τους άλλους όμως; (Ρίτσο σε νταμάρια κουλτούρα καφενείου);

    Να πω, έτσι για την ιστορία, ένα στίχο από το Ρίτσο που με είχε συγκινήσει (από το 'Εμβατήριο του Ωκεανού'):

    Οι γέροι ναυτικοί
    που δεν έχουν καϊκι, που δεν έχουν πια δύχτια
    κάθονται στο βράχο
    και καπνίζουν την πίπα τους
    ταξίδια, σκια και μετάνοια.
    Όμως εμείς
    δεν ξέρουμε τίποτα
    απ' τη στάχτη στη γεύση του ταξιδιού


    Αχ, αυτή η "στάχτη στη γεύση του ταξιδιού"!

    Αυτό που απομένει μετά που 'καίγεσαι' στη ζωή - και στα ταξίδια. Η στάχτη στη γεύση - η δική σου γεύση. Στο 'Μετά". Πόσες σκέψεις!

    Να πω, τέλος, ότι ο μεγαλύτερος λευκός ελέφας ΟΛΩΝ ΤΩΝ (ελληνικών) ΕΠΟΧΩΝ, είναι η ελληνική εκκλησία.

    ReplyDelete
  177. yannis h said:
    "Αυτό που απομένει μετά που 'καίγεσαι' στη ζωή - και στα ταξίδια. Η στάχτη στη γεύση - η δική σου γεύση. Στο 'Μετά". Πόσες σκέψεις!"

    Αφού καταθέτεις μια προσωπική επίγνωση σου λέω ότι η βιασύνη του να τα ζήσεις όσο το δυνατό και περισσότερα και γρήγορα φέρνει πολλά δυσάρεστα. Και η είσοδος στην εργασία αργότερα είναι τροχοπέδη στην "ανάρρωση".

    ReplyDelete
  178. "Στην Ελλάδα είμαστε... Άντε να αποδείξεις πως δεν είσαι ελέφαντας!", που λέει και το ανέκδοτο...

    Άσπρος ελέφαντας...

    ReplyDelete
  179. Γεια χαρά σε όλους!
    Τρεις κουβέντες πριν να φύγω για δουλειά:

    Συνήθως ο "χρόνος είναι αυτός που αποκαλύπτει" ποιός είναι λευκός ελέφαντας και ποιός όχι...Δώστε σ΄ολους καμια 200ετία και το ξεκαθάρισμα γίνεται.
    ΄
    Ενώ μ'αρέσει αυτή η στάση αμφισβήτησης των πάντων-λόγω χαρακτήρα ίσως, χρειάζετε και μέτρο, μην τα ισοπεδώσουμε και όλα!

    Όσον αφορά την τέχνη, διαφωνώ με κάποιον που είπε πως η προσωπική ζωή του καλλιτέχνη έχει σημασία. Τα μεγάλα έργα δημιουργούνται άσχετα από τον "χαρακτήρα" του κάθε δημιουργού, είναι άλλο το "state of mind", kάποιου όταν δημιουργεί και άλλο στην καθημερινότητα.

    Και τέλος...έλεος, όχι και η τέχνη στρατευμένη...λίγη ομορφιά δεν βλάπτει, ειναι ένα κομμάτι αυτού του κόσμου, και είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε για λογής πρακτικά και πεζα θέματα...Μου έρχεται στο μυαλο ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός, ή αυτή η τέχνη που είχε κρεμάσει ο Σαντάμ σ' όλο το Ιράκ...

    Υ.Γ. Ξέρω πως αυτά είναι θέματα που χωρουν πολλή κουβέντα αλλά είπα να πω και εγώ την ταπεινή μου γνώμη έστω και βιαστικά...

    ReplyDelete
  180.  Και ο Θεόφιλος μεγάλος ζωγράφος;

    Όταν ο διευθυντής των καλλιτεχνικών εκδόσεων του MIT, Roger Connover, ήρθε στην Ελλάδα (πριν 3 χρόνια), δυο καλλιτέχνες που είδε του έκαναν εντύπωση. Ο Ακριθάκης και ο Θεόφιλος.

    Προσπάθησε μάλιστα να οργανώσει έκθεση με έργα του τελευταίου, αλλά δεν κατάφερε να συννενοηθεί με τους δημοσίους υπαλλήλους υπεύθυνους στην Μυτιλήνη για το έργο του.

    Τέλος πάντων, τι σημαίνει ακριβώς η ερώτηση;
     Είναι ο τελώνης Ρουσσώ "μεγάλος ζωγράφος;" 

    ReplyDelete
  181. @doncat

    Αυτό ήταν ερώτηση του Trivial Pursuit καλέ...

    Το αποσαφήνισα κιόλας, αλλά προφανώς, όπως με μπέρδεψες με τη houlia, έτσι δεν διάβασες και προσεκτικά το σχολιάκι!

    :)

    Μπορεί να το έχεις προσέξει σε άλλο σχόλιό σου παρακάτω, αλλά μόλις μπήκα και άρχισα να διαβάζω τα χθεσινά σχόλια, to keep track. Εν πάση περιπτώσει, αυτό είναι όντως ερώτηση στο Trivial Pursuit.

    Καλησπέρα!

    ReplyDelete
  182. Kαι για όσους δεν γνωρίζουν το παιχνίδι, στο Trivial Pursuit, σωστή θεωρείται η απάντηση του Trivial. Και ας μην είναι σωστή!

    Σε ορισμένες περιπτώσεις δε, έχουν έρθει φίλοι, με γραμμένα επιχειρήματα, για να αποδείξουν στην ομάδα ότι το Trivial έχει λάθος.

    Το Trivial λοιπόν έχει ως απάντηση τον Ρίλκε. Απλώς το διασαφηνίζω!

    Φιλιά σε όλους!

    aphro, δεν το έχω παίξει ποτέ το συγκεκριμένο παιχνίδι, αλλά καλή ιδέα φαίνεται, ειδικά τις κρύες χειμωνιάτικες μέρες, που μαζευόμαστε διάφοροι ξεκούδουνοι σε σπίτια. I'll take you up on this one!

    ReplyDelete
  183. @nikos dimou
    Δεν ξέρω! Σίγουρα είναι και η μικρή ματαιοδοξία που μας διακατέχει όλους μας (ο άλλος άσπρος ελέφαντας: Δεν επιζητούμε την αναγνώριση- Απλώς οι άλλοι μας την δίνουν "φυσικά" και εάν δεν το κάνουν μουτρώνουμε.) Είναι και τοι ξενύχτι για την συγγραφή...
    Σοβαρότερα τώρα: Θα μπορουσαν να υπάρξουν συμπληρώματα, κριτική στην θέση αυτή ενδεχομένως και διαφωνία, όχι για την διαφωνία αλλά με επιχειρήματα.
    Πάντως, θα πρέπει να προσέξουμε, μην μετατρέψουμε και το μπλογκιν σε λευκό ελέφαντα!
    Συγγνώμη, εάν έπιασα πολύ χώρο!

    ReplyDelete
  184. Αγαπητέ Δήμου, επίτρεψέ μου να μην σε ακολουθήσω στον κατήφορο των προσωπικών αήθων επιθέσεων, διότι ως εξ ιδιοσυγκρασίας, αλλά και κοινωνικής παιδείας, δεν το θέλω, και δεν το μπορώ. Πολύ λίγα και καίρια επί της ουσίας. Είσαι ευφυέστατος, και αυτό είναι γνωστό στην δημόσια ελληνική σκηνή εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά και εμένα δεν μ’ αρέσει οι έξυπνοι να με λογαριάζουν και να μου φέρονται ως βλάκα.
    Νίκος Δήμου: «Τα δύο κείμενα τα οποία αναφέρεις αναλύουν τις απόψεις του Ελύτη και του Σεφέρη (η γενιά του 30 που λέγαμε) για τον Θεόφιλο και τον Μακρυγιάννη - και όχι τις δικές μου.»
    Οποιοσδήποτε λογικός και με τον κοινό νουν άνθρωπος διαβάσει το κείμενό σου θα καταλάβει ξεκάθαρα και απερίφραστα πως δεν αναφέρεις μόνον αλλά και ασμένως υιοθετείς τις απόψεις των Ελύτη και Σεφέρη για τον Θεόφιλο και τον Μακρυγιάννη, τους οποίους μάλιστα αναγορεύεις σε «κλασσικούς αυτοδίδακτους»! Ε, δεν μπορεί οι κλασσικοί αυτοδίδακτοι ενός έθνους να είναι ταυτόχρονα και άσπροι ελέφαντες του έθνους αυτού! Μην υποτιμάς λοιπόν τόσο βάρβαρα το λίγο μυαλουδάκι που χάρισε και σε μας ο άγιος Θεός.
    Νίκος Δήμου: «Το ότι όταν διαβάζεις τον Ελύτη για το Θεόφιλο βλέπεις αλλιώς τον ζωγράφο αυτόν είναι έπαινος στον Ελύτη και όχι στον Θεόφιλο.»
    Φυσικά και είναι έπαινος για τον Ελύτη, αλλά γιατί; Διότι σε κάνει να τον βλέπεις (τον Θεόφιλο και τους άλλους) τέτοιους «όπως τους αλλάζει σε εαυτούς τους η αιωνιότητα». Ε, δεν νομίζω πως θα ήταν δυνατόν η αιωνιότητα θα έκανε τον κόπο να ασχοληθεί με οποιουσδήποτε άσπρους ελέφαντες, ώστε να τους «αλλάξει» σε εαυτούς τους! Αγαπητέ Δήμου, έλεος…
    Νίκος Δήμου: «Και το ότι τόσο ο Μακρυγιάννης όσο και ο Θεόφιλος ήταν αυτοδίδακτοι είναι γεγονός (αλλά δεν σημαίνει πως είναι τόσο μεγάλοι όσο τους θέλησαν).»
    Και ποιοι τους θέλησαν τόσο (μα τόσο…) μεγάλους; Ο Σεφέρης και ο Ελύτης. Ας όψωνται λοιπόν αυτοί οι απαράδεκτοι εκτροφείς των άσπρων ελεφάντων.
    Νίκος Δήμου: «Δεν υπάρχει λοιπόν ΙΧΝΟΣ παλινωδίας. Αλλά και αν υπήρχε δεν θα με πείραζε. Μόνον οι ηλίθιοι δεν εξελίσσονται και δεν αλλάζουν γνώμη.»
    Όχι ίχνος παλινωδίας υπάρχει, αλλά ο φούρνος του Χότζα αυτοπροσώπως! Και φυσικά αυτό είναι ΑΠΟΛΥΤΑ θεμιτό και νόμιμο. Με μία προϋπόθεση: Να δηλώνεται με σαφήνεια, να ομολογείται και (ει δυνατόν) να εξηγείται επαρκώς. Αυτό θα πει σέβομαι τους αναγνώστες μου και του συνομιλητές μου. Όχι να περνάει στο ντούκου και στην λούφα!
    Νίκος Δήμου: «Την συνοικία Μακρυγιάννη την ξέρετε; Όλη δική του ήταν! Από που; από την τοκογλυφία - ήταν ο πρώτος στην Αθήνα...»
    Το έχω ακούσει από παλιά αυτό το χαριτωμένο παραμύθι, αλλά κανείς δεν μου έδωσε στοιχεία γι’ αυτό. Αλλά, και έτσι να είναι, νομίζω πως οφείλουμε να έχουμε περισσότερο σεβασμό ακόμη και στα σφάλματα ενός άνθρωπου που και το σύνταγμά μας του χρωστάμε, και ολόκληρος ήταν μια πληγή από τα δεκάδες τραύματα που κουβαλούσε στο καθημαγμένο κορμί του, και τον βασάνιζαν καθημερνώς μέχρι θανάτου, στον αγώνα ΤΟΥ για την ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ λευτεριά.
    Για να καταλάβεις τι εννοώ ως σεβασμό θα παραθέσω το ρεπορτάζ των Νέων από την μέρα της παρουσίασης των απομνημονευμάτων, που επρόκειτο να διανείμει δωρεάν (και ήδη διένειμε) η παραπάνω εφημερίδα. Για να δούμε και τι λένε, τελος πάντων, και οι ειδικοί για την συγγραφική αξία του Μακρυγιάννη:
    «Ως «μεγάλο Έλληνα με γενναία ματιά και δυνατό, χυμώδη λόγο», χαρακτήρισε τον Στρατηγό Μακρυγιάννη ο ιστορικός Βασίλης Παναγιωτόπουλος. Και ο κριτικός των «ΝΕΩΝ» Κώστας Γεωργουσόπουλος μίλησε για «συγγραφέα ήθους, ειλικρινή, ατόφιο, ολοκληρωμένο»…
    «"TA NEA" έμπρακτα αποκαθιστούν μια δικαιοσύνη», είπε από την πλευρά του ο Κώστας Γεωργουσόπουλος…. Για τον ίδιο τον Στρατηγό σημείωσε ότι «δεν ήταν λογοτέχνης», με την έννοια εκείνου που ασχολείται συστηματικά και με σχέδιο με την πεζογραφία. «Ούτε ήταν, ως πολίτης, χωρίς ελαττώματα. Είναι γνωστό ότι την περιουσία του την απέκτησε από την τοκογλυφία. Ωστόσο το έργο του είναι ειλικρινές, ατόφιο, είναι κατάθεση ψυχής. Και διαθέτει βαθιά ριζιμιά συνείδηση ελληνικότητας… Ας μην ξεχνάμε τι οδήγησε τον Μακρυγιάννη να γράψει. Όπως ο ίδιος λέει, είδε στο Ναύπλιο να ζητιανεύει η χήρα του ανθρώπου που πήρε τ' Ανάπλι και σκοτώθηκε επί των επάλξεων! Και αποφάσισε να μάθει γράμματα και να γράψει, για να πει τι κατά τη γνώμη του πήγε στραβά». "TA NEA" Πέμπτη 30 Μαρτίου 2006
    Αρ. Φύλλου 18500.
    Και κλείνω με την κλασσική ρήση του Σεφέρη για τον στρατηγό: «Ο Μακρυγιάννης είναι ο πιο σημαντικός πεζογράφος της νέας Ελληνικής Λογοτεχνίας, αν όχι ο πιο μεγάλος, γιατί έχομε τον Παπαδιαμάντη.» Συγγνώμη που το σεντόνι άπλωσε τόσον πολύ, αλλά πρέπει και να βάζουμε τα πράγματα στην θέση τους καμιά φορά…

    ReplyDelete
  185. Και του Καρατζαφέρη ο λόγος χυμώδης είναι δεν σημαίνει οτι είναι και μεγάλος!

    ReplyDelete
  186. @doncat

    βεβαίως τώρα που ξαναδιαβάζω το σχόλιο που έγραψα χθες, αναγνωρίζω ότι δεν διευκρίνησα ότι αυτό ήταν η απάντηση της καρτούλας του Trivial, κι όχι δική μου... Οπότε, δικό μου το ατόπημα.

    Μια γενική παρατήρηση, μετά από μια ταχύτατη ανάγνωση του συνόλου σχεδόν των σχολίων: Πως πραγματικά μπορεί κανείς να έχει τόσο καθαρή άποψη και εικόνα για το "ποιόν" ενός δημοσίου προσώπου που δεν έχει ποτέ στη ζωή του ούτε καν συναντήσει, αλλά γνωρίζει μόνο αποσπασματικά, μέσω του έργου του;

    Εδώ οι ίδιοι μας οι φίλοι και πολλές φορές παρεξηγούν τα κίνητρα και τις προθέσεις μας, σε ζητήματα μικρά, μικρούτσικα... Και προκύπτουν μεγάλες παρεξηγήσεις (Εγινε παρεξήγηση, κι εξήγηση δεν δώσαμε, το φίλο μας προδώσαμε, μια δύσκολη στιγμή, που τραγουδούσε και η Μελίνα.)

    Πόσο μάλλον λοιπόν σε περιπτώσεις όπου μιλάμε για προσωπικότητες εκτεθειμένες μεν, αλλά χωρίς ωστόσο να έχουμε εμείς οι ίδιοι, οι πολλές φορές κρίνοντες, την ευκαιρία να αντιληφθούμε τις πραγματικές συνθήκες πίσω από λόγια, πράξεις και δράσεις, λόγω ακριβώς αυτής της απόστασης.

    Αρκετοί γράφουν απόλυτα και δογματικά. Σαν να γνωρίζουν τον έναν και τον άλλο προσωπικά.

    Μεγάλη παγίδα αυτή. Απλώς το αναφέρω.

    Και φεύγω κι εγώ για τη Shakira, όπως η Μαρία Βέλλιου με τα παιδιά της.

    Καλό απόγευμα!

    ReplyDelete
  187. Αγαπητοί φίλοι, καταλαβαίνω πως το σχολιό μου είναι μεγάλο και κουραστικό. Και ζητώ θερμά συγγνώμη γι' αυτό. Και το εννοώ. Αλλά, σας παρακαλώ, πριν απαντήσετε, ή πριν το σχολιάσετε, κάντε τον κόπο να το διαβάζετε μέχρι τέλους, και όχι μέχρι την μέση...

    ReplyDelete
  188. Ζητώ εκ των προτέρων συγγνώμη για την παρέμβαση που μοιάζει εκ πρώτης όψεως κάπως άσχετη με το σημερινό θέμα(άσπροι ελέφαντες).

    Όμως προς επίρρωσιν των όσων απάντησε ο ΝΔ στον it is για τη στάση ζωής του Οδυσσέα Ελύτη,αντιγράφω ένα απόσπασμα από την Ιδιωτική Οδό(εκδ.Ύψιλον) του Οδυσσέα Ελύτη:

    "Αυτά που μ αρέσουν είναι και η μοναξιά μου.Δεν σιμώνει κανένας.Χρόνια τώρα περνάω τις ώρες μου συντροφιά με κάτι μεγάλες μισοσβησμένες νωπογραφίες...Αν δεν είχα κάτι το πολύ δυνατό και αθώο συνάμα να με συντηρεί,όπως οι μέντες και οι λουίζες που ευδοκιμούν στον εξώστη μου,θα χα πεθάνει της πείνας.Τόσο μακριά βρίσκομαι από τα πράγματα,τόσο κοντά στο κρυφό τους καρδιοχτύπι.Ξυπνάω τις νύχτες ανήσυχος για κάποιαν απόχρωση του μωβ,ποτέ μου όμως για το τι μπορεί να γίνεται στα εμπορεία της Αγοράς...

    (και παρακάτω)

    ''Μέσα σε μια συμπλεγματική ανθρωπότητα,κατάφορτη από τις αμαρτίες παλαιών και νέων δογμάτων,έχω στήσει τα πενήντα τετραγωνικά μου και περιμένω - με δύο αόρατα για τους άλλους ακουστικά περασμένα στ αυτιά μου,αυτοδίδακτος ασυρματιστής που ξέρει ότι σ αυτά προπάντων τα ''επιτόπου'' ταξίδια είναι δυνατόν να παρουσιαστούν οι πιο απροσδόκητες,οι πιο συγκλονιστικές περιπέτειες.

    ReplyDelete
  189. Όταν σκοτώνονται, όταν σκοτώνονται παιδιά που δεν πρόλαβαν να ζήσουν και τρυαματίζονται ψυχές και άνθρωποι στη Μέση Ανατολή, ε, βέβαια, έχουμε εμείς εδώ την πολυτέλεια να ερίζουμε διαδικτυακά για ανοησίες...Τι ματαιότητα, ανθρωποί μου!Και είναι το σπίτι του γείτονα ακόμα, αν θα ήταν το δικό μας;

    ReplyDelete
  190. blade
    τώρα θα ετοιμάζεσαι για την Shakira και αργότερα θα διαβάσεις (αν) το σχόλιό μου.

    Οι άσπροι ελέφαντες είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο - δεν έχουν σχέση με το "ποιον ενός δημοσίου προσώπου". Δεν χρειάζεται λοιπόν να το γνωρίσουμε εις βάθος. Μόνο να συγκρίνουμε την απήχηση του έργου του με το ίδιο το έργο του.
    Στους Α. Ε. η απήχηση είναι πολλαπλάσια της ουσίας.

    ReplyDelete
  191. "Επιχείρημα για την ύπαρξη Ά. Ε. δεν νομίζω πως χρειάζεται - όλοι εδώ τους βλέπουν."

    Αλίμονο! Τυφλοί είμαστε;


    "Για να αναπτύξω για τον κάθε ένα τους χωριστά επιχειρήματα χρειάζονται τόμοι - που εν μέρει τους έχω γράψει, αλλά βέβαια δεν χωράνε σε ένα ποστ."

    Ο ...Σοπενάουερ συμφωνεί;


    "Στους Α. Ε. η απήχηση είναι πολλαπλάσια της ουσίας."

    Συμφωνώ και επαυξάνω - "πολλαπλώς" ;)

    ReplyDelete
  192. Mickey...

    ...ασκήσεις ειρωνείας;

    Λυπάμαι.

    ReplyDelete
  193. @Bourchas said...

    "...Για τον "λευκό ελέφαντα" που ακούει στο όνομα «Παρθενώνας», μια ολοκληρωτική έκφραση και αποθέωση της πόλης-κράτους, ενός Volksgemenischaft..."

    Εννοείτε ότι θεωρείτε τον Παρθενώνα της Ακρόπολης των Αθηνών Λ.Ε;

    Αν ναί, θα έλεγα να μην πετροβολούμε ό,τι δεν καταλαβαίνουμε.
    Η κριτική σε αρχιτεκτονικά μνημεία είναι δύσκολη δουλειά.
    Απομιμήσεις ή παρόμοια κτίρια με τον Παρθενώνα έχουν γίνει πολλές και στην Αρχαιότητα και στην νεότερη εποχή, στην Ευρώπη και στην Αμερική. Κανένα από τα κτίρια αυτά δεν αποπνέει το αίσθημα γαλήνης και μεγαλοπρέπειας που αποπνέει ο Παρθενώνας. (Καίτοι μερικά από τα κτίρια αυτά ήταν ή είναι πολύ μεγαλύτερα.)Οι διαιτερότητες είναι πολλές, δεν αναλύονται σε ένα post. Μία επίσκεψη στον Παρθενώνα όμως και μά επίσκεψη και σύγκριση με την κατά πολύ μεγαλύτερη και πλουσιότερη "Madeleine" στο Παρίσι πείθει και τον πλέον αδαή!

    ReplyDelete
  194. Dion.M. said...
    @Bourchas said...

    "...Για τον "λευκό ελέφαντα" που ακούει στο όνομα «Παρθενώνας»,

    Νομίζω πως παρεξηγήσατε - δεν εννοούσε το αρχιτεκτόνημα...

    ReplyDelete
  195. Τι πικρή γεύση να βλέπεις παλιούς συντρόφους να στρέφονται εναντίον σου.

    E tu, Brutus?

    Τελικά είναι αχάριστη δουλειά το blog.

    ReplyDelete