Thursday, September 07, 2006

Στερεότυπα σε ασπρόμαυρο...

Γράφει η Aphrodite

Ποιός δεν ξέρει την «Οικογένεια Addams», την τηλεοπτική & κινηματογραφική επιτυχία με την μακάβρια άποψη που προκαλεί μέχρι γέλιο;

Η τον Grave Digger στον Lucky Luke, το χλεμπονιάρη νεκροθάφτη με τον γύπα στον ώμο και τη μεζούρα ανά χείρας... Που έτσι κι οσμίζεται μονομαχία, παίρνει καλού-κακού τα μέτρα όλων;

Δύο περιπτώσεις που σε τέτοιο πλαίσιο σίγουρα εκλαμβάνονται ως χιούμορ! Μαύρο, αλλά χιούμορ. Στην πραγματική ζωή όμως πόσο χώρο αφήνουμε να μας εκπλήξει ένας νεκροθάφτης με τον εύθυμο, πλακατζή, γκαφατζή χαρακτήρα του; Εκείνος και όλο το επιτελείο του.. μαγαζιού οφείλουν να είναι η σοβαρότης προσωποποιημένη, ε; Χμμμ....


Ιστορία πρώτη:

15-αύγουστος, διακοπές, εθνική οδός. Στα διόδια, βλέπω μπροστά μου μια νεκροφόρα. Κατάμαυρος σεβασμός απ’έξω, κατάλευκη τούρτα από μέσα, νταντελλάκια, κουρτινάκια, καντηλέρια, μόνο η Jackie O έλειπε...

Θα θυμάστε τον Γάτο που λέγαμε για τη νεκροφόρα που είδε μπροστά του οδηγώντας, «σιγά την πρόληψη», «αλλά καλού-κακού... καλύτερα να την προσπερνάς!». Ε, λέω, αφιερωμένο εξαιρετικά, βγήκα αριστερά, κανονικό προσπέρασμα, ξαναμπήκα μεσαία λωρίδα, την άφησα πολύυυ πίσω, όλα καλά...

Σε λίγο, τι να δω, τη νεκροφόρα να έρχεται πατημένη, να με περνάει, να προσπερνάει μέχρι κι άλλους που έκαναν προσπέραση – αναγκάζοντάς τους να «ξαναμπούν» μέσα, και την έχασα στον ορίζοντα... Ε, λέω, κάτι θα του έτυχε του ανθρώπου! (ο συνοδηγός να πάθει κανένα έμφραγμα δεν, να παραπονεθεί δεν, οπότε...)

Στην πορεία όμως, την ξαναβλέπω δεξιά-δεξιά, να πηγαίνει ήρεμα, ως οφείλει, φαντάζομαι, μια νεκροφόρα.Ψιλο-απόρησα, αλλά ευκαιρία να την περάσω δεύτερη φορά... Ο οδηγός της, κινητό στο χέρι, να μιλάει και να χειρονομεί! Ωραία, έμεινε πίσω μου, μαύρος λεκές.

Σε λίγο, εκεί που προσπερνούσα με ταχύτητα ένα «κόμπο» φορτηγών, ακούω κάτι τρελλά μαρσαρίσματα από πίσω. Κοιτάζω, πάλι η νεκροφόρα, να μου έχει κολλήσει στα 2 μέτρα (ρε μεγάλε!), να μου αναβοσβήνει προβόλια και να κορνάρει.... Μόνο η μπέρτα του Batman του έλειπε!

Λέω εδώ κάτι πραγματικά πάει στραβά. Με νεύρα στην τσίτα (σε τέτοιες ταχύτητες και τον άλλον κολλητήρι στο πορτ-μπαγκάζ σου, έχεις σίγουρη συνταγή για καραμπόλα!), του έκανα χώρο. Ψιλο-κοίταξα κι ο οδηγός ήταν μες την τρελλή χαρά, να χαμογελάει, να μας περνάει όλους και τελικά να ξαναμπαίνει δεξιά-δεξιά, κι όλα τραλαλά....

Στο τέλος έστριψα, έχοντας αφήσει πίσω μου τη νεκροφόρα (θεωρητικά πάλι την προσπέρασα, high score στους οιωνούς!) μα άρχισα να αναρωτιέμαι, τι στο καλό μπορούσε να συμβαίνει και πήγαινε έτσι αλλοπρόσαλλα;

Τον έπαιρναν στο κινητό «Τρέχααα, μας έμεινε στα χέρια, έχει και ζέστες!» και μετά καπάκι «Ουπς, λάθος, ανένηψε!»; Είχαν μόλις πάρει το αμάξι στο Γραφείο Τελετών και το έστρωνε ο γυιός του αφεντικού; Ακουγε ποδόσφαιρο, σε φάση πήγαινε με 20 χλμ και μετά έτρεχε να προλάβει την... παραλαβή; Υπήρχε κοπέλλα με... τρελλά κέφια και απλώς λόγω θέσης της δεν φαινόταν;...

Τι να πω, από τέτοιους επαγγελματίες περιμένεις μία... μπαστουνορθίαση! Βέβαια, ερχόμενοι σ’επαφή με τον θάνατο σε καθημερινή βάση, κι όχι πάντα σε ομαλές συνθήκες (το να μαζεύεις με το φτυάρι στο Γραμματικό & να τους μεταφέρεις στα χωριά τους ας πούμε, θέλει τιτάνειες αντοχές), αν δεν έχουν κάποιες δικλείδες ασφαλείας δεν θ’αντέξουν πολύ...


*******************************************

Ποιός δεν ξέρει τώρα τις επιτυχημένες «ιατρικές» τηλεοπτικές σειρές, όπως «Ε.R.» και «Grey’s Anatomy», με teams γιατρών διαφόρων ειδικοτήτων, που αντιμετωπίζουν πληθώρα περιστατικών, ενώ από πίσω παίζει η προσωπική ζωή του καθενός; Κι ακόμη και σε ευτυχείς εκβάσεις, όλα καλύπτονται από πέπλο συγκίνησης έως στεναχώριας;

Το ύφος τους: «σας γιατρεύουμε (εντάξει, μας ξεφεύγει κανείς πότε-πότε!), αλλά είμαστε μες τη καντήφλα και σ’όποιον αρέσουμε!». Στην πραγματική ζωή όμως, δεν περιμένουμε έναν γιατρό ευπροσήγορο, αισιόδοξο, χαρούμενο, να μας πει ότι όλα θα πάνε καλά, κι όχι να μας μεταδίδει... μαυρίλα; Χμμμ....


Ιστορία δεύτερη:

Λίγες μέρες μετά, απόγευμα, σπάει η θεία μου το χέρι της (πολύ άσχημα). Αναλαμβάνω να την τρέξω στο πλησιέστερο Κέντρο Υγείας (στα 30 χλμ). Με το που φτάνουμε, δεκάδες τα περιστατικά να περιμένουν, χοντρά ατυχήματα, οι γιατροί λίγοι, να τρέχουν πάνω-κάτω, με μούτρα ως το πάτωμα, τι να πρωτοκάνουν δηλαδή...

Φτάνει η σειρά μας (φρικαρισμένες!). «Δεν έχουμε ακτινολογικό, πρέπει να πάτε στον ΑΒΓ ιδιώτη, 35 χλμ παρακάτω, για ακτίνες και μετά στον ΧΨΩ ορθοπεδικό, που όμως δεν είναι στο κανονικό του ιατρείο κοντά στον ΑΒΓ, αλλά στην άλλη πόλη, άλλα 30 χλμ....». Στήλες άλατος. Μας βοήθησαν μέσω κινητών να μας περιμένουν, φεύγουμε.

Τσίρκο...

Να μην σας τα πολυλογώ, καταλήξαμε μεσάνυχτα στο Νοσοκομείο της κοντινότερης πόλης (110 χλμ, μηδέν φωτισμός εθνικής, ελεύθερη διέλευση νταλικών, όχι νησίδα με τοιχαλάκι, ωραία!). Η θεία μου πλέον σφάδαζε, την έβαλαν ευτυχώς ως επείγον. Κι όσο με άφησαν μέσα, είδα το θέατρο του παραλόγου.

Ναι, το είχα ξαναζήσει, αλλά μέρα μεσημέρι, στην Αθήνα, με εκατοντάδες άτομα να πρέπει να εξυπηρετηθούν μεν αλλά και δεκάδες γιατρούς να τρέχουν δε. Εκεί γιατροί & νοσηλευτές έτρεχαν για άλλο λόγο: έλειπαν υλικά, μηχανήματα, εξειδικευμένο προσωπικό και υποδομές. (Δεν πρέπει να αρρωσταίνει ο κόσμος στην επαρχία νομίζω).

To cut a long story short, με τη θεία όλα ΟΚ. (χωρίς περιττές πολυτέλειες ανακούφισης βέβαια, ε; Ούρλιαζε η γυναίκα!). Μπράβο τους που το έκαναν με την πρώτη και δεν χρειάστηκε να της το... ξανασπάνε και να το ξανα-ανατάσσουν. Ωρα για τελικές ακτινογραφίες και χαρτούρα.

Την είχα σε καροτσάκι, την κοπάνησα και 3-4 φορές (ράμπες ελάχιστες, ασανσέρ χαλασμένα), γύρω διάδρομοι γεμάτοι κούτες, να ξεχειλίζουν καθετήρες, χαρτιά, ορροί εκτεθειμένα σε ο,τιδήποτε, από σκόνη μέχρι έντομα (ναι, είδα κι από αυτά). Πέσαμε και σε μία υπάλληλο πιστοποιητικών, η οποία μόνο που δε μας διαολόστειλε: «Να ξανάρθετε αύριο!». Είδαμε και πάθαμε να της εξηγήσουμε ότι εμείς κάναμε εκατόν-τόσα χιλιόμετρα και θα κάναμε άλλα τόσα στο γυρισμό, οπότε ΔΕΝ θα επιστρέφαμε.. Κι όλ’ αυτά σ’ένα νοσοκομείο τόσο παρατημένο & βρώμικο που ντρεπόμουν...

Γιατροί παιγμένοι λοιπόν, κατα-αγχωμένοι, ξενυχτισμένοι, να χαμογελούν ελάχιστα... Αποτελεσματικοί (εκείνοι ξέρουν ότι θα είσαι οκ, κι αυτό φτάνει), αλλά τι αντοχές να έχουν; Πώς να δουλέψεις με αισιοδοξία, που η «πολιτεία» σε έχει πετάξει στα βαθιά, αλλά εσύ πρέπει να κάνεις τη δουλειά σου χωρίς λάθη; Κι ο ασθενής δεν ενδιαφέρεται αν εσύ δεν αμοίβεσαι καλά ή δεν έχεις γάζες ή κρεβάτια, θέλει να τον γιατρέψεις.

Γιατρεύουν μεν, μηχανικά δε, όταν ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα, λίγη ενθάρρυνση είναι τόσο καλοδεχούμενα. Δεν θέλεις βέβαια τον... Mr Bean για χειρουργό σου, όμως...

Μουρτζούφλης γιατρός γίνεται;

Οπότε;

Στην πρώτη ιστορία, το να αναλαμβάνεις τις κηδείες είναι μια ζόρικη δουλειά, κανείς δεν την προτιμά, αλλά κάποιος πρέπει να (σ)την κάνει. Μήπως το χιούμορ είναι κάποια άμυνα για να μην κλατάρουν;

Στη δεύτερη, το να γιατροπορεύεις συνανθρώπους είναι μια δουλειά που πάμπολλοι ζηλεύουν, αλλά λίγοι τα καταφέρνουν. Μήπως η κατεβασμένη μούρη είναι κάποια άμυνα για να μην κλατάρουν;

Μα... τα στερεότυπα;

Κοράκι - σκοτεινός κι αγέλαστος, γιατρός - φωτεινός και γελαστός;

Πόσο αναπτύσσσουμε αντοχές έστω και κόντρα στην φύση της δουλειάς μας για ν’ανταπεξέλθουμε; Κόντρα στην δική μας φύση; Ο χαρακτήρας μας μπαίνει στη δουλειά μας, και η δουλειά μας στο χαρακτήρα μας;

Πόσο εύκολα αφήνουμε τη δουλειά πίσω μας όταν επιστρέφουμε σπίτι, και πόσο την κουβαλάμε μαζί μας; Πόσο επηρρεάζουν τα προσωπικά μας την επαγγελματική μας απόδοση και πόσο ξεχνιόμαστε στην... εργασιοθεραπεία και προσωπική ζωή below zero;

Είναι άλλος ο επαγγελματικός από τον πραγματικό εαυτό μας; Γνωρίζονται αυτοί οι δύο; Συνεργάζονται ή... καλύτερα χώρια;

Ποιός (πέραν του Γάτου!) έχει την πολυτέλεια να διαλύσει κομματάκι-κομματάκι τα όρια δουλειάς-πραγματικής ζωής του;

(Η Morticia Addams μήπως τελικά το διασκέδαζε στην «Εντατική»;)

Ο-έ-ο!

210 comments:

  1. Αφροδίτη, ωραία τα κείμενα. Οι νεκροθάφτες μου θύμισαν την ωραία ταινία της Όλγας Μαλέα «Λουκουμάδες με μέλι».

    Για τα επeίγοντα περιστατικά τώρα. Λόγω και πρότερης επαγγελματικής μου απασχόλησης με τις καταστροφές και την ιατρική τους, αλλα και με τον κοινό Ευρωπαϊκό αριθμό έκτακτης ανάγκης (112) μπορώ με σιγουριά να πω ότι υπάρχουν πολύ υπέροχοι αλλά και ικανοί άνθρωποι στο χώρο αυτό. Επαγγελματίες. Με όραμα. Με αυταπάρνηση. Όμως δυστυχώς η πολιτεία δεν έχει δώσει την δέουσα προτεραιότητα στον τομέα αυτό. Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

    Γι'αυτό και η Ευρωπαϊκή Ένωση του Αριθμού Έκτακτης Ανάγκης 112 (ΕΕΝΑ) κατέθεσε πέρσι μια αναφορά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που ζητά ανάμεσα στ'αλλά και την εφαρμογή κριτιρίων ποιότητας στις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης (π.χ. καθιέρωση ελάχιστου χρόνου επέμβασης των ασθενοφόρων). Η αναφορά θα συζητηθεί στην επιτροπή αναφορών του Ευρωκοινοβουλίου την επόμενη Τετάρτη και με την ευκαιρία αυτή η ΕΕΝΑ οργανώνει ηλεκτρονικό ψήφισμα που θα μπορούν όλοι να υπογράψουν από αύριο Παρασκευή στη διεύθυνση http://www.112petition.org/.

    Οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης είναι οι μόνες που δεν έχουν (νομική) υποχρέωση προσφοράς υπηρεσιών βάσει συγκεκριμένων προτύπων ποιότητας. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τα ασθενοφόρα αλλά και για την πυροσβεστική και την αστυνομία. Είναι κατά κάποιο τρόπο ένα από τα τελευταία ανεξέλεγκτα μονοπώλια - χωρίς, επαναλαμβάνω γι'αυτό να φταίνε όσοι δίνουν με αυταπάρνηση τη ζωή τους για να λειτουργούν αυτές οι υπηρεσίες.

    Δέστε σχετικά και την έκθεση του λονδρέζικου κοινοβουλίου για τις βομβιστικές επιθέσεις της 7ης Ιουλίου στο μετρό του Λονδίνου που μεταξύ άλλων λέει τα εξής:

    There is an overarching, fundamental lesson to be learnt from the response to the 7 July attacks, which underpins most of our findings and recommendations. The response on 7 July demonstrated that there is a lack of consideration of the individuals caught up in major or catastrophic incidents. Procedures tend to focus too much on incidents, rather than on individuals and on processes rather than people. Emergency plans tend to cater for the needs of the emergency and other responding services, rather than explicitly addressing the needs and priorities of the people involved.

    Δυστυχώς, η ιστορία σου Αφροδίτη δείχνει ότι αυτά δεν ισχύουν μόνο στις μεγάλες καταστροφές αλλά και στις μικρές, καθημερινές καταστροφές που έχουμε όλοι μας σε περίπτωση κάποιου ατυχήματος, κάποιας πυρκαγιάς (ο πιο επικίνδυνος χώρος του σπιτιού είναι η κουζίνα), κάποιας επίθεσης στο δρόμο ή κάποιας κλοπής.

    ReplyDelete
  2. Σόρυ Αφροδίτη - η έβδομη φωτογραφία (όπως "έβδομη σφραγίδα") δεν ανέβαινε με τίποτα. Ευτυχώς ανέβηκαν οι καλύτερες.

    Όσο για το κείμενο (που μου κάνει την τιμή να με αναφέρει πλέον της μίας φοράς) no comment από μένα. Μιλάει μόνο του.

    Σύμπτωση - σήμερα έχουμε πρόβλημα υγείας στην οικογένεια και νοσοκομείο...

    ReplyDelete
  3. Καλημέεεεερααααα!

    Μία φωτο που δεν ανέβηκε, εκείνη του:ER cast.

    Ο blogger πάντως, ιδιότροπος και μη συνεργάσιμος...
    :(

    ReplyDelete
  4. Ωχωχωχωχωχωχωχ!

    Τώρα σε διάβασα Γάτε! Εύχομαι να πέσετε σε καλούς κι εύθυμους γιατρούς, να κάνετε και καινούριο σηκώτι αν μη τι άλλο! Περαστικά!

    (ωραίο το quizz που έβαλες, πού είσαι κρυμμένος δεύτερη φορά? μαγική εικόνα- για να δούμε...)

    ReplyDelete
  5. Σεφτές-κεφτές άραγε;

    Φοβερό κείμενο! Εγώ άμα δω νεκροφόρα θα φτύσω τον κόρφο μου, άμα πάω σε νοσοκομείο θα γράψω διαθήκη, εσύ πώς τα έκανες ποστ... Μπράβο σου!!! Κάτι λέγαμε με τον Ζορό χτες...

    Πριν πιω καφέ, να πω μόνο ότι πιο πολύ κάνει ο άνθρωπος τη δουλειά, παρά η δουλειά τον άνθρωπο, αλλιώς ο Χριστοδουλίξ θα είχε αγιάσει!

    (φτου-πιπέρι!)

    Σε λίγο τα βαθυστόχαστα...

    ReplyDelete
  6. Α, ρε αφρο, με ανάγκασες να σε επισκεφτώ εδώ, αλλά σε συγχωρώ γιατί με αποζημίωσες με τα κείμενά σου (κυρίως το νεκρολογικό)... Πολυ καλό!

    ReplyDelete
  7. Nikos Dimou said...
    Σόρυ Αφροδίτη - η έβδομη φωτογραφία (όπως "έβδομη σφραγίδα") δεν ανέβαινε με τίποτα.
    *****

    Η έβδομη σφραγίδα!
    ΝΔ ετοιμάζεσαι για Σκανδιναβία...

    Κ.Αλεβαντή, τον χώρο της ιατρικής τον λυμαίνονται συνδικαλιστικά τρωκτικά ανθρωποειδή.

    Οι με αυταπάρνηση εργαζόμενοι γιατροί χαρακτηρίζονται γραφικοί, και οι γιατροί χωρίς σύνορα χαρακτηρίζονται εξωγήινοι...

    doctor

    ReplyDelete
  8. To blog αυτό το ανακάλυψα πριν από 3 εβδομάδες. Όλα τα posts( όσα έχω διαβάσει γιατί υπάρχουν και πολλά που τα ανακαλύπτω αναδρομικά) είναι εξαιρετικά και δίνουν τροφή για σκέψη. Και το σημερινό είναι έξοχο. Διαβάζοντάς το θυμήθηκα μια πολύ καλή αμερικανική σειρά, το "Six Feet Under" και μια ταινία, την "Οδύσσεια του κυρίου Λαζαρέσκου". Δείτε τα!

    ReplyDelete
  9. Αφροδίτη επιτέλους σε βρίσκω...

    Η φωτογραφία του Mr Bean μου έφτιαξε τη μέρα... Αχρείαστος πάντως ... Να πας για χολή και να σου βάλει γύψο!!

    Μου έχει τύχει να κλαίω σε παιδιατρική κλινική και να έχω απέναντί μου δυό παιδίατρους. Η μία σκύλα να με κάνει να τρέμω και Ο Άλλος να με ησυχάζει εξηγώντας μου ακριβώς τί συνέβαινε και τι έπρεπε να γίνει.

    Και οι δύο πάντως κουβαλούσαν την ώρα της δουλειάς τους,μαζί τους και τους χαρακτήρες τους...

    Τη σκύλα την είδα μια άλλη μέρα να χαχανίζει, πίνοντας καφέ,ακριβώς απέναντι απο την εντατική των νεογνών, την ώρα που πάνω απο το κεφαλάκι μιας ψυχούλας βρισκόταν ήδη παπάς...

    Το γιατρό που με ησύχασε το γνώρισα καλύτερα με τον καιρό και είναι υπέροχος ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Μιλούσε σε όλους τους γονείς ευγενικά,στεκόταν πάνω απο τα μωρά κι έλεγες πως ήταν άγγελος!!

    Δε νομίζω πως θέλει κανείς γιατρούς που να γελάνε χωρίς λόγο,
    αλλά όχι και αυτούς που την ώρα που τους έχεις τόσο ανάγκη να σου λένε.... γνωριζόμαστε απο κάπου??

    Και κάτι ακόμα..
    Μου φαίνεται δύσκολο να είσαι άλλο στη δουλειά και άλλο στην προσωπική σου ζωή. Σα να φεύγεις απο το σπίτι σου για το γραφείο φορώντας μόνο το πουκάμισο...
    Γίνεται??

    @ ΝΔ
    καλημέρα και να πάνε όλα καλά!

    ReplyDelete
  10. "Είναι άλλος ο επαγγελματικός από τον πραγματικό εαυτό μας;"

    Μα ποιος μπορεί να πει πως είχαι ξέχωρη η επαγγελματική από την προσωπική ζωή του; Τι είναι, αν όχι η εργασία μας, που προσδίδει την κοινωνική μας υπόσταση; Γιατί να θέλουμε να ξεχωρίζουμε την εργασία μας από την "πραγματική" ζωή, αντί να πραγματώνουμε τη ζωή δια της εργασία μας;

    Με έμμεσο τρόπο, Aphrodite, αναφέρεστε στην αλλοτριωτική φύση της σύγχρονης εργασίας. Η ασυμφωνία με τα "στερεότυπα" που διαπιστώνετε είναι μια άμυνα, όχι όμως στον δια της εργασίας κοινωνικό ετεροπροσδιορισμό, αλλά στους αλλοτριωτικούς μηχανισμούς της εργασίας.

    (για την αλλοτρίωση εδώ κι εδώ, αν δε πέσει πρώτα φωτιά να σας κάψει!)

    Όσο για το γάτο, αυτός απολαμβάνει το προνόμιο να εργάζεται στις παρυφές του πεδίου δράσης των μηχανισμών της αλλοτρίωσης!

    Για τα νοσοκομεία μας τέλος, αν οι κρατούντες μεριμνούσαν ώστε να λειτουργούν άρτια τότε πώς θα μπορούσαν οι ιδιώτες να λυμαίνονται τις υπηρεσίες υγείας;

    ReplyDelete
  11. Μου έρχονται στο μυαλό διάφορα περιστατικά απο κηδείες και μνημόσυνα... το πιο πρόσφατο έγινε την περασμένη κυριακή, όπου το δείπνο μετά το μνημόσυνο συνέπεσε με τον αγώνα της εθνικής και στα διπλανά τραπέζια φώναζαν για τα τρίποντα! Άλλο κωμικοτραγικό που θυμάμαι είναι συγγενείς να λένε ανέκδοτα πάνω απο το φέρετρο, και να σοβαρεύουν απότομα μόλις μπήκε κάποιος στο δωμάτιο...

    ReplyDelete
  12. Ναι, υπάρχει πρόβλημα Αφροδίτη.
    "Διαφοροποίηση ρόλων" το λένε κάποιοι.

    Άλλο εσύ στη δουλειά σου, άλλο εσύ στις κοινωνικές σου συναλλαγές, άλλο εσύ.

    Αλλά, όταν μπερδεύονται, αρχίζουν τα παρατράγουδα.
    Είναι ένας γιατρός μόνιμα μουτρωμένος; Απ' όσους γνωρίζω, όχι. Αλλά, όταν λειτουργούν σαν γιατροί, συνήθως είναι. Τι φταίει; Είναι μεγάλη κουβέντα.

    Πάλι καλά που τη γλύτωσε η θειά σου. Πράγματι στην επαρχία, είναι κακή ιδέα να χρειαστείς υπηρεσίες υγείας. Α, και εκπαίδευσης. Α! και πρόνοιας. Α! και .....

    Αλλά μήπως στην Αθήνα είναι θεαματικά καλύτερα; Μπα...

    Να ευχηθώ ο ΝΔ να έχει καλά ξεμπερδέματα.

    Κατακλείδα:
    Το να διηγείσαι τραγικά πράγματα με τόσο χιούμορ, θέλει κάτι που δεν τόχει ο καθένας μας, ε; Μπράβο!

    ReplyDelete
  13. Ορισμένα επαγγέλματα λέγονται λειτουργήματα (γιατροί, μοσοκόμοι, δημοσιογράφοι, κ.α.) και μαζί με την πολιτική δεν είναι ορθολογικό να επιλέγονται από πρόσωπα που δεν έχουν την "κατάλληλη" προσωπικότητα για να ανταπεξέλθουν/αντέξουν στις ειδικές συνθήκες των λειτουργημάτων (δεν επεκτείνομαι, με κίνδυνο να παρεξηγηθώ μεν, για να μην με κατηγορήσει πάλι όμως ο μοντερέιτορ γαι πολυλογία - αλήθεια ποιό είναι το θέμα σήμερα;) ούτε από πρόσωπα που έχουν ως σκοπό τους υψηλούς μισθούς ή κέρδη. Γι' αυτό, υπό φυσιολογικές κοινωνικές συνθήκες, οι "λειτουργοί" δεν απολαμβάνουν μεν υψηλής οικονομικής ανταμοιβής, αλλά (δίκαιης) κοινωνικής καταξίωσης. Καιρός είναι η Κοινωνία (και όχι η Πολιτεία) να αναγνωρίσει πάλι τον ρόλο των "λειτουργών". Άλλο "επαγγελματίας" και άλλο "λειτουργός". Θέμα και σωστού επαγγελματικού προσανατολισμού είναι. Οι καλύτεροι πολιτικοί πέθαναν στην ψάθα και συχνά προσωρινά ξέχασμένοι. Αυτά έχουν τα λειτουργήματα. Η προσωπική όμως ικανοποίηση να βοηθάς τον πλη΄σίον σου δεν αγοράζεται με δις!

    Για 112 και "Ευρ. Διαβατήριο Υγείας" (!!0 δεν θα αναθερθώ και για να μην λυπήσω τον συμπαθέστατο κ. Αλεβαντή.

    ReplyDelete
  14. Αν και βλέπω ότι ο Αντώνης Λιόλιος θα είναι ο πλέον υπεύθυνος να μας μιλήσει για τα ζητήματα των επειγόντων, έχω να σημειώσω τα εξής δύο:

    α) Στα επείγοντα του ΚΥ πράγματι δεν λειτουργεί ακτινολογικό και παραπέμπονται στο πλησιέστερο νοσοκομείο. Για μένα το κάταγμα δεν είναι επείγον, με την έννοια ότι δεν πεθαίνει - το κέντρο υγείας άλλωστε έχει άλλο χαρακτήρα (πρωτοβάθμια φροντίδα), οπότε το να ανατάξει κάταγμα (μετά τη διάγνωσή του) είναι εκτός της λειτουργικής του αποστολής.
    [πάρτε με ελεύθερα με τα καρπούζια]

    β)Αφροδίτη: η αγαπημένη μου ιατρική σειρά είναι ο House, MD με τον βρετανό ηθοποιό Hugh Laurie (of Black Adder fame). Υποδύεται έναν αντικοινωνικό, κυνικό και είρωνα γιατρό, που ελαχιστοποιεί την επαφή με τους ασθενείς του, ενώ το μότο του είναι "everybody lies".
    Τα Gray's Anatomy και ER είναι για φλώρους μπροστά του.
    [εδώ όποιος διαφωνεί τον παίρνω με τα καρπούζια, που πονάνε και παραπάνω]

    ReplyDelete
  15. Κε ΔΗΜΟΥ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΠΑΝΕ ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΣΗΜΕΡΑ.


    ΘΕΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΛΑΗΜΕΡΑ ΟΛΗ ΜΕΡΑ. ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΔΩΡΑΚΙ ΓΙΑ ΣΑΣ:


    voula patoulidou said:

    Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!!!

    ΔΟΚΙΜΑΣΤΕ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙΤΕ ΣΤΟ ΑΣΧΕΤΟ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΣΗΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ( πχ ιδρώτας-αυξημένη καρδιακή συχνότητα- μέγιστη πρόσληψη Ο2- αυξημένη αιματική ροή- εν ολίγοις αναψοκοκκινισμένος και φουντωμένος από τις ορμόνες που σκάνε η μια στην άλλη φλασάκια προσπέρασης στους εγκεφαλικούς κόμβους ανταμοιβής) ΚΑΙ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΕΧΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ!!!

    ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΣΕΙ ΓΕΛΙΟ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ ΤΗΝ ΒΑΨΑΤΕ!!!

    -Πως-; Για την Ελλάδα; Όχι για μένα;

    ΑΝΤΕ ΜΕΤΑ ΝΑ ΔΩΣΕΙΣ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΣΕ ΤΕΤΟΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

    ΓΙ' ΑΥΤΟ ΣΕ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΣΟΒΑΡΟΙ. ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΕΙΝΑΙ all time classic.

    ΠΑΕΙ ΠΑΝΤΟΥ. ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΗΔΕΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΟΡΓΑΣΜΟ.

    ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΓΧΕΙΡΗΣΗ ΤΟΥ ΤΡΑΓΙΚΟΥ ΔΙΧΩς ΟΜΩς ΝΑ ΤΟ ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ. ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑΣ.

    :))))

    ΘΕΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!

    ΟΙ salonieres ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΠΕΚΤΗΣΑΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΦΥΙΑ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΑΣ.

    Sincerely yours

    Mary Wollstonecraft

    ReplyDelete
  16. πολύ ωραία καλημέρα σας, και να πώ και εγώ το σχολιό μου: το πως συμπεριφέρεται ένας άνθρωπος, ειδικά κάτω απο συνθήκες πίεσης, έχει να κάνει κατα κύριο λόγο με το χαρακτήρα του, και (με πολύ απόσταση) δεύτερο λόγο με το περιβάλλον του (in my very humble opinion!). Έχοντας περάσει χρονάκια σε νοσοκομεία (εκτός Ελλάδας) βλέπεις πάντα τα ίδια άτομα να χαμογελάνε είτε έχοντας να κοιμηθουν 36 ώρες (κουρασμένο βέβαια χαμόγελο), είτε μόλις ήρθαν στη δουλεία.
    Το γεγονός οτι το περιβάλλον σε ελληνικό νοσοκομείο δεν ενισχύει την αισιοδοξία και την ευγένεια το δέχομαι ως γεγονός, αλλά όχι και ώς δικαιολογία.

    και btw, η πίεση στον ιατρικό χώρο βγαίνει σχεδόν πάντα σε σαρκασμό/κυνισμό, ακόμα και για θέματα που θεωρεί η εκάστοτε κοινωνία taboo, σπάνια την είδα ως επιθετικότητα ή αδιαφορία στον άρρωστο.

    @ takis alevantis:
    στη Γερμανία τα τελευταία χρόνια παρατηρείται το φαινόμενο του μετανάστη της τρίτης ηλικίας: έλληνες, τούρκοι και ιταλοί μετανάστες που περάσανε τα χρόνια τους στο Deutschland με το που παίρνουν τη σύνταξη γυρνάνε στην πατρίδα, για να διαπιστώσουν μεταξύ άλλων, οτι για να έρθει ασθενοφόρο στο χωριό μπορεί να πάρει ώρες (κάτω απο 20 λεπτά στη Γερμανία, λόγω νόμου) και έντρομοι γυρνάνε πίσω...

    ReplyDelete
  17. Αφροδίτη μου! :)

    black humor βγαλμένο από τη ζωή γραμμένο με διάθεση! Επιτέλους λίγη ανατροπή...

    Kαι ναι, έχω δει γραφείο που αναλαμβάνει 'κοινωνικές τελετές' όπως γράφει, να είναι τόσο χαρούμενο (με χρώματα κίτρινα και σιέλ) φτιαγμένο με διάθεση και μεράκι που είπα, 'ε, ναι αυτός ο άνθρωπος είναι μερακλής, αγαπάει τη δουλειά του!' ;)

    ReplyDelete
  18. Καλησπέρα σε όλους, παλιούς, καινούριους, παθόντες και μη...!

    Σας ευχαριστώ για τα σχόλια, θέλει ειδική προσοχή το καθένα, και τα λινκς σας πόσο μάλλον. Μόλις μπήκα κι έχω και φρέσκο παράδειγμα προσωπικού κάζου που τον θόλωσε τον επαγγελματία και κόντεψε να μας πάρει όλους παραμάζωμα...

    "Οι περιστάσεις αποκαλύπτουν χαρακτήρες, δεν διαπλάθουν!" - μου φαίνεται ότι ισχύει και στα επαγγελματικά...

    Επανέρχομαι... φορτωμένη!

    (μου βάλατε και homework!)
    :)

    ReplyDelete
  19. Αλεξάνδρα,
    Το θέμα δεν είναι κανείς να αγαπάει μόνον την δουλειά (και τον εαυτό) του αλλά να αγαπάει τον "πελάτη" ή έστω να είναι "υπεύθυνος" στις "υποχρεώσεις" έναντι των άλλων τις οποίες άμεσα είτε έμμεσα αναλαμβάνει, . Ολίγον "προτεσταντικό" ακούγεται αλλά και ελληνικό μεσοαστικό αλλά έτσι θεωρώ. Το θέμα δεν είναι να είσαι "αναγκασμένος" να πιάσεις τον άλλο από το φιλότιμο για να ενεργοπιηθεί η υπευθυνότητα του, στο επάγγελμα ή το λειτούργημα που επέλεξε (ή επέλεξαν γι' αυτόν τα μόρια ή οι βάσεις).

    Επίσης συμφωνώ με το σχόλιο του Μήτσου από Αλβιώνα.

    ReplyDelete
  20. Γειά σου Αφροδιτούλα, χαίρετε κύριε Δήμου.

    Με αφορμή το σχόλιο της Αλεξάνδρας, θυμήθηκα κάτι που είχα δει πριν από πολλά χρόνια- απίστευτο! Για δείτε:

    www.baboulas.gr

    να έχετε και τα ηχεία ανοιχτά γιατί έχει και μουσική υπόκρουση το site.

    Όσον αφορά τους δύο εαυτούς...
    εξαρτάται πολύ από το είδος του επαγγέλματος.
    Το δικό μου που απαιτεί να είμαι "bitch" προκειμένου να κρατήσω σε ισορροπία 30 ανθρώπους κατά πολύ μεγαλύτερούς μου, με αναγκάζει να βγάζω έναν εαυτό που καμία σχέση δεν έχει με την υπόλοιπη ζωή μου.
    Μπορεί να ισχύει και το ανάποδο...
    ΕΠΕΙΔΗ είναι έτσι η δουλειά μου, στην προσωπική μου ζωή είμαι πολύ ήπια. Για να ισορροπήσω.
    Κάπως έτσι φαντάζομαι λειτουργούσε και ο νεκροθάφτης. Πώς να αντέξει αλλιώς. Κι οι γιατροί επίσης.
    Αναισθητοποιούνται.

    ReplyDelete
  21. Όλα πήγαν καλά - αλλά το πρόβλημα δεν ήταν δικό μου (έγραψα: στην οικογένεια).

    Ζώντας χρόνια ανάμεσα σε γιατρούς θα πω ότι απορώ πως αντέχουν τις άθλιες συνθήκες εργασίας (και την άθλια συμπεριφορά των ελλήνων ασθενών). Παρόλα αυτά ξέρω αρκετούς που επιμένουν να χαμογελούν.

    ReplyDelete
  22. @takis alevantis,

    Καλά, μας ρούμπωσες (ως συνήθως δλδ!)με την ενημέρωσή σου!

    "...μπορώ με σιγουριά να πω ότι υπάρχουν πολύ υπέροχοι αλλά και ικανοί άνθρωποι στο χώρο αυτό. Επαγγελματίες. Με όραμα. Με αυταπάρνηση. Όμως δυστυχώς η πολιτεία δεν έχει δώσει την δέουσα προτεραιότητα στον τομέα αυτό."

    Συμφωνώ όσο δεν φαντάζεσαι, και στεναχωριέμαι όταν βλέπω κάποια στιγμή ο "μηχανισμός" να τσακίζει τις καλές τους προθέσεις...

    Και δυστυχώς το έχω δει και σε άλλους τομείς, που νομίζει κανείς ότι τα πράγματα θα είναι πιο σωστά και οργανωμένα, π.χ. ιδιωτική εκπαίδευση. Ε, έχουν φτάσει γονείς να παραπονεθούν για νεαρή δασκάλα, η οποία με περισσή ζέση και δικά της έξοδα έκανε μάθημα-ολόκληρη παράσταση στα μικρά, γιατί όπως είπαν, "αν εσύ τους κανεις τέτοια στην τάξη, στο σπίτι μας ζητάνε συνέχεια μπογιές και χαρτόνια και κουρελάκια και υλικά και-και-και, ενώ ως τώρα κάθονταν ήσυχα". Ε, στο τέλος, παρ'όλο που η σχολή προσπάθησε να την υποστηρίξει, η κοπέλλα το έκοψε!

    Don't rock the boat, don't challenge the status-quo, μη μας χαλάς τη ζαχαρένια...

    Το δε "... Emergency plans tend to cater for the needs of the emergency and other responding services, rather than explicitly addressing the needs and priorities of the people involved." είναι αναμενόμενο, δεν προετοιμαζόμαστε για το χειρότερο, λες κι αυτά δεν είναι πια στα πιθανά σενάρια...

    Αν χτυπούσαν τρομοκράτες την Αθήνα ήθελα νά'ξερα τι θα γινόταν...

    Ασε, γιατί θυμάμαι την τραγωδία του Σάμινα και την ύβρι δια στόματος Υπουργού Ναυτιλίας (που έπρεπε να κάνει χαρακίρι από την πρώτη στιγμή κι όχι να ξεστομίσει τέτοια μ.....) "Ε, εντάξει, δεν έγινε και στον Πειραιά..." (ΙΙΙΙΙ!) Αποκαλύφτηκε ο χαρακτήρας, το Υπουργιλίκι πάντως σίγουρα δεν σε κάνει "οικειοθελώς προσφερόντα υπηρεσίες στο λαό"... Αν δεν το έχεις μέσα σου, βράσε όρυζα!...

    Θα επανέρθω για τα λινκς σου!

    ReplyDelete
  23. Από τον manosnikol με email:

    Αφροδίτη, ωραία η γραφή σου κι εσύ εύστοχη στην επικέντρωση του στόχου. (Η αλήθεια είναι, ότι με τρώει η περιέργεια γιατί οδηγούσε μ' αυτόν τον τρόπο ο νεκροθάφτης;)

    «Είναι άλλος ο επαγγελματικός από τον πραγματικό εαυτό μας; Γνωρίζονται αυτοί οι δύο; Συνεργάζονται ή... καλύτερα χώρια;»

    Ο νεκροθάφτης και ο γιατρός γίνονται «επαγγελματίες» για λόγους συναισθηματικής «επιβίωσης». Αναπτύσσουν δηλαδή ασυνείδητα «αντικρουστήρες πόνου» για να αντέξουν καθημερινά, αυτά που βιώνουν. Αυτό, ειδικά ο γιατρός, το μετατρέπει τις περισσότερες φορές, προς τα έξω, σε αποστασιοποίηση και «μουρτζουφλιά» ενώ θα μπορούσε με τη βοήθεια κάποιου άλλου γιατρού-συμπεριφοριστή ενδεχομένως, να βρει τη χρυσή τομή ώστε και να μην «μπαίνει» μέχρι τα μπούνια συναισθηματικά σε κάθε περίπτωση και να βγάζει προς τα έξω, προς τον ασθενή και τους συγγενείς, ένα πρόσωπο που να μην τους προκαλεί αρνητικά συναισθήματα τουλάχιστον. Σε ειδικές περιπτώσεις βέβαια, ο επαγγελματικός και ο πραγματικός τους εαυτός ταυτίζεται. Σκέψου π.χ. ο νεκροθάφτης να θάβει τη μητέρα του ή ο ογκολόγος γιατρός να ανακαλύπτει ότι το παιδί του πάσχει από καρκίνο...

    Σε τελική ανάλυση, όπως λέει και η αλεπού στον Μικρό Πρίγκιπα –όπως περίπου το θυμάμαι- «είναι το δικό σου τριαντάφυλλο που ξεχωρίζει απ' τα χιλιάδες άλλα, γιατί το πότισες, το φρόντισες και του έδωσες την προσοχή σου, γι' αυτό λοιπόν για να με κάνεις δική σου, εξημέρωσε με».

    Στα περισσότερα άλλα επαγγέλματα είναι «βλακεία» να μην επιλέγει κανείς την ταύτιση του επαγγελματικού με τον πραγματικό του εαυτό, αφού στην ουσία ΑΥΤΟΣ θα αισθάνεται και θα ζει καλύτερα. Έτσι για παράδειγμα, ένας υπάλληλος μιας δημόσιας υπηρεσίας, για την δική του συναισθηματική ισορροπία, θα «έπρεπε» να εξυπηρετεί με χαρά τους πολίτες, γιατί έτσι δεν θα είχε τσακωμούς κι εκνευρισμούς αλλά αντίθετα θα εισέπραττε ευγνωμοσύνη κι αγάπη, δύο συστατικά απαραίτητα για ν' αντέξει την δουλειά στην οποία, τις περισσότερες φορές, θεωρεί ότι έχει εγκλωβιστεί…Και τότε ίσως θα άλλαζε γνώμη και ίσως να την συμπαθούσε λίγο ή και να την αγαπούσε, με ακόμα ποιο ευεργετικά αποτελέσματα γι' αυτόν.

    ReplyDelete
  24. @georgesoul,

    Σ'ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια κι από χτες (wink-wink!)

    "...πιο πολύ κάνει ο άνθρωπος τη δουλειά, παρά η δουλειά τον άνθρωπο, αλλιώς ο Χριστοδουλίξ θα είχε αγιάσει!..."

    ΛΟΛ ΛΟΛ ΛΟΛ!!!!

    Είναι τρομακτικό, το πόσο η "αύρα", η προσωπικότητα μαζί με τις κινήσεις ενός ανθρώπου μπορούν να καπελλώσουν μία θέση ή έναν θεσμό και να του αφαιρέσουν ή να του προσδώσουν κύρος... (περίπτωση Κωστή Στεφανόπουλου, υπάρχουν στιγμές που ντρεπόμουν πολύ για διάααφορα καφριλίκια στην πολιτική μας ζωή, ξέροντας ότι το ήθος αυτού του ανθρώπου άξιζε σαφώς καλύτερα - και κατ'επέκτασιν, κι ο θεσμός...)

    =======

    @nyktipolos,

    Νά'σαι καλά με το λατρεμένο σου το μπλογκ - κάθε ποστ σου αξίζει!!!
    (αν θυμηθώ κάποιο νεκρολογικόν εντελώς ανεκδοτάκι την ώρα του μουσ. διαλείμματος, αφιέρωση!)

    ======

    @doctor,

    "... Οι με αυταπάρνηση εργαζόμενοι γιατροί χαρακτηρίζονται γραφικοί, και οι γιατροί χωρίς σύνορα χαρακτηρίζονται εξωγήινοι..."

    ΠΟΣΟ ΔΙΚΙΟ!!!

    Ειδικά για τους γιατρούς χωρίς.. όρια όπως αυτοαποκαλούνται οι δικοί μας εδώ, είναι να τραβάς τα μαλλιά σοου - δεν τους άφηναν κάποια στιγμή για αποστολή, προκειμένου να συμπληρώσουν εφημερίες για να βολέψουν "παλιούς" συναδέλφους αδειούχους... Ντροπή!

    ======

    @numb2006,

    WELCOME!!!

    "Six Feet Under" & την "Οδύσσεια του κυρίου Λαζαρέσκου", αφού τα προτείνεις, θα τα ψάξουμε!

    ReplyDelete
  25. @ ladybug who said

    "Αναισθητοποιούνται".

    Μήπως σαν τον χειρούργο δημόσιου νοσκομείου που με φώναξε να κάνω τον γύρο του νοσοκομείου στη διάρκεια της κρίσιμης επέμβασης ζωής και θανάτου της μάνας μου για να μου δείξει - σε μεταλλικό "πιάτο" - το τμήμα εντέρου που μόλις είχε αφαιρέσει από την μάνα μου. Ευτυχώς στα μισά της διαδρομής από το δωμάτιο της στο χειρουργείο (υπό 40 β. Κελσ.) είχα συναντήσει την αναισθησιολόγο που με είχε καθησυχάσει ότι η εγχείρηση είχε πετύχει και έτσι δεν κατέρρευσα στη διαδρομή προς χειρουργείο. Τι να σκέπτόταν άραγε για να θέλει να μου το δείξει? Καρφί δεν μου κάηκε στο θέαμα μέσα στο δοχείο διότι η μάνα είχε επιβιώσει. Μακάβριο αλλά .... Η σκηνή ήταν λες και ήταν ρεστωράνερ και με ρωτούσε αν το ήθελα το κρέας (μπρρ) και σε τι είδους ψήσιμο! Έλεος! Δεν είπα τίποτα. Πανηγύριζα που η μάνα μου είχε νικήσει τα 50-50 survival odds!

    Για τη "ιδιωτική" λειτουργία (βλ. αποκλειστικές) των δημοσίων νοσοκομείων από 4 μμ έως 7 πμ ας μην πολυλογήσουμε. Όσοι λιγοστοί ιατροί και νονοκόμοι έχουν βάρδια αυτές τις ώρες και Σ-Κ, ήρωες είναι, ή τουλάχιστον τους θεωρώ.

    Ερώτηση. Γιατί πολλοί γνωστοί πολιτικοί και δη οπαδοί αναφανδόν των δημοσίων νοσοκομείων (συμφωνώ) όταν αρρωσταίνουν όμως οι ίδιοι πάνε σε ιδιωτικά ή έξω; Το NHS πάντως οι Τόρυ δεν το ακουμπανε, σε 180 μοίρες αλλαγή πορείας από την γραμμή της Μ. Θάτσερ.

    Εμπρός για Βρετανία (μετοικεσία)! Ήλιο και θάλασσα δεν έχει, αλλά .. εκτός από "εγώ" (οικονομία, δουλειές) έχει και "ΕΣΥ", και μία άλφα οργάνωση ως χώρα.

    Και ας αντιδρά η Βρετανία στις οδηγίες υπερ-τυποποίησης των πάντων (υπερ-παρεμβατισμός), εκ Βρυξελλών προερχόμενες.

    ReplyDelete
  26. Η Ιατρικη ειναι το Αγιο Δισκοποτηρο για σχεδον καθενα πολιτισμενο απανταχου της γης. Ποιος δεν θα 'θελε να σωζει ζωες,να θεραπευσει καρκινους & καρδιες,να παρατεινει τη ζωη... Γι ' αυτο & στο νοητο ηλιο του...πρωην μπαχαλου,ειναι το πιο καλοπληρωμενο επαγγελμα,με 150 χιλ/χρονο. Σε ενα φασιστικο γ' κοσμικο καθεστως,οπου η θεση ανωτεροτητας συναρταται οχι με ηγεσια ή προσφορα αλλα με τυραννια επι του κατωτερου που βρισκεται στην αναγκη του, ενα 80 % των γιατρων που ειναι φασιστες,σχεδον ολοι αλβανογραικοι,θα σου φερθουν σαν βρωμοαρβυλας " γιατρος " προς Μακρονησιωτες. Ενα 20% ειναι ...ανθρωποι.

    ReplyDelete
  27. @maika,

    Καλώς τηνα κι ας άργησε!

    Παιδίατροι έ?

    Λεχώνα εγώ μερικών ωρών, να έχω το μωρό στο πυρεξάκι δίπλα μου, να αισθάνομια ότι όλος ο κόσμος είναι πολύ όμορφος στα συναισθήματα, αλλά πολύ... βρώμικος για όλα αυτά τα πεντακάθαρα, αγνά, αθώα αγγελάκια, και ΤΑ-ΡΑΑΑΜΜΜ! Μπαίνει ο ΤΟΠ-ταρατατζούμ! νεογνολογο-παιδίατρος ή κάπως έτσι με τα γαλλόνια και τις ακολουθίνες (4-5 μαίες, να του ανοίγουν πόρτες, να του κρατούν το μπλοκάκι, να του κάνουν αέρα).

    Κι έρχεται μετά από ένα γρύλλισμα καλημέρας και ψαχούλεμα τσεπών του, πιάσιμο διαφόρων πομόλων κτλ και πιάνει ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ στην ψύχρα, αφήνοντας κλειδιά, κινητά (2) και στυλό ΜΕΣΑ στο πυρεξάκι, στην ακρούλα, για τσεκ-απ (ναι, του έβαλε και δάχτυλα στο στόμα).

    "Μννναι, γιατρέ, συγνώμη, αλλά τα χέρια σας τα ΠΛΥΝΑΤΕ πριν το πιάσετε το μωρό?"

    "Τι είπατε?" (Πώς τολμάς υποκείμενο?! Ανήκουστο!!!)

    "Μη μου λέτε ΤΙ ΕΙΠΑ, τα χέρια σας τα πλύνατε που πιάνετε τα χίλια μύρια και μετά πιάνετε τα μωρά του κόσμου, που είναι μερικών ωρών? Εστω, λίγο υγρό αντησηπτικό?"

    "ΔΕ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΝΩ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΟΥ! Εχω πιάσει χιλιάδες παιδιάστην καριέρα μου!".

    "Ναι, αλλά εμένα είναι μονο ΕΝΑ το παιδί, δεν ειναι καριέρα, αλλά η ζωή μου και η ζωή της, και δεν έχω όρεξη να μου κολλήσει καμμιά ενδονοσοκομεική λοίμωξη και να τρέχουμε!".

    Ε, φαντάζεστε τι έγινε... Είμαι που είμαι, είχα τρομπαριστεί και με τις ορμόνες μου, στο τέλος δε με άφηνε να φύγω πριν υπογράψω ένα κάρο δηλώσεις ότι παίρνω το παιδί υπ'ευθύνη μου -σου λέει κάτσε μη φάω καμμιά μήνυση απ'την τρελλή...

    Το έλεγα μετά στον γυναικολόγο κι αναρωτήθηκε "Πώς έγινε και σου ήρθε ο "χύμας" στο δωμάτιο, αφού τους είχαμε ειδοποιήσει..."

    Υπερβολική? Μπορεί. Χύμας? Σίγουρα...

    ======

    @vrennus,

    "... Marx argues that alienation in capitalist societies is due to the fact that in work, we each contribute to the common wealth, but can only express this fundamentally social aspect of ourselves through a production system that is not social but privately owned, for which we function as instruments, not as social beings".

    Εμ, γι αυτό έχουμε γίνει έτσι, όταν ως Α παράγεις αγαθό, το οποίο περναει από τους Β, Γ, Δ, Ε, Ζ... μέχρι την αγορά του, το accountability σου, η προσωπική σου ευθύνη διαλύεται ως καλοκαιρινό ψιχαλάκι... Ασε που αν δεν το βλέπεις κιόλας αυτο που παράγεις, ποιά η προσωπική σου έκφραση, να λες "εγώ το έκανα αυτό" και να καμαρώνεις...

    Ισως στις υπηρεσίες είναι λίγο πιο απτά τα πράγματα, πχ αν η συγκεκριμενη ταμίας τραπέζης φέρεται αγενώς, ζητάς το όνομά της και την παίρνει και την σηκώνει, αλλά αν δεν σε εξυπηρετεί και την καλύπτουν ενα κάρο εγκυκλιοι από πίσω... χμ... δύσκολα!

    "... Η ασυμφωνία με τα "στερεότυπα" που διαπιστώνετε είναι μια άμυνα, όχι όμως στον δια της εργασίας κοινωνικό ετεροπροσδιορισμό, αλλά στους αλλοτριωτικούς μηχανισμούς της εργασίας"

    Για elaborate please, μια που εδώ... φλέβα, χτυπήσαμε, νομίζω!...

    ReplyDelete
  28. Ναι, υπάρχουν στερεότυπα στα διάφορα επαγγέλματα και αν θέλεις να "πετύχεις" πρέπει να τα ακολουθήσεις, έστω και αν ο χαρακτήρας σου λέει άλλα. πχ. ο γιατρός για τον νεοέλληνα πρέπει να είναι καλοντυμένος, σοβαρός, να έχει ακριβό αυτοκίνητο (ειδικά Mercedes και BMW προσθέτουν σε κύρος). Επίσης μια πάγια πρακτική είναι να πείσεις τον δυστυχή που ζητά τη βοήθειά σου οτι το πρόβλημά του είναι σοβαρό και επείγον και πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα, τώρα. Ετσι τον τρομοκρατείς, δεν έχει την δυνατότητα για δεύτερη γνώμη και εσύ δεν χάνεις τον πελάτη. Αν παρεκλίνεις από τα παραπάνω αντιμετωπίζεις πρώτα-πρώτα το χλευασμό των συναδέλφων σου. Αυτά βέβαια δεν περνάνε σε ενημερωμένους, μορφωμένους, ψύχραιμους και ισορροπημένους ασθενείς. Πόσοι όμως είναι τέτοιοι;
    Εχουμε διαφορετική συμπεριφορά εν ώρα εργασίας και διαφορετική τις υπόλοιπες ώρες; Χμμμ! Εξαρτάται που ζεις: στην μεγάλη πόλη έχεις μεγαλύτερη ελευθερία από την επαρχιακή κωμόπολη, όπου ό,τι και να κάνεις θα μαθευτεί σε χρόνο dt. Επίσης ένας ελεύθερος επαγγελματίας έχει περιορισμούς. Είναι τόσο μεγάλη η πίεση που ακόμη και όταν δεν εργάζεται, φροντίζει για τη δουλειά του (βραδυνές έξοδοι για δημόσιες σχέσεις, συνεχής προσπάθεια για άγρα πελατείας κλπ). Στους υπαλλήλους είναι τα πράγματα πιο χαλαρά.

    Συμβουλή: γράψτε τους όλους και συμπεριφέρεστε όπως νιώθετε καλύτερα. Μπορεί να βγάζετε λιγώτερα λεφτά, αλλά θα είστε περισσότερο ισορροπημένοι, θα αποδίδετε στη δουλειά σας καλύτερα και θα κινδυνεύετε λιγώτερο από εμφράγματα και εγκεφελικά.

    ReplyDelete
  29. ΥΓ στον vrennus,

    Αν πάρουμε το "commodity fetishism" και το συνδυάσουμε με το ότι στο Factory Outlet, τα πάσης φύσεως Stock-ατζίδικα και αλυσίδες όπως το Lidl, βρίσκεις παρκαρισμένες περισσότερες BMW & Cayenne τζιπούρες ανά τετραγωνικό, απ'ότι σε μεγάλη πίστα παραλιακής, νομίζω ότι μπορούμε να μιλάμε για ώρες,ε?

    =====

    @derevirn,

    Απαιχτο σχόλιο!!! ΛΟΛ!!!

    (τελικά καλά το λένε πως δε γίνεται κηδεία χωρίς γέλιο και γάμος χωρίς δάκρυ... και κλάαααααμμα ο γαμπρός!)
    :))))

    =====

    @heinz,

    Gere μου, αυτό το ρημάδι το "...Άλλο εσύ στη δουλειά σου, άλλο εσύ στις κοινωνικές σου συναλλαγές, άλλο εσύ." είναι μεγάλο πρόβλημα τελικά, μάλλον σώζεις τα νεύρα σου, αλλά στερείς τον καλύτερό σου εαυτό από το τι θα μπορούσε να είναι αυτό που παράγεις / προσφέρεις...

    Η, το αντίθετο, αν τα δίνεις όλα στη δουλειά και στο σπίτι απλώς σωριάζεσαι σ'έναν καναπέ & γαυγίζεις στα παιδιά σου, στερείς τον εαυτό σου από την οικογένεια, κι από σένα τον ίδιο δλδ.

    Τελικά μήπως κρατάμε τον καλύτερο εαυτό μας για τους φίλους μας, που συνήθως ντρεπόμαστε να τους τα πούμε χύμα και τους "αφήνουμε" να κάνουν πολλά, που έτσι και τα έκανε το αφεντικό ή η γυναίκα μας θα τους έπαιρνε και θα τους σήκωνε?
    Η αν τους τα χώσουμε ξέρουμε ότι θα μας τα χώσουν κι εκείνοι οπότε πάτσι, άρα είμαστε οκ και δεν έχουμε το ζωνάρι μας απλωμένο μαζί τους?

    Τι ζητάω όμως τώρα, ε?
    :)))


    @philosoph21,

    "...Η προσωπική όμως ικανοποίηση να βοηθάς τον πλη΄σίον σου δεν αγοράζεται με δις!"

    Respect!!!

    Ναι, για τα μπιζού, τα κότερα, τ'άμαξια, υπάρχει η Mastercard, που λέεικ αι η σχετική διαφήμιση, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΠΕΣ είναι πραγματικά πολύτιμο και μη αγοραστέο! (ο-έ-ο!).

    Ποιό είναι το θέμα? Μα ΚΑΙ αυτό που είπες!
    :)

    ReplyDelete
  30. @ευμίλιος,

    "... Στα επείγοντα του ΚΥ πράγματι δεν λειτουργεί ακτινολογικό και παραπέμπονται στο πλησιέστερο νοσοκομείο".

    Ναι, από κάταγμα δεν πεθαίνεις, όμως η ώρα από τη στιγμή του κατάγματος μέχρι τη στιγμή της ανάταξης, το τι περνάει ο ασθενής δεν είναι κάτι αμελητέο (πού ξέρω εγώ ότι δεν θα γινόταν κάνας θρόμβος να ψαχνόμαστε?), ούτε θα έπρεπε να είναι κριτήριο για το αν θα του παρασχεθεί ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ή όχι.

    Και είναι απαράδεκτο σε χώρα της ΕΕ να πρέπει να οδηγήσει κανείς 220 χλμ συνολικά μες τα μαύρα τα σκοτάδια, σε εθνική με ΟΛΕΣ τις προδιαγραφές για τροχαίο, για να γίνει ανάταξη. Ελεος!

    Κι αν στο φινάλε δεν είχα αυτοκίνητο? Θα ειδοποιούσαμε ασθενοφόρο για ένα... κάταγμα, που λες κι εσύ?

    Καταλαβαίνω ότι εννοείς προτεραιότητες σε δεδομένο σύστημα, αλλά εγώ τα παίρνω με τις τρύπες που έχει αυτό το σύστημα!

    Αντε όμως, αφού ταιριάζουμε στo cunning plan (you can stick a tail to it and call it a fox!) και ξέρουμε ότι everybody lies, καλύτερα κράτα τα καρπούζια, κάντα μια καρπουζάδα να μας κεράσεις όλους!

    =====


    @Mary Wollstonecraft,

    Το καταπληκτικό σας

    "... what appeared to be the nature of women was actually a consequence of the education, or lack of it, imposed on them by men, and that marriage was legalized prostitution. She argued in favor of a social order based on reason and free of superstition and prejudice."

    με καλύπτει απολύτως! Εχουμε και μία άλλου τύπου εταίρα, σχετικά με τα επαγγελματικά του, τον Γάτο (με πέταλα!), που πληρώνεται για να/και κάνει το κέφι του!!!

    "ΓΙ' ΑΥΤΟ ΣΕ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΣΟΒΑΡΟΙ. ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΕΙΝΑΙ all time classic.

    ΠΑΕΙ ΠΑΝΤΟΥ. ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΗΔΕΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΟΡΓΑΣΜΟ."

    Σαν ταγεράκι Chanel ένα πράμα... να σου πω ότι έχεις άδικο τώρα?

    Κι όσο για τα επαγγελματικά, λέω να πω κάτι σαν "ΤΙΙΙΙ? Για τη μετοχή? Οχι για μένα ρε γμτ?!" και να κόψω φάτσες Διοικητικού να σου πω!

    ΛΟΛ!!!

    =====

    @μήτσος στην αλβιώνα,

    "...βλέπεις πάντα τα ίδια άτομα να χαμογελάνε είτε έχοντας να κοιμηθουν 36 ώρες (κουρασμένο βέβαια χαμόγελο), είτε μόλις ήρθαν στη δουλεία.
    Το γεγονός οτι το περιβάλλον σε ελληνικό νοσοκομείο δεν ενισχύει την αισιοδοξία και την ευγένεια το δέχομαι ως γεγονός, αλλά όχι και ώς δικαιολογία".

    Πες τα χρυσόστομε!!!
    :)))

    ReplyDelete
  31. Le Théâtre de l'Absurde...

    http://www.baboulas.gr/introgr.html

    Αναβαθμισμένο!!!

    ReplyDelete
  32. Καλημέρα σας και συγχαρητήρια Αφροδίτη για το πόνημα σου!

    Μερικές σκέψεις μου πάνω στο θέμα (αναγκαστικά θα μακρηγορήσω αγαπητέ κ. οικοδεσπότα αλλά δεν γίνεται αλλιώς):

    Όταν μιλάμε για ιατρική θα πρέπει ίσως να μην ξεχνάμε ότι η απόκτηση ιατρικής ειδικότητας ισοδυναμεί σχεδόν με επιλογή διαφορετικού επαγγέλματος. Ο πυρηνικός ιατρός, ο ψυχίατρος και ο μικροβιολόγος έχουν ελάχιστα κοινά.

    Ο παντογνώστης ανειδίκευτος ιατρός (μην τον συγχέουμε με τον οικογενειακό ή γενικό γιατρό) όπως τον γνωρίζαμε στο παρελθόν πια δεν μπορεί να υπάρξει.

    Οι γιατροί που παρέχουν πρωτοβάθμια και first-line επείγουσα φροντίδα είναι αυτοί με τους οποίους ερχόμαστε σε επαφή κατά κύριο λόγο και που εμπνέουν ιστορίες σαν την σημερινή.

    Διαφωνώ ότι ο γιατρός δεν μπορεί να ευγενής και να δείχνει empathy (σε έλλειψη ακριβέστερης ελληνικής λέξης αν και τα συστατικά της είναι ελληνικά!) λόγω καταπόνησης, υπερβολικής εργασίας, καθημερινής επαφής με το θάνατο κλπ. Όλα είναι θέμα σωστής εκπαίδευσης.

    Έχω εκπαιδευτεί στην εντατικολογία, μία από τις "βαρύτερες" ιατρικές υπο-ειδικότητες, με καθημερινή επαφή με την αβεβαιότητα και τον θάνατο. Έχω συναδέλφους εντατικολόγους που είναι υποδείγματα ιατρών (Θα ήθελα να αναφέρω ονόματα αλλά θα προσκρούσω στην μετριοφροσύνη τους). Το ερώτημα που θέτουν στον εαυτό τους όταν βλέπουν τους ασθενείς τους είναι: "Αν αυτός ο ασθενής ήταν η μητέρα μου/πατέρας μου θα έκανα κάτι διαφορετικό;". Από την άλλη ο ανθρώπινος πόνος δεν τους αγγίζει συναισθηματικά σχεδόν καθόλου, απαραίτητη προυπόθεση ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει σωστά το μυαλό τους μέσα στον κυκεώνα της εντατικής. Στους ασθενείς και στους συγγενείς των ασθενών έχουν εκπαιδευτεί να δείχνουν και να δίνουν ενημέρωση, ενδιαφέρον, στήριξη και καθοδήγηση ανάλογα με τον άνθρωπο. Κυρίως υποστήριξη και έναν χέρι το οποίο θα τους στηρίξει έως ότου περάσει η δοκιμασία ή δεχτούν το αναπόφευκτο. Δεν κλαίνε μαζί τους αλλά οι συγγενείς και οι ασθενείς νοιώθουν ελεύθερα να κλάψουν στον ώμο του γιατρού τους.

    Η ιατρική στην Ελλάδα έχει πολλά προβλήματα. Επιγραμματικά να γιατί (από την καθαρά ιατρική άποψη):

    1. Υπερπληθώρα ιατρών (Η Ελλάδα έχει έναν από τους υψηλότερους αριθμούς ιατρών ανά κάτοικο στην Ευρώπη) και ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου εδώ και πολλά χρόνια.

    Πως γίνεται αυτό;

    α. Μεταγραφές: Ξεκινήσαμε την ιατρική Θεσσαλονίκης στο πρώτο έτος 200 άτομα και αποφοιτήσαμε 600-800 με εμβόλιμους μεταγραφόμενους σχεδόν σε κάθε έτος.

    β. Ιατροί που σπουδάζουν σε ιατρικές σχολές του εξωτερικού, κυρίως Ιταλία και Βαλκανικές χώρες και επιστρέφουν στην Ελλάδα για απόκτηση ειδικότητος. Οι απόφοιτοι των ελληνικών ιατρικών σχολών είναι πια μειοψηφία και οι γιατροί του εξωτερικού μπαίνουν στην ίδια επετηρίδα για την απόκτηση ειδικότητος!. Πριν την πλήρη ένταξή μας στην ΕΕ υπήρχε κάποιος ηθμός αλλά πλέον πάει προς κατάργηση. Οι εξετάσεις αναγνώρισης των αποκτηθέντων αλλοδαπών πτυχίων όταν δεν είναι διαβλητές είναι γελοίες. Οι αναμονές πλέον για την έναρξη ιατρικής ειδικότητας μετά την αποφοίτηση από την ιατρική σχολή πλησιάζουν την δεκαετία.

    2. Χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης κατά την απόκτηση ειδικότητος κυρίως λόγω μεγάλου αριθμού ειδικευομένων.

    3. Έλλειψη ελέγχου της δια βίου συνεχιζόμενης ιατρικής εκπαίδευσης στους ιατρούς που έχουν αποκτήσει ειδικότητα (CME)

    Τι προτείνω;

    1. Καθιέρωση κοινών Πανελλαδικών αποφοιτήριων εξετάσεων για όλες τις ελληνικές ιατρικές σχολές με το σύστημα των ερωτήσεων πολλαπλής επιλογής. Υποχρεωτική συμμετοχή στις εξετάσεις αυτές και των αποφοίτων των μη-ελληνικών ιατρικών σχολών για την αναγνώριση των πτυχίων τους. Πλήρης κατάργηση των μεταγραφών.

    2. Καθιέρωση εξετάσεων για την έναρξη ειδικότητος ώστε να μην είναι μοναδικό κριτήριο η παλαιότητα (!)

    3. Καθιέρωση του CME ώς προυπόθεση για την διατήρηση της αδείας ιατρικού επαγγέλματος.

    Θα μπορούσα να πω κι άλλα πολλά αλλά αν εφαρμοστούν τα παραπάνω θα έχουμε πιστεύω μια σημαντική βελτίωση της παρεχόμενης υγείας. Επιπλέον θα βελτιώσουν τις αποδοχές των ιατρών οι οποίοι στην πλειοψηφία τους σήμερα εάν δεν είναι άνεργοι υποαμείβονται.

    Η ιατρική είναι δύσκολο επάγγελμα. Χρειάζεται τουλάχιστον 10 χρόνια συνεχών και εντατικών σπουδών, δια βίου ενημέρωση μετά και μπορεί να προκαλέσει εξαιρετικό στρες και άγχος (στην εντατικολογία είναι ιδιαίτερα συχνό το burnout syndrome).

    Ευνόητο είναι ότι αυτός που θα την εξασκήσει θα πρέπει να την αγαπά. Το πρόβλημα είναι ότι ανάμεσα στις στρατιές των σημερινών υποψηφίων και εκπαιδευομένων γιατρών οι κλητοί είναι ελάχιστοι.

    Το γιατί είναι ένα post από μόνο του

    ReplyDelete
  33. @doctor - ο Δημήτρης, ο Μανώλης, η Αναστασία, ο Κώστας, και τα άλλα τα παιδιά που καθημερινά τρέχουν με τα ασθενοφόρα και πετάνε με τα ελικόπτερα (με κίνδυνο της ζωής τους) και έχουν πάει από την Αρμενία και το Αφγανιστάν μέχρι τα βαθη τη Αφρικής ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΡΩΚΤΙΚΑ. Είναι υπέροχοι άνθρωποι και με τιμά που (βρίσκουν το χρόνο και) μου λένε καλημέρα.

    @philosoph21 - να με στεναχωρέσεις, να με στεναχωρέσεις! Την κατάθλιψη και την αναρρωτική τα έχω τώρα ξεπεράσει κι εσύ δεν θέλεις να με στεναχωρέσεις; Μάλιστα πήγαινε στις ιστοσελίδες της ΕΕΝΑ και κάνε μια καταγγελία. Έτσι προχωρούν τα πράγματα ...

    @Μήτσος στην Αλβιώνα - σε κάθε 10 ευρωπαίους τουρίστες οι 4 είναι Γερμανοί οι δύο Άγγλοι και οι δύο Σκανδιοναβο-Ολλανδοί. Και προσπαθούμε να πείσουμε τις τουριστικές χωρες ότι τουρισμός χωρίς υψηλού επιπέδου υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης σε λίγο δεν θα υπάρχει. Η Ισπανία και η Πορτογαλία έχουν κάνει άλματα. Η Ιταλία αναδιοργανώνει όλο το σύστημα του 112. Αλλά τα είπαμε και στα άρθρα για τις πυρκαγιές - αν δεν αναλάβουν γνώστες των σχετικών θεμάτων τα πράγματα θα σέρνονται ...

    @aphrodite - Συγνώμη Αφροδιτούλα, αλλά όπως είπε κάποιος κάποτε «πρόσεχε τον αυτόν, διαβάζει ...» Όσο για το σύστημα που καταρρακώνει τους καλούς, συμφωνώ. Αλλά όσοι το έχουν μέσα τους κάποιον τρόπο βρίσκουν και προωθούν τα πράγματα.

    Η έκθεση για το Λονδίνο αρχίζει με τη φράση What happened in London on 7 July 2005 could happen in any country, in any city, at any time. Ελπίζω η έκθεση να έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά για να τη διαβάσει και ο ΓΓΠΠ (if you see what I mean). Και δυστυχώς δεν προετοιμαζόμαστε όχι για το χειρότερο, αλλά με επίκεντρο τα θύματα. Αυτό είναι το μάθημα από το Λονδίνο. Οι πυροσβέστες, οι αστυνόμοι, τα ασθενοφόρα, το μετρό και όλοι οι άλλοι σχεδιάζουν τα πράγματα με επίκεντρο τις καρίερες, τις προαγωγές και το πόσους υφιστάμενους θα έχουν. Δηλαδή τα διατιθέμενα μέσα. Όχι την ποιότητα των τελικών υπηρεσιών που παρέχουν.

    Δείτε και στο χτεσινό ΒΗΜΑ σχετικό άρθρο για τις πυρκαγιές ...

    ReplyDelete
  34. Φαντάσου Αφροδίτη αν είχε ενσωματωθεί στο Ευρωπαϊκό Σύνταγμα η εξης πρόταση του κ. Κατηφόρη τι νομικές υποχρεώσεις θα είχε το κράτος έναντι της θείας σου !

    Declare in the human rights section that citizens of the Union are entitled to the same high quality safety and security standards within the territory of the Member States and that they will receive the same high quality aftercare in case of accident or disaster.

    ReplyDelete
  35. Empathy ειναι η εμπαθεια,στην οριτζιναλ εννοια της. Εμεις την χρησιμοποιουμε διαφορετικα. 10 χρονια μαξιμουμ αλλα... $ 100χιλ καθαρα Χ 35 χρονια (33-68) = 3,5 εκ.I am sympathetic.

    ReplyDelete
  36. Με έμπνευση από ladybug θυμήθηκα το εξής:

    (Δοσμένο στην υπερβολή του βέβαια)!
    Μπαίνει ο σύζυγος στο σπίτι "φορτωμένος". Αρχίζει στο ξύλο τη γυναίκα
    του,
    τα παιδιά του, κλωτσάει, βρίζει, 'γαβγίζει' γενικώς και επί παντός.
    -Μα γιατί είσαι έτσι, τι σου φταίει;
    -Φταίει η δουλειά μου.
    -Μα καλά, τι δουλειά είναι αυτή;
    -Εργάζομαι σε κοινωνική υπηρεσία, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΟΣ ΜΕ ΟΛΟΥΣ...

    Ο κάθε άνθρωπος πιστεύω έχει σε μία ισορροπία μέσα του διαφορετικές
    εκφράσεις συμπεριφοράς σε ποικίλα ποσοστά.
    Οταν η μία πλευρά συμπιέζεται, άλλο τόσο η άλλη ζητάει εκτόνωση.
    Πολλές φορές βίαιη.
    Στις εργασίες λειτουργήματα λοιπόν, θεωρώ και εγώ απαραίτητη ψυχολογικά τεστ για το αν ο 'υποψήφιος' διαθέτει τις απαραίτητες αντοχές. Και για τους συνανθρώπους του αλλά και για εκείνον.


    Aphro, βάζω εγώ ένα black:

    Μπαίνει ο πελάτης λοιπόν πίσα βράδυ στο ταξί, στο πίσω κάθισμα αφού πριν και από το τζάμι είπε: Πατήσια.
    Φτάνοντας λοιπόν εκεί ο πελάτης σκουντά ελαφρά στον ώμο τον ταξιτζή αφού δεν άκουγε λόγω πχιονερ ρε παιδί μου(!), απορροφημένος.
    Και τότε γίνεται ο κακός χαμός!
    Αρχίζει να τρέχει σαν παλαβός ο δικός μας, χτυπάει άλλα αμάξια, ουρλιάζει και καταλήγει στην περιβόητη κολώνα!
    -Βρε ανθρωπέ μου θα μου πεις τι έπαθες;
    -Σορυ ρε φίλε, ήσουν ο πρώτος μου πελάτης.
    Στην προηγούμενη δουλειά μου οδηγούσα ...νεκροφόρα!!!! :)

    ReplyDelete
  37. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  38. Την καλησπέρα μου σε όλους.

    Μακάβρια/δύσκολα τα θέματα του σημερινού ποστ -ας είναι καλά το ύφος της Αφροδίτης που τα "εξημερώνει".

    Στο βασικό ερώτημα σου, αν είμαστε άλλοι στην προσωπική μας ζωή και άλλοι στόν χώρο εργασίας, απαντώ λέγοντας πως δεν είμαστε άλλοι. Ωστόσο, τονίζουμε συγκεκριμένες πτυχές του εαυτού μας, όπως κάνουμε και για κάθε διαφορετική περίσταση, άλλωστε.

    Π.χ. πρέπει να παρευρεθείς σε μια οικογενειακή συγκέντρωση, με την πλέον ευρεία έννοια. Θα είναι εκεί και η κυρία Μελπομένη, η αχώνευτη πεθερά του αδελφού σου. Τι κάνεις; Βάζεις το σοβαρό σου ύφος ανά μούρης και προσποιείσαι μια τρομερή χαρά καθώς τη χαιρετάς, ενώ ταυτόχρονα αποκρύπτεις επιμελώς την ενόχλησή σου για το όλο παρουσιαστικό της(είναι που μοιάζει με φάλαινα σε καιρό εγκυμοσύνης και έχει φάτσα σαν αντεστραμμένο καρμπυρατέρ).

    Πάντως, δεν πρέπει να είμαστε οι ίδιοι, κατά την γνώμη μου στη δουλειά και στο σπίτι(ή αλλού). Όλοι, ακόμα και ο Δήμου που κάνει το χόμπυ του για να βγάζει δις(τί δις... -τρις!) και να τα ξοδεύει στις μικρές ή μεγάλες του βόλτες(ψέματα είναι; Προχθές δεν ήσουν στο Πάπιγγο; Πάλι ταξιδάκια; -καλά, πλάκα κάνουμε, χαλάρωσε), εκτελούμε έναν συγεκριμένο ρόλο, τόσο στη δουλειά, όσο και στο σπίτι.
    Όσο πιο καλά το κάνουμε αυτό(χωρίς αυτό να σημαίνει να είμαστε τυποποιημένοι στη συμπεριφορά, ό,τι θα περίμενε κάποιος άλλος από εμάς), τόσο το καλύτερο για μας και τους γύρω μας.

    Το να είσαι πάντα και παντού "το ίδιο πράγμα", εκτός από βαρετό και μονότονο, δείχνει και μια "ξενερωσιά" σου(όχι σου εσού, σου όπως λέμε ...εκλέρ) ως άτομο, if you know what I mean...

    Congrats.

    ReplyDelete
  39. @alexandra,

    Πέσαμε με μια φίλη μου σε ζαχαροπλαστείο πασίγνωστης αλυσίδας, μες τον σκούρο καφέ τοίχο, τις επίσης καφέ σκούρες προθήκες και ψυγεία και το λευκό πάτωμα από μάρμαρο, που μπορεί να οπτικοποιούσε το concept "It should scream Chocolate everywhere!" κατά τον ντεκορατέρ τους, αλλά ήταν σαν... μαυσωλείο εκεί μέσα!

    (Μαυσωπωλείο με τούρτες για την ακρίβεια!) ΛΟΛ!!!

    =====

    @ladybug,

    "Για να ισορροπήσω.". Αυτό τα λέει όλα. Αντίβαρο.

    (Τώρα να μην κάνω την ερώτηση τι δουλειά είναι αυτή που κρατάς ως... bitch 30 πιο μεγάλους ανθρώπους σε ισορροπία, ας πούμε ότι είναι το δεύτερο κουίζ της ημέρας, στο οποίο δεν θέλουμε λύσεις – τις κυρίες δεν τις ρωτάμε ποτέ, απλώς αναρωτιόμαστε, έτσι φιλενάδα?)
    ;)

    Θα δώσουμε όμως βραβείο σε όποιον βρει ΠΟΥ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ εμφανίστηκε ο Γάτος στο ποστ μου για δεύτερη φορά... Εδώ σας θέλω!!!?
    ;))))

    ======

    @Ντον, (ναι, μαζί με τους φίλους, αγκαλίτσα στη φλοκάτη...)

    "Ζώντας χρόνια ανάμεσα σε γιατρούς θα πω ότι απορώ πως αντέχουν τις άθλιες συνθήκες εργασίας (και την άθλια συμπεριφορά των ελλήνων ασθενών). Παρόλα αυτά ξέρω αρκετούς που επιμένουν να χαμογελούν."

    Εγώ απορώ και για κάτι άλλο - πώς ΔΕΝ κολλάνε από τον καθένα που βήχει/φτύνει επάνω τους! (και πώς δεν κάνουν ένα μπλογκ "ακούστε τι μου είπε σήμερα ασθενής μου, να καραφλιάσετε!")....

    =====

    @manosnikol,

    Πολύ σ’ευχαριστώ για το ζουμερό σου σχόλιο – το «αντικρουστήρες πόνου» ομολογώ δεν το είχα σκεφτεί και μου έκανε τρομερή εντύπωση, δίνει ακριβώς το νόημα... Ναι, συμφωνώ, ένας behaviourist θα ήταν ένα καλό... buffer ώστε να μπορούν να χειριστούν οι γιατροί τα τόσο έντονα συναισθήματα και το draining aspect του λειτουργήματός τους...

    Τώρα στο να ταυτίζονται επάγγελμα/πραγματικός εαυτός, το μόνο που είδα ήταν ότι χειρουργός στο team που είχε αναλάβει τον πατέρα του (δεν «άνοιξε» εκείνος, αλλά παρευρισκόταν), ήταν ο μόνος από την οικογένεια που πέραν της εξοικείωσής του με την ασθένεια, τον πόνο, την ίαση αλλά και τον θάνατο, είδε ότι τα πράγματα δεν ήταν καθόλου καλά για τον πατερα του και το πήρε απόφαση. Ολοι οι άλλοι έμειναν και δεν μπορούν να το χωνέψουν. Αγριο, αλλά το βλέπεις, ξέρεις τι σημαίνει το κάθε τι στο ανθρώπινο σώμα και τέρμα.

    Οι υπολοιποι δεν ξέρουμε, είμαστε εκτός, έρμαια του συναισθήματος φοβάμαι...

    ======

    @Harrygreco,

    Βρε-βρε και βαφτίσια... Γεννητούρια στο μπλογκ, βαφτίσια, γάμο να δούμε και το κλείσαμε το κοινόβιο, το κλωθογυρίσαμε στα δεσμά της γραφειοκρατίας για πάντα!!!

    Πες μας και για τους νεκροθάφτες εν Ελλάδι, να σου πω μετά, ολοκληρωμένα...
    ;)))

    ======

    @giakan,

    Οσην ώρα σε διάβαζα, λεω, βαλτός είναι να μας μιλήσει για τον Φουστάνο, με τη δουλειά-καρμπόν (ή φασόν, ξέρεις μια μύτη δική του από το σχήμα της, ανεξαρτήτως προσώπου!)

    ======

    @antonios Liolios,

    RRRESPECT, βαθειά υπόκλιση, ωχ η μέση μου, τι να λέμε... διπλός πέλεκυς το σχόλιό σου, σφάζει (με το βαμβάκι) και από τις δύο πλευρές και συμπληρώνει τον Μάνο προηγουμένως...

    Να προσθέσω ότι διάβαζα (και δεν ξέρω αν θα βρω την πηγή) ότι στο «βοηθητικό» νοσηλευτικό προσωπικό (νοσοκόμοι, τραυματιοφορείς κτλ που έρχονται σε ΑΜΕΣΗ επαφή με τον ασθενή) στην Αγγλία, η κατανάλωση αλκοόλ έχει σπάσει κάθε ρεκόρ, ακόμη και στις καθημερινές τους μικρές εξόδους «μετά τη δουλειά», ως τρόπος αντιμετώπισης του στρες τους...

    Οπως το ανέφερες, το αν είσαι «καμμένο χαρτί» πλέον από κούραση και στρες είναι τεράστιο πρόβλημα, όταν στον χώρο σας η άριστη ψυχολογική σας κατάσταση θα είναι εκέινη που θα κάνει την ποιοτική διαφορά.

    «Burnout is a psychological term for the experience of long-term exhaustion and diminished interest (depersonalisation or cynicism), usually in the work context.» και θα το βρείτε εδώ:Burnout syndrome

    ======

    @all,

    Πείτε μου λίγο τι είναι αυτό το www.baboulas.gr, γιατί τα security settings μου δεν μου επιτρέπουν πρόσβαση...


    Επανέρχομαι (πάω να δω αν έρχομαι!)

    ReplyDelete
  40. Aphrodite,

    να συμπληρώσω το τσιτάτο που παραθέσατε με το παρακάτω:

    "[...]the specific nature of my individuality, therefore, would be affirmed in my labour, since the latter would be an affirmation of my individual life. Labour therefore would be true, active property. Presupposing private property, my individuality is alienated to such a degree that this activity is instead hateful to me, a torment, and rather the semblance of an activity. Hence, too, it is only a forced activity and one imposed on me only through an external fortuitous need, not through an inner, essential one."
    (K. Marx, Comments on James Mill)


    Οι υπηρεσίες, ακόμη και οι ιατρικές, δεν αποτελούν εξαίρεση από τη στιγμή που έχουν μετατραπεί σε εμπόρευμα. Ο γιατρός δεν είναι ο επιστήμονας που θεραπεύει από την αρρώστια αλλά ο εργάτης στη φάμπρικα που λέγεται νοσοκομείο (Γιατί άλλωστε υπάρχουν οι εγκύκλιοι, οι διαδικασίες, τα "quality manual" κλπ.; Για να αποκόψουν εντελώς τον εργαζόμενο από το αντικείμενο της εργασίας του.)

    Ο φετιχισμός του εμπορεύματος, πολύ σωστά, είναι εκδήλωση της αλλοτρίωσης.

    Το κατσούφικο πρόσωπο του γιατρού είναι η άμυνά του στο ότι "we function as instruments, not as social beings". Το ίδιο ισχύει και για τον υπάλληλο της τράπεζας κλπ. Αν λειτουργούσε υπό μη αλλοτριωτικές συνθήκες θα χαμογελούσε. Σε κάθε άλλη περίπτωση το χαμόγελο είναι επίπλαστο.

    Υ.Γ. Πράγματι μπορούμε να συζητούμε για ώρες...

    ReplyDelete
  41. Αφροδίτη,

    Τότε πρέπει να πάει ο ιδιοκτήτης των 'αναλαμβάνουμε κοινωνικές εκδηλώσεις' στο ζαχαροπλαστείο και αντίστροφα! xaxa ;)

    Όσον αφορά το www.baboulas.gr το είδα και 'έμεινα'! Είναι το επόμενο βήμα του 'αναλαμβάνουμε κοινωνικές εκδηλώσεις', ειλικρινά είναι προσαρμοσμένοι στο μέλλον! Είναι απίθανο και έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά οι άνθρωποι. Δεν γίνονται αυτά στην Ελλάδα, μόνο Αμερική! Πρέπει να το δεις οπωσδήποτε! ladybug άψογη.

    ReplyDelete
  42. Μακαβρια κουβεντα για τους πεθαμενατζηδες,δεν την κανω,παντως ενα παρηγορο & εντυπωσιακο ειναι η...ευγενεστατη μουρη & γενικη εικονα των κορακιων. Θα περιμενε κανεις τοξικομανεις,αποφυλακισμενους,τωρινους Αλβανους ( τα αφεντικα τους ειναι προηγουμενων αιωνων ) ,αλλα...τους πας που θα σε πανε...(φτου). Εβγαλα ανεκδοτο.Πηγε ο Ρ στο μαγαζι στο Αμερικα,δεν ηξερε αγγλικα,ζηταγε " κουρσα ", βαρηκοος ο υπαλληλος, " κουρσα " ," κουρσα " ξαναπε ο πελατης... Τελικα του εδειξε την...hearse.

    ReplyDelete
  43. This is a strange post - death comes before the doctors...

    I cannot read Greek but I follow the photographs.

    ReplyDelete
  44. @aphrodite

    O NEKΡΟΘΑΦΤΗΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΓΡΑΨΕΣ ΜΑΛΛΟΝ ΚΑΠΟΙΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΘΑ ΚΟΥΒΑΛΟΥΣΕ...!!!!

    ΕΚΤΟΣ ΑΥΤΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ. ΚΑΙΡΟΣ ΠΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΕΘΑΜΕΝΑΤΖΟΥΔΕΣ!!!

    :))))


    ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΑ ΤΩΡΑ:

    ΤΑ ΔΙΑΔΡΑΜΑΤΙΖΟΜΕΝΑ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΑΓΓΙΖΟΥΝ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΛΗΤΕΙΑΣ ΑΠΛΩΣ ΑΛΛΑ ΤΑ ΞΕΠΕΡΝΟΥΝ ΣΕ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΒΑΘΜΟ.

    ΜΕΣΑ Σ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΛΙΜΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ ΣΩΣΤΑ. ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΩΣΤΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΤΟΥΣ ΕΧΟΝΤΑΣ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ.

    ΕΤΣΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΕ ΤΟΥΤΗ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΠΡΟΤΙΜΩ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΛΑΘΟΣ ΠΑΡΑ ΕΚΕΙΝΟΣΝ ΠΟΥ ΘΑ ΜΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕΙ ΑΛΛΑ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΛΑΘΟΣ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΟΥ ΜΕ ΛΑΘΟΣ ΤΡΟΠΟ.

    ΕΝΑΣ ΣΩΣΤΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ ΒΕΒΑΙΑ ΜΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ. ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΚΒΙΑΖΕΤΑΙ.

    ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΗ. ΑΛΛΟΣ ΠΟΝΑΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΥΖΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ ΠΟΝΑΕΙ ΣΙΩΠΗΛΑ. ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΔΙΚΑΣΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ.

    ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΘΕΡΑΠΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΣΧΟΝΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΗ. ΑΥΤΗ Η ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ. ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΚΕΙ Ο ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ ΕΧΕΙ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ ΣΩΣΤΑ/ ΤΟ ΕΧΕΙ ΔΙΔΑΧΘΕΙ ΑΛΛΩΣΤΕ. ΕΔΩ Ο ΘΕΡΑΠΩΝ ΚΑΤΑ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ ΣΕ ΣΤΙΓΜΙΑΙΟ ΔΙΚΑΣΤΗ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΑΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΠΟΥ ΣΤΗΝΟΝΤΑΙ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΜΕ ΣΥΝΟΠΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ.

    ΑΛΛΑ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΘΕΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ. ΟΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΔΗΛΑΔΗ. Ο ΠΥΡΗΝΑΣ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Ο ΚΛΑΔΟΣ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ Ο ΚΛΑΔΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΤΖΙΡΟ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ Ο ΚΛΑΔΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΕΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΠΡΟΟΙΟΝ. ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΟΣ ΣΩΣΤΑ.

    ΤΟ ΟΛΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΠΛΟΚΟ. ΜΠΛΕΚΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ. ΟΤΑΝ ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΤΟΣΟ ΧΑΜΗΛΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΚΑΙ ΟΙ ΜΙΣΘΟΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕΙ ΥΨΗΛΑ TA STANDARDS TOY; TI ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΙΣΘΩΝ; ΜΑ ΔΕΙΤΕ ΛΙΓΟ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΜΑΣ ΩΣ ΠΟΛΙΤΕΣ:

    ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ pic ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ που από κάτω έχει την λεζάντα: NEXT PLEASE

    ReplyDelete
  45. Αφροδιτάκι,
    η δουλειά μου δεν είναι τίποτα το τόσο φοβερό. Logistics manager (ουάου!). Αρκεί που χρειάζεται να διοικώ 30 ανθρώπους. Που πρέπει να τους κυνηγάω για να μη χαζεύουν, για να μην τσακώνονται, για να γίνεται η δουλειά κ.ο.κ.
    Είμαι 30 και είναι από 35-55.
    Οπότε λίγο...bitch πρέπει να το βγάλω, θέλω-δε θέλω.

    Το baboulas.gr είναι το site ενός γραφείου τελετών. Αλλά άλλο να στο λέμε και άλλο να το βλέπεις. ΧΑΝΕΙΣ!

    ReplyDelete
  46. Dear Aphro

    λυπάμαι που έγινες μάρτυρας του πόσο βάρβαρα καταστρατηγούνται οι κανόνες υγιεινής στα νοσοκομεία. Καλά έκανες και μίλησες, ίσως αν το παράδειγμά σου ακολουθήσουν κι άλλοι κάτι αλλάξει.

    Δυστυχώς οι ιστορίες νοσοκομειακής τρέλλας είναι πραγματικές και γίνονται χειρότερες στην επαρχία.

    Νοσοκομεία που δεν έχουν αξονικό ή συσκευή υπέρηχων (ή αν έχουν είναι απαρχαιωμένος/χαλασμένος) την στιγμή που τα ιδιωτικά κέντρα next-door προσφέρουν hi tech μηχανήματα που δύσκολα συναντώνται στις ΗΠΑ.

    Επαρχιακά νοσοκομεία που δεν έχουν τις στοιχειώδεις ιατρικές ειδικότητες και το απαραίτητο νοσηλευτικό προσωπικό και εξυπηρετούν χιλιάδες ντόπιων.

    Το χάσμα ιδιωτικής/δημόσιας υγείας είναι αβυσσαλέο. Αυτό όσο αφορά την ξενοδοχειακή υποδομή γιατί στο επίπεδο ιατρών αντιστρέφονται τα πράγματα (another Greek paradox).

    Όσο αφορά το οικονομικό που έθιξες η αλήθεια είναι νομίζω πικρή.

    Οι καλύτεροι γιατροί που γνωρίζω, άνθρωποι σεμνοί και με ήθος που θα τους εμπιστευόμουνα χωρίς δεύτερη σκέψη τον εαυτό μου και την οικογένεια μου δεν είναι πλούσιοι. Μερικοί με το ζόρι τα βγάζουνε πέρα! Σχεδόν κανείς δεν είναι πανεπιστημιακός.

    Υπάρχει μεγάλη άγνοια στον κόσμο σχετικά με το ποιός είναι καλός γιατρός και ποιές είναι οι πραγματικές του ιατρικές ανάγκες. Τόση άγνοια που σκέφτομαι να δημιουργήσω εταιρεία medical referral!

    ReplyDelete
  47. Δεν είναι καταπληκτικό να είσαι νέος άνθρωπος και να διοικείς τις ψυχές των υφισταμένων σου; Συγχαρητήρια αγαπητή ladybug. Αυτοί που αξίζουν, προοδεύουν! Κι αυτό που είπε ο ώυλαιρ, ότι κάθε φορά που φτάνουμε στην επίλυση μίας εξίσωσης, τότε έχουμε έναν γεωμετρικό τόπο, ισχύει! Το εφαρμόζουν καθημερινά οι ραπτομηχανές και οι λογιστές. Καταπληκτικό. Και το post της Αφροδίτης μας, καταπληκτικό και αυτό! Μόνο με Bach πλέον τη διαβάζω τη Θεά...εκλύουν φοβερή μουσικότητα τα κείμενά της! Δεν είναι καταπληκτική;

    ReplyDelete
  48. Αφροδίτη εννοείς ότι ο γάτος εμφανίζεται δεύτερη φορά σε αυτό :«Ωραία, έμεινε πίσω μου, μαύρος λεκές.»?

    ReplyDelete
  49. Αφροδίτη, Θεά και Πυθία...

    Είμαι εδώ και μια βδομάδα περίπου με σπασμένο πόδι. Ασε, μη ρωτάς.

    Επειδή σαν παλιός αθληταράς ήμουν μεσ τους τραυματισμούς, αυτή τη φορά πήγα κατευθείαν σε ιδιωτικό Κέντρο (το γνωστό), μεσάνυχτα βέβαια (δεν ήξερα να πάρω τούμπες με τη μηχανή άλλη ώρα, πιο βολική!.

    Ειδοποίησαν γιατρό, που μάλλον άφησε δείπνο (ή ύπνο) στη μέση, ήρθε με μια μουράκλα ναααααα, με πέρασαν ακτίνες, γύψους, όλα, ζαλιζόμουν, οπότε οι εφημερέυοντες με πέρασαν κι από αξονικές, μη στα πολυλογώ, γύρω στο 600-άρι το μαλί, και δεν παίρνω μία απο την ασφαλιστική, γιατί δεν διανυκτέρευσα (αυτό μου το είπε την άλλη μέρα η ασφαλιστική, ΑΦΟΥ είχα φύγει...). Και δε μου μίλησε κανείς πέραν των τυπικών, ένα "ελα, μην ανησηχείς, θα περάσει", κάτι ρε παιδί μου!

    Αποτέλεσμα: με έγδαραν κανονικά, για ένα γύψο. Μου τον έδεσαν και πολύ σφιχτά, οπότε πήγα να μου τον κόψουν λίγο, να φύγει το πρήξιμο. Και τη δεύτερη φορά μούτρα, που έπρεπε να διορθώσουν ζημιά του προηγούμενου. Λες κι είχα όρεξη να τρέχω με τις πατερίτσες για πλάκα!

    Και ρωτάω: καλά, να ήτανε δημόσιο, το καταλαβαίνω, πήζουν οι ανθρώποι, αλλά στο ιδιωτικό; Που έχει 35 ευρώ μόνο και μόνο για ειδοποίηση του γιατρού; Ασε το ΠΟΣΟ περίμενα από τον έναν γιατρό στον άλλον.

    Υπάρχουν και γιατροί (μου έχει έρθει γιατρός απο τους γιατρούς Σ.Ο.Σ. στο σπίτι, τους τηλεφωνείς σε επιγοντα κι έρχονται) ο οποιος ήταν εξαιρετικός,ευγενικός, να μου εξηγήσει, τα πάντα. Του τα έσκασα, αλλά το άξιζε.

    Στο ιδιωτικό που τα έσκασα και τους ενόχλησα κι από πάνω;

    Οσο για τα... μαύρα που λέμε, έχω πετύχει φίλο, γυιό νεκροθάφτη να λέει το ένα ανέκδοτο μετά το άλλο (στο γραφείο του, μια που το ξενυχτάνε περιμένοντας πολλές ώρες) και μου έλεγε πως άμα δεν το πάρεις στ'αστεία, δεν την βγάζεις καθαρή με τόσο πτώμα που τρως στη μάπα.

    Και τελευταίο: ο Γάτος στην ιστορία σου θα είναι εκέι που υπάρχει γκόμενα, οπότε ή είναι στα Muppets, μεtαμφιεσμένος σε σκύλο (Dr. Ralf) λόγω Mis Piggy, ή με μουστάκι ως Gomez δίπλα στη Morticia (ρε Αφρο εσύ είσαι πάλι, έβαψες μαύρο το μαλί;).

    Πες μου από πού να παραλάβωω το δώρο μου όταν ξεκουτσαθώ.

    (Θα πω και στον φίλο μου να μας δώσει τη νεκροφόρα να σε πάω βόλτα- μπρρρρρ....)
    :-)

    ReplyDelete
  50. Εβγαλε & ο Αλεβαντης ανεκδοτο,το..." εναντι της θειας σου "...

    ReplyDelete
  51. Μιας και αναφέρατε τα συστήματα υγείας του εξωτερικού, εντύπωση μου προκαλούσε ότι σε κάθε αλλαγή τραύματος, περίδεση κλπ κλπ οι κάτοικοι του εξωτερικού που έρχονταν στο κέντρο υγείας ρωτούσαν "πόσο κοστίζει;".

    Συνέχεια συζητούσαμε με τους γιατρούς να βάλουμε ένα τιμοκατάλογο έξω από το ΚΥ για να μαζέψουμε χρήματα πχ για μηχάνημα υπερήχων...

    ReplyDelete
  52. Αφροδίτη καταπληκτικό το κείμενο. Οσον αφορά το πρώτο μέρος μια μέρα είδα γραμμένο στο πίσω μέρος μιας νεκροφόρας το εξής απίστευτο ''Οτι μου εύχεσαι να το παθεις ''. Ακόμα σταυροκοπιέμαι και ανατριχιάζω για το ήθος και την ποιότητα του ατόμου .
    Οσον αφορά το δεύτερο, έχοντας ηλικιωμένους στην οικογένεια οι οποίοι αρρώσταιναν συνήθως εις εορτάς και πανηγύρεις , έχω ζήσει σκηνές απίστευτου σουρεαλισμού στα εφημερέυοντα και μη νοσοκομεία .
    Να περιμένω με τον ασθενή στο φορείο 2- 3 ώρες για εξέταση , να τρέχω για εξετάσεις και συνάμα να το ν γιατροπορεύω . Καλά μόνο εγχείρηση δεν έχω κάνει τόσα χρόνια .Εχω μάθει αρκετα . Να και το καλό της υπόθεσης . Εδω η καλή αποκλειστική .btw σε ποιό κράτος του κόσμου υφίσταται ο θεσμός της αποκλειστικής ( που συνήθως είναι πρακτική νοσοκόμα )? Ασε που ο ασθενής χρειάζεται έναν για να τον φροντίζει και άλλον ένα να τρέχει για τα γραφειοκρατικά .
    Υπάρχουν γιατροί αναίσθητοι, αδιάφοροι, ασχετοι αλλά και άνθρωποι και καλοίκαι ικανοί επιστήμονες .Εχω συναντήσει γιατρούς με ήθος, κατάρτιση και συνείδηση σε νοσοκομείο παίδων .
    Ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά του ανθρώπου δεν αλλάζουν και τόσο απο τις συνθήκες εργασίας. Αμα είσαι υπεύθυνος και αγαπας αυτό που κάνεις . Δεν μπορεί να είσαι διχασμένη προσωπικότητα. Οτι είσαι αυτό και βγάζεις ( με ελάχιστες εξαιρέσεις )

    ReplyDelete
  53. Μοντερεσι τελος. Τουλαχιστον να μη γινει καταχρηση ελευθεριας. Ενδιαφερων ο μικροκοσμος του μπλογκ. Υπαρχει ο Πρυτανης,ο Υφηγητης,η Μανα του Λοχου,η Μανα Κουραγιο,ο Ιδεολογος,ο Αμερικανος,οι Αρχαιοι,οι Ρομαντικοι,η Δασκαλα,ο Μπαμπαροκάς,ο Αναρχας,διεγραφη ο Κουζουλος,εφυγε ο Αρβυλας,χαθηκε ο Καθηγητης... Ας βρει ο καθενας who is who...

    ReplyDelete
  54. Δελτιο καταναλωτη : Απογοητευτηκα απο το νεο Νokia Ν 80. Αριστη φινλανδικη ποιοτητα,αλλα μεχρι εκει. Δυσχρηστο πληκτρολογιο,αργει ν' ανοιξει,ασχημο,χωρις φηλινγκ,επιτηδευμενα ακριβο. Ξαναγυρισα στο Panasonic VS 6,με το καλυτερο πληκτρολογιο απο καταβολης κινητων,ενα ποιημα,αντιστοιχο του κιβωτιου Alfa Romeo Guilia.

    ReplyDelete
  55. @a. liolios,

    "Το χάσμα ιδιωτικής/δημόσιας υγείας είναι αβυσσαλέο. Αυτό όσο αφορά την ξενοδοχειακή υποδομή γιατί στο επίπεδο ιατρών αντιστρέφονται τα πράγματα (another Greek paradox)."

    Να σου πω, συμφωνώ απολύτως. Πιστεύω πολύ στο ότι όταν ο Ελληνας είναι σωστός επιστήμονας (και επαγγελματίας γενικά), θα κάνει τη δουλειά του, σαν προσωπικό στοίχημα, ακόμη και με αντίξοες συνθήκες, χωρίς εργαλεία που λέει ο λόγος. Μικροί Δαβιδ όταν το έχουμε μέσα μας...

    Εχω στο μυαλό μου όλους αυτούς που ξεγεννάνε στα νησιά, με ούτε ένα πλοίο να φαίνεται, κι εδώ με το πρώτο προβληματάκι, καισαρική... Πόσες καισαρικές αναλογούν στις ελληνίδες πια, θα μου πει κάποιος; Τόσο προβληματικές είναι οι εγκυμοσύνες τους;

    Απλώς δεν βοηθάει ο "περίγυρος" και τα υπάρχοντα, κακομελετημένα και στραβά συστήματα.

    Είμαι καθηγητής, κι αισθάνομαι τρομερή ευθύνη απέναντι στα παιδιά. Ο,τι και να με ρωτήσουν, οφείλω να δώσω την καλύτερη και πληρέστερη απάντηση, κι όταν δεν είμαι ευχαριστημένος με την απάντησή μου, θα φαγωθώ να το ψάξω. Την ίδια απαίτηση έχω όμως κι απο τους άλλους (κακώς...).

    Οπως ο νεκροθάφτης που λέει ο λόγος, θα μου κάνει καλά τη δουλειά, μην έχουμε καμμιά... έκπληξη με τα πρωτοβρόχια, έτσι θέλω κι από τον ταξιτζή, από τον πολιτικό, από τον υπάλληλο της τράπεζας, απο όλους: να είναι επαγγελματίες, υπεύθυνοι.

    Και μάλιστα, επειδή το εννούν. Θέλω να είμαστε ενήλικες, να αναλαμβάνουμε την ευθύνη του τι δίνουμε, κι όχι μόνο του πώς θα τελειώσει κι αυτή η μέρα να πάμε σπίτια μας. Κάτι σαν κι αυτά που λέει ο φίλος "δράκος"...

    Ζητάω πολλά;

    Μάλλον...

    ReplyDelete
  56. @somebody,

    «...Στις εργασίες λειτουργήματα λοιπόν, θεωρώ και εγώ απαραίτητη ψυχολογικά τεστ για το αν ο 'υποψήφιος' διαθέτει τις απαραίτητες αντοχές. Και για τους συνανθρώπους του αλλά και για εκείνον»

    Κάτι μου λέει πως το 90% θα κοβόντουσαν με το «καλημέρα» σας...
    Ωραία, σήμερα το έκανες εσύ το μουσικό διάλειμμα! ΛΟΛ!!!

    ======

    @tassos papadakis,

    “… Στο βασικό ερώτημα σου, αν είμαστε άλλοι στην προσωπική μας ζωή και άλλοι στόν χώρο εργασίας, απαντώ λέγοντας πως δεν είμαστε άλλοι. Ωστόσο, τονίζουμε συγκεκριμένες πτυχές του εαυτού μας, όπως κάνουμε και για κάθε διαφορετική περίσταση, άλλωστε.”

    Χμμμ... Μάλλον αυτό είναι το κλειδί, το να μπορούμε να τονίσουμε κάτι που ΕΙΝΑΙ εκεί, αλλιώς αν δεν υπάρχει κάτι, πώς να το βγάλεις προς τα έξω?... Μου έρχονται στο μυαλό κάποιοι πολιτικοί, που ανεξαρτήτως προβλήματος, συνθηκών, δεδομένων κτλ, είναι μονίμως εμπλοκή...
    ;)

    ======

    @indub,

    “...This is a strange post - death comes before the doctors...»

    But haven’t you heard about the miracles of modern medicine? 

    The post is about the stereotypes we have about professions, how they can be challenged, and to what extent our professional life merges with our personal life and vice-versa. F.e. the undertaker, supposedly serious and gloomy, and the doctor, hopefully cheerful & supportive – well, not so in all cases! Two stories were used to illustrate the point, the first about an undertaker driving his hearse like a maniac in the national road, laughing all the way, and the second about some doctors who, quite burned-out, did their job quite mechanically, letting the patients’ morale down. Ok, we also wrote various mishaps from our encounters with those professions.

    What do you think?
    :)

    ======

    @the resident,

    Εξτρα πόντοι στον κύριο για το «μαύρος λεκές!» - ακόμη γελάω!!!
    (ξέρεις καθόλου για εκείνες τις φάρμες που ζουν άνθρωποι που καλλιεργούν τα δικά τους προιόντα και τα ανταλλάσουν με άλλα προιόντα απο τους γείτονες?)

    ======

    @thomasoik,

    Περαστικά σου... κι άλλαξε ασφαλιστική! Είδες, δεν είναι όλοι οι γιατροί το ίδιο, αλλά μερικοί αρκούν για να χαλάσει η πιάτσα... Ωραία η προσπάθεια για τον Γάτο! ΛΟΛ !!!

    ======

    @harry,

    Στο Who-is-who σου, θέλω να δω ποιός θα είναι ο νεκροθάφτης... ))

    ======

    @κατινίτσα,

    «... Ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά του ανθρώπου δεν αλλάζουν και τόσο απο τις συνθήκες εργασίας. Αμα είσαι υπεύθυνος και αγαπας αυτό που κάνεις . Δεν μπορεί να είσαι διχασμένη προσωπικότητα. Οτι είσαι αυτό και βγάζεις ( με ελάχιστες εξαιρέσεις )»

    Οπότε έρχομαι και λέω, καλά, όλοι αυτοί οι «γνωστοί» δημόσιοι υπάλληλοι τόσο χάλια άνθρωποι είναι και στα προσωπικά τους? Η τους σπάνε τα νεύρα, όπως και σε φίλη, που παράτησε καλοπληρωμένη δουλειά ιδιωτικού τομέα, γιατί προτίμησε τη «σιγουριά» του δημοσίου και καλά έκανε δλδ, έβαλε μπρος για 2 παιδιά και λίγο από δω, λίγο από κει, τα κατάφερε μια χαρά ως προς τα παιδιά (άδειες, επιδόματα κτλ). Αλλά κάθε μέρα στο γραφείο πνίγεται πλέον, λιμνάζει και της έρχεται τρέλλα....

    ======

    Αντε, και κάτι που μου έστειλαν φίλοι που ντρέπονται να μπουν...

    Επιτύμβιες στήλες (τι άλλο θ'ακούσουμε νυχτιάτικα!)

    1.
    The children of Israel wanted bread
    And the Lord sent them manna,
    Old clerk Wallace wanted a wife,
    And the Devil sent him Anna.

    2.
    Here lies an Atheist
    All dressed up
    And no place to go.

    3.
    Office upstairs

    4.
    Remember man, as you walk by,
    As you are now, so once was I.
    As I am now, so shall you be.
    Remember this and follow me.

    και κάποιος έγραψε από κάτω:

    To follow you I'll not consent
    Until I know which way you went!
    :))))

    ReplyDelete
  57. aphrodite said..
    "ξέρεις καθόλου για εκείνες τις φάρμες που ζουν άνθρωποι που καλλιεργούν τα δικά τους προιόντα και τα ανταλλάσουν με άλλα προιόντα απο τους γείτονες?)"
    όχι,δεν ξέρω.Eχασα ποντουs?Που είναι αυτές οι φάρμεs?
    Ενα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της επαρχίας είναι η νοσοκομειακή περίθαλψη.
    Σκεφτείτε ότι σε κάποιο σοβαρό και όχι μόνο, περιστατικό πρέπει ο ασθενής να μεταφέρεται σε άλλη πόλη από αυτή που ζει με ότι κινδύνους συνεπάγεται αυτό, μεγάλη ταλαιπωρία και έξοδα(διαμονής συγγενών ,μετακίνησης )κλπ.

    Πολύ καλό το κείμενο,με το γνωστό χιούμορ της Αφροδίτης.

    ReplyDelete
  58. Καλησπέρα στην παρέα!

    Ωπ, τι έγινε, παει η μοντερέισον, να μπω κι εγώ τώρα που έχει ησυχία, μπας και προλάβω πριν πλακωθούν μερικοί-μερικοί; (εκτός αν οι.. πέτρες του σκανδάλου μας κάνουν τη χάρη!).

    Λοιπόν, Αφρο, τα γνωστά, τι πίνεις και δε μας δίνεις, χειροκρότημα, έλα, θα μας έχει βαρεθεί η ψυχή σου να στα λέμε αυτά!

    Για το θέμα σου (καλά, πού το βρήκες παιδάκι μου;!), είμαι αρχιτέκτονας, έτσι;. Με συνεργάτες που αναλαμβάνουμε ό,τι βάζει ο νους σου. Ε, το τι ακούμε κάθε μέρα, κι έχουμε από τη μία τον πελάτη, κι απο την άλλη τα συνεργεία, το δημόσιο και τις άδειες και ΙΚΑ-σύκα, άσε τα υλικά, κόστος, μεταφορές, βάλε μελέτες, βάλε έξοδα, είναι να μουρλένεσαι!

    Γενικά ήμουν ένας χαμηλών τόνων άνθρωπος. Ε, από τότε που άνοιξαν οι δουλειές, πλακώνομαι όλη μέρα με κόσμο. Και συγκρατούμαι στο θέμα του πελάτη (που έχει παντα δίκιο, ακόμη κι αν σου αλλάζει 10η φορά συνεχόμενη το σχέδιο ή δε σε πληρώνει, ή... ή...).

    Το στερεότυπο για μας είναι να είμαστε ευχάριστοι, καλλιτεχνικοί τύποι, λίγο μποέμ αλλά με τα πόδια μας στο έδαφος, να ελισσόμαστε εύκολα, να είμαστε διπλωμάτες και να έχουμε μια λύση για τα πάντα.

    Αμ δε!

    Αμα σου πω ΠΟΣΟ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΕΙΡΩ κόσμο, δεν θα το πιστέψεις! Φυσικά δεν κάνω τίποτα, πλακώνομαι όταν δεν γίνεται αλλιώς, αλλά αυτό έχει αρχίσει και με επηρεάζει.

    Δεν ήμουν έτσι. Θα ήθελα να είμαι υπομονετικός όπως παλιά. Αλλά τελικά, είδα πως αν δεν άλλαζα στο πιο φωνακλάδικο κι επίμονο, δουλειά δεν γινοταν. Απλώς μετά, ξεχνάω να σβήσω τον διακόπτη, γυρνώντας σπίτι...

    Νά σαι καλα, μ'εκανες και σκέφτηκα πολύ σήμερα...

    (Ο ΝΔ είναι μέσα στα καλαθάκια στην φωτο με τον κλοουν;)

    ReplyDelete
  59. katamavros sevasmos said:


    ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΟΥΝ ΦΟΒΟΥΜΕΝΟΙ ΜΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΜΟΥ. ΓΙ' ΑΥΤΟ ΚΙ ΕΓΩ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΟΙ ΛΕΥΚΕΣ ΡΟΜΠΕΣ ΜΕ ΤΑ ΛΕΒΕΝΤΙΚΑ ΜΑΥΡΑ ΡΑΣΑ. ΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΚΟΥΡΑΖΟΝΤΑΙ ΠΟΤΕ. ΕΙΝΑΙ ΑΚΜΑΙΟΤΑΤΟΙ ΚΑΙ ΝΤΟΥΡΑΣΕΛ.ΔΕΝ ΣΑΣ ΚΑΝΕΙ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΑΥΤΟ;

    ΤΟ ΜΟΡΦΩΜΕΝΟ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ ΑΣ ΑΠΕΥΘΥΝΘΕΙ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΣΤΟΥΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΦΟΡΕΙΣ ΟΠΩΣ Η ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ.

    Ο ΜΟΡΦΩΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΣΘΕΝΗΣ ΟΜΩΣ ΘΕΛΕΙ ΤΟΝ ΚΑΤΑΜΑΥΡΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΤΟΥ!!!!

    ΑΦΡΟΔΊΤΗ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΤΑΚΑ ΣΟΥ: ''ΚΑΤΑΜΑΥΡΟΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ'' ΜΟΥ ΗΡΘΕ ΑΜΕΣΩΣ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ Ο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΣ.

    ReplyDelete
  60. @ antonios liolios
    1. Καθιέρωση κοινών Πανελλαδικών αποφοιτήριων εξετάσεων για όλες τις ελληνικές ιατρικές σχολές...

    Αρκετα χρονια πριν (1998) που φοιτουσα στο ΑΠΘ, ειχε τεθει το θεμα αυτο απο μια μεριδα φοιτητων. Φυσικα ΣΥΣΣΩΜΕΣ οι φοιτητικες παραταξεις στην Ιατρικη το ειχαν απορριψει, ως απαραδεκτο ("ανηκουστο να αποσυνδεεται η αποκτηση πανεπιστημιακου τιτλου απο τη δυνατοτητα ασκησης του επαγγελματος").

    Κανοντας αγροτικο και ειδικοτητα σε μεγαλο νοσοκομειο της Θεσ/νικης, κατεληξα σε ενα συμπερασμα που δε μας τιμα καθολου: οι ιδιοι οι Ελληνες γιατροι (ή τουλαχιστον οι περισσοτεροι αυτων) ΔΕΝ θελουν τον ανταγωνισμο. Οποιαδηποτε προσπαθεια εχει γινει για να τεθουν φιλτρα στην εισοδο γιατρων στις ειδικοτητες, προσεκρουσε πρωτιστως στην αντιδραση των ιδιων των ενδιαφερομενων.

    Λυπαμαι που το λεω, αλλα αν και οι Ελληνες γιατροι αξιζουν πολυ καλυτερης επιστημονικης και επαγγελματικης τυχης, οι ιδιοι ειναι οι κυριως υπευθυνοι για την υφισταμενη ασχημη κατασταση.

    ReplyDelete
  61. Κι ένα ακομα, οι εργολάβοι υποτίθεται οτι είναι ματσωμένα καθήκια, κλέφτες και τσαπατσούληδες: Ε, ο δικός μας εχει βγάλει έλκος απο το άγχος του, και είναι εκείνος που ακούει τα περισσότερα μόλις κάτι πάει στραβά.

    Και η γυναίκα του τον κράζει που αντί να βγάλει ένα κάρο λεφτά, κάθεται και χολοσκάει για το παραμικρό και προσέχει και την τελευταία λεπτομέρεια.

    Αυτός όμως έτσι ήταν κι έτσι θα παραμείνει, φιλότιμος και πονετικός και λεπτολόγος, το ίδιο που βάζει στους δικούς του ανθρώπους, το ίδιο βάζει και στη δουλειά του...

    ReplyDelete
  62. Για δοκιμάστε να δουλέψετε ΜΕ ΠΡΟΜΗΘΕΙΑ, να δείτε πώς αλλάζουν τα δεδομένα...

    Εγώ πουλάω αμάξια, όχι τσίχλες. Ναι, κόσμος μπαίνει-βγαίνει, ο στόλος αυξάνεται, ελάτε να δείτε όμως τι αγώνα ρίχνουμε και τι προετοιμασία, και σε κάτι φάσεις να βαράμε μύγες (εξαρτώμαστε από τόσα πολλά, μέχρι διαφήμιση της εταιρίας, ανεξάρτητα του τι κάνουμε εμείς ξεχωριστά, άστε!)...

    Είμαι ευγενικός, σωστός, ενημερωτικός και μονίμως με ένα "πώς μπορώ να βοηθήσω". Κι άμα δω χαλαρό πελάτη, τότε μόνο απολαμβάνω τη δουλειά μου, κι ας μην κλείσω συμφωνία.

    Τότε μόνο είναι σα να μετράω ότι κάνω εγώ αυτή τη δουλειά, και τα δίνω όλα.

    Αλλωτρίωση το είπαν πριν;

    Αφρο, προχώρα, παρ΄τη Morticia και γράψε σεντόνι!!!

    ReplyDelete
  63. ΕΧΕΤΕ ΔΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΠΟΥ Η ΝΟΣΟΚΟΜΑ ΣΚΑΕΙ ΤΟ ΝΤΟΣΙΕ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΗ ΝΑ ΤΟΥ ΧΑΙΔΕΥΕΙ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ;

    ΕΧΩ ΜΙΑ ΑΣΘΕΝΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΠΟΥ ΤΡΑΒΑΕΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ - ΚΑΘΗΛΩΜΕΝΗ ΣΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΟΣΟ ΖΕΙ- ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΞΕΡΑΙΝΕΤΑΙ ΣΤΑ ΓΕΛΙΑ...

    ΚΙ ΕΓΩ ΜΑΖΙ ΤΗΣ... ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΚΟΙΤΑΧΤΗΚΑΜΕ ΣΥΝΟΜΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΚΑΜΕ ΣΕ ΓΕΛΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ...


    Η ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ ΟΠΟΤΕ ΜΑΣ ΒΛΕΠΕΙ ΣΕ ΤΕΤΟΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΗΣ...!!!

    :))))

    ΜΕ ΟΛΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΚΑΤΑΜΑΥΡΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΑΣ....

    ReplyDelete
  64. Δυστυχώς αρκετοί εργαζόμενοι κουβαλάνε τις επαγγελματικές τους σκοτούρες πολύ πέρα από την εργασία τους,μέχρι και την νύχτα την ώρα του ύπνου.Ετσι δεν αναπαύονται σχεδόν ποτέ και την άλλη μέρα αντί να είναι φρέσκοι και δυνατοί, εκνευρίζονται με το παραμικρό, και νιώθουν ψυχική κόπωση.
    Νομίζω τα επαγγέλματα στα οποία η συναναστροφή με πολλούς ανθρώπους είναι συχνή είναι και τα πιο ψυχοφθόρα πολλές φορές.Η ψυχική κούραση είναι η πιο καταστρεπτική. Η καθαρά σωματική και πνευματική κόπωση βρίσκουν θεραπεία στον ύπνο, η ψυχική ίσως με επαγγελματική βοήθεια και με προσπάθεια αλλαγής τρόπου σκέψης.

    ReplyDelete
  65. Και για όποιον ρωτάει, εγώ πάντως ΔΕΝ είμαι ο πωλητής ντυμένος κοκκινοσκουφίτσα, τώρα που λέμε για διαφημίσεις...
    :-)

    ReplyDelete
  66. Νομίζω πως το best of both worlds το ζούμε απόψε!
    To Mod or not to Mod.

    Δεν υπάρχει moderation, αλλά το επίπεδο μένει ανεβασμένο.
    Δηλαδή, είναι τόσο δύσκολο να γράφουμε χωρίς mod, αλλά σαν να είναι ενεργό μες στο μυαλό μας;

    Οι κερδισμένοι θα είμαστε εμείς!

    Σσσστ! Μην μας ακούσουν τα trolls!

    Δεν θα το άξιζε η Θεά εδώ μα ούτε και ο Νίκος να το κάνουμε καλοκαιρινό ξανά!
    Ο καιρός αλλάζει... Ελπίζω.

    ΥΓ: Υποψιάζομαι κάτι: Μπας και ο Νίκος ετοιμάζει κάτι σε podcasts με υλικό του; :) Οτι καλύτερο!!!

    ReplyDelete
  67. Γ*μώ το κέρατό μου, Γ*ΜΩ.

    Η δικιά μου απλώνει την κορμάρα της στο Μυλοπότα
    κι εγώ, Ο ΜΑΛΑΚΑΣ,
    δουλειά, δουλειά, δουλειά.

    Κι αυτοί οι κερατάδες,
    δεν σταματάνε να πεθαίνουν ΠΟΤΕ.

    Ούτε Αύγουστο, καταλαβαίνουν, ούτε της Παναγίας, ούτε ΤΙΠΟΤΑ.

    Ευτυχώς που η διαδρομή έχει Εθνική να το πατήσω και λιγάκι.

    ΩΠΑ, ΩΠΑ, τί βλέπουν τα ματάκια μου:
    το ξανθό είναι επιθετικό, ΚΟΙΤΑ πώς μου τη βγήκε.

    Τώρα τελευταία,
    όλο κόντρες μου κάνουνε,
    ΤΙ τους έχει πιάσει,
    δεν μπορώ να καταλάβω.

    Ένα μυστήριο πράμα,
    ρε παιδάκι μου.

    Λες και βγήκε κανένας στο ίντερνετ και τους είπε,
    ρε, τσογλάνια, όπου δείτε μαύρο station με τον κοιμήση μέσα,
    ΡΙΧΤΕ του στ' αυτιά.

    ΚΟΙΤΑ ΤΟ, ΚΟΙΤΑ ΤΟ το ξανθό,
    πώς το πατάει.

    ΠΟΥ ΠΑΣ ΜΩΡΗ,
    στην ευθεία μάγκας;
    Για να σε δούμε στις στροφές...

    Καλά έκανα γώ και το 'κανα turbo το ψοφοκούριερ - να 'σαι καλά ΡΕ μαστρομήτσο, ΠΟΥ 'ΣΑΙ να το δεις το καμάρι σου πως θα την καταπιεί τη ΣΚΡΟΦΑ.

    Ελπίζω να μου τον εδέσανε καλά το μακαρίτη,
    γιατί τονε βλέπω σε κάνα χωράφι,
    με τα Bilstein που φοράω.

    ΒΡΡΡΡΡΟΥΜΜΜΜΜΜΜ...

    ΠΩ, ΠΩ, τα είδε όλα η δικιά σου,
    ΩΠΑ τώρα, φρένο τώρα, φρένο, δεξιά,
    κάτσε να την αφήσω να περάσει γιατί την έκοψα και είναι καθαρόαιμο, μονίμως ανικανοποίητο το έκοψα το ζωντανό...


    ΠΩ, ΠΩ τι προσωπάκι ζουμερό ήταν αυτό;
    ΕΛΑ ΜΑΝΑΡΙ μου, ΕΛΑ,
    τσούλα το το οικογενειακό σου, ΤΣΟΥΛΑ μου!

    ΝΑ ΤΗΝ, ΝΑ ΤΗΝ, έρχεται, πλησιάζει, ΠΩ, ΠΩ , τί πρόσωπο είναι αυτό, ΓΟΥΣΤΑΑΑΑΡΩ,
    κάνει πως δεν με βλέπει,
    ΠΩ, ΠΩ, έχουμε παιχνίδι σήμερα.

    ΕΛΑ το turbo,
    πάμε να της κολλήσουμε από πίσω,
    προφυλακτήρα στον προφυλακτήρα,
    ΜΑΝΑΡΙ ΜΟΥ!!!!

    ReplyDelete
  68. Παντως η Μανα Λοχου αλλα & αλλοι κανουν μπαμ.

    ReplyDelete
  69. Ακουσε ο Ρ. οδηγος οτι μπορει να βγουν τα τρολλ & πριν βγει απ' το αμαξοστασιο,τσεκαρε...τους τρολλεδες...

    ReplyDelete
  70. (ότι θα μ'έπαιρνε και νεκροφόρα...)

    (τι να πω!)

    ΛΟΛ ΛΟΛ ΛΟΛ ΛΟΛ!!!!!!!

    ReplyDelete
  71. αφροδιτάκι, baby, σούπερ το κείμενο, και πολύ πολύ εύστοχο το ερώτημα: "Πόσο αναπτύσσσουμε αντοχές έστω και κόντρα στην φύση της δουλειάς μας για ν’ανταπεξέλθουμε; Κόντρα στην δική μας φύση; Ο χαρακτήρας μας μπαίνει στη δουλειά μας, και η δουλειά μας στο χαρακτήρα μας;".

    Νομίζω πως, με μόνη ίσως εξαίρεση τους καλλιτέχνες που όμως με κάποιον τρόπο καταφέρνουν να ζουν από την Τέχνη τους, οι υπόλοιποι αναγκαζόμαστε να παίζουμε ρόλους, όπως βεβαίως κάνουμε σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Και όσο μεγαλώνουμε, και περνάει ο χρόνος, τόσο περισσότεροι και πιο σύνθετοι γίνονται αυτοί οι ρόλοι.

    Τόσο, που να μην μπορείς μερικές φορές να θυμηθείς ποιός είσαι, καθώς κοιτάζεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη, μόνος σου, το βράδυ, στο σπίτι σου. Να μην μπορείς να θυμηθείς από που ξεκίνησες, και τι τελικά από όλα αυτά που έκανες και είπες μέσα σε μια μέρα είναι πραγματικά δικά σου και σε εκφράζουν και σε αντιπροσωπεύουν, ανεξαρτήτως από το αν είναι αρεστά ή όχι στους άλλους...

    Γιατί καλέ να είναι ο νεκροθάφτης σκοτεινός και αγέλαστος, και να μην σε τρέχει ράλι στην Εθνική; Και που ξέρω εγώ ότι ο υπερψύχραιμος γιατρός που μόλις σου αφαίρεσε έναν όγκο σαν πορτοκάλι, δεν γυρίζει στο σπίτι του το βράδυ ένας άλλος άνθρωπος, και δεν χρειάζεται να πάρει 5 χάπες μαζεμένες για να κλείσει το βλέφαρο;

    Κι όμως, οι άνθρωποι εξακολουθούν να βλέπουν μόνο μαύρο και άσπρο. Η ενδιάμεση πανδαισία χρωμάτων, από το πλέον μουντό στο πλέον ζωντανό και παιχνιδιάρικο, είναι σαν να μην υπάρχει...

    -Eχουν τα γουρούνια φτερά;

    -Oχι, γιατί είναι γουρούνια;

    -Μπα, τι μας λες καλέ; Και γουρούνια είναι, και φτερά έχουν, και μια χαρά πετάνε, κι έχουν και μελιτζανί βούλες στα αυτιά, για να πηγαίνουν γρηγορότερα! Αντε από κει, ωωωω...

    ReplyDelete
  72. aphro baby, σολάρισε ο Ντυφρέιν, καλά το εμπνεύσθηκε το συννεφάκι σκέψης, πάνω από τον αναψοκοκκινισμένο - I wanna make her eat my dust - νεκροκούριερ.

    andy, :) εύγε,τώρα τελευταία βλέπω με χαρά να ξεδιπλώνεται το χιούμορ σου, η μπαμπίνα έχει κάνει καλό ποδαρικό, είναι φανερό...

    Φιλιά και στους δύο!

    ReplyDelete
  73. Πολύ καλό αντυ, πολύ-πολύ καλό!

    (Εμάς ρε Αφρο γιατί μας είπες ότι έστριψες; Για λέγε, για λέγε!).

    ReplyDelete
  74. και γιατί να μην σε τρέξει ράλι στην Εθνική όταν μάλιστα βλέπει και εικόνα που του ανάβει τα αίματα;

    Θεά στο τιμόνι, γκαζώνει και όποιος πρόλαβε την ... aphro είδε.

    Long time, no hear, είσαι εδώ aphro;

    ReplyDelete
  75. Α!
    ΤΟ ΒΡΗΚΑ, ΤΟ ΒΡΗΚΑ!

    ΠΟΥ ΗΤΑΝ Ο ΓΑΤΟΣ ΣΤΟ ΠΟΣΤ ΤΗΣ ΑΦΡΟ;

    Κουλουριασμένος στο κάθισμα του συνοδηγού, δείχνοντας νύχια και δόντια και κάνοντας "κ-ΧΧΧΧΧΧΧΧΧ!" μη τυχόν και το προχωρήσει η δικιά του!

    Γι αυτό κι έστριψε!

    Και την πήρε την τουρμποφόρα στην προσπέραση πάνω στη στροφή!

    (ποιά πήρε ποιάν και ποιός ποιόν ακριβώς δεν κατάλαβα, αλλά τέλος πάντων...)

    ReplyDelete
  76. Εδώ είμαι blade, κάνω ένα κρύο ντουσάκι και συνεχίζω ν'απαντώ στους φίλους...

    Παγάκια, ποιός πήρε τα παγάκια που τα λούζομαι και λιώνουν?

    Α ρε κατάδικε ντουφρέν, τι μας κανεις νυχτιάτικο... Θα σε κάνω... ασπρόμαυρο στο ξύλο, καρφωθήκαμε πάλι!
    :)))))

    ReplyDelete
  77. εεε, πςςςς!

    Αφρο, δεν είσαι εκεί, και πρέπει να την πέσω για ύπνο, γιατί αύριο έχω τρελή μέρα και το βράδυ αναχώρηση για Κυκλάδες...

    Πάω ... να βρω τον εαυτό μου στη Μύκονο (έλα, μην βάζεις τα γέλια), τώρα που θα έχει 7 μποφόρ το ΣΚ, μπας και πάρει και σηκώσει όλα αυτά που πρόλαβαν να μου ξαναφορτώσουν οι μόλις 3 εβδομάδες δουλειάς, μετά από 1 ολόκληρο μήνα διακοπών... Πάω να γίνω γουρούνι με φτερά... Πετάει; Πετάει και σπινιάρει κιόλας! Κι αν βρεθεί μπροστά μου κανένας νεκροκούριερ, θα φορέσω το πιο αστραφτερό μου χαμόγελο και θα τον αφήσω να κάνει παιχνίδι... Ποτέ δεν ξέρεις!

    Κάτι συνειρμούς που μου γέννησε πάντως το κείμενό σου, άφρο, είναι αλήθεια. Αυτό που έχει νόημα αποκαλύπτεται μόνο αν ξύσεις κομματάκι παραπάνω. Κι έχει πάντα περισσότερο ενδιαφέρον από αυτό που φαίνεται...

    Φιλιαααά...

    ReplyDelete
  78. Aphro, θα σου την 'πω'!
    Εστω και δημόσια!

    Ο λόγος σου κελαριστό ρυάκι που με δροσίζει κάθε που σε διαβάζω.
    Παρασύρθηκα, το ομολογώ και εγώ, και δεν πρόσεξα ένα σου ατόπημα!
    Λες λοιπόν κάπου:
    "το να μαζεύεις με το φτυάρι στο Γραμματικό & να τους μεταφέρεις στα χωριά τους ας πούμε, θέλει τιτάνειες αντοχές"

    Σκέψου να σε διαβάσει συγγενής θύματος...
    Εκεί που περιμένει το κλάμα από όλους τους συμμετέχοντες στο δράμα, βλέπει πως για τους άλλους, αυτό είναι σκουπίδια για συμμάζεμα.. Με φτυάρι. Αντε, να τελειώνουμε...
    Μα να φαντάζεται τον άνθρωπο του, ή κομμάτια του, σωρούς με άλλους σαν κάτι για να μαζευτεί, να καθαρίσουμε;

    Οσο αληθινή και ρεαλιστική η περιγραφή και αν είναι, όσο και αν εμάς μας αρέσει περιγραφικά/λογοτεχνικά - και μπράβο, για εκείνους δεν είναι καθόλου!
    Πίστεψέ με!...

    ΥΓ: Ελπίζω το 'μουσικό διάλλειμα' να ήταν καλό! :)

    ReplyDelete
  79. "www.baboulas.gr

    να έχετε και τα ηχεία ανοιχτά γιατί έχει και μουσική υπόκρουση το site."

    Sorry ladybug δεν προσεξα το σχολιο σου και ξαναποσταρα το μνημειωδες αυτο site!

    ReplyDelete
  80. @somebody

    δεν μου αρέσει να κάνω το θεματοφύλακα κανενός, αλλά ως τρίτη, που μόλις διάβασα το κείμενο, εντελώς άλλο πράγμα κατάλαβα με την εν λόγω φράση φίλε somebody, δεν νομίζω πως αυτό που λες έχει καμία βάση.

    Γιατί όλοι υποψιαζόμαστε ότι ο νεκροθάφτης, από ένα σημείο και μετά, από άμυνα αλλά και από φυσιολογική άμβλυνση του όποιου πόνου ή άλλου δυσάρεστου συναισθήματος νιώθει αρχικά κάνοντας την εν λόγω δουλειά, καταλήγει σταδιακά να την εκτελεί μηχανικά. Ναι, μηχανικά, όπως άλλοι φακελώνουν τα μπισκότα για να τα στείλουν στα ράφια των σούπερ-μάρκετ. Και προσωπικά δεν θα περιμένω από έναν επαγγελματία νεκροθάφτη να συγκινηθεί στην περίπτωση που αυτό που φτυαρίζει, είναι το σώμα ενός δικού μου αγαπημένου ανθρώπου. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο νεκροθάφτης είναι πιο κυνικός από σένα ή από μένα, αλλά, όπως έγραψε και η aphro, "αν δεν έχουν κάποιες δικλείδες ασφαλείας δεν θ’αντέξουν πολύ..."

    ReplyDelete
  81. Αλλο μηχανικά, αυτό το περιμένεις, και φυσικά συμφωνώ! Δεν περιμένω τον γιατρό που θα σου πει πως ο πατέρας σου έχει καρκίνο να πλαντάξει στο κλάμμα!
    Οσο για τις δικλείδες ασφαλείας των διεκπαιρεωτών; Δεν με νοιάζουν αυτές τις ώρες..

    Μιλώ για την λογοτεχνική πλευρά του πράγματος. Ας περιμένουμε και την Aphro λοιπόν..

    ReplyDelete
  82. @kostasper10,

    @konstandinosl,

    Πολύτιμα τα σχόλιά σας, βάζετε την κουβέντα σε εντελώς ρεαλιστικές διαστάσεις... Πολλά ευχαριστώ για την ειλικρίνεια.

    ======

    @Human cannonball,

    Φοβάμαι, τι φοβάμαι, τρέμω στην ιδέα ότι μπορεί να είναι τα πράγματα ακριβώς έτσι - όπως έχω ακούσει και για τους φαρμακοποιούς τα αντίστοιχα... Είναι μεγάλο φορτίο αυτο που έχουν αναλάβει, ας μην αργήσει να γίνει το σωστό...

    ======

    @resident,

    Οχι, δεν χάνεις κανένα πόντο, απλώς μια που συμμερίζεσαι τα περί ζωοφιλίας (ας περάσει όποιος θέλει λεπτομέρειες από το μπλογκ του, σε ποστ περί δικαιωμάτων ζώων, χορτοφαγίας, σκοτώματος/ σφαξίματος για να τα έχουμε στο πιάτο μας κτλ), έλεγα μήπως τα θυμόσουν. Θέλει τώρα ψάξιμο για να το βρω το θέμα, και να συνεχίσω λίγο αυτά που έλεγε ο vrennus πρωτύτερα.

    ======

    @blade,

    Αααα, μα εσύ είσαι ήδη φευγάτη, εδώ ήμουν δε με είδες? Εμ, τα φτερά στην πλάτη, ταιριαστό το άβαταρ...

    Αυτό το ξύσιμο της επιφάνειεας με τρομάζει λεπίδα μου, αν από κάτω βρεις ότι ματώνει, κι είναι κάπαλο, λες τουλάχιστον εδώ πόνεσε, μάτωσε, είναι ζωντανός, ανθρώπινος, κάτι γίνεται...

    Αν με το ξύσιμο ξεκολλήσει σαν κομματάκι κρούστας και φανεί από κάτω υγειέστατο παχύδερμο? Φρίκη!

    ======

    @somebody,

    Καλά έκανες και το έθιξες το θέμα. Εχω απλώς (πέραν των περί τρόπου αντιμετώπισης των νεκροθαφτών κτλ που ανέλυσα), να σου πω τα εξής:

    "το να μαζεύεις με το φτυάρι στο Γραμματικό & να τους μεταφέρεις στα χωριά τους ας πούμε, θέλει τιτάνειες αντοχές"

    Αυτό ειπώθηκε ΕΠΙ ΛΕΞΕΙ από τους ανθρώπους του Γραφείου Τελετών που είχαν αναλάβει την δύσκολη αυτή δουλειά, στην οικογένειά μου κι εμένα, την ώρα του μνημόσυνου του πατέρα μου (μας είχαν αναλάβει κι εμάς, οπότε ήρθαν κοντά μας να μιλήσουμε λίγο, τα λόγια της παρηγοριάς, ξέρεις...).

    Τέσσερις μέρες μετά το τραγικό αυτό περιστατικό.

    Είχαμε ξαφνιαστεί κι εμείς με το νέτο-σκέτο της περιγραφής, αλλά καταλάβαμε, χωρίς να χρειαστεί παρά να δει κανείς τα πρόσωπά τους, το πόσο ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ και με πόσο ΣΕΒΑΣΜΟ το είχαν κάνει.

    Και πόσο συντετριμμένοι ήταν που σε τόση ξαφνική δυστυχία, δεν μπορούσαν να προσφέρουν το στοιχειώδες, ένα ακέραιο σώμα για ταφή, ώστε να μπορέσουν κάπως να αντέξουν το πένθος τους οι οικογένειες.

    Δεν τόλμησε κανένας από τους παρευρισκόμενους να το παρεξηγήσει, αλλά ας πούμε ότι το να το διαβάζεις σε μία οθόνη δεν είναι το ίδιο...

    Απ’το «δεν είναι το ίδιο» μέχρι εκεί που το έφτασες, υπάρχει διαφορά.

    Με ξαφνιάζει το ότι θεώρησες πως θα χρησιμοποιούσα κάτι τόσο σοβαρό (που ήταν σε παρένθεση σε ΠΛΗΡΗ αντίθεση με το πιο ελαφρύ ύφος – όχι νοήματα, ύφος- των γραφόμενων μου) σαν ακόμη ένα εύρημα για να γελάσουμε λίγο... Κάτι για εντυπωσιασμό ας πούμε... Οτι το φτυαρίζω σήμαινε ασέβεια, ενώ γράφτηκε για να καταδείξει την απέραντη δυσκολία και το δέος της στιγμής.

    Σκουπίδια για φτυάρισμα? Για όνομα του Θεού! Πού το είδες?

    Μακάρι να με διαβάζει συγγενής, να του πω πόσο ερείπειο μας έκανε αυτό που μας είπαν οι άνθρωποι που τα μάζεψαν, με όποιο τρόπο ήταν «τεχνικά» αποτελεσματικότερος.

    Και το πόσο με «στοίχειωσε» προσωπικά, το να έχει ο άνθρωπός σου ένα τέτοιο τέλος, να έχεις τον πόνο από το χαμό του, να έχεις και τον πόνο από τον ΤΡΟΠΟ του χαμού του... Ελεος!

    Με αυτή λοιπόν την απότομη προσγείωση, σας καληνυχτίζω κι εγώ!

    (It was too good to be true, χωρίς moderation αλλά να παραμείνει ωραίο το κλίμα...)

    ReplyDelete
  83. Ενα συγγνώμη Aphro... Δεν ήξερα.. Οπως είπες "μέσα από μιά οθόνη"..
    Μπράβο τους! Ανθρωποι!
    Λυπάμαι που μέσα στο κείμενο δεν ήταν δυνατόν να αναδυθούν όλα αυτά.

    ReplyDelete
  84. Καλημέρα Αφροδίτη.
    Καλημέρες σε όλους!
    Προσπαθώντας χτες να στείλω κείμενο πέρασα 2 ώρες βρίζοντας!
    Ο blogger δεν αλλά δεν με τίποτα!
    Τέλος πάντων.
    Μετά από τόσα μυνήματα φίλων δεν έχω μάλλον τίποτα να προσθέσω.
    Απλά οτι όλα είναι θέμα παιδείας τελικά!
    Είχαμε δεν είχαμε πάλι εκεί καταλήξαμε!

    Ο Andy έσκισε!

    Τώρα θα σου έρθει και πρόταση από τον οδηγό να σε πάει βόλτα με τη λίμο!!!!!

    Άνοιξε και το παράθυρο να ανεμίζει το μαλλί και απόλαυσε τη διαδρομή!!!!

    "Αυτή είναι η τέλεια διαδρομή!"

    Μακάβρια πράγματα πρωί πρωί μπρρρρρ

    Φιλιά πολλά!
    Αφροδίτη τέλειο!

    ReplyDelete
  85. Καλημέρα!

    Βλέπετε ότι μπορούμε και χωρίς moderation. (Για να δούμε πόσο θα κρατήσει...).

    Οι δύο αναφορές της Α. στο άτομό μου:

    "Θα θυμάστε τον Γάτο" (στην β΄παράγραφο της α΄ιστορίας)

    Και "Ποιος πέρα από τον Γάτο" (στην προτελευταία της β')

    ReplyDelete
  86. Κι ένα σχετικό κείμενο από την ΤΕΛΕΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗ:

    ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΧΑΚΗ. Ενα χιλιόμετρο αυτοκίνητα ακίνητα - το κλασικό κλείσιμο διασταύρωσης. Είκοσι λεπτά μαρμαρωμένοι. Ζέστη, εκνευρισμός, βρισιές, κορναρίσματα, καυγάδες.

    Δίπλα μου, όλη την ώρα (αδύνατο να το αποφύγω!) ένα μαύρο αυτοκίνητο με κρύσταλλα, καντηλέρια και απλίκες. Μέσα ξαπλωμένη μια γιαγια, άσπρη, ακίνητη ανάμεσα σε λουλούδια.

    Ακίνητοι και εμείς - αλλά πόσο διαφορετική η δική της ακινησία! Σε άλλον κόσμο τώρα, δεν ακούει τα κορναρίσματα και τις φωνές, δεν νιώθει την πίεση και την ένταση. Μόνη αυτή, μέσα στον ποταμό των αυτοκινήτων, δεν βιάζεται. Για εκείνη δεν υπάρχει πιά χρόνος.

    Κι όμως ακούω τώρα να κορνάρει ο οδηγός της νεκροφόρας. Α, ναι, υπάρχουν ακόμα υποχρεώσεις και ραντεβού. Η εκκλησία περιμένει, οι συγγενείς. Αυτά δεν αφορούν τον επιβάτη - μόνο τους άλλους.

    Κοιτάω δίπλα το χιλιοκακοβαμμένο μαύρο αυτοκίνητο. Από την εποχή που ήταν αμερικάνικη λιμουζίνα έχει μείνει στο πλάι της πόρτας ένα μεταλλικό σήμα: «Raider». Ο επιδρομέας. Τι ταιριαστό όνομα γι Αυτόν που εισβάλλει στη ζωή και την αναιρεί!

    Σημειωτόν - πρώτη, φρένο, πρώτη, φρένο - προχωρούμε προς την Κηφισίας. Μαζί, δίπλα-δίπλα. 'Ο,τι και να κάνω, δεν μπορώ να ξεφύγω από τον Raider.

    Ακόμα κι όταν τελικά στρίβω προς άλλη κατεύθυνση, τον νιώθω κοντά μου.

    ReplyDelete
  87. Τελικά όμως Νίκο καλύτερα να είμαστε δίπλα παρά μέσα!
    Παλιότερα μόλις έβλεπα νεκροφόρα ανατρίχιαζα και προσπαθούσα να κοιτάω αλλού.
    Τωρά όταν τη συναντώ μου 'ρχετε να φωνάξω κουφάλα νεκροθάφτη σου την έσκασα και σήμερα.
    Έστω και αν ξέρω πως τελικά κάποια μέρα δεν θα καταφέρω να του τη σκάσω!
    Καλημέρα!

    ReplyDelete
  88. Αφού θέλετε και ανέκδοτο, πάρτε ένα σχετικό.

    Τρεις φίλοι συζητούν για το τι θέλουν να πούνε πάνω από το φέρετρο τους.

    - Ότι ήταν καλός οικογενειάρχης, αγαπούσε τα παιδιά του και τα φρόντισε, λέει ο ένας.

    - Ότι πρόσφερε κοινωνικό έργο και ήταν αγαπητός σε όλη την τοπική κοινωνία, λέει ο δεύτερος.

    Και ο τρίτος:

    - Παιδιά, εγώ θέλω να πούνε «Ρε σεις, αυτός κουνιέται !»

    ReplyDelete
  89. xaxaxaxaxax!

    Καλό καλό Τάκη!
    Εγώ είμαι ο τρίτος!!!!
    χαχαχαχαχαχαχαχαχ
    Έγραψες καλημέρα!

    ReplyDelete
  90. Αφροδίτη, με το χιούμορ και το χαρισματικό σου γράψιμο, μου έφερες στο νου μια συζήτηση που παρακολούθησα το φετινό καλοκαίρι. Ντάλα μεσημέρι, μετά το μπάνιο ανεβαίνουμε στην καφετέρια με μια φίλη να πιούμε μπύρα να δροσίσουμε το λαρύγγι μας. Φιλιά, χαιρετούρες με την κοπελιά, γυναίκα του ιδιοκτήτη, ευχές να της ζήσει το μωρό. Πέρσι ήταν με την κοιλιά στο στόμα, εκεί να σερβίρει, να βοηθάει.

    Οι ερωτήσεις μας σχετικές, πως είναι το μωρό, αν γέννησε καλά, πρωτάρα βλέπετε και μόνη εδώ, οι γονείς στην Αλβανία, ποιο γιατρό είχε, κλπ.. Είχε διάθεση να μιλήσει το κορίτσι, να πει τους καημούς του. Και ξεδιπλώνει το ιστορικό με ευκολία, δεν θα το αναπτύξω εδώ, απλά θα βάλω με bold, τα σημεία που με…τρόμαξαν.

    Πρώτη διαπίστωση γέννησε στο δημόσιο νοσοκομείο, μια και δεν υπάρχει άλλη λύση. Καλά αυτό, τρώγεται. Ο γιατρός όμως, όταν άρχισαν οι πόνοι της και ζητούσε κάποια βοήθεια-συμπαράσταση, πήγαινε κοντά της, τις έβγαζε άγριες φωνές μέχρι και βρισιές για να σωπάσει. Τρελή από αγωνία και την πίεση των στιγμών έβαλε τα κλάματα, και πάλι εισέπραξε την επίπληξη της νοσοκόμας και του γιατρού κατ’ επανάληψη. Μέσα στην απόγνωσή της, την πλησιάζει μία νοσοκόμα και άρχισε ερωτήσεις, αν είναι παντρεμένη, τι δουλειά κάνει ο άντρας της κλπ. ΄Όταν πληροφορήθηκε πως η «Αλβανίδα» είναι παντρεμένη και μάλιστα έχει δική του καφετέρια σε καλό πόστο σε παραλία, τότε τα πράγματα άλλαξαν. Και το ενδιαφέρον μεγάλωσε και η βοήθεια ήρθε, αφού το φιλοδώρημα είχε εξασφαλιστεί. Ο γιατρός παρέμενε άκαμπτος μέχρι τέλους. Μέχρι σκαμπίλι που δεν της έδωσε. Η συμπεριφορά του έχει στιγματίσει την κοπέλα και ούτε καν σκέφτεται για άλλο παιδί και να αντιμετωπίσει τα ίδια.

    Γέννησε με το καλό. Στο δωμάτιο από την πρώτη στιγμή έχει δίπλα της το μωρό, τυλιγμένο με τα ρούχα που είχαν φέρει στη βαλίτσα. Από το νοσοκομείο καμία βοήθεια. Ταλαιπωρημένη από τη γέννα, έπρεπε να πλένει το μωρό και να το καθαρίζει, να φροντίζει για το γάλα του, μπιμπερό (αποστείρωση; Τι είναι αυτό;) βράσιμο νερού σ’ ένα υποτυπώδη κουζινάκι μέσα στο ίδιο το δωμάτιο, τάισμα και όλα τα σχετικά. Η δική της φροντίδα σαν λεχώνα ανύπαρκτη. Και όχι μόνο αυτό, αλλά έπρεπε να δίνει μια μικρή βοήθεια και στη διπλανή της που είχε έρθει η έρμη ολομόναχη από το διπλανό νησάκι, με προγραμματισμένη την καισαρική. Βλέπετε δεν είχε τη δυνατότητα να περιμένει σε ξενοδοχείο (πού λεφτά;) μέχρι να έρθει η φυσιολογική ώρα τοκετού. Σφαγμένη λοιπόν από την καισαρική έπρεπε να σηκώνεται πολλές φορές το 24ωρο, να φροντίζει το μικρό της, σκυφτή-τραβούσαν και τα ράμματα. Οι νοσοκόμες αφού δεν έβλεπαν σύζυγο για το ανάλογο φιλοδώρημα, δεν πλησίαζαν.

    Τρόμαξα με όσα άκουγα, γούρλωσα τα μάτια, δεν είχα ιδέα πως όλα αυτά γίνονται σήμερα και όχι πριν ένα αιώνα. Θυμήθηκε και η φίλη μου, πριν 16 χρόνια που γέννησε πάλι στο νησί, πάλι στο ίδιο δημόσιο νοσοκομείο, πως τότε πέρασε τις οδύνες πριν τον τοκετό σε δωμάτιο με άλλες γυναίκες άρρωστες, που μάλιστα είχαν και επισκεπτήριο, που κάπνιζαν οι επισκέπτες, φώναζαν ή γελούσαν και εκείνη έσφιγγε τα δόντια από πόνο και αγωνία. ΄Όταν δε γέννησε και άρχισε να θηλάζει, αυτό γινότανε πάλι μπροστά σε όλους τους επισκέπτες, οι οποίοι έριχναν και…λιγούρικες ματιές στο στήθος της φίλης. Προσπαθούσε με χίλιους τρόπους να καλυφτεί με το σεντόνι….

    Και μετά υπάρχουν παράπονα για την υπογεννητικότητα! Σαν δε ντρέπονται.

    ReplyDelete
  91. @gravura
    Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να μαθαίναμε σε ποιο νησί έγιναν αυτά, σε ποιο νοσοκομείο, ίσως και το όνομα του γιατρού αν είναι διαθέσιμο! Γιατί ωραία είναι να τα λέμε μεταξύ μας, αλλα δεν αλλάζει κάτι έτσι. Μια καταγγελία δε θα μπορούσε να γίνει?

    ReplyDelete
  92. Nikos Dimou said...

    "Οι δύο αναφορές της Α. στο άτομό μου:"

    Εννοείτε τρεις:

    "Μόνο η μπέρτα του Batman του έλειπε!"
    (στη μέση της πρώτης ιστορίας)

    ReplyDelete
  93. @odysseas
    Aγαπητέ μου το νησί είναι η Σάμος, η γυναίκα που ήρθε ολομόναχη είναι από την Ικαρία, το νοσοκομείο το κρατικό Σάμου και ο γιατρός ο μοναδικός γυναικολόγος!! Το όνομα εύκολο να βρεθεί, δεν το θυμάμαι αυτή τη στιγμή. Αλλά για σκέψου, αν έχουν την ανάγκη του μοναδικού τονίζω γιατρού, ποιος θα κάνει την καταγγελία;

    @ Νίκο Δήμου-Αφροδίτη-Αντυ

    Σας φαντάζομαι σε μια εκπομπή, να αυτοσχεδιάζετε και να χτυπάτε κόκκινο στην τηλεθέαση. Να ζηλέψουν όλοι οι πρωτοκλασάτοι της tv και του Αρχιεπισκοπίξ συμπεριλαμβανομένου!

    ReplyDelete
  94. @gravura
    Δυστυχώς έχεις δίκιο και την περίμενα την απάντηση...

    Στο θέμα μας τώρα, νομίζω πως οι άνθρωποι που καταφέρνουν να κάνουν αυτό που τους ευχαριστεί επάγγελμα είναι και οι πιο ευτυχισμένοι και είναι πιθανόν να είναι ο εαυτός τους στη δουλειά και στο σπίτι. Επίσης είναι αλήθεια πως αν σου προσφέρονται καλές συνθήκες εργασίας είναι πολύ ευκολότερο να αποδόσεις και να απολαμβάνεις αυτό που κανεις.

    Ένα παράδειγμα (ακραίο ίσως): πιλότοι αεροπορικών εταιρειών. Καταρχήν έχουνε διαλέξει οι ίδιοι αυτό που κάνουνε -δεν έτυχε. Δε γίνεσαι πιλότος από σπόντα! Δεύτερον, λόγω της δυσκολίας του επαγγέλματος και της ευθύνης που έχουνε, τους προσφέρονται συνήθως πολύ καλές συνθήκες εργασίας (χρόνος ξεκούρασης, μισθός, κλπ). Δυο-τρεις που γνωρίζω προσωπικά είναι ευτυχισμένοι και απολαμβάνουν αυτό που κάνουνε.

    Μάλλον το μυστικό είναι να βρούμε τι αρέσει στον καθένα μας και να το κάνουμε επάγγελμα! Όχι πως δεν υπάρχουν δυσκολίες, όπως πχ η κατάσταση στα νοσοκομεία, αλλα αντιμετωπίζονται ευκολότερα από ανθρώπους με μεράκι.

    Και μια απορία για τους γιατρούς. Πως είναι δυνατόν να κάνει σωστά τη δουλειά του ένας άνθρωπος που έχει να κοιμηθεί 30-35 ώρες (εφημερίες)? Δεν είναι ελληνικό πρόβλημα φυσικά αυτό, υπάρχει παντού. Αλλα εγώ δε θα ήθελα να είμαι σε αεροπλάνο με έναν πιλότο που δεν έχει κοιμηθεί το βραδυ!

    ReplyDelete
  95. christodoylas said:

    ΤΙ ΤΑ ΘΕΣ; ΚΙ ΕΓΩ ΠΟΥ ΕΧΩ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΕΧΩ ΒΓΑΛΛΕΙ ΤΟΝ ΚΑΤΑΜΑΥΡΟ ΣΕΒΑΣΜΟ!!!

    ΑΥΤΗ Η Chanel ΡΑΣΑ ΡΑΒΕΙ;

    ReplyDelete
  96. Έτσα λόγους πρεπει να
    λαλεί ο Υπουργος Υγείας
    στις επισκεψεις του
    στα νοσοκομεία....

    να δίνει κουραγιο
    στους αρρώστους
    για να νικήσουνε
    τους πόνους...

    Συνοδηγό λοπόν την Αφροδίτη
    στο ασθενοφόρο system του Δημητρη...

    Συγχαρητηρια προσλαμβανεστε..

    http://www.avramopoulos.gr/

    :)

    Tελευταία Νεα απο ΝΕΤ
    1.Kρουσμα δωροδοκία γιατρου
    στο Νοσοκομείο Παπανικολάου
    με θυμα γυναίκα

    2.Το αν θα ζησεις πολλά
    χρόνια ειναι τελικα
    περισσότερο συμπτωματικο
    γεγονος παρα dna...

    3.Ερευνα στην Αμερική
    εδειξε οτι τα μωρα με καισαρική
    εχουν περισσότερη πιθανοτητα
    θνησιμότητας τις πρωτες βδομαδες
    .............................

    ReplyDelete
  97. ΚΟΙΤΑ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΟΥ ΟΛΑ ΜΠΛΕΚΟΝΤΑΙ ΓΛΥΚΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ:

    ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΝΔ [ :))) ] ΤΣΑΚΩΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΕΣΩΣΕ ΜΙΑ ΓΙΑΓΙΟΥΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΜΟ.

    Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΤΗΝ ΕΣΩΣΕ ΤΟ ΛΙΜΕΝΙΚΟ.

    ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΤΗΝ ΕΣΩΣΕ ΤΟ ΕΠΙΒΑΤΗΓΟ ΠΛΟΙΟ ''ΑΝΘΗ-ΜΑΡΙΝΑ''.

    Ο ΝΔ ΤΟΥΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΟΤΙ ΤΗΝ ΓΙΑΓΙΑ ΤΗΝ ΕΣΩΣΕ Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΙΟ ΜΕ ΤΟ ΨΑΡΟΚΑΙΚΟ ΤΟΥ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΤΟΝ ΕΙΧΑΝ ΓΙΑ ΧΑΜΕΝΟ ... ΜΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ!!!

    ReplyDelete
  98. Η αγαπημένη μας Αφροδίτη έθιξε δυο ζητήματα (ταφή και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη) πολυ "δύσκολα" για μένα και τα οποία ίσως να μην καταφέρω ποτέ μου να τα δω με χιουμορ.

    Βέβαια και η ίδια είναι παθούσα (έχασε σχετικά πρόσφατα τον πατέρα της), όμως ο θάνατος που χτυπά ηλικιωμένα άτομα (άσχετα από το εάν είναι πολυαγαπημένα) νιώθεται από τους οικείους, ας πούμε, κάπως "φυσιολογικός", τάχα "αναμενόμενος" κι γι΄ αυτό ισως φαντάζει περισσότερο "ανεκτός".

    Τι γίνεται όμως όταν τα νοσοκομεία και οι νεκροφόρες θυμίζουν αντίστοιχα το παιδί σου (που ακόμα πηγαίνοέρχεται στα νοσοκομείοα και δεν ξέρεις αν θα γιάνει ποτέ) και τον αδελφό σου που έφυγε πρόωρα κι άφησε δυο παιδιά ορφανά;

    Ο χρόνος, βέβαια, επουλωνει... ή καλύτερα με αφορμή το χρόνο νιώθουμε την ψευδαίσθησή ότι οι πληγές επουλώνονται. Εξάλλου, οι ανάγκες της ζωής μας ωθούν να κοιτάμε συνεχώς "μπροστά" και θολώνουν (όσο μπορουν) τις περασμένες θλίψεις πραγματικές ή φανταστικές, τραγικές ή και "φυσιολογικές".

    Δεν θέλω να σας μαυρίζω την ψυχή (αυτός είναι και ο λόγος που απέφυγα να γράψω κατι μέχρι τώρα).

    Θα πω μόνο ότι τον πόνο των συγγενών τον λυμαίνεται μια μεγάλη "μαφία" η οποία "υποβάλλει" και "επιβάλλει" στους συγγενείς έναν τεράστιο καταναλωτικό φόρο πένθους: ειδικά εδώ στην Κύπρο η δήθεν "αξιοπρεπής" κηδεία κοστίζει μια μικρή περιουσία... Και την ώρα της οδύνης ποιος σκέφτεται τα χρήματα; (Χρήματα τα οποία τελικά θα στερηθούν τα ορφανά και η οικογένεια του εκλιπόντος).

    Παπάδες που εμπορεύονται την ελπίδα για μεταθάνατον ζωή, ψαλτάδες που την εγκωμιάζουν, γραφεία τελετών που την εκποιούν, τελετάρχες που την "ομοφραίνουν", και σκαφτιάδες/νεκροθάφτες για την χαριστική βολή, όλοι τους υπέρ τού ύστατου αποχαιρετισμού μεσας σε ένα πένθιμο, καταναλωτικό όργιο!

    Στα νοσοκομεία μας δε, για να τη βγάλεις καθαρή θα πρέπει να είσαι επώνυμος ή με... επώνυνο πορτοφόλι. Αλλιώς το αγαπημένο σου πρόσωπο γίνεται πειραματόζωο οπότε: αν έχεις τύχη διαβαινε και ριζικό περπάτα...

    Θυμάμαι στο δικό μας νοσοκομείο παίδων τις νοσοκόμες και τους γιατρους που μας έλεγαν "καλημέρα" ουρλιάζοντας όσο μπορουσαν (για να ξυπνήσουν το παιδί) και όποιος έφτανε τρυπουσε τα χεράκια του τάχα για αναλυσεις αίματος. Μετά καταλάβαμε (όταν από τις σύριγγες μολύνθηκε και πήγε να πεθάνει από σηψαιμία - τι γινόταμε και τους διολοστείλαμε.

    Καλη μου ΑΦροδίτη, σύγγνώμη για την παραφωνία.

    Μα απέραντη αγάπη

    Παράγραφος

    ReplyDelete
  99. Morticia Addams said:

    ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΟΣΤΗΣΟΥΜΕ!!!!!

    :)))))

    ReplyDelete
  100. “πένθιμο, καταναλωτικό όργιο”

    τον πένθιμο, καταναλωτικό όργιο τον κάνουν οι συγγενείς, και όχι οι νεκροθάφτες και οι παπάδες. Μη τα βάζεις με τις νεκροφόρες και τα γραφείο τελετών, όταν εσύ επιλέγεις το φέρετρο να είναι από μαόνι με χρυσούς σταυρούς 24 καρατιών και το κουφάρι να φορά κοστούμια / φορέματα από το Παρίσι, διότι αυτό άξιζε ο αποθανών. Πρώτον, το τι άξιζε ο αποθανόν μόνον ο Ένας θα το κρίνει, δεύτερον τα πανάκριβα μάρμαρα στον τάφο δεν πρόκειται να κάνουν το χώμα πιο ελαφρύ. Αργότερα θα γράψω περισσότερα για τις αηδίες που γίνονται, και οπωσδήποτε οι σκαφτιάδες δεν πρόκειται να σου σκάψουν τον τάφο τζάμπα και δωρεάν. Έχετε σκάψει να δείτε την γλύκα? Την επόμενη φορά όταν ενταφιάσετε κάποιο κουφάρι, σκεφτείτε ενδεχομένως τα περίσσια λεφτά για τους σταυρούς και το μάρμαρο να το διαθέσετε στο «χαμόγελο του παιδιού». Βέβαια οι τελετάρχες θα μείνουν με τις ανθοδέσμες στο χέρι, τι να κάνουμε, δεν μπορούμε όλους να ευχαριστήσουμε.

    ReplyDelete
  101. Κάποτε συγγενής μου αρρώστησε στην Αμερική, μεταφέρθηκε ημιλυπόθυμη στο νοσοκμείο. Οταν συνήλθε, τρομοκρατημένη και προσπαθούσε να καταλάβει που βρίσκεται, βλέπει από πάνω της ένα γιατρό να της κρατάει το χέρι και να την καθησυχάζει: «Don’t worry Mrs M. You are in the hospital now!”. Κι αυτό ήταν αρκετά πειστικό για να ηρεμήσει!

    Στην Ελλάδα αν ακουγες: «Μην ανησυχείτε, βρίσκεστε στο νοσοκομείο τώρα» θα ήταν πιο φρόνιμο να το βάλεις στα πόδια :) ))

    ReplyDelete
  102. Πρέπει να σταματήσει το παραμύθι με τους λειτουργούς νεκροθάφτες και γιατρούς (όπως και όλους τους άλλους λειτουργούς, αλλά δεν είναι του παρόντος). Είναι ένα επάγγελμα που το διάλεξαν / τους το επέβαλαν όπως όλοι μας διαλέξαμε ένα ή μας το επέβαλαν οι συνθήκες. Με ένα και μοναδικό σκοπό. Να κάνουμε την ζωή μας καλύτερη, και έτσι παλεύουμε να γίνουμε πλούσιοι μέσα από το επάγγελμα μας. Γιατί ο γιατρός πρέπει να λυγίζει στο πόνο σου και να σε κουράρει δωρεάν, ενώ όχι ο υδραυλικός μπροστά στην απελπισία σου όταν πλημμυρίσει το σπίτι σου? Και οι διό τους θα προσπαθήσουν να κερδίσουν το μέγιστο με ελάχιστο κόπο. Με απώτερο σκοπό να εξοπλίσουν το εξοχικό τους ακολουθώντας τα αμερικάνικα πρότυπα: μόνο μία σαμσουνγκ πλάσμα τιβι 70 ιντσών τους λείπει, υπομονή, θα το καταφέρουν.

    ReplyDelete
  103. Αλλά μήπως και η κατάσταση που επικρατεί στο χώρο τής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στην Ελλάδα δεν ταυτίζεται με την κατάσταση που αντιμετωπίζει κανείς όταν πρέπει να συνδιαλαγεί με τις δημόσιες υπηρεσίες? (προηγούμενο ποστ).

    Υποθέτω ότι ο λόγος που θέτουμε τέτοια ζητήματα σ’αυτό το μπλόγκ είναι όχι για να προσυπογράφουμε του χάους, και να θυμόμαστε ο καθείς τη δική του προσωπική ταλαιπωρία. -Γιατί αυτό το κάνει καθημερινά όλο το έθνος σύσσωμο-. Αλλά για να καταθέτουμε -όχι την εμπειρία- αλλά τη μικρή του γνώση κι έμπνευση ο καθένας σε έναν προσανατολισμό αλλαγής που θα ξεκινάει από εμάς τους ίδιους πρώτα. Γιατί ο καθένας από μας είναι ένας δημόσιος υπάλληλος, ο γιατρός του –τέρμα Θεού- νοσοκομείου, ένας βαρεμένος νεκροθάφτης, ένας μπουχτισμένος πολίτης που κοιτά να περισώζει τον μικρόκοσμό του, αλλά μόνον αυτόν.

    Κι αλλαγές δε γίνονται γρήγορα ορατές, αλλά γίνονται. Κι ίσως σταδιακά μπορέσουν να ενωθούν όλες αυτές οι σημειακές προσπάθειες σαν τις τελίτσες –«ένωσέ της»- που συμπληρώνουν ένα σχέδιο.

    Για πιο λόγο άραγε – αν όχι με αυτή την πίστη- να ξημεροβραδιάζεται ο οικοδεσπότης πάνω από ένα λαπτοπ κι εμείς συνειδητοποιημένα να προσπαθούμε να ακολουθούμε –τρωει χρόνο το άτιμο-. Από μια τέτοια πίστη και σίγουρα όχι από ανάγκη εκτόνωσης. Αυτά τα αναμασάμε έτσι κι αλλιώς οπουδήποτε αλλού.

    ReplyDelete
  104. @ ioulia

    Στο USA: "«Don’t worry Mrs M. You are in the hospital now!”. Κι αυτό ήταν αρκετά πειστικό για να ηρεμήσει!"

    Και όταν της ήλθε το μπουγιουρντί (το μπίλι, ο λαγαριασμός κοινώς) για τα νοσήλεια, τότε πως αισθάνσθηκε? Καλές οι USA, δεν λέω, αλλά όταν διαθέτεις "rock solid" ιδιωτική ασφάλιση με διαβασμένα και τα "μικρά γράμματα", just in case. Όταν την δέχθηκαν, την ρώτησαν αν είχε "health coverage"? Πόσοι στο USA δεν έχουν και προσεύχονται μην πάθουν κάτι (μήπως γι' αυτό και τόσο θρήσκοι στις ΗΠΑ); Και να έχεις βεβαρημένο ιστορικό (προσωπικό ή οικογενειακό) ποιός σε ασφαλίζει και με τι premium?

    ReplyDelete
  105. @nicholas_on_europe: έχω ακούσει πολλούς να λένε για την έλλειψη ιατρικής περίθαλψης για μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Αμερικής. Παρ' όλα αυτά έχω ακούσει ότι οι άνθρωποι με ιδικές ανάγκες αντιμετωπίζονται ιδιαίτερα καλά. Θα μας πει όμως κάποιος από τις ΗΠΑ πώς είναι πραγματικά τα πράγματα; Οι γέροι άνθρωποι χωρίς ασφάλιση είναι καταδικασμένοι;;; Δύσκολο να το πιστέψω!

    ReplyDelete
  106. Δεν συγκρινεται αλλα θελω να το πω. Πρεπει και ο κτηνιατρος να εχει συνειδηση και να συμπεριφερεται με γνωση οσον αφορα το ζωο και τον ιδιοκτητη του ζωου.

    Μου ετυχε να πεσω επανω σε κτηνιατρο-εκμεταλευτη, το σκυλακι μου πεθαινε ηταν ολοφανερο και εκεινος επεμεν οτι θα ζησει καλα και μου πουλησε βιταμινες σε συριγγα "για να γινει καλα".
    Χρεωσε τη συριγγα 60 ευρώ και μου ειπε να παω σπιτι. Μετα απο μερικες ωρες το σκυλακι μου ειπε Goodbye.

    Βγηκα πολυ χαλια απο αυτη την εμπειρια, και ο κτηνιατρος πρεπει να λεει την αληθεια και να ειναι ευγενικος, οχι μονο ο γιατρος.

    Ισως ολα τα επαγγελματα που εχουν σχεση με τον πονο, ειτε αυτος ειναι ανθρωπινος ειτε απο ενα αλλο πλασμα της φυσης, ολα τα επαγγλεματα λοιπον, νοσοκομες, γιατροι, μεταφορεις, πρεπει να εκπεδευονται σε θεματα συμπεριφορας.

    Ενα σημαντικο προγραμμα υπαρχει τα τελευταια χρονια στην ελλαδα , το λεγομενο καταληκτικη αντιμετωπιση,για ασθενεις με ανιατες θανατηφορεες ασθενεις. Νοσοκομες που εχουν εκπαιδευτει στην ψυχολογια και τις ενναλακτικες θεραπειες προσφερουν στους ανθρωπους που αντιμετωπιζουν τον θανατο μια "αξιοπρεπη εξοδο". Ενα πολυ ενδιαφερον προγραμμα για τα ελληνικα δεδομενα.

    ReplyDelete
  107. ΠΡΟΣ NIGHTBAR

    Οι γέροι έχουν πολύ καλή περίθαλψη διότι ασφαλίζονται μέσω του MEDICARE(πρέπει να είσαι άνω των 65). Αν είσαι φτωχός ασφαλίζεσαι μεσω του MEDICAID (το κράτος πληρώνει) Οι γέροι δεν έχουν πρόβλημα. Οι μεσαίες τάξεις το έχουν. Υπάρχουν 50 εκ. Αμερικανοί χωρίς ασφάλεια. Δν μπορούν να καλυφθουν μεσω του MEDICAID διότι δεν είνα φτωχοι. Γιατί δεν αγοράζουν ασφάλεια; Διότι αν δεν στην αγοράσει ο εργοδότης, είναι πανάκριβη. Το συστημα έχει αποτύχει πλήρως. Δινει άριστη περίθαλψη σε αυτούς που είναι ασφαλισμένοι και κρατα όμηρους τους ανασφάλιστους, διότι αφ'ενός μεν τους δεχεται και τους περιθάλπτει, αφ'ετέρου όμως τους παίρνει ό,τι έχουν και δεν έχουν (εκτός από το σπίτι, αυτό δεν μπορούν να το αγγιξουν.) Η Μασαχουσέτη άρχισε την αλλλαγή με το να κανει την ασφάλιση υποχρεωτική. Αν δεν έχεις λεφτά να την πληρώσεις, τότε επιδοτεί η πολιτεία.

    ReplyDelete
  108. Nightbar asked "Θα μας πει όμως κάποιος από τις ΗΠΑ πώς είναι πραγματικά τα πράγματα;"

    Αν και δεν είμαι από τις ΗΠΑ, με βάση την πενταετή παραμονή και εργασία μου εκεί στο χώρο της υγείας παραθέτω εν συντομία τα παρακάτω:

    Όντως χρειάζεται ιδιωτική ασφάλιση για την κάλυψη των υψηλών νοσηλείων. Η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων είναι ασφαλισμένοι. Οι άποροι έχουν την Medicaid και οι άνω των 65 το Medicare που τους καλύπτει σχεδόν 100 %.

    Έχοντας δουλέψει σαν γιατρός αλλά έχοντας υπάρξει και ασθενής (εγώ και η οικογένειά μου) στις ΗΠΑ νομίζω ότι όταν το US HealthCare δουλέψει σωστά είναι άφταστο. Από την άλλη οι άποροι ναι μεν υστερούν αλλά οι υπηρεσίες υγείας που δέχονται είναι εξαιρετικά ποιοτικές συγκρινόμενες με ευρωπαικά δεδομένα. Η μέση τάξη που ενδεχόμενα δεν έχει ασφάλιση μπορεί να υποφέρει. Τα τμήματα επειγόντων δέχονται τους πάντες ανεξαρτήτως ασφάλισης.

    Οι γιατροί και νοσηλευτές είναι κατά κανόνα υψηλού/υψηλότατου επιπέδου (εκπληκτικά οργανωμένη εκπαίδευση, συνεχείς εξετάσεις), φέρονται εξαιρετικά ευγενικά στους ασθενείς τους (έχουν εκπαιδευτεί και σε αυτό) και ελέγχονται συνεχώς για την ποιότητα της δουλειάς τους. Τα καρδιοχειρουργικά κέντρα της ΝΥ για παράδειγμα δημοσιεύουν κάθε χρόνο την θνησιμότητα των ασθενών τους.

    Δεν σας κάνει εντύπωση ότι σχεδόν όλοι οι πολιτικοί μας και δη μερικοί αναμορφωτές των συστημάτων υγείας μας επισκέφτονται τις ΗΠΑ για τα προβλήματα υγείας τους;

    ReplyDelete
  109. Αφροδίτη, από όποια σκοπιά κι αν ασχολείσαι με αυτήν την μάζα από κύτταρα ―που εν μέρει είμαστε―, δεν είσαι ο εαυτός σου. Ο καθείς βρίσκει έναν τρόπο να βγάζει το ψωμί του και να ηρεμεί την (επιτρέπεται η λέξις, έτσι;) ψυχή του. Αν βρίσκει, φυσικά... Γιατροί και νεκροθάφτες, οραματιστές και κήνσορες, ο Λόγος πότε ορθός και πότε μπρούμυτα, όλα έχουν την θέση τους και όλα περισσεύουν ταυτοχρόνως. Θα προτιμούσα το μαύρο χιούμορ σκέτο, χωρίς πολιτική, είτε ορθή είτε κρυμμένη στις ξανθές πλεξούδες σου με τις ειρωνικές ανταύγειες τους. Η πολιτική ορθότης προκαλεί, ίσως ερήμην των προθέσεών σου (ίσως και όχι), μεταξύ άλλων, και αδιάφορα (ως προς το ποστ ― εννοείται) σχόλια του ορθού...

    ReplyDelete
  110. Μια ερώτηση ακόμη προς πανάσχημη και antonis liolios: τι συμβαίνει με τη μίσθωση από τον ασθενή βοηθητικού προσωπικού, π.χ. με τη μίσθωση αποκλειστικής νοσοκόμας στις ΗΠΑ; Είναι τέτοιο προσωπικό γενικά απαραίτητο ;

    ReplyDelete
  111. Καλησπέεεεραααα!

    Ηθελα να σας πω καλημέρα, αλλά ο μπλόγκερ δεεεεεε... Πλάκωσε πελατεία, πλακώνει όλο και περισσότερη δλδ, κι όσο είναι τζάμπα, δεν μπορούμε να έχουμε και πολλές απαιτήσεις, ε? Φτ!

    @stavros katsaris,

    «... Απλά οτι όλα είναι θέμα παιδείας τελικά!
    Είχαμε δεν είχαμε πάλι εκεί καταλήξαμε!».

    Ε, λογικό κι αναμενόμενο, αν και τελικά νομίζω ότι φταίμε πολύ και ως «κοινό», αποδέκτες, (και χρηματοδότες, άμεσα ως πελάτες κι έμμεσα ως ψηφοφόροι) που δεν αλλάζουν και πολλά πράγματα...

    Λέω να σε πάρω βόλτα μαζί στην... καρότσα, να κάτσουμε πίσω (οδηγός ο κατάδικος ντυφρέν), να κάνουμε πως... «ξυπνάμε» και να πάθουν πλάκα οι άλλοι οδηγοί! Να γράψουμε μετά το πιο κουλό ποστ από αρχής μπλόγκινγκ!!! ΛΟΛ ΛΟΛ ΛΟΛ!!!

    ======

    @gravoura,

    Τρομερά όσα μας περιγράφεις – και τόσο αληθινά, ντρέπομαι που συμβαίνουν εν Ελλάδι του 2006!!!

    Δεν τα πολυ-ακούμε βέβαια, παρά σαν παραθυράκια πότε-πότε σε δελτία – πιο πολλές φορές έχουμε δει τον πισινό της Γωγούς π.χ. από αυτά... Γιατί αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν «φωνή» κι έλεγαν τον πόνο τους, δεν θα έμενε κολυμπηθρόξυλο!

    ======

    @odysseas,

    Τι σωστό αυτό που λες, καταγγελίες... Εχω κάνει για διάφορα, έχουν κάνει και φίλοι μου. Ξέρεις ποιό είναι το τραγικό? ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ, παρά μόνον αν είσαι «γνωστός» οπότε έχεις πρόσβαση σε μήντια, κι έχεις κάποιο εκβιαστικό ατού, ή αν έχεις ένα σκασμό λεφτά να τους κυνηγήσεις δικαστικά εις το διηνεκές... Στο τέλος απλώς παραιτηθήκαμε... Κάποια στιγμή θα σας πω για ιδιωτική εταιρεία, η οποία με απείλησε με αποζημίωση τον ετήσιο τζίρο της για συκοφαντική δυσφήμιση και διαφυγή κερδών, συν να αποδείξω ότι δεν είχα στήσει ολόκληρη την ιστορία για κερδοσκοπικούς λόγους! Μύλος... Ποιός μπορεί να παρακολουθήσει την καταγγελια μέχρι την τελική της έκβαση?

    «Μάλλον το μυστικό είναι να βρούμε τι αρέσει στον καθένα μας και να το κάνουμε επάγγελμα!»

    Το μυστικό της ευτυχίας, της απόδοσης, της ηρεμίας, της αυτοπραγμάτωσης και τελικά της καταξίωσης... έστω και στα μάτια των πολύ δικών μας...

    ======

    @ergo te lina,

    Ποστ χωρίς την αναπάντεχη ανταπόκριση, την παράπλευρη άποψη, τα λινκς και το χιούμορ σου δε γίνεται!
    :)

    ======

    @paragrafos,

    Εμ, να σοβαρευόμαστε και λίγο... Εχω χάσει αρκετό «κόσμο» δυστυχώς, και όσο πιο νέος τόσο πιο πολύ πονάει. Το να πεθαίνουν δε παιδιά είναι ο βασικός λόγος που η λογικη μου ουρλιάζει όταν θέλω να πιστέψω... Δεν μπορεί, θα υπάρχει μια ανώτερη δύναμη, κι όλα αυτά δεν μπορεί να είναι τυχαία, έτσι δεν είναι? Θα υπάρχει ένας Θεός να μας αγαπάει όλους... Και μετά χάνεται ένα παιδί.. ΦΑΑΑΑΠ!

    Εντάξει, μ’εμάς τους μεγάλους που τα κάνουμε σαν τα μούτρα μας, ας γίνει ρημαδιό, τα παιδιά όμως? Πού είναι το ανθρώπινο ή το θείο στο να παθαίνουν/πεθαίνουν αυτά?

    Απλώς το μόνο που προσπαθώ να κάνω είναι πια να τα βλέπω όλα σαν πιθανότητες (όχι, φυσικά ΟΧΙ για τα παιδιά, αυτό δεν το χωράει ποτέ ο νους μου) και όποτε βρίσκω ευκαιρία να ψιλο-βγάζω γλώσσα στο αναπόφευκτο... Και στους γιατρούς, όταν νοιώθω ότι παραβιάζουν τον Ορκο του Ιπποκράτη, να στηλώνω τα πόδια- άνθρωποι είναι, και όλοι θα καταπιούμε διάφορα απο την κούραση που θα τους βγει κάποια στιγμή, όπως κι εκείνοι κάνουν υπομονή μαζί μας. Αλλά μέχρι ενός ορίου...

    ======

    @cyberdust,

    «... τον πένθιμο, καταναλωτικό όργιο τον κάνουν οι συγγενείς, και όχι οι νεκροθάφτες και οι παπάδες».

    Συνέχισέ το λίγο, έχεις ανοίξει τεράστιο θέμα, το ίδιο με τον γάμο, την βάφτιση και τον τοκετό φυσικά... Εχεις την οδύνη σου εσύ από το χαμό του δικού σου, έχεις τη χαρά σου ή την αγωνία από τις ωδίνες του τοκετού, και στήνεται ολόκληρη βιομηχανία γύρω μας, με ΒΑΣΙΚΟΥΣ χρηματοδότες εμάς που πέφτουμε σαν τα ζώα στη λούμπα!!!

    ======

    @ioulia,

    «... Κι ίσως σταδιακά μπορέσουν να ενωθούν όλες αυτές οι σημειακές προσπάθειες σαν τις τελίτσες –«ένωσέ της»- που συμπληρώνουν ένα σχέδιο.»

    Είναι πολύ σημαντικά αυτά που λες. Ο καθένας μας τελικά έχει την επιρροή στον μικρόκοσμό του, με το δικαίωμα να πράξει κατά βούλησιν και να δείξει με το παράδειγμά του τα πιστεύω του.

    Οπότε εδώ καλούμαστε να κάνουμε την μικρή ή μεγάλη (μακάρι) υπέρβαση. Καταθέτουμε εμπειρίες, απόψεις, επικοινωνούμε, κάνουμε διάλογο, «μορφωνόμαστε» αν μη τι άλλο ερχόμενοι σε επαφή με τόσες γνώμες κι επιχειρήματα, οπότε κάπως αυτό θα ξεπεράσει τα στεγανά της καθημερινότητάς μας.

    Μπορεί να γεμίζουμε το πορτ-μπαγκάζ για το μεγάλο ταξίδι και να μην το πάμε ποτέ, αλλά αν η ώρα μας καλέσει, καλό είναι να είμαστε πανέτοιμοι. Οι opinion-leaders, οι άνθρωποι-αξίες, οι άνθρωποι-σταθερές, οι σωστοί επαγγελματίες δεν είναι κάποιοι Αρειανοί, αλλά εμείς.

    Και μπορεί αν μην κάνουμε εμείς την αλλαγή, αλλά προετοιμάζουμε
    τους αυριανούς πολίτες...

    ======

    @nicholas_on_europe,

    Από το "«Don’t worry Mrs M. You are in the hospital now!” που είπε η φίλη μας, στο "πόσο πάει"... Αλλο μεγάλο θέμα!

    ======

    @nightbar,

    Θέλω να πιστεύω πως υπάρχει καλύτερη υποδομή + δωρεάν περίθαλψη αξιώσεων, αν και καλό θα ήταν να ξέρουμε από κάποιον πιο ενήμερο...

    Λευτέρη πού είσαι? (μου κάνει μούτρα παιδιά? Καλά, μη μου κρατάς το χέρι, θα στο κρατάω εγώ καλέ!)

    ======

    @harrythegreat,

    Μάνα Λόχου = συσσίτιο αρβύλα βραστή.
    Αφροδίτη = αφράτα, μυρωδάτα είδη προικός.

    Διαλέγεις και... αποκαλείς.
    ;)


    Επανέρχομαι...

    (Γάτε πληηηηζ μην αφρίσεις με τις λέξεις, έχουμε θέμα...!)
    :)))

    ReplyDelete
  112. ΠΡΟΣ
    Απ'ο,τι έχω δει, όχι. Πρόσφατα φίλη μου έπεσε θύμα σοβαρότατου αυτικινητιστικού. Εμεινε μια εβδομάδα στν Εντατική μεταξύ ζωής και θανάτου. Μετά ένα μήνα σε κανονικό θάλαμο και μετά σε REHABILITATION CENTER. Δεν είδα αποκλειστική πουθενά. Στην δε εντατική πρόσεξα ότι κάθε 15 λεπτά ερχόταν κάποιος γιατρός.

    Και κάτι άλλο. Τα νοσήλεια έχουν φτάσει σε εξοργιστικά ύψη. Και γι αυτό αρκετοί ανασφάλιστοι πάνε στην Ινδία να εγχειριστούν.
    Διάβασε
    http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,1196429,00.html

    ReplyDelete
  113. NIGHTBAR
    Το link είναι (αν δεν ξανακοπεί)

    http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,1196429,00.html

    ReplyDelete
  114. NIGHTBAR
    Ξανακόπηκε. Σου βάζω το υπόλοιπο μισό.
    /article/0,9171,1196429,00.html

    ReplyDelete
  115. Αφού το θέμα γενικεύτηκε:

    Πριν 15-16 χρόνια...
    Ο Heinz παίρνει συνέντευξη από γιατρό του ΕΣΥ, γυναικολόγο. Γνωστός φακελάκιας (ο γιατρός ε;):

    - Heinz: Ναι αλλά τα φακελάκια;
    - Γιατρός: Δεν υπάρχουν φακελάκια. Κάποιοι ασθενείς βέβαια, δίνουν κάποια λεφτά στον γιατρό, σαν δώρο. Αυτό δεν είναι φακελάκι!!
    - Heinz: Μα, δεν είναι το ίδιο; Αλλά κι αν είναι άλλο πράγμα, γιατί ο γιατρός τα παίρνει;
    - Γιατρός: Μα, δεν κατάλαβα, τι νομίζετε ότι ο γιατρός είναι ο Άγιος Νεκτάριος; Αφού του τα δίνουν, τα παίρνει, λογικό είναι.

    Μάλιστα κυρίες τε και κύριοι. Στον αέρα ο τύπος, ζωντανά και ανερυθρίαστα. Και πολιτικό στέλεχος ο γιατρός, επίσης.
    Όσο για τον Heinz, έμεινε ξερός κι ακόμα δεν μπορεί να το χωνέψει....

    ReplyDelete
  116. @ heinz

    Τώρα για να πω την αλήθεια ούτε και μένα μου κάνει περίεργο αυτό...

    Εδώ για καφέ πας και έτσι και σε εξυπηρετήσει γρήγορα, ένα ευρώ θα του το αφήσεις.

    Δηλαδή να όταν σε έχει ανοίξει ο άλλος και ψάχνει στον "εσωτερικό σου κόσμο", και μετά από άρρωστος είσαι καλά, και από εκεί που σφάδαζες δεν πονάς πια, γιατί είναι κακό να πάρει κάτι;

    Το κακό είναι να το απαιτήσει!

    ReplyDelete
  117. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  118. Ουπς, αγένεια...

    Hi Αφρο!

    ReplyDelete
  119. Για το "ΕΣΥ" στις ΗΠΑ:

    Οι υπηρεσίες υγείας στις ΗΠΑ - όπως και όλα άλλωστε - είναι εμπόρευμα (η αποτελεσματικότητα του ιδιωτικού τομέα κλπ. κλπ.). Ως εκ τούτου ό,τι πληρώσεις παίρνεις. Τι σας κάνει εντύπωση;

    ReplyDelete
  120. Heinz για αυτο που λετε για τα φακελακια ,εχετε δικιο....

    Δεν ξερω πως μπορει να σταματησει...

    Δυο λογοι πιστευω το προκαλουν.
    Οι κακοι μισθοι των γιατρων και η κακη τους νοοτροπια.

    Πολλοι ελληνες γιατροι πιστευουν πως ειναι κατι ιδιαιτερο ( με τοσα χρονια σπουδες ) και οτι αξιζουν πολυ μεγαλυτερη ανταμοιβη απο αλλα επαγγελματα...

    Το χειροτερο βεβαια ειναι οταν οι γιατροι απαιτουν χρηματα....

    ReplyDelete
  121. Αφροδίτη τελικά δεν παίζεσαι με τίποτα!
    Μα με τίποτα όμως!!!!!

    Φιλιά!!!!

    ReplyDelete
  122. Και βεβαια οι γιατροι θα επρεπε να παιρνουν μεγαλυτερους μισθους...

    Αλλα οχι για το λογο οτι ειναι γιατροι,ουτε γιατι σπουδαζουν επι πολλα χρονια...Απλα για το λογο που πρεπει να αυξηθουν οι μισθοι σε πολλα επαγγελματα:δεν βγαινει ενας οικογενειαρχης με τετοιους μισθους...

    Και ξερετε, αν ενας γιατρος καταγγειλει τους συναδελφους του για φακελακια θα τον φαει το μαυρο φιδι..




    << Είναι άλλος ο επαγγελματικός από τον πραγματικό εαυτό μας; Γνωρίζονται αυτοί οι δύο; Συνεργάζονται ή... καλύτερα χώρια; >>

    Ναι,στις πιο πολλες περιπτωσεις ειναι αλλος.....Βεβαια συνειδητα η ασυνειδητα ο ενας μπαινει πολλες φορες στον χωρο του άλλου....

    Για παραδειγμα αν ο πραγματικος εαυτος ειναι απο τη φυση του καλλιτεχνης σιγουρα αυτο θα φανει και στον επαγγελματικο.....Ομως κατα τη γνωμη μου αυτοι οι χωροι διαφερουν παρα πολυ .....Λιγοι ειναι οι τυχεροι που καταφερνουν και << διαλυουν τα ορια >> μεταξυ των δυο εαυτων ( σαν τον ΝΔ ) ......Στις καλυτερες περιπτωσεις ο επαγγελματικος εαυτος εκτος απο βιοπορισμο σου προσφερει και λιγη δημιουργικοτητα...

    Για σκεφτειτε τον Καβαφη και την Κ.Δημουλα......Ο πρωτος δουλευε χρονια σε γραφειοκρατικη θεση και η δευτερη στην Τραπεζα....Δεν νομιζω σε αυτες τις δυο περιπτωσεις οι δυο << εαυτοι >> να ηταν πολυ κοντα...

    ReplyDelete
  123. "Οι υπηρεσίες υγείας στις ΗΠΑ - όπως και όλα άλλωστε - είναι εμπόρευμα (η αποτελεσματικότητα του ιδιωτικού τομέα κλπ. κλπ.)."

    Επειδή ζω στις ΗΠΑ κι επειδή εργάστηκα και σαν ασφαλιστής ζωής/υγείας για 3 χρόνια στο Σικάγο, έχω πολλά να πω αλλά δεν ξέρω από που ν' αρχίσω, μια και οι λάθος αντιλήψεις των περισσοτέρων είναι πάρα πολλές. Σε γενικές γραμμές όμως, εάν κάποιος με ρωτούσε να εκφράσω γενικές εντυπώσεις, θα έλεγα το εξής: στις ΗΠΑ, όταν είσαι νέος ή μεσόκοπος (έως 50-55 ετών), τότε η ασφάλιση υγείας είναι πολύ πιο φτηνή απ' οποιαδήποτε άλλη χώρα (και στην Ελλάδα εργάστηκα για την Alico 7 χρόνια) και σου παρέχει πρόσβαση σε υψηλότατου επιπέδου νοσηλεία. Τα προβλήματα αρχίζουν μετά τα 55, γιατί τα ασφάλιστρα αυξάνονται δραματικά, αλλά για τους άπορους υπάρχει το Medicaid, και για όλους άνω των 65 υπάρχει το Medicare, κάρτες του Medicare για φάρμακα με χαμηλό ασφάλιστρο, πρόσθετο εισόδημα (Supplementary Security Income) κλπ κλπ.
    Άμα πέσεις σε κακό γιατρό, ισχύουν όσα ισχύουν παντού: no good.
    Καλό είναι να διαλέγεις το γιατρό σου προσεκτικά, όπως θα έκανες και στην Ελλάδα ή τη Γερμανία ή και τη Σουηδία ή την Ινδία.

    Υπάρχουν και τα δημόσια νοσοκομεία που είναι γενικά δωρεάν (διότι ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος), όπως ας πούμε το Cook County Hospital που βλέπετε στο σόου "ER".

    Ασφάλεια; Μια καλή νοσοκομειακή ασφάλεια για άτομο 40 ετών που δεν καπνίζει, και με κάλυψη έως 5 εκατομμύρια δολάρια ανά περίπτωση (!), κοστίζει μόλις 150 δολάρια το μήνα. Ξέρετε πόσοι το αμελούν πλήρως, αλλά ξοδεύουν 300 δολάρια το μήνα για καφέ και τσιγάρα;

    Κάποιες περιοχές ή φυλές έχουν 100% δωρεάν νοσηλεία, όπως οι Ινδιάνοι Τσερόκι που έχουν δικό τους νοσοκομείο (αλλά περιμένεις και στην ουρά εάν δεν έχεις σοβαρό πρόβλημα). Κάθε οργανισμός ή φυλή έχει το δικαίωμα να επιχορηγήσει δικό της νοσοκομείο, εφ' όσον τηρεί τα σχετικά πρότυπα.

    Η δομή του συστήματος υγείας των ΗΠΑ, σε γενικές γραμμές, είναι πάνω κάτω η ίδια με το Ελληνικό σύστημα. Η διαφορά είναι ότι οι κρατήσεις στις ΗΠΑ (από το μισθό) για κοινωνική ασφάλιση, είναι ποσοστό του εισοδήματος (7,5% για εργαζομένους με 7,5% από τον εργοδότη και 15% για ελεύθερους επαγγελματίες... άουτς!).

    Ο μύθος ότι "στην Αμερική όλα είναι ιδιωτικά" είναι σαχλαμάρα του επιπέδου "όλοι οι Γιαπωνέζοι είναι Σαμουράι". Κι εδώ έχει μπόλικο κράτος, με τα προβλήματα και την πολυπλοκότητα που αυτό συνεπάγεται. Όποιος δεν έχει ασφάλιση στις ΗΠΑ, σε γενικές γραμμές, έχει κάνει προσωπική επιλογή στις περισσότερες περιπτώσεις. Για τους πολύ φτωχούς υπάρχει το δωρεάν Medicaid και άλλες παροχές ούτως ή άλλως. Αλλά μη λέμε πράγματα όπως "το 20% είναι ανασφάλιστο στις ΗΠΑ", διότι αν δεν κάνω λάθος, αυτό είναι το ίδιο ποσοστό με την Ελλάδα...


    Φακελάκια: κατά κανόνα δεν υπάρχουν (τι να το κάνει ο γιατρός το φακελάκι, όταν θα πάρει από την ασφαλιστική σου εταιρία ένα κάρο λεφτά), αλλά οι προσωπικές γνωριμίες βοηθάνε σε κάποιο βαθμό, όπως και παντού, ειδικά στην επαρχία (ε, άμα είσαι προσωπικός φίλος του γιατρού, ή συγγενής, κατανοητό είναι ότι θα ενδιαφερθεί περισσότερο σε κάποιο βαθμό).

    Έχω νοσηλευτεί τρεις φορές εδώ, για μία ημέρα (stress attack) και στις 2 από τις 3 φορές η εμπειρία μου ήταν εξαιρετική. Την άλλη φορά, έπεσα σε κακό νοσοκομείο και έφυγα μόνος μου... με τις παντόφλες... και καλά έκανα.

    Κάποτε η Ελλάδα ήταν πιο φτηνή σε γιατρούς κλπ. Χτες πήγα στον οδοντίατρο εδώ, ο οποίος για εξέταση (ακτινογραφίες, μία ώρα συμβουλευτική και πλάνο θεραπείας), μου χρέωσε 73 δολάρια (60 ευρώ δηλαδή), μετρητά. Κάποτε στην Ελλάδα, αυτό κόστιζε τα μισά, αλλά απ' ότι ακούω, τώρα είναι τα ίδια και ίσως και παραπάνω.

    Λευτέρης

    ΥΓ. Μεταξύ των ανεπτυγμένων χωρών, είναι ανοησία να κρίνουμε το εάν θα ζήσουμε εκεί με βάση το επίπεδο της δημόσιας νοσηλείας. Τι διάολο, κάθε μέρα στο νοσοκομείο θα πηγαίνετε; Όχι, δεν θα προτιμούσα να ζω στη Σουηδία, όπου θα πλήρωνα 60% φόρο για να πάω, μια φορά στα 5 χρόνια, στο γιατρό (εκτός κι αν είμαι συνεχώς άρρωστος). Προτιμώ να διαλέγω ΠΟΣΟ θα πληρώσω και τι επίπεδο νοσηλείας θέλω να έχω, εάν συμβεί κάτι. Έτσι, μου έρχεται πιο φτηνά. Το σύνολο των χρημάτων που πληρώνω στις ΗΠΑ για νοσηλεία κορυφαίου επιπέδου, είναι 15% στο κράτος (αχ...) και 7% περίπου για να αγοράσω την καλύτερη ασφάλεια που μπορώ. Σύνολο φόρων και ασφάλειας 22% και βάλε κι άλλο 7-8% φόρος εισοδήματος (έτσι θα βγει μετά από εκπτώσεις κλπ) = περίπου 30% και τα έχω καλυμμένα όλα.

    (στη Σουηδία θα πλήρωνα τα διπλά μόνο για το δημόσιο, χωρίς περαιτέρω κάλυψη ιδιωτικού).

    Άρα;

    ReplyDelete
  124. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  125. ...και οπως λεει το αγαπητο σε ολους μας ρητο "δε θα πεθανουμε ποτε κουφαλα νεκροθαφτη!".Αλλα μεταξι μας τωρα, ειναι μερικοι που φτιαχνουν κατι υπογειες κρεβατοκαμαρες μουρλια.Και με το χαρτονακι απο κατω για να μαζευει τα υγρα και με τα σατεν μαξιλαρακια...αμ πως! Να πας να βρεις του προγονους αξιοπρεπως!...Αντε βρε καλο σας βραδυ. Μουχαχαχα!

    ReplyDelete
  126. Καλα που ο κρητικος & ο αλβανογραικος διαλυουν τον μυθο των δευτερων/κομπλεξικων/νανων/ ενατιον νοητου ηλιου πολιτισμου. Οχι μονο στη γραικια αλλα & στην Ευρωπη,σοσιαλες,κομμουνια & φασιστες εχουν συνασπιστει εναντιον της αληθειας που απειλει το δικο τους ψεμμα,τη μπαρουφα περι " κοινωνικου κρατους "," κρατους προνοιας ",δηλ. φορομπηξια ,δ/υπαλληλισμος,παρασιτισμος. Ειναι συντριπτικη η ανωτεροτητα του αμερ. εναντι του ευρω. μοντελου,σε ολα. Με τα μακαβρια,εμπνευστηκα ανεκδοτο : Παει η Μπρουκλισσα Ρ. χηρα στη κηδεια του συζυγου,ακουει στη λειτουργια το " πλουσιος εστι ή πενης " & διαμαρτυρεται... " Παπα μου & πλουσιος ηταν & penis διεθετε " ...

    ReplyDelete
  127. Καλησπέρα! Πολύ ωραίο θέμα, μπράβο Αφροδίτη.

    Πιστεύω ότι άνθρωποι που ασκούν «περίεργα» επαγγέλματα από ένα σημείο και πέρα συνηθίζουν τη δουλειά τους και την κάνουν μηχανικά σαν ρουτίνα. Την απομονώνουν από την υπόλοιπη ζωή τους. Δεν πιστεύω για παράδειγμα ότι γιατροί καρκινολόγοι (όπου υπάρχει υψηλό ποσοστό θνησιμότητας στους ασθενείς τους) γυρνούν κάθε μέρα σμπαράλια στο σπίτι τους, δεδομένου ότι έχουν συμφιλιωθεί με την ιδέα του θανάτου στην εργασία τους.

    Έχω όμως μια απορία με τους γυναικολόγους: Πως γίνεται να ερεθίζονται ερωτικά με τη γυναίκα τους? Όταν όλοι μέρα ψαχουλεύουν γυναικεία στήθη και γεννητικά όργανα, είναι δυνατό να αγγίξουν τα ανάλογα μέρη του συντρόφου τους και να φτιαχτούν???

    ReplyDelete
  128. Στην Ελλάδα ζούμε το παράδοξο: Καλά νοσοκομεία - μέτριοι γιατροί, απαράδεκτα νοσοκομεία - εξαιρετικοί γιατροί.
    Στο ιδιωτικό ιατρικό κέντρο θα σε δει στα πεταχτά ο κ.κ. καθηγητής αλλά το βράδυ είναι ζήτημα αν ο γιατρός σου θα μιλάει ελληνικά. Στα κρατικά νοσοκομεία μπορεί να κοιμηθείς σε ράντζο αλλά θα συναντήσεις και τον απίθανο γιατρό που θα ανατάξει το κάταγμά σου όταν σκοντάψεις στο ράντζο της διπλανής γιαγιάς.

    Νομίζω ότι το παράδοξο είναι αποτέλεσμα της ανυπαρξίας ιδιωτικών ιατρικών σχολών.

    Στις infamous ΗΠΑ, το ζήτημα έχει λυθεί. Εδώ περιπλέκεται συνεχώς.

    Εν τω μεταξύ οι καλύτεροι γιατροί μας μεταναστεύουν στις ΗΠΑ όπου οι μισθοί και η αστική ευθύνη των γιατρών είναι και τα δυό πολύ ψηλά.

    ReplyDelete
  129. @anula,

    «...Ισως ολα τα επαγγελματα που εχουν σχεση με τον πονο, ειτε αυτος ειναι ανθρωπινος ειτε απο ενα αλλο πλασμα της φυσης, ολα τα επαγγλεματα λοιπον, νοσοκομες, γιατροι, μεταφορεις, πρεπει να εκπεδευονται σε θεματα συμπεριφορας.»

    Οχι ίσως, επιβάλλεται!

    Να προσθέσω και ψυχολογική υποστήριξη για τους ίδους τους επαγγελματίες, όπως μας έλεγε ο a. Liolios πιο πριν.

    Αυτό το πρόγραμμα «καταληκτικής αντιμετώπισης» ακούγεται πολύ ελπιδοφόρο, αν υπάρχει κάποια πληροφορία παραπάνω, είμαστε όλο αυτιά!

    (να πω για το πρότυπο ιδιωτικό καρδιοχειρουργικό κέντρο, που πλέον υπάγεται στο ΕΣΥ, και μέχρι πρότινος τουλάχιστον υπήρχε μόνο μία ψυχολόγος, κι αυτή περιορισμένου ωραρίου...)

    ======

    @πανάσχημη, antonios & lefteris,

    Ευχαριστούμε πολύ για τις πληροφορίες... Πολύ κατατοπιστικές.

    Εξακολουθώ πάντως να τρέμω μη τυχόν κι αρρωστήσουμε στις διακοπές, ειδικά σε νησί, από τίποτε σοβαρό... Και πάντα & παντού, σε τι γιατρό θα πέσουμε...

    ======

    @marios p.

    «...Ο καθείς βρίσκει έναν τρόπο να βγάζει το ψωμί του και να ηρεμεί την (επιτρέπεται η λέξις, έτσι;) ψυχή του.»

    Ναι, ότι βρίσκουμε, βρίσκουμε... Και να ηρεμούμε την ψυχή μας (λέμε τώρα!). Στο «ΚΑΙ» είναι όλο το ζουμί!

    Για τα άλλα σ’ευχαριστώ πολύ (χμ, νομίζω δλδ, έπιασες στρατόσφαιρα πάλι κι εγώ από δω κάτω τι να...)

    ======

    @aggelos ,

    Υλικό για πολλή σκέψη...

    Ναι, η παρόρμησή μας για να ευχαριστήσουμε εκείνον που μας έδωσε την υγειά μας πίσω, είναι να του δωρίσουμε κι εμείς κάτι. Εχει γίνει όμως τόσο παγιωμένη κατάσταση, που και οι γιατροί υπολογίζουν σ’αυτό (ανεξαρτήτως βαθμίδας, μη γελιόμαστε, και τον νεαρό τον συμπονώ στο θέμα του να το δεχτεί, πολύ περισσότερο από τον φτασμένο που δεν ξέρει τι έχει...), και εμείς το διαιωνίζουμε.

    Να το απαιτεί κιόλας... Ντροπή!

    Μη μιλήσουμε αν φέρεις παιδίατρο στο σπίτι πχ, για απλό τσεκ-απ του νεογνού, και ζητήσεις απόδειξη... μπλοκάκια μονίμως ξεχασμένα... ή σε οδοντιατρεία / οφθαλμιατρεία / ω-ρι-λάδικα: «τόσο με απόδειξη, τόσο χωρίς»...

    ======

    @Takis Vasilopoulos,

    “… Και βεβαια οι γιατροι θα επρεπε να παιρνουν μεγαλυτερους μισθους...
    Αλλα οχι για το λογο οτι ειναι γιατροι,ουτε γιατι σπουδαζουν επι πολλα χρονια...Απλα για το λογο που πρεπει να αυξηθουν οι μισθοι σε πολλα επαγγελματα:δεν βγαινει ενας οικογενειαρχης με τετοιους μισθους...»

    Εμ, βγαίνει? Δεν βγαίνει!

    Με δύο μισθούς και πάλι, για να τα φέρεις βόλτα ζορίζεσαι... Με τον ενάμισυ να πηγαίνει σε παραδουλεύτρα ή/και γυναίκα για τα παιδιά, παιδικούς σταθμούς, ενοίκια, ΔΕΚΟ, δάνεια, βενζίνες και μετά φροντιστήρια, αν όχι και ιδιωτρικά, αγγλικά, γαλλικά, αθλητικά, βιβλία, χαρτζηλίκι παιδιών, έξοδα σπιτιού και και και...

    ======

    @lefteris,

    Πάντα την είχα αυτή την απορία: γιατί στην Ελλάδα έχει πάψει εδώ και 10 χρόνια περίπου η παροχή επιδόματος τοκετού από τις ιδιωτικές ασφαλιστικές? Κι επίσης γιατί τα καλά νοσοκομειακά προγράμματα (που γενικώς πρώτα περιμένουν οι ασφαλιστικές να δουν τι θα εισπράξεις από το ΙΚΑ πχ και μετά να σου πληρώσουν ποσόν), πρέπει να είναι συνδεδεμένα με συνταξιοδοτικά? Απλώς τη νοοτροπία των ασφαλιστικών δεν καταλαβαίνω (beyond greed that is...!), στο πώς αποφασίζουν & μετά στο σερβίρουν κι εσύ πρέπει να το υποστείς... (σιγά την ποικιλία που υπάρχει για να διαλέξεις δλδ...)

    ======

    @hlias,

    Να και το black humour…

    Πόσο άραγε θα πρέπει να διαθέτουν και οι εκταφείς, που πρέπει να προετοιμάσουν ό,τι έχει μείνει, για να μπει σε οστεοφυλάκιο (έχει και σχετικό μικρό τελετουργικό με κρασί & λάδι...). Πωπωωωω, ακούγονται μακάβρια, αλλά κάποιος πρέπει να τα κάνει... Και να τα σκεφτόμαστε πριν βρεθούμε στο «αμήν» και πρέπει να χειριστούμε κατάσταση μες τον πόνο μας... κακός σύμβουλος ο πόνος εκείνες τις ώρες, πού υπογράφω για αποτέφρωση παρακαλώ?

    ======

    @zoros,

    Είναι απίστευτο, η κλασσική αντρική απορία! (όπως μία κλασσική γυναικεία είναι το πώς γίνεται να φτιάχνεστε βλέποντας 2 γυναίκες να...)

    Γυναικολόγος φίλος μου μου λέει ότι:

    1. Αυτό μπορεί αν σου κάνει εντύπωση στην αρχή. Μετά συνηθίζεις...

    2. Δεν είναι όλες οι πελάτισσες Playmates. Για την ακρίβεια, σχεδόν καμμία. Τρως τόσες... γιαγιάδες στη μάπα, που δεν σου κάνει αίσθηση πλέον.

    3. Αφού συντρέχει ιατρικός λόγος, κοιτάς να βρεις τι συμβαίνει, κι άντε να σου μείνει καμμιά «ωραία» εικόνα για λίγο. Μπαίνει ο «γιατρός» στη μέση και στο χαλάει. Το αν θα γουστάρεις τελικά μια ασθενή σου είναι «πολυπαραγοντικό» νόσημα!

    4. Στην προσωπική σου ζωή είσαι κανονικός, εκεί αφήνεις το.. κτήνος ελεύθερο και λειτουργείς όπως όλοι οι άλλοι άντρες.

    Απλώς... παρανοείς (ΛΟΛ!) έτσι και ξεχάσει το χάπι της ας πούμε, αν σου πει ότι έχει κάτι ποναλάκια, τίποτε γρομπαλάκια στο στήθος, αν καταλάβεις ότι τρέχει το παραμικρό... Ο «γιατρός» βλέπεις ...

    (τώρα θα μου την λύσεις εσύ την απορία? Ελα, μες το... θέμα μας είναι κι αυτό!)
    ΛΟΛ!

    =====

    @all,

    Για όσους φίλους ρώτησαν για την καταγγελία μου, επρόκειτο για παιδικό παιχνιδι και δεν είχα την παραμικρή οικονομική αξίωση, τίποτα, μονον να ελέγξουν την παρτίδα και να διασφαλίσουν ότι δεν θα ξαναγίνει... Αλλη ώρα όμως αυτά.

    =====

    @El Gato,

    Πού είσαι αφεντικό?

    Ελα γιατί με πιέζουν ν’αποκαλύψω ποιός είναι ο κύριος με την πορτοκαλί περούκα και την κόκκινη μύτη στο ποστ....
    :))))

    ReplyDelete
  130. Αφροδίτη θες απάντηση για αυτό που ρωτησες τον Ζορό;

    Μπορώ;

    κάτσε μόνο να σκεφτώ πώς θα το κολλήσω στο θέμα μας, ώστε να μην μπει moderation εξαιτίας μου!

    ReplyDelete
  131. Για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στις ΗΠΑ.

    Δεν είμαι ειδική και ό,τι λέω το λέω επειδη το έζησα. Δεν έχω σύνολη θεώρηση του ζητήματος. Βάσει όμως των όσων έζησα κρίνω ότι την καλής ποιότητας περίθαλψη την χαίρονται αποκλειστικά και μόνον όσι διαθέτουν χρήμα με ουρά! Οι άλλοι ψοφάνε! (αυτό δεν ισχύει για τον μέσο γάλλο, γερμανό, εγγλέζο κλπ) [Δείετε την ταινία για την επιληψία - έρχεται και ένα ντοκυμαντέρ του Αμπράχαμς για όλα αυτά που σας λέω]

    Οι ιδιωτ. ασφάλειές στις ΗΠΑ δεν καλύπτουν "δύσκολες περιπτώσεις" (νευρολογικά, γυναικογικά κλπ). Συνήθως καλύπτουν ατυχήματα. Οποιος δεν έχει "βαριά" ασφάλεια δεν έχει περίθαλψη για τα δύσκολα.

    Στα καλυτερα νοσοκομεία (που επισκεφτήκαμε) νοσηλεύονταν (στις νευρολογικές πτέρυγες) άτομα με τεράστιες περιουσίες. Δεν είδαμε ΚΑΝΕΝΑΝ "κοινό θνητό".

    Ειδικότερα, το Μέιγιο Κλινικ (Ροτσεστερ) που νοσηλεύτηκε η κόρη μου ήθελε μονο για "είσοδο" 12.000 δολάρια και εγγυητική επιστολή τουλαχιστον 150.000 δολαρίων! [Για εμάς εγγυήθηκε η κυπριακή δημοκρατία με επίσημη φροντίδα της εκεί πρεσβείας.]

    Το σχεδιο θεραπείας της κόρης μας προέβλεπε:
    α) κετογενική δίαιτα (τόσες χιλιάδες)
    β) απλη εγχειριση για εγκατάσταση ηλεκτοδιεγέρτη στο πνευμονογαστρικό κέντρο - για να μη να μην ξεμένει ο εγκέφαλος από ηλεκτρισμό (άλλες τόσες χιλιάδες)
    γ) και τέλος, εγχείριση στον εγκέφαλο για εκατάσταση λεπτής μεμβράνης ανάμεσΑ στα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου (ούτως ώστε όταν αποφορτίζεται το ένα μέρον να μην παρασέρνει και το άλλο προκαλώντας γενικευμένους σπασμούΣ και λιποθυμία. (150.000 χιλιάδες)

    Σημειώστε ότι στις ΗΠΑ υπάρχουν καταγεγραμμένα περίπου τέσσερα εκατομμύρια άτομα με επιληψία (μάλλον ελαφράς μορφής).

    Οπότε την υποστήριξη αυτών των ατόμων (ιατροφαρμακευτική περίθαλψη) την ανέλαβε Η (εθελοντική) Αμερικάνικη Ομοσπονδία Για την Επιληψία η οποία κινείται με τη γνωστή μέθοδο του "λομπινγκ".

    Για παράδειγμα: με τους αγώνες της εξασφάλισε από την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση τρία δισεκατομμύρια δολλάρια (σωστά διαβάζετε - τρία δισεκατομμύρια) κατά το 2006. Δυστυχώς, λίγο πριν μπει το καλοκαίρι, ο Μπους (έχει αυτό το δικαίωμα) έκανε περικοπές της τάξης του 65% στα κονδύλια που δόθηκαν σε εθελοντικες οργανώσεις σαν και αυτήν της δικής μας περίπτωσης!

    Αν η κόρη μας ήταν στο νοσοκομείο με εγγυητική επιστολή της Αμερικάνικης εταιρίας για την Επιληψία, θα την είχαν πετάξει έξω λόγω υποτίμησης της εγγυητικής της κατά 75% (συνέβη αυτό που σας λέω).

    Τα δε (αντιεπιληπτικά) φάρμακα είναι ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ: Οχτακόσια δολ το κουτί το ντεπακοτ ενώ στην Ευρώπη η τιμή είναι μόλις 130 ευρώ!!!

    Στις βόρειες πολιτείες (των ΗΠΑ) ο κόσμος ταξιδεύει για... Καναδά. Στο Οντάριο αγοράζει φάρμακα κατά 70 και 80 τοις εκατό φτηνότερα!

    Αν ήμουν φτωχή και έπασχα από μια συνηθισμένη μορφή επιληψίας, δεν θα ήθελα ούτε περαστική να είμαι απο τις ΗΠΑ.

    Δυστυχώς εμάς (σπάνια η περίπτωσή μας) δεν μας έλειπαν τα χρήματα, αλλά η ενημέρωση: δεν ξέραμε ότι οι αμερικάνοι (τουχάχιστον στα νευρολογικά) βρίσκονται 400 χρόνια μπροστά και από το καλύτερο ερευνητικό κέντρο της ευρώπης!

    Ξοδέψαμε ενα κάρο λεφτά (ταξίδια και ξενοδοχεία) στην (άσχετη) Ευρώπη, ενώ με το 1/5 από αυτά, το παιδί μας θα είχε γιατρευτεί (στις ΗΠΑ) από τον πρωτο μήνα (ενώ τώρα έχει ένα σωρό δυσκολίες)!

    Αυτά σκέφτομαι μερικές φορές και χάνω τον ύπνο μου...

    Με αγάπη

    Παράγραφος

    ReplyDelete
  132. Το σχεδιο θεραπείας της κόρης μας προέβλεπε:
    α) κετογενική δίαιτα (τόσες χιλιάδες)
    β) απλη εγχειριση για εγκατάσταση ηλεκτοδιεγέρτη στο πνευμονογαστρικό κέντρο - για να μη να μην ξεμένει ο εγκέφαλος από ηλεκτρισμό (άλλες τόσες χιλιάδες)
    γ) και τέλος, εγχείριση στον εγκέφαλο για εκατάσταση λεπτής μεμβράνης ανάμεσΑ στα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου (ούτως ώστε όταν αποφορτίζεται το ένα μέρον να μην παρασέρνει και το άλλο προκαλώντας γενικευμένους σπασμούΣ και λιποθυμία. (150.000 χιλιάδες)
    --------------------

    Διευκρίνιση: σταθήκαμε τυχεροί επειδή στο πρωτο στάδιο βρέθηκε η λύση.

    Με αγαπη

    Παράγραφος

    ReplyDelete
  133. Αφρο, άκυρο!

    Αργότερα...

    Paragrafos, είναι φοβερά αυτά που έχετε περάσει.

    Γιατί να πρέπει πάντως μία οικογένεια που δεν έχει τους πόρους, να βγαίνει στα κανάλια και να κάνει έκκληση (ουσιαστικά έρανο) για να στείλει το παιδί της Αμερική;

    Δεν θα έπρεπε οι θεράποντες γιατροί να μπορούν να το ζητούν από επίσημο φορέα που να καλύπτει τα έξοδά του;

    Ασε, κάτι απλό, ξέρεις πόσοι πάνε από Β.Ελλάδα στη Βουλγαρία για οδοντίατρο, που πούλμαν/αμοιβή του οδοντίατρου είναι φτηνότερα από ταρίφα εδώ;

    ReplyDelete
  134. Aphrodite said...

    @El Gato,
    Πού είσαι αφεντικό?

    Αφεντικό είσαι εσύ στο δικό σου ποστ.

    Εδώ είμαι και σας διαβάζω.

    Mariosp ;)

    ReplyDelete
  135. ΠΑΡΑΓΡΑΦΕ:

    «την καλής ποιότητας περίθαλψη την χαίρονται αποκλειστικά και μόνον όσοι διαθέτουν χρήμα με ουρά!»
    Καμία σχέση αυτό και φοβερή ανακρίβεια. Εκτός κι αν εννοείς «χρήμα με ουρά» τα 35 χιλιάρικα το χρόνο που είναι ο "μέσος μισθός" στο Σικάγο, 22 χιλιάρικα στην Οκλαχόμα κλπ κλπ. Η αρραβωνιαστικιά μου έχει εισόδημα κάτω των 20 χιλιάδων (άρα είναι "φτωχή") και έχει τσάμπα ιατροφαρμακευτική επιπέδου που δεν υπάρχει στην Ελλάδα (αλλά υπάρχει σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες).


    «Οι ιδιωτ. ασφάλειές στις ΗΠΑ δεν καλύπτουν "δύσκολες περιπτώσεις" (νευρολογικά, γυναικογικά κλπ). Συνήθως καλύπτουν ατυχήματα. «

    Μεγάλο λάθος και φοβερό ψέμα αυτό. Η ασφάλεια στην οποία αναφέρεσαι («έξτρα» για τα σοβαρά περιστατικά) είναι πρόσθετο ποσό εφ’ άπαξ και το αγοράζεις και στην Ελλάδα από ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες. Δεν είναι αναγκαίο. Οι ασφάλειες στην Αμερική καλύπτουν όλα τα φάρμακα του φαρμακείου, κάθε επίσκεψη στο γιατρό της αρεσκείας σου (εφ' όσον το πρόγραμμα είναι PPO, ή σε συμβεβλημένο γιατρό εφ’ όσον είναι HMO) και δόντια, σεξουαλικά προβλήματα, όλες τις αλλεργίες, κλπ κλπ. και βέβαια το κόστος νοσηλείας.

    Το πρόγραμμα που θα κάλυπτε έως και 5 εκατομμύρια δολάρια για την κόρη σου (Select της Blue Cross Blue Shield) κοστίζει για την κόρη μόνο 105 δολάρια το μήνα.

    Όταν λες «τεράστιες περιουσίες», μπας κι εννοείς ανθρώπους που απλά έχουν ένα σπιτάκι των 300 ή 400 χιλιάδων (που εδώ είναι το σπίτι του κακομοίρη μεσοαστού);

    Το Mayo Clinic είναι λαϊκό νοσοκομείο. Τα 12 χιλιάρικα που χρεώνουν, τα πληρώνει ακόμα και το πιο φτηνό ασφαλιστικό πρόγραμμα στην Αμερική. Πήγες σε Αμερικάνικο νοσοκομείο χωρίς ασφάλεια; Τι περίμενες;

    «Τα δε (αντιεπιληπτικά) φάρμακα είναι ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ:»
    Κάνεις λάθος. Η τιμή αυτή είναι η πραγματική. Στην Ευρώπη, τα φάρμακα είναι επιδοτούμενα (τα πληρώνετε όλοι μέσω φόρων). Βεβαίως και θα πάω στον Καναδά άμα μπορώ να βρω κάποια φάρμακα φτηνότερα. Ο Καναδάς είναι μόνο 5 ώρες με τ' αμάξι από Σικάγο.

    Εάν δεν έχεις ασφάλεια (που θα κόστιζε για την κόρη σου 105 δολάρια το μήνα), ΔΕΝ πας στο Mayo Clinic. Πας στο Cook County. Αλλά άμα θες παγκοσμίας φήμης νοσοκομείο, γιατί δεν αγοράζεις πρώτα ασφάλεια; Φτηνή είναι και θα καλύψει το 100% της νοσηλείας, ειδικά για παιδιά είναι πάμφτηνη. Θα μου πεις «μα δεν είμαι κάτοικος Αμερικής, άρα δεν μπορώ να αγοράσω αυτή την ασφάλεια». Δίκιο έχεις. Σ’ αυτή την περίπτωση, γιατί δεν πήγες σε Ευρωπαϊκό νοσοκομείο;

    (Mayo Clinic… όλοι οι κάτοικοι της Μινεσότα πάνε εκεί... δεν θεωρείται "ακριβό" νοσοκομείο, αλλά έχει καλή φήμη...).

    ReplyDelete
  136. Να τονίσω και πάλι ότι το ποσό των 150 χιλιάδων εγγυητικής που σου ζητήσανε, εδώ θεωρείται "μέση νοσηλεία" και την καλύπτει κάθε ασφαλιστικό πρόγραμμα (αυτό που ανέφερα πριν, καλύπτει έως 5.000.000 δολάρια ανά περίπτωση με κόστος 105 δολάρια το μήνα). Τα νοσοκομεία χρεώνουν τόσα, επειδή ξέρουν ότι θα τα πάρουν από τις ασφαλιστικές εταιρίες ούτως ή άλλως.

    Δεν θα είχες κανένα πρόβλημα εάν ήσουν κάτοικος των ΗΠΑ, και συνεπώς μπορούσες να αγοράσεις ένα τυπικό ασφαλιστικό πρόγραμμα υγείας.

    ReplyDelete
  137. aphrodite said...
    @anula,

    Αυτό το πρόγραμμα «καταληκτικής αντιμετώπισης» ακούγεται πολύ ελπιδοφόρο, αν υπάρχει κάποια πληροφορία παραπάνω, είμαστε όλο αυτιά!


    Το ακουσα σε μια συζητηση στην εκπομπή Αρχονταρικι της ΕΡΤΣΑΤ. Εφαρμοζεται, εαν θυμαμαι καλα, απο το ΤΕΙ Αθηνας Νοσοκομειακες Σπουδες, ηταν στην εκπομπη μια καθηγητρια αυτου του τμηματος, η οποια εξηγουσε με ποιο τροπο εφαρμοζεται. Συνοπτικα, μια ομαδα απο ειδικευμενες νοσοκομες και ψυχιατρους-ψυχολογους αναλαμβανουν να απαλυνουν τον πονο ,ψυχικο και σωματικο, του ατομου που "καταληγει" στον θάνατο.(διαμονη σε ανετο χωρο, ειδικα αναλγησιακα φαρμακα, βοηθεια με τον ψυχικο πονο και τον φοβο του θανατου κτλ).

    ReplyDelete
  138. Και για τα άτομα τής τρίτης ηλικίας τα μονήρη, τα ξεχασμένα πόσο ακομα πιο δύσκολα γίνονται όλα αυτά?(για να το συνδέσω με το προηγούμενο ποστ).

    Είναι αλήθεια πως η σκέψη αυτή λειτουργεί σχεδόν ενοχικά μέσα μου. Σίγουρα δε θα μπορούσαμε να σταθούμε στο σύνολο αυτών των ανθρώπων αλλά ο καθένας στο μικρόκοσμό του κάποια ψυχή ενός κατώτερου Θεου θα μπορούσε να "αναλάβει". Κι όμως τρομάζουμε στη σκέψη της δέσμευσης. Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τη μοίρα του λέμε. Κι αν ακόμα αυτό ισχύει...θα μπορούσαμε όλοι να γίνουμε μικροί "γιατροί"-λειτουργοί υγείας δίνοντας λίγο από το χρόνο μας σ'αυτούς που δεν έχουν μάθει άλλο τρόπο να αντλούν λίγη ζωή, από τη δική μας ενασχόληση μαζί τους. Κακώς, αλλά έτσι είναι τώρα κι εκείνοι σε λίγο μας αποχαιρετουν...κι εμείς γλυτώνουμε απο τη φορτική παρουσία τους. Αλλά δεν θα τους έχουμε δώσει εκείνο που κάποτε θα αναζητήσουμε στο δικό μας χώρο, στο δικό μας μικρόκοσμο κι εμείς.

    ReplyDelete
  139. Φοβερά ενδιαφέρον το θέμα των σχολίων αυτής της σελίδας και η κατάθεση τόσων προσωπικών εμπειρών σπάνια για τα ελληνικά δεδομένα! Wow! Να σταλεί και στον Υπουργό. Πραγματικά, "wow"!

    ReplyDelete
  140. takis vasilopoulos said...

    "Και ξερετε, αν ενας γιατρος καταγγειλει τους συναδελφους του για φακελακια θα τον φαει το μαυρο φιδι.."

    χμ....
    ξανα χμ....

    Ξέρουν τα αφεντικά του post γιατί χμ-ίζω...

    ReplyDelete
  141. nicholas,

    Ξαφνιάζει, ε;

    Κι ας λέει ο marios για άσχετα σχόλια, όλα κάτι προσθέτουν (πάντα με τον καλό λόγο εσύ, γράφεις ωραία, αλλά το περιτύλιγμα δεν φτάνει, γίνε γενναιόδωρος και με το περιεχόμενο... μην αλλάζεις μόνο άβαταρ, άλλαξε λίγο και τη χολή με μέλι...)

    Λοιπόν, άλλο τώρα, φιλαράκι απ'το στρατό, τώρα αστυνομικός, μου έλεγε το εξής:

    "Πώς ακριβώς να κάνω τη δουλειά μου σωστά, όταν είμαι σε συνθήκες χαρτούρας του '50, άντε '60, το πολύ-πολύ του '70 στην καλύτερη, να χέσω κάτι άκουστικά που τα φοράς στο αυτί για να παίρνεις τηλέφωνα και να απαντάς με το μικρόφωνο στο στόμα, για να έχεις τα χέρια σου ελεύθερα, ώστε να ψάχνεις δεκάδες ντοσιέ! Οταν δεν έχουμε στοιχειώδη μηχανογράφηση, κι όταν οπλοφορούμε χωρίς σφαίρες, κι απαγορεύεται να τραβήξουμε...

    Οχι οτι εννοει να παρουν τα οπλα και να ριχνουν στο ψαχνό, αλλά το να τους στέλνουν οπουδήποτε και να ξέρει ο οποιοσδήποτε ότι ουσιαστικά είναι άοπλοι, τους ακυρώνουν το επάγγελμα...

    Και τι μένει, έκδοση ταυτοτήτων και γραφειοκρατία όλη μέρα..."

    Εκεί να δεις υπαρξιακά, σε ανθρώπους που το κάνουν επειδή θέλουν να προσφέρουν, όχι γιατί είναι πωρωμένοι με την εξουσία, άλλο αυτό...

    (Πες το ρε thomasoik, γιατι θα το πω εγω στο τελος...)

    ReplyDelete
  142. Γνωστος μου δουλεψε για λιγο ως γιατρος στο ΚΑΤ ειπε οτι του βαζανε στην τσεπη οι γεροντες και οι γεροντισες πεντοχίλιαρα και δεκαχίλιαρα χωρις να το ζητησει.
    Οταν αρνιονταν, εκεινοι επιμενανε με το ζορυ να τα παρει. Ειναι στο αιμα μας το φακελακι, δεν ξεπερνιεται και δεν θα ξεπεραστει ποτε.

    ReplyDelete
  143. @Λευτέρη,

    πες τα με το μαλακό, δίκιο έχεις, αλλά μην την πιάνεις από τα μούτρα τη γυναίκα, δε της φτάνει ο πόνος της!


    @x-man,

    Οκ, here goes:

    "Από το θάνατο ως τη ζωή (ανφάς)/ είν'ενα μονοπάτι"

    είπε ο ποιητής.

    Κι έτσι κι εγώ,
    με το πόδι κουτσό,
    αποριών απαντητής,
    ένα θα πω:

    "Από μερίδα διπλή αν δε φας / τουλάχιστον ας παίρνεις μάτι!"

    Μετράει ή κάηκα;
    :-)))

    ReplyDelete
  144. Κάποτε ρώτησε ένας φίλος ένα καθηγητή του πως θα μπορούσε να είναι σίγουρος ότι παρέχει την καλύτερη δυνατή περίθαλψη στους ασθενείς του και του απάντησε: "αν αντιμετωπίζεις τον κάθε ασθενή σαν να ήταν ο πατέρας σου".

    Έκτοτε το εφαρμόζω κι εγώ και κατά ένα περίεργο τρόπο λειτουργεί πολύ απελευθερωτικά (από άλλα διλήμματα και προκλήσεις -βλέπε $$$-), και ανταποδωτικά.

    Οταν τα βλέμματα του γιατρού και του ασθενούς συναντιώνται στο βλέμμα της κοινής τους ειλικρίνειας (της ανάγκης και της ενσυναίσθησης) τότε ένα ακόμα μικρό κυβάκι έχει αναρτηθεί...

    Αυτή τη γνώση ποτέ δεν την κατοχυρώνεις αλλά τη διεκδικείς πάντοτε εις πείσμα της περιρρέουσας συνήθειας.

    ReplyDelete
  145. @thomasoik,

    Μέτρησε!

    χαχααα!

    Πάμε να φύγουμε τώρα γιατί θα μας πετάξουνε καρπούζια!

    ReplyDelete
  146. Καλυτερα σχολια εδω,παρα περισπαση δυναμεων. Διαβασα τα περι ψοφιματος στην Αμερικη αν δεν εισαι πλουσιος & νομιζα οτι ηταν τρολλοσχολιο. Δεν ειμαι φανατικος φιλοαμερικανος αλλα φιλαληθης & δεν μπορω το ψεμμα σοσιαλιστων/κομμουνιστων,πρωτα με Σ. Ενωση & τωρα με ευρωμοντελο ( που σερβιρουν & οι Λεπεν,Χαιντερ κλπ).. Η ανωτεροτητα της Αμερικης ειναι ασυλληπτη,αν αναλογιστει κανεις τι ποιοτητα κοσμου εχει μαζευτει εκει,με μεθυστακες,ναρκομανεις,εγκληματιες ,φιλασθενους. Στις Δανιες των 4 εκ & στα Λουξεμβουργα των 350 χιλ," ολα " ειναι ευκολα. Το να εχεις βιοτικο επιπεδο για 120εκ. & 290 εκ. ειναι το μεγαλειο. Γι' αυτο ακριβως,η κατασταση σε Γραικια,Κυπρο,Βαλκανια δειχνει το χαμηλο επιπεδο αυτων των λαων,που ασχολουνται με ονοματα,αρχαιους,τσαμπουκαδες σε βραχονησια & ο ενας δαγκωνει τον αλλο.Το μονο που λειτουργει ικανοποιητικα - & στο θεμα της περιθαλψης - σε Γραικια/Τουρκια,ειναι ο στρατος.Αν η Αμερικη ειναι ο νοητος ηλιος,τα Βαλκανια ειναι ...η μαυρη τρυπα.

    ReplyDelete
  147. "πες τα με το μαλακό, δίκιο έχεις, αλλά μην την πιάνεις από τα μούτρα τη γυναίκα, δε της φτάνει ο πόνος της!"

    Καθόλου, ίσα ίσα που κάνω διευκρινήσεις και συστάσεις ρεαλιστικές. Αφορισμούς δεν κάνω.
    ===============================
    "Η ανωτεροτητα της Αμερικης ειναι ασυλληπτη,αν αναλογιστει κανεις τι ποιοτητα κοσμου εχει μαζευτει εκει,με μεθυστακες,ναρκομανεις,εγκληματιες ,φιλασθενους."

    Οι περισσότεροι απ' αυτούς, αλλάζουν τελείως όταν έρθουν εδώ πέρα. Γι' αυτό άλλωστε και έρχονται: για να βγάλουν τον καλύτερό τους εαυτό και να ζήσουν όσο καλύτερα μπορούν. Μπορεί να λένε οι Ευρωπαίοι "στην Αμερική υπάρχει μόνο επιθυμία για χρήμα", αλλά αυτή η επιθυμία για χρήμα είναι που χτίζει (οι Ευρωπαίοι δεν έχουν επιθυμία για τίποτα, μου φαίνεται, εκτός από το να πάρουνε πτυχίο και να βρούνε μια δουλειά 9 το πρωί με 4 το απόγευμα και με διακοπές σε καμιά παραλία --- έχει καταντήσει βαρετό στερεότυπο).

    Άμα ο άνθρωπος δεν φύγει, δύσκολα αλλάζει συνήθειες...

    Πιάσανε την απόλυτη έρημο και φτιάξανε (στην έρημο), λίμνες και υδροηλεκτρικά φράγματα και μια πόλη του 1 εκατομμυρίου, χωρίς φόρο εισοδήματος και με 25 εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο (Λας Βέγκας).

    Συνήθειες είναι. Εδώ δεν υπάρχουν συνήθειες μόλις έρθεις. Τις φτιάχνεις μόνος σου. Ναι, η πλειοψηφία των μεταναστών είναι όντως αμόρφωτοι κλπ, και άρρωστοι, αλλά αλλάζουν...

    ReplyDelete
  148. Διαφωτιστικά τα σχόλια του (εκ των πραγμάτων ειδήμονα) Lefteris Kritikakis.

    Στέκομαι στο ότι "Τα προβλήματα αρχίζουν μετά τα 55", όταν δηλαδή κάποιος αναμένεται να έχει περισσότερη ανάγκη των υπηρεσιών υγείας - και το εισόδημα, παράλληλα, παίρνει την κατιούσα. Πάντως, αν κατάλαβα καλά, πράγματι "ό,τι πληρώσεις παίρνεις", που έγραφα και πριν.

    Υποθέτω πάντως Lefteris πως στο 15% (7,5%+7,5%) περιλαμβάνεται και το pension, έτσι, αλλιώς μιλάμε για ληστεία! Πάντως και τα $150 το μήνα για περίθαλψη δεν μου ακούγονται λίγα (αν και τα μεγέθη στις ΗΠΑ είναι πολύ διαφορετικά).

    ΥΓ. Δεν είμαι αυτός που είπε ότι όλα είναι ιδιωτικά στις ΗΠΑ αλλά ότι αντιμετωπίζονται ως εμπόρευμα - έχω λάθος;

    ΥΓ2. Αν εκεί στην Οκλαχόμα ο μέσος μισθός είναι $22.000 το χρόνο (=1.300€ το μήνα) θα προτιμήσω να μείνω Ελλάδα :-D

    ReplyDelete
  149. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  150. Ανέκδοτο:

    Ενα ζευγάρι τσακωνότανε για το τι αμάξι θα πάρουν, επί μήνες. Ο άντρας ήθελε φορτηγάκι για τις δουλιές του, η γυναίκα ένα γρήγορο, ακριβό, σέξυ διθέσιο για τα ψώνια της.

    "Ακου να δεις", του λέει μια μέρα, θέλω κάτι που να πηγαίνει από το 0 στα 200 σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Και σε μια βδομάδα έχω γενέθλια. Κάνε μου έκπληξη!
    Στο λέω με το καλό, αλλιώς θα σου γανώσω τ'αυτιά στη γκρίνια για το υπόλοιπο της κοινής ζωής μας!"

    Οπότε ο άντρας της πήρε για τα γενέθλιά της μια ολοκαίνουρια ζυγαριά.

    Η κηδεία θα γίνει στο Α' Νεκροταφείο την Δευτέρα, 11 του μηνός. Λόγω της κατάστασης του θανόντα, το φέρετρο θα είναι κλειστό.

    Παρακαλούμε στείλτε τις δωρεές σας στο Ιδρυμα "Σκεφτήτε πρωτού κοντάρετε τη Γυναίκα σας", Στουρνάρη 8, Αθήνα.

    :-)))

    ReplyDelete
  151. Στην Ελλάδα οι γιατροί παίρνουν σαν αμοιβή όσα λεφτά τους χρειάζονται. Το χειρότερο είναι οτι οι ΕΣΥτες τα παίρνουν ζεστά και αφορολόγητα και έχουν εξασφαλισμένη πελατεία μέσω των εφημεριών. Οι κλινικές των δημόσιων νοσοκομείων έχουν καταντήσαει ιδιωτικές. Οι μόνοι που δεν τα παίρνουν είναι οι ειδικευόμενοι (και αυτό το συζητάμε) και οι γιατροί των εργαστηρίων.
    Εδώ αν δεν έχεις λεφτά είσαι σε χειρότερη θέση από τον αμερικάνο.

    ReplyDelete
  152. Μιλησα για το ποσοστο " φυρας " ενος εθνους,που ειναι αντιπαραγωγικη & επιβαρυνει τον ενεργο πληθυσμο. Αν οι Βρετανοι ειχαν αμερ. πνευμα,θα επρεπε οι δρομοι της Λοντρας να 'ναι στρωμενοι με χρυσαφι.Ετσι & αλλιως,η κουβεντα ειναι φιλολογικη. Στη ψ/κωσταινα δεν αλλαζει τιποτας.

    ReplyDelete
  153. Οι χειρούργοι που διορθόνουν τα λάθη των μεγάλων "ονομάτων" που κάνουν την πρώτη επέμβαση αλλά δεν πετυχαίνει (και τσεπώνουν το φακελάκι), άραγε έχουν τα τυχερά τους ή δεν τους αναγνωρίζει κανείς τίποτα;

    Κι άμα πεθάνει ο ασθενής τελικά, χρεώνονται το μπάχαλο που μπορεί να έχει δημιουργήσει ο πρώτος γιατρός μέσα;

    ReplyDelete
  154. Χειρουργοί, thomasoik, χειρουργοί!

    ReplyDelete
  155. Εχεις δίκιο ψύχραιμε, χειρουργοί (όσοι σώζουν, οι υπέυθυνοι, κατά το δημιουργοί) και χειρούργοι οι ανεύθυνοι - περί χρημάτων ο λόγος (όπως το κακούργοι).

    Σορρυ, παρασύρθηκα, στην ορθογραφια δεν ημουν ποτε ξεφτερι, τονισμους και τα ρεστα...

    Πάντως να πω και τα καλά τους, ότι άμα πέσεις σε καλό γιατρό, δοξάζεις τον Θεό, τον Χριστό και τους Αγγέλους! Εμένα αν δε με αναλάμβανε ένας ορθοπεδικός-ψυχάρα πριν από χρόνια (τώρα πήρε σύνταξη δυστυχώς) με τόσα που έχω πάθει στα πόδια, από ατυχίες και μ@λακίες, θα ήμουν σίγουρα κουτσός...

    Α, κι ερώτηση: γιατί ρε π... μου δεν πληρώνει το ΙΚΑ τις φυσικοθεραπείες; Εγώ πώς θα περπατήσω σωστά, πώς θα πάω στη δουλειά μου, να πάρω το μισθό μου, να πληρώσω εισφορά στο ΙΚΑ, να ρίξω το φασούλι μου στο σακούλλι του;

    !

    ReplyDelete
  156. ΤΟΝ ΚΑΤΑΜΑΥΡΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΜΟΥ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ ΤΟ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΕΦΟΡΙΑΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΩΣΕΙ ΣΤΗΝ ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΤΙΓΜΗ...

    ΜΕ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ ΠΟΛΥ... ΠΕΡΑΣΑ ΜΙΑ ΕΞΑΝΤΛΗΤΙΚΗ ΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ...

    ΜΠΗΚΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΩΝ ΚΑΙ ΕΠΑΘΑ... ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΞΕΡΩ ΤΙ ΕΠΑΘΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ... ΠΑΝΤΩΣ ΕΠΑΘΑ...

    ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΦΑΝΕΣ: Ο ΤΟΜΕΑΣ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΕΘΝΩΣ ΤΟ HOT POINT ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ. ΕΚΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΥ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΙ: ΠΟΙΟΣ ΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΑΚΡΙΒΟ ΚΑΙ ΤΟ ΦΤΗΝΟ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙ ΚΡΙΤΗΡΙΑ;

    ΜΗΝ ΤΟ ΨΑΧΝΕΤΕ ΠΑΡΑΠΑΝΩ.


    ΥΓ:

    ΘΕΛΩ ΕΔΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΜΙΑ ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΣΥΖΗΤΟΥΣΑΜΕ ΠΡΙΝ ΛΙΓΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ. ΜΙΛΟΥΣΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ TOY BILL GATES. ΣΕ ΓΕΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΕΙΜΑΙ ΥΠΕΡ ΤΟΥ GATES ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΤΟΥ. ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΑΜΑΥΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΟΛΗ ΕΙΚΟΝΑ. ΟΤΑΝ ΕΓΙΝΕ Η ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΟΥ DNA ΘΥΜΑΜΑΙ ΕΙΧΕ ΒΓΕΙ Ο ΚΛΙΝΤΟΝ ΣΤΑ ΜΕDIA ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΓΡΑΦΕ ΤΟΝ ΑΘΛΟ ΤΟΝΙΖΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΕΠΟΧΗ. ΚΑΙ ΟΝΤΩΣ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ. ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ ΟΤΙ ΘΑ ΔΩΘΟΥΝ AΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΤΗς ΔΥΣΗΣ ΣΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΚΟΣΜΟ ΦΑΡΜΑΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ ΜΙΑ ΕΞ ΑΥΤΩΝ ΤΟ AIDS. ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΕΝΝΟΟΥΣΕ; ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ STOCK... ΦΑΡΜΑΚΑ ΤΗς ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΥΤΙΚΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΕΔΙΝΕ ΣΕ ΕΝΑΝ ΔΥΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΗ... ΟΠΟΤΕ ΝΑ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ....

    Ε... ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΠΑΕΙ ΚΑΙ Ο GATES... MPOREI KAI OXI ... ΑΛΛΑ ΘΑ ΔΕΙΞΕΙ... ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΘΕΛΕΙ ΤΣΕΚΑΡΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΧΕΙ...

    ΓΙΑΤΙ ΜΙΛΑΩ ΓΙ ΑΥΤΟ;

    ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΛΟ ΤΟ ΗΘΟΣ ΜΑΣ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ...

    ΚΑΙ ΕΧΩ ΒΑΣΙΜΕΣ ΥΠΟΨΙΕΣ ΟΤΙ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΤΙΚΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΗΙ TECH ΚΑΝΝΙΒΑΛΟΙ KAI ΓΙ ΑΥΤΟ ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ...

    ReplyDelete
  157. Ζωντανή χωρίς φωνή said:

    http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=737140&lngDtrID=252

    ReplyDelete
  158. Oh yeah!

    Twilight zone βάρδεια!

    Ερχομαι!!!
    ;)

    ReplyDelete
  159. ζωντανή χωρίς φωνή said:

    @ aphrodite:)))

    ReplyDelete
  160. Αγρια ώρα, ε?

    Διαβάζοντας τα σχόλιά μας, βλέπει κανείς πως ακροβατούν ανάμεσα στις σοβαρές, συγκινητικές, διαφωτιστικές, αισιόδοξες και πολύ ουσιαστικές "καταθέσεις" («κάπου υπάρχει η άκρη βρε παιδιά, κάτσε, να ψαχτώ, μισό....»). Και το παράπονο, την γκρίνια, την πικρία αλλά και το αναπάντεχο μαύρο χιούμορ, που ξεφυτρώνει σα χορταράκι (ζωή ντε! πάντα νικήτρια...) ανάμεσα στις πλάκες - του μαυσωλείου που λέγαμε...

    Πρμπτ... Morticia, χρόνια πολλά βρε!

    Δεν τολμώ να βάλω μερικά η-μαίηλς φίλων, όπου το μακάβριο συναντά το κωμικό, και τούμπαλιν, θα εκτροχιαστούμε εντελώς, αλλά θα βάλω μια "μαύρη" παραλλαγή του γνωστού «Στρουμφοτράγουδου» («Δευτέρα κάτι έχω, την Τρίτη δεν αντέχω, Τετάρτη πώς βαριέμαι, την Πέμπτη δεν κρατιέμαι, Παρασκευή πρωί... λαλαλαλά, απ’όλες τις ημέρες η Κυριακή μ’αρέσει»...)

    Λοιπόν...

    «Δευτέρα ηρωίνη
    Την Τρίτη κοκαίνη
    Τετάρτη χασισάκι
    Την Πέμπτη ένα τριπάκι
    Παρασκευή πρωί
    Τα παίρνω όλα μαζί
    Σαββάτο είμαι λιώμα
    Την Κυριακή στο χώμα»

    !!!!

    Ναι, είμαι μη τυχόν πειράξει κανείς τρίχα από κεφαλάκι παιδιού, τα είπαμε και πρηγουμένως. Υπάρχει και το «αλλά όμως».

    Μέχρι να το βάλω, το λινκ του ihadafarminafrica κάνει γέφυρα το ποστ αυτό με τα προηγούμενα, θέτοντας το βασικό...
    Κι αν?...

    ReplyDelete
  161. Σκέφτομαι το πώς έχει στηθεί ολόκληρη βιομηχανία γύρω-γύρω μας (εμ, κάπου πρέπει να δουλέψει όλος ο κόσμος, έτσι?), και τι πρότυπα δίνουμε μέσω αυτής, εμείς οι ίδιοι, στα μικρά μας, που μας κοιτούν στα μάτια και στην αρχή είμαστε γι’ αυτά soooo big, larger than life!

    Τι μούφες τους λέμε, μες την καντιοζάχαρη και τα στρασάκια, τα πάντα γύρω τους πλαστικά, φουσκωτά, να βγάζουν μάτι, ροζουλιά και γελαστά... Κι όμως άχρωμα, άοσμα κι αόρατα ΤΗΝ ΙΔΙΑ στιγμή που βγάζουν μάτι, τόσο «εκτός», τόσο «εξω-φυσικά»...

    «Ο δυόσμος βγαίνει από την τσίχλα, ε?»...

    Οπότε γέλασα πολύ με την...ελεύθερη απόδοση του τραγουδιού!

    Γιατί με το να τα προστατεύουμε από τα πάντα, να τους χτίζουμε ολόκληρη Fairytopia, και κάποια στιγμή να τα πετάμε στα βαθειά να κολυμπήσουν χωρίς μπρατσάκια, ε, είμαστε για δέσιμο αν περιμένουμε ότι θα διορθωθεί το παραμικρό... Τα ίδια θα τα κάνουν, άντε λίγο καλυτερα, ως πιο καλλιεργημένα και ανοιχτόμυαλα (εύχομαι...).

    Οχι βέβαια, ένα παιδάκι δεν οφείλει να ξέρει από στεγαστικά δάνεια, από ανίατες ασθένεις, από υπαρξιακά και οικονομικο-πολιτικά... Αλλά το να το βάζουμε στη ζωή μας και να μην το κρατάμε απ’έξω, είναι κάτι που μπορούμε να του το προσφέρουμε χωρίς να κρυβόμαστε... Χωρίς να το φορτώνουμε, απλώς να του δείχνουμε τη ζωή «as is», και ΜΕΤΑ το... τρουφάκι πασπάλισμα από πάνω. Οχι πριν.

    Γιατί αν μας προλάβει (και βιολογικά δλδ) και τρέξει πριν το πάρουμε χαμπάρι, να διεκδικήσει τη θέση του στον ήλιο, ερήμην μας, κι ανακαλύψει την σκληρή πραγματικότητα - μουτζώνοντάς μας άπαξ και δια παντός, το χάσαμε...

    Που το να το προλάβουμε και να το κάνουμε πιο συνειδητοποιημένο, πιο ώριμο, πιο όμορφο άνθρωπο από μας, θα είναι μια ζωντανή απόδειξη του ότι ζήσαμε για κάποιο λόγο, ότι κάναμε κάτι τέλος πάντων, πέραν του να παρέχουμε στέγη & τροφή... Σημαίνει ότι δεν θα του κρύβουμε ή εξωραίζουμε πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις. Και για τη ζωή θα μιλήσουμε, και για τον θάνατο, και την ανάσταση (την όποια), και τον Θεό (τον όποιον), το σύμπαν, το σεξ και το μυρμηγκάκι στο πάτωμα...

    Κι αυτό προϋποθέτει ότι θα τα έχουμε αρκετά τακτοποιημένα μέσα μας, ξεδιαλυμένα κάπως, ώστε να μπορούμε να του κάνουμε μια «ελεύθερη πλοήγηση». Κι ας πάει (το σκασμένο) να σταθεί στις πληγές μας, αδιαφορώντας για όλα τα όμορφα που θέλουμε να του τονίσουμε για μας.

    Ξέρετε, «Σ’αγαπάω κι όλα τα κάνω για το καλό σου», «ο κόσμος είναι ένα όμορφο μέρος», «μη δίνεις σημασία, προσπέρνα», «κοίτα τον εαυτό σου, να περνάς εσύ καλά», «είσαι ό,τι έχεις» και τα γνωστά... Για να του χαιδέψουμε νοερά το κεφαλάκι, «Είδες, η μαμά/ο μπαμπάς? Είναι καλοί άνθρωποι τελικά, ε? Κοίτα τι version του κόσμου καπάρωσαν για σένα!».

    Τι ζητιανεύουμε ώρες-ώρες, ένα «Δέξου με παιδί μου, και κάνε με μάκια, να με καθησυχάσεις ότι εξακολουθώ να είμαι καλός γονιός κι άνθρωπος, παρ’όλο που.... κάνω shortcuts στη δουλειά, I crack under pressure, βαριέμαι ώρες –ώρες θανάσιμα τις ευθύνες, ξεχνάω ή αδιαφορώ για τον πλησίον μου, χέστηκα αν για να κάνω ένα καλό έκανα τρία στραβά και και και....»...

    2B continued...

    ReplyDelete
  162. Οχι, αν τύχει να είναι μπροστά, ας με δει να κλαίω, να χτυπιέμαι και να σπαράζω κιόλας, γιατί είμαι εγώ, κι είμαι ΚΑΙ έτσι. Οχι να το βγάζω απ’έξω, να μην δει τη μανούλα να κλαίει... Ναι, να πλακωθώ –αν δυστυχώς είναι στιγμή μεγάλης έκρηξης- μπροστά του, και μετά να μαζέψω καλούμπα και να patch things up ως αρμόζει στην κατάσταση.

    Οχι, να μην είμαι χωμένη στα δικά μου και να το γράφω, παρά να σταματάω και να αφουγκράζομαι μαζί του το πώς φυτρώνει το χορτάρι... Και ναι, σίγουρα ναι, να μην ντραπώ να μοιραστώ μαζί του ένα πιο «δικό μου» «κάτι» που έρχεται από το παρελθόν μου...

    («Μπαμπά, ποιά είναι αυτή η κυρία?» - δε χρειάζονται λεπτομέρειες, αλλά να μια καλή ευκαιρία να πούμε το ότι... η μαμά δεν ξύπνησε μια μέρα με τον πρίγκηπα κάτω απο το παραθυρόφυλλο και κούρνιασαν έκτοτε κατ’αποκλειστικότητα μαζί)...

    Και φυσικά υπάρχουν και οι πιο «μαύρες» αποδόσεις / ερμηνείες και του πιο αθώου πράγματος. Ισως να μην πειράζει τελικά (δε μιλάμε για αρρωστημένες καταστάσεις, ή «θεατράκια ελέγχου» που παίζουμε σε παιχνίδια εξουσίας μαζί τους) αν πότε-πότε κάνουμε μια πλάκα μαζί τους, σα να είμαστε φιλαράκια...

    Σα να τους κλείνει το ματάκι ο ακόμη νέος εαυτός μας, που όταν θα μεγαλώσει το παιδί μας αυτός ο εαυτός μας δεν θα είναι πια στη θέση του... Θα έχει πιάσει γαλαρία κάποιος παρωχημένος, αλλά τα παιδιά θα ξέρουν!

    Η ζωή είναι έτσι, είναι ΚΑΙ αλλιώς... Τα στρουμφάκαι είναι έτσι, έ, μερικοί τα είπαν και αλλιώς... Εσύ όμως μικρό ανθρωπάκι έχεις τη δύναμη να διαλέξεις, να βρίσκεις το θάρρος, την ομορφιά και τη ζωή ΜΕΣΑ μέσα και στην πιο μαυρίλα, όχι από πάνω, ΜΕΣΑ...

    (για να σου φέρει λέει μετά τη γυναίκα που θα παντρευτεί, «μπαμπά, μαμά, να σας συστήσω την κοπέλλα μου, ψυχή μάλαμα... Μορτίσια, υπάλληλος νεκροτομείου!!»)

    Κόκκαλο!!!

    ReplyDelete
  163. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  164. Μάλιστα...

    Μαθήματα ανατομίας ανθρώπινου "γιατί να υπάρχουμε τελικά" (δεν μπορώ να το βάλω σε μία λέξη) by Aphrodite...

    Υπόκλιση, μάζεμα της μασέλας από το πάτωμα, απόφαση να μην κάνω παιδιά.

    (Εκτος εάν... Αφρο, είσαι εκεί)
    ;)

    Λοιπόν, είναι περασμένη η ώρα, θα έδινα όσο-όσο να εχω το πόδι μου πισω στα νορμαλ του, πάντως μετα απο αυτο, μπορω να ακολουθησω τον εθνικο ύμνο του ποστ σήμερα και να...

    "Τα παίρνω όλα μαζί
    Σαββάτο είμαι λιώμα
    Την Κυριακή στο χώμα"

    Ξημερώνει Σάββατο, ξέρετε πού θα με βρείτε, έτσι;

    Καληνυχτα κόσμεεεεε!

    ReplyDelete
  165. @aphrodite

    Morticia Addams said :

    ΕΓΩ ΛΕΥΚΟ ΔΕΝ ΒΑΖΩ ΠΑΝΤΩΣ... ΤΟ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΝΑ ΚΡΑΤΑΩ ΕΝΑ ΜΑΤΣΑΚΙ ΣΕΛΗΝΟ!!!

    ReplyDelete
  166. Υποθέτω πάντως Lefteris πως στο 15% (7,5%+7,5%) περιλαμβάνεται και το pension, έτσι, αλλιώς μιλάμε για ληστεία!

    Ναι, περιλαμβάνεται, και είναι καλό Pension εάν βγάζεις καλά λεφτά πιο πριν. Η σύνταξη εξαρτάται από το εισόδημα που είχες πριν βγεις στη σύνταξη.
    Θεωρητικά, μπορείς να πάρεις σύνταξη με 10 πληρωμένα χρόνια εργασίας, εάν είσαι 65 ετών. Αλλά το καλό είναι να δουλέψεις πιο πολύ και να αργήσεις
    τη συνταξιοδότηση για 1-2 χρόνια (σου δίνουν περισσότερα). Οπότε, κλέβεις το κράτος για χρόνια έως πέντε χρόνια πριν βγεις στη σύνταξη (τότε τα δηλώνεις όλα, για
    να αυξήσεις το εισόδημα που φαίνεται στη δήλωση). Διότι, το κράτος πάντα θα προσπαθήσει να σε κλέψει, όπως στην Ελλάδα, οπότε κι εσύ πρέπει να κάνεις κάτι.

    Μια καλύτερη λύση, είναι να αγοράσεις 12 διαμερίσματα (κτίριο). Δεν είναι ακριβά, μπορείς να τα αγοράσεις με ελάχιστη προκαταβολή. Η μηνιαία υποθήκη καθώς και όλα σου τα έξοδα,. εκπίπτουν από το φολορογητέο εισόδημα. Πολλοί το κάνουν έτσι, ή τουλάχιστον όσοι είναι σε περιοχές με διαθέσιμη αγορά γι' αυτό. Έτσι, συνταξιοδοτείσαι πολύ πιο άνετα, γιατί άμα περιμένεις από την κρατική σύνταξη, σώθηκες! (συνήθως είναι το 60-70% του εισοδήματος που είχες πριν).

    Αυτά βέβαια, εάν ΔΕΝ τρως McDonald's (οι μετανάστες δεν πάνε εκεί, συνεχίζουν να τρώνε αυτά που έτρωγαν στη χώρα τους, που είναι σαφώς πιο υγειινά). Εάν τρως στο McDonald's
    τότε δεν θα χρειαστείς σύνταξη. Θα πεθάνεις πολύ νωρίς. (αλήθεια οι Έλληνες εδώ τρώνε Ελληνικά φαγητά και μάλιστα γίνονται και φανατικοί με την όλη υπόθεση... άμα τρώγανε
    σκατά στην Ελλάδα, επειδή δεν εκτιμούσαν την παραδοσιακή κουζίνα, μόλις έρθουν στην Αμερική το ρίχνουν στην παραδοσιακή Ελληνική κουζίνα).


    "Πάντως και τα $150 το μήνα για περίθαλψη δεν μου ακούγονται λίγα (αν και τα μεγέθη στις ΗΠΑ είναι πολύ διαφορετικά)."
    Το μέσο εισόδημα είναι (καθαρά) 4.000 το μήνα για ένα μέσο δάσκαλο γυμνασίου στο Σικάγο (καλά, οι δάσκαλοι, όπως και στην Ελλάδα, είναι σε πολλές περιοχές
    προνομιούχα τάξη. Καλούτσικο εισόδημα, διακοπές το καλοκαίρι και τα λοιπά).

    "ΥΓ. Δεν είμαι αυτός που είπε ότι όλα είναι ιδιωτικά στις ΗΠΑ αλλά ότι αντιμετωπίζονται ως εμπόρευμα - έχω λάθος;"
    Μα δεν καταλαβαίνω τι εννοείς μ' αυτό. Στην Ελλάδα, είναι τίποτα που ΔΕΝ θεωρείται εμπόρευμα; Όλοι πληρώνουν ΙΚΑ, ΤΕΒΕ κλπ. Πήγε μια
    Αλβανή στο ΗΡάκλειο, 9 μηνών έγκυος με αιμμοραγία στο ΠΕΠΑΓΝΗ (ο δικηγόρος της είναι και ο δικός μου δικηγόρος στο Ηράκλειο) και δεν τη δέχτηκαν γιατί λέει δεν είχε ΙΚΑ... στην Αμερική, έστω και χωρίς καμία ασφάλεια (το ΙΚΑ στοιχίζει στην Ελλάδα περί τα 300 ευρώ το μήνα σε
    εργαζόμενο των 1000 ευρώ), θα την είχαν αποδεχτεί για λόγους ανθρωπιάς (και διαφήμισης) και μόνο, ή για να μη φάνε και καμιά μύνηση και δυσφήμιση.
    Τι εννοείς με τον όρο "εμπόρευμα"; Και στην Ελλάδα, το ΙΚΑ ΠΟΥΛΑΕΙ υπηρεσίες στους εργαζόμενους (ασφάλιστρα έναντι παροχών), το ΤΕΒΕ ΠΟΥΛΑΕΙ κι αυτό,
    κλπ κλπ. Υπάρχει κάτι που ΔΕΝ είναι "εμπόρευμα";
    Το ξαναλέω ότι το "σύστημα" στην Αμερική είναι το ίδιο με το Ελληνικό, αλλά με περισσότερες επιλογές. Δηλαδή, όχι μόνο ΙΚΑ, αλλά και κάτι άλλο. Όχι μόνο ένας τύπος σχολείου, αλλά και κάτι άλλο. Δηλαδή, η βασική "κρατική" υποδομή, είναι η ίδια, με όλα της τα προβλήματα και πολυπλοκότητες. Αλλά έχεις και πρόσθετες επιλογές, που άμα θες τις φτιάχνεις και μόνος σου. Μπορείς να κάνεις "σχολείο στο σπίτι" για τα παιδιά σου (κακή επιλογή, αλλά καλό είναι να υπάρχουν επιλογές, έστω και παλαβές).
    Μπορείς να "αυτασφαλιστείς" με φορολογική έκπτωση. Δηλαδή, μόλις πληρώσεις το υποχρεωτικό "κρατικό" του 7 ή 15%, από κει και πέρα μπορείς να κάνεις ότι θες
    με τα υπόλοιπα. Μπορείς ν' ανοίξεις Medical Savings Account (λογαριασμός τραπέζης, βάζεις λεφτά, δεν πληρώνεις φόρο και οι εισφορές σου σ' αυτό το λογαριασμό
    εκπίπτουν από το εισόδημά σου, εφ' όσον χρησιμοποιείς το λογαριασμό για φάρμακα κλπ). Μπορείς να στείλεις το παιδί σε όποιο σχολείο θες (αλλά θα πληρώσεις).
    Μπορείς να φοιτήσεις σε οποιαδήποτε σχολή θες, με δικό σου πρόγραμμα σπουδών (μπορείς να φτιάξεις και customized πτυχίο στις περισσότερες). Μπορείς να κάνεις πολλά περισσότερα, επειδή υπάρχουν διαθέσιμες επιλογές και αγορές. Δεν σου λέει το κράτος τι να κάνεις. Το κράτος εδώ είναι σαν ένα μάτσο τύποι που τους πληρώνεις
    προσυμφωνημένο ποσό κάθε χρόνο και σε αφήνουν ήσυχο. Αυτό είναι όλο. Δεν ανακατεύονται στις δουλειές σου ή στη ζωή σου. Αυτό βέβαια, σε κάνει πιο υπεύθυνο,
    διότι δεν μπορείς να κατηγορήσεις το "κράτος" ή οποιονδήποτε άλλο εάν δεν είχες αγοράσει ασφάλεια και πρέπει να πληρώσεις τα νοσήλεια... δική σου η επιλογή, δική σου η ευθύνη. Τα υποτιθέμενα "ανεπτυγμένα" κράτη της Ευρώπης, σε κάνουν ανεύθυνο και σε ακραίες περιπτώσεις (κομμουνιστικά κράτη), παντελώς ανίκανο (διότι περιμένεις τα πάντα από το κράτος και αρνείσαι κάθε ευθύνη για τον εαυτό σου, από οικονομικής και επαγγελματικής πλευράς).
    Στην Ελλάδα, τρως πολύ κρέας, σου φταίει το κράτος. Τράκαρες, φταίει το κράτος. Σπαταλούσες χρήματα κάθε μήνα για τσιγάρα, ξενύχτια, πιοτά και μετά δεν έχεις να ανοίξεις μαγαζί και σου φταίει το κράτος... Ακριβό το αρνί, φταίει το κράτος...

    "Αν εκεί στην Οκλαχόμα ο μέσος μισθός είναι $22.000 το χρόνο (=1.300€ το μήνα) θα προτιμήσω να μείνω Ελλάδα :-D "
    Η Ελλάδα είναι σαφώς ανώτερη της Οκλαχόμα, αλλά δεν είναι εδώ η μόνιμη κατοικία μου. Μένω στο Σικάγο κανονικά. Ναι, στην
    Οκλαχόμα αγοράζεις 4 υπνοδωμάτια μονοκατοικία με 5 στρέματα κήπο για 40 χιλιάρικα, αλλά είναι βαρετή η περιοχή... η Ελλάδα
    είναι σαφώς πιο δραστήρια, πανέμορφη, κλπ κλπ. Η Οκλαχόμα είναι καλή άμα θες να ηρεμήσεις, να "ξεφύγεις" απ' όλα. Το Σικάγο άμα θες να κάνεις μπίζνες. Η Ελλάδα άμα θες
    να φας καλά, να φχαριστηθείς τοπία και πλακατζήδες ανθρώπους και να κάνεις χαβαλέ για τα πάντα (μάλλον αναφέρομαι στην Κρήτη, γιατί η Αθήνα είναι άμα θες
    ν' αυτοκτονήσεις, όπως και η Νέα Υόρκη).
    Επί τη ευκαιρία, οι Έλληνες εδώ είναι συνήθως στην μέση και άνω-μέση τάξη, και δεν μπορώ να καταλάβω Έλληνα που έχει βγάλει το γυμνάσιο και δεν βγάζει 80-100 χιλιάρικα το χρόνο εδώ πέρα. Εκτός κι αν ήρθε να τεμπελιάσει, ή έχει κόμπλεξ κατωτερότητας και πήγε να δουλέψει γκαρσόνι... (!) σε μια χώρα που οι διευθυντές των τραπεζικών υποκαταστημάτων είναι συνήθως κάτι κοπελίτσες 25 χρονών με απολυτήριο γυμνασίου.

    "Α, κι ερώτηση: γιατί ρε π... μου δεν πληρώνει το ΙΚΑ τις φυσικοθεραπείες; "
    Εγώ παιδιά εδώ, με μέτρια ασφάλεια ("του μπογιατζή το σπίτι...") πληρώθηκα όλες τις φυσιοθεραπείες (με δική μου επιλογή, χωρίς συνταγή γιατρού), καθώς
    και χειροπρακτικό (25 ραντεβού) κλπ κλπ, για πόνο στη μέση που είχα πριν από 4 χρόνια. Αυτά με το Select Blue της Blue Cross, με τότε ασφάλιστρο 140 το μήνα (και νοσοκομειακή κάλυψη κλπ).

    Αλλά πρέπει να ξέρεις και πέντε πράματα, ή να τα μάθεις όταν έρθεις εδώ. Δεν μπορείς να λες μετά από 10 χρόνια "μα δεν ήξερα". Η Αμερική είναι ανοιχτή χώρα χωρίς πολλές κρατικές παρεμβάσεις και άπειρες επιλογές. Άμα δεν ρωτήσεις, δεν σου λένε. Άμα δεν ζητήσεις, δεν σου δίνουν. Άμα δεν διαβάσεις δεν μαθαίνεις, κι άμα δεν δουλέψεις δεν τρώς. Απλό.

    ReplyDelete
  167. @ lefteris kritikakis

    Αχ, Λεφτέρη, λες αλήθειες που "τσακίζουν" κάποια ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ που έχουν καλλιεργήσει κάποιοι στην Ελλάδα (και ορισμένοι στην υπόλοιπη Ευρώπη) για τις ΗΠΑ. Τα "τσακίζουν", σου λέω.

    ReplyDelete
  168. Καλημέρα!

    Ρεσιτάλ Αφροδίτης με συνοδεία Λευτέρη Κριτικάκη.

    Πάμε για άλλα σε λιγο.

    ReplyDelete
  169. "Αχ, Λεφτέρη, λες αλήθειες που "τσακίζουν" κάποια ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ που έχουν καλλιεργήσει κάποιοι στην Ελλάδα (και ορισμένοι στην υπόλοιπη Ευρώπη) για τις ΗΠΑ."

    Εγώ ουδέποτε δεν κατάλαβα ποια η έννοια του "κοινωνικού κράτους". Δεν είναι αυτό που αντί να σε αφήνει να πληρώσεις όποιον θέλεις (για τη μόρφωση ή υγεία σου), σε εξαναγκάζει υποχρεωτικά να πληρώνεις το κράτος με υπέρογκα ποσά (έως και 60% του εισοδήματός σου) ώστε να μη σου μείνει δεκάρα να κάνεις τίποτ' άλλο;

    Έχω 100 δραχμές και λέω στην Αμερική:
    15 στο κράτος για ασφάλεια.
    15 στο κράτος για φόρους.
    10 στην τοπική κοινότητα για φόρους ακίνητης περιουσίας (εάν έχω σπίτι).
    Τα υπόλοιπα 60 είναι δικά μου, για ασφάλειες, εκπαίδευση, μαλακίες για το σπίτι, φαγητό, ρούχα, διασκέδαση σε εστιατόρια, φάρμακο για την καούρα στο στομάχι μετά το εστιατόριο, κλπ.

    Έχω 100 δραχμές και λέω στην Ευρώπη:
    (τα ίδια, με τη διαφορά ότι αντί για 60% δικά μου, είναι 40% δικά μου λόγω κοινωνικών φόρων και αυτό το 20άρικο διαφορά υποτίθεται ότι θα το χρησιμοποιήσει το ΙΚΑ για να με βάλει στο Βενιζέλιο σχεδόν τσάμπα, γιατί μπορεί να μου ζητήσει συμμετοχή 25%).

    Ποιο "κοινωνικό κράτος"; Ή μήπως θα μου πει κανείς ότι υπάρχει οποιαδήποτε χώρα στην οποία το κράτος κάνει παραγωγική επένδυση των χρημάτων των φορολογουμένων; Στον Καναδά (σχεδόν τέλειο σύστημα υγείας), ένα ζευγαράκι ηλικιωμένων σε διαμέρισμα πληρώνει 400 καναδικά δολάρια το μήνα γκάζι θέρμανσης (η σύνταξη είναι 800 καναδικά δολάρια). Με δουλεύετε; Ο σοσιαλιστικός Καναδάς είναι η 1η χώρα σε μετανάστες προς τις ΗΠΑ. Από Γάλλους έχει γεμίσει η Καλιφόρνια και το Σικάγο. κλπ κλπ. (ενώ φεύγουν Αμερικανοί συνταξιούχοι και μετακομίζουν στη Γαλλία κι αγοράζουν σπίτια πανάκριβα διότι έχουν χρήμα, και έτσι εκμεταλλεύονται και το καταπονημένο ασφαλιστικό σύστημα της Γαλλίας...).

    ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ:
    Τα ασφαλιστικά προγράμματα υγείας και σύνταξης είναι ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΕΦΕΥΡΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ, ΜΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΑΠΟ 100 ΧΡΟΝΙΑ ισχύος και εμπειρίας. Δεν υπήρχαν πιο παλιά. Τι περιμένετε, ότι θα είναι τέλεια, ή ότι θα έχουν μαζέψει τόσο χρήμα που θα τους περιθάλψουν όλους; Βάλε και την υπογεννητικότητα στη μέση, το υπέρογκο κόστος διαχείρισης (το 90% των υπαλλήλων εκεί μέσα δεν χρειάζονται) και ιδού το αποτέλεσμα: ανεπάρκεια. Οι λέξεις "κοινωνικό κράτος" αξίζουν 2 σεντς.

    ReplyDelete
  170. Μου θυμίζεις μία συνομιλία μεταξύ νηπίων Λευτέρη για το ποσό που μηνιαίως θα πρέπει να κρύβουν για να πληρώσουν την εφορία όταν αρχίσουν να εργάζονται. Στο τέλος κατάληξαν ότι δεν θα δηλώνουν τα εισοδήματά τους, και ησύχασαν...

    ReplyDelete
  171. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  172. @ Lefteris Kritikakis

    Αγαπητέ κύριε Λευτέρη,


    1. Μιλησα πρωτίστως για την Επιληψία (αυτό με ενδιαφέρει). Και είπα ότι τα τέσσερα εκατομμύρια άτομα με επιληψία των ΗΠΑ ΔΕΝ ΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙς ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕς ΕΤΑΙΡΙΕΣ για θεραπεία και ότι τη δουλεία αυτήν την έχει αναλάβει εθελοντική οργάνωση η οποία άλλοτε έχει κι άλλοτε δεν έχει χρήματα.

    Σε αυτό δεν απαντήσατε τίποτε απολύτως! Παρά μόνο κάνατε μία "διάλεξη περί ασφαλειων επί παντός επιστητού" πλην του ζητουμένου.

    Εν αντιθέσει προς τις ΗΠΑ, ο μέσος Ευρωπαίος, που πάσχει από επιληψία έχει Δημόσια κάλυψη (απεριορίστου κόστους) λόγω της "περίπτωσής του".

    ΑΥΤΗ είναι η αληθεια, είτε μας αρέσει είτε όχι.

    2. Στις ΗΠΑ υπάρχουν 35 εκατομμύρια ανασφάλιστοι. Αυτό εσείς νομίζετε ότι προκυπτει από "προσωπική επιλογή"; Δηλαδή οι Ρομά της Ελλαδας δεν έχουν περίθαλψη από... προσωπική επιλογή.

    3. ΔΕΝ ΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ από τις αμερικανικές ασφ. εταιρίες ούτε οι θεραπείες στα νευρολογικά. (Άυτό γιατί επιμένετε να το αποσιωπάτε;)

    Αν τα φάρμακα (τα πανάκριβα φάρμακα όπως παραδεχτήκατε) τα κάλυπταν οι ασφ. εταιρίες, τότε γιατί ταξιδεύουν οι αμερικανοί στο Οντάριο (5 ώρες ταξίδι) προκειμένου να αγοράσουν φτηνά φάρμακα; Για... αναψυχή;

    3. Το Μέιγιο Κλινικ (στο Ροτσεστερ) δεν είναι "λαϊκό" νοσοκομείο! (Εκτός εάν αστειεύεστε). Αυτή ήταν η φήμη του πριν... 100 χρόνια! Στη εισοδο του νοσοκομειο υπάρχει το ιστορικό του που κρατάει από την εποχή του αμερικ. εμφυλίου.

    Το εν λόγω Μέιγιο είναι πρωτοπόρο στα νευρολογικά και στα ορθοεπεδικά από όλες τις απόψεις: ερευνα και τεχνολογία, πρωτοποριακές εφαρμογές εγχειρίσεις κλπ (η τιμές τους είναι για προυχοντες).

    Το Μ. Κλ. είναι ανώτερο (βάσει της παναμερικανικής κατάταξης και αξιολογησης νοσοκομείων) στους περισσότερους τομείς ακόμα και από το Τζων Χοπκινς!

    Για όλα όσας σας λέω έχω αποδείξεις:

    http://www.usnews.com/usnews/health/best-hospitals/rankings/specihqneur.htm


    Με αγάπη

    Παράγραφος

    ΥΓ. Αγαπημένε κύριε Χάρρυ,

    προσωπικά ευγνωμονώ και θα ευγνωμονώ για όλη μου τη ζωή τις ΗΠΑ (Μέιγιο Κλινικ) που έσωσε το παιδί μου (ενώ στην Ευρώπη δεν ήξεραν τι τους γίνεται).
    Μονο που στο Μέιγιο Κλινικ δέχονται 20 περιστατικά (σαν τα δικά μας) το χρονο!!! Και άλλα τόσα στο Τζων Χοπκινς. Ενώ κάθε χρόνο γεννιουνται στις ΗΠΑ 80.000 παιδάκια με φαρμακοανθεκτική επιληψία.

    Αυτά και όπως παντα ο αντίλογος ευπρόσδεκτος.

    Ξανά με αγάπη - Παράγραφος

    ReplyDelete
  173. @paragrafos

    OΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΖΗΣΕΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΟΠΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΕΩΡΙΕΣ ΚΑΘΙΣΤΑΝΤΑΙ ΑΠΛΩΣ ''ΘΕΩΡΙΕΣ''. ΑΓΑΠΗΤΗ ΠΑΡΑΓΡΑΦΕ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΝΑ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΕΙΣ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΑΜΠΟΛΛΕς ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΠΟΥ ΟΙ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΔΕΝ ΤΙΣ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΣΑΛΙΜΑΚΙΑ...

    Ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΙ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ ΓΙΑΤΙ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΜΟΝΟ ΧΡΗΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ...

    ΟΤΑΝ ΟΜΩΣ ΣΧΕΔΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ ( ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ) ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ.

    ΣΑΦΩΣ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΛΗ ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΑΣΥΔΟΣΙΑ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΣΤΑ ΠΛΑΣΙΑ ΕΝΟΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΜΕΝΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΟΠΩΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΛΗ ΑΓΡΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ...

    ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΓΝΩΣΤΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ: Ο ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΟΣ Ο ΧΩΚΙΝΣ. ΠΑΣΧΕΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΣΠΑΝΙΑ ΑΣΘΕΝΕΙΑ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΠΩ ΣΕ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΕΔΩ. ΑΠΛΑ ΟΤΙ Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΣΠΑΝΙΑ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΟΜΩΣ ΕΧΕΙ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΘΕ ΡΕΚΟΡ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ. ΣΥΝΗΘΩΣ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΕΧΟΥΝ ΕΝΑ ΠΡΟΣΔΟΚΙΜΟ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΓΥΡΩ ΣΤΑ 1-2 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΔΙΑΓΝΩΣΗΣ. ΣΠΑΝΙΑ ,ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΟΥ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΚΑΛΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΤΟ ΟΡΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΤΑ 6-7 ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΓΓΙΞΕΙ ΚΑΙ ΤΑ 10 ( ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΠΑΝΙΟ). ΕΓΩ ΕΧΩ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΑΣΘΕΝΗ. ΜΠΑΙΝΕΙ ΦΕΤΟΣ ΣΤΟΝ ΕΒΔΟΜΟ ΧΡΟΝΟ.

    Η ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΚΑΝΕ ΠΙΣΩ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ. Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΔΙΑΓΝΩΣΤΗΚΕ ΣΤΑ 50 ΤΗΣ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ. ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΟ ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΤΑΜΕΙΟ ( ΔΗΜΟΣΙΟ ) ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ.

    ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΘΑ ΕΙΧΕ ΠΕΘΑΝΕΙ ΤΩΡΑ.

    Η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ''ΛΕΥΤΕΡΗΣ'' ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΘΑ ΕΛΕΓΕ ΣΕ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ;

    ΚΑΙ ΤΙ ΤΟ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ 2 -3 ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ;

    ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΙ ΖΥΓΑΡΙΑ.

    ReplyDelete
  174. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  175. @ ihadafarminafrica


    Ο κύριος Λευτέρης δεν διάβασε καθόλο το σχόλιο που έγραψα (λίγα σχόλια πιο πανω στις 9:52 μμ).

    Κάτι είδε, κάτι διάβασε και άρχισε να μιλάει γενικώς και αορίστως περί ασφαλειών στις ΗΠΑ.

    Για την ταμπακιέρα τσιμουδιά.

    Απεύθύνεται σε μένα χωρίς να έχει να πει τίποτε απολύτως για την περίπτωση που αναφέρω (δηλαδή γαι τα 4 εκατομμύρια ατόμων με επιληψία στις ΗΠΑ).

    Γενικολογεί περί ασφαλειών κομίζοντας ένα σωρό άσχετες πληροφορίες (ενδεχομένως χρήσιμες σε υγιους και πλουσιους αμερικανούς!).

    Ομως, αναφορικά με τις ιδωτ. ασφάλειες, στο ζήτημα των νευρολογικών παθήσεων (και εκεί, στις ΗΠΑ) ΔΕΝ ΙΣΥΧΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΙΣΧΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ "εύκολες" ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ.

    Γι΄ αυτό είπα κατι το υπογραμμίζω: οι φτωχοι με επιληψία στις ΗΠΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Πεθαίνουν συχνα αβοήθητοι, εκτός εάν τους λυπηθουν οι ενώσεις εθελοντών (με εράνους).

    Ενω στην Ευρώπαϊκή Ενωση, οι απλές μορφές επιληψίας (το 95% των περιπτώσεων)εχουν απεριόριστη ΔΗΜΟΣΙΑ καλυψη στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους τους κοινοτικούς ασθενείς ανεξαρτήτως χώρας-μέλους!!!

    Υπάρχει σύγκριση;

    Μιλάω συγκεκριμένα, δεν γενικολογώ και δεν αοριστολογώ.

    Τέλος, αγαπητέ hadafarminafrica, σας ευχαριστώ που λόγω και του επαγγέλματός είστε μάλλον ο μονος που εντόπισε την ουσία του ζητήματος που έθιξα.

    Με αγάπη

    Α.

    ReplyDelete
  176. Αγαπητή κυρία Παράγραφε
    Απέφυγα να σας απαντήσω στο γεμάτο ανακρίβειες γράμμα σας σεβόμενη την ταλαιπωρία σας, αλλά εξίσταμαι με την άγνοιά σας. Εχω δυο φοιτήτριες επιληπτικές, φτωχές, οι οποίες τελούν υπό άψογη παρακολούθηση.
    Υπαρχει η εξής εξαίρεση και ίσως εκεί μπερδευτήκατε. Ορισμένες ασφαλιστικές δεν καλύπτουν καταστάσεις που οφείλονται σε γεννετικούς παράγοντες. Αλλά τότε υπάρχουν προγράμματα της πολιτείας.
    Οι δε ανασφάλιστοι, δεν είναι 35 εκ., είναι 50. Για να ακριβολογούμε.
    Και μην υπεραπλουστεύετε τα πράγματα με το να λέτε οτι οι Ευρωπαίοι είναι άσχετοι. Μαντεύω ότι έγιναν κάποια λάθη, όπως γίνονται και στις ΗΠΑ συνέχεια.
    Πάντως χαίρομαι που τα πράγματα πήγαν καλά.

    ReplyDelete
  177. lefteris kritikakis γιατι θα πρεπει
    να ζεις σε ενα κρατος οπου θα πληρωνεις ΚΑΙ φορους ΚΑΙ ιδιωτικη ασφαλεια για να εχεις μια αξιοπρεπη
    περιθαλψη οταν την χρειαστεις?

    Και να εισαι και ευχαριστημενος κι απο πανω που η ασφαλεια κοστιζει ΜΟΝΟ 105 νταλλαρς α μονθ;

    Μηπως για να μπορει το Kονγκρεσο να δινει $468 δισ στο Πενταγωνο;
    http://tinyurl.com/fgvfe

    (Και μην το εκλαβεις ως "αντιαμερικανικο" το σχολιο μου. Το ιδιο ακριβως γινεται και στο Ελλαντα. Για την γενικοτερη ηλιθιοτητα της ανθρωποτητας μιλαω)

    ReplyDelete
  178. Goodmorning my not-so-stereotypical fellow bloggers!

    Βρήκα κάποια άκρη με τις ειδικές φυσικοθεραπείες που πρέπει να κάνω (κάποιες "προπαρασκευστικές" με laser για ταχύτερη αποκατάσταση). Δεν θα πάρω φράγκο από πουθενά. Αλλά τουλάχιστον ελπίζω ότι δεν θα μείνω κουτσός. (γουρλού Αφρο!)

    Λοιπόν, να πω κάτι ακόμη, παρ'όλο που έκανα αρκετά σχόλια:

    Βρε Λευτέρη και τώρα, πανωραία (το πανάσχημη γιατί;) όλα καλά και σεβαστά που λέτε, ΠΕΙΤΕ ΤΑ ΟΜΩΣ ΠΙΟ ΕΥΓΕΝΙΚΑ!

    Δεν κανουμε πλάκα μεταξύ μας, απευθυνόμαστε σε έναν άνθρωπο με πραγματικό πρόβλημα!

    Ο καθένας μιλάει με βάση τις εμεπιρίες και τη γνώση του, αλλά ο τρόπος κάνει τη διαφορά, και τον πολιτισμένο διάλογο...

    Μην κάνουμε στερεότυπο εδώ μέσα το "σχολιαστής = τσακωνόμαστε".

    Δήμου είναι αυτός!

    (και guests)

    Αντε κι ένα αστείο: έχουμε κηδεία, μακρινοοοο θείο θείου στο χωριό. Τι να κανω, να παω με τις πατερίτσες, που όλοι θα κοιτάζουν εμένα και τις τουμπες που θα φάω στα κατσάβραχα, ή να τους την κάνω;...

    ReplyDelete
  179. Πανάσχημη said...

    Αγαπητή κυρία Παράγραφε

    1. Απέφυγα να σας απαντήσω στο γεμάτο ανακρίβειες γράμμα σας σεβόμενη την ταλαιπωρία σας, αλλά εξίσταμαι με την άγνοιά σας.

    2. Εχω δυο φοιτήτριες επιληπτικές, φτωχές, οι οποίες τελούν υπό άψογη παρακολούθηση.

    3.Υπαρχει η εξής εξαίρεση και ίσως εκεί μπερδευτήκατε. Ορισμένες ασφαλιστικές δεν καλύπτουν καταστάσεις που οφείλονται σε γεννετικούς παράγοντες. Αλλά τότε υπάρχουν προγράμματα της πολιτείας.

    4. Οι δε ανασφάλιστοι, δεν είναι 35 εκ., είναι 50. Για να ακριβολογούμε.

    5. Και μην υπεραπλουστεύετε τα πράγματα με το να λέτε οτι οι Ευρωπαίοι είναι άσχετοι. Μαντεύω ότι έγιναν κάποια λάθη, όπως γίνονται και στις ΗΠΑ συνέχεια.
    Πάντως χαίρομαι που τα πράγματα πήγαν καλά.
    ----------------------------

    Αγαπητή κυρία,

    αρίθμησα πιο πανω τις σκέψεις σας για να τοποθετηθώ σε κάθε μια χωριστά και να διευκολυνθεί ο διάλογός.

    1. Λέτε ότι το γράμμα μου είναι γεμάτο ανακρίβειες και ειλικρινά χαίρομαι. Αν τα άτομα με επιληψία στις ΗΠΑ έχουν δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και μου διέφυγε (για ποια πολιτεία μιλατε και τι "προγράμματα είναι αυτά" , τι περιορισμούς έχουν, ξέρετε;) ειλικρινά, ειλικρινέστατα ΧΑΙΡΟΜΑΙ που με διαψεύδετε και που εντοπίσατε ανακρίβειες στο σχόλιό μου!

    Μόνο που τα τεκμήριά σας δεν είναι αντιπροσωπευτικά.
    Εγώ μιλώ για απεριόριστη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε ατομα με επιληψία (αυτή ισχύει στις χώρες της Ε.Ε). Και αυτό σημαίνει ΟΛΕς ΤΙς ΠΡΟΒΛΕΠΟΜΕΝΕς ΕΞΕΤΑΣΕΙς και ολες τις δυνητικες θεραπείες και όλα τα πιθανά φάρμακα ανεξαρτήτου τιμής).Επαναλαμβάνω: χωρίς περιορισμους!!!

    2. Σχετικά με τους φοιτητές, τα πράγματα είναι λιγάκι διαφορετικά.Υπάρχουν οι ομαδικές ασφάλειες των πανεπιστημίων που κάνουν εξαιρέσεις.

    Αφου όμως είστε εκεί, ρωτήστε τι γινεται με την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη (όχι φοιτητών) αλλά ενηλίκων που πάσχουν από επιληψία. Υπάρχει διαφορά; (Κι εδώ ελπίζω οι πληροφορίες μου να είναι εσφαλμένες). Και το πιο σημαντικό: το είδος της περίθαλψης. Τα φαρμακα (τα πανάκριβα φάρμακα) στους ενηλικες (όχι στους φοιτητές) καλυπτονται απο την Πολιτεία;;; Οι πανάκριβες-πανάκριβες-πανάκριβες γονιδιακές και άλλες εξετάσεις, προβλέπονται απο το προγράμματα της πολιτείας που λετε ή τους δίνουν το τάδε φάρμακο για να τους ξεφορτωθούν (όπως γίνεται).

    Για όλα αυτα (αφου ζείτε στις ΗΠΑ) τηλεφωνήστε στο Επιλεψυ Φαουντέισν να σας πουν αν άλλαξε κάτι και φυσικά πρώτη εγώ θα αναθεωρήσω τις απόψεις μου.

    3. Λέτε ότι "ορισμένες ασφαλιστικές (...)"

    Τα νευρολογικά δεν καλυπτονται απο καμία ασφαλιστική ΕΚΤΟς ΕΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ αυτυχήματος!!! Ξέρετε ποιο ειναι το ποσοστο ατόμων με επιληψία λόγω ατυχημάτων; Απειροελάχιστο. (Θα χαρώ και εδώ να με διαψεύσετε με εγκυρες πληροφορίες)

    4. Συγγνώμη και γι΄αυτήν την... ανακρίβεια: ότι δηλαδή οι ανασφάλιστοι είναι... 50 εκατομμύρια ενώ εγώ ήξερα ότι είναι 35. Εδώ λυπήθηκα που με διαψεύσατε. (Ούτε φυλλος στον κόρφο τους)

    5. Οσο για τις υπεραπλουστεύσεις: ειναι υπεραπλουστευση να παιδεύεται το παιδί σου τρία χρόνια, να έχεις έλθει σε επαφή με την αφρόκρεμα της ευρωπ. παιδονευρολογίας (στα καλύτερα κέντρα της Βρετανίας και Γαλλίας) και να μη σου λένε τίποτε για την κετογενική δίαιτα (μια πάμφητη δίαιτα την οποία δεν πιστεύουν) στις περιπτώσεις της φαρμακονανθεκτικής επιληψίας;;; Και μας άφησαν να βασανιζόμαστε τρία χρόνια... Αυτό θα έκαναν στα παιδιά τους; Αν συνέβαινε στο παιδί σας (χτύπα ξύλο) θα αρκουσασταν στη φράση "άσχετοι";

    Η Αμερικάνικη Εταιρία για την επιληψία ειναι ο εγκυρότερος θεσμός για να σας λύσει όλες σας τις απορίες και να διασταυρώσετε τις δικές μου πληροφορίες. Είναι ανοιχτή στο κοινό. Αν έχετε χρόνο, μπορείτε να συγκεντρώσετε τις πληροφορίες σας, να γράψτε ένα κειμενο κι εγώ πρώτη θα το δημοσιεύσω στο μπλογκ μου διαγράφονται με μιας όσα έχω πει και ακόμα ισχυρίζονται ότι ισχύουν.

    Δεν διεκδικώ το αλάθητο. Η αλήθεια είναι η μόνη πηγή χαράς.

    Σας περιμένω


    Με αγάπη

    και εκ προοιμίου ευγνωμων

    Παράγραφος

    ReplyDelete
  180. Σας εξήγησα ότι υπάρχουν εξαιρέσεις και τότε παρεμβαίνει η πολιτεία. Η οποιαδήποτε πολιτεία. Αλλά η παρέμβαση θα γίνει για τους Αμερικανούς πολίτες. Οχι για τους ξένους. Αυτοί πρέπει να πληρώσουν υπέρογκα ποσά. Από το site EPILEPSY FOUNDATION στο οποίο με παραπέμψατε, αντιγράφω αυτό ακριβώς το πρόβλημα:

    The Comprehensive Omnibus Benefits Reform Act of 1986 (COBRA) and the Health Insurance Portability and Accountability Act of 1996 (HIPAA) have made great strides in bridging gaps of insurance coverage for people who had/have group health plan coverage. Unfortunately, these Acts do little to help people who need individual insurance.

    Τι λέέι λοιπόν; Οτι το πρόβλημα υπάρχει όταν έχεις χάσει την ασφάλισή σου πιθανόν λόγω απώλειας εργασίας και πρέπει να αυτασφαλιστείς. Υπάρχει ένα σοβαρότατο κενό εκεί πέρα. Και μπορεί να υπήρχε και πριν αν η ομαδική ασφάλιση ήταν φτωχή.( Η δική μου π.χ. με καλύπτει για νευρολογικές ασθένεις και για προυπάρχουσες καταστάσεις. Αλλά την διάλεξα εγώ και πληρώνω πολλά λεφτά για τέτοιες καλύψεις.) Το κείμενο λέει οτι η παρέμβση της πολιτείας υφίσταται. Σε παραπέμπει δε στο υπουργείο εργασίας για περαιτέρω πληροφορίες.

    Υπάρχουν κενά. Αλλά γνωρίζω ότι αν διαβάσεις και ψάξεις μπορείς να αντεπεξέλθεις.

    Λυπάμαι για τα λάθη που έγιναν στην Ευρώπη. Πιστέψτε με, πολλά λάθη γίνονται και εδώ. Και επαναλμβάνω, χαίρομαι που πήγαν καλά τα πράγματα.

    ΥΣ
    Οχι, οι φοιτήτριές μου δεν καλύπτοναται από ασφάλεια του κολλεγίου (την οποία δεν έχουν διότι είναι προαιρετική για τους ντόπιους) Καλύπτονται από το MEDICAID. Είπαμε, είναι φτωχές.

    ReplyDelete
  181. Πανάσχημη said...

    "Τι λέέι λοιπόν; Οτι το πρόβλημα υπάρχει όταν έχεις χάσει την ασφάλισή σου πιθανόν λόγω απώλειας εργασίας και πρέπει να αυτασφαλιστείς. Υπάρχει ένα σοβαρότατο κενό εκεί πέρα. Και μπορεί να υπήρχε και πριν αν η ομαδική ασφάλιση ήταν φτωχή.( Η δική μου π.χ. με καλύπτει για νευρολογικές ασθένεις και για προυπάρχουσες καταστάσεις. Αλλά την διάλεξα εγώ και πληρώνω πολλά λεφτά για τέτοιες καλύψεις.) Το κείμενο λέει οτι η παρέμβση της πολιτείας υφίσταται. Σε παραπέμπει δε στο υπουργείο εργασίας για περαιτέρω πληροφορίες.

    Υπάρχουν κενά. Αλλά γνωρίζω ότι αν διαβάσεις και ψάξεις μπορείς να αντεπεξέλθεις."
    --------------------------

    Αγαπητή κυρία,

    ό,τι λέω παραπάνω δεν τα λέω επειδή απλώς τα διάβασα αλλά επειδή τα έζησα εκει, στις ΗΠΑ, μιλώντας με τον κοσμο, τον κοσμάκη στις συναντήσεις που είχαμε με άτομα για την επιληψία.

    Συνήθως ο φτωχός σε χρήματα είναι και φτωχός σε πληροφορίες, δεν έχει ασφάλεια, δεν έχει ελπίδα.

    Ποιος θα ψάξει για τους ταλαίπωρους με επιληψία;

    Πιστέψτε με, δεν είμαι άδικη ούτε υπερβολική όταν λέω ο φτωχός αμερικανός με επιληψία δεν στα χέρια του "καθαρές λύσεις" σε αντίθεση με τον ευρωπαίο.

    Η δική μας περίπτωση ειναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Τα λεώ στο μπλογκ μου.

    Ενδεχόμένως, αν υπάρχει αληθεια βρίσκεται αναμεσα σε αυτά που λέτε εσείς και σε αυτά που εικάζω εγώ.

    Για τον κοσμάκη όμως η φτιχτή πραγματικότητα παραμένει.

    Οσο για τις φοιτήτριές σας, είναι φτωχές σε χρήμα, όχι όμως στη δυνατότητα να ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΘΟΎΝ. Μεγαλη διαφορά.

    Με αγάπη

    Παράγραφος

    ReplyDelete
  182. EΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ Σ/Κ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ:

    Morticia Addams said:

    ΜΗΝ ΜΟΥ ΑΓΧΩΝΕΣΤΕ ΚΑΘΟΛΟΥ...

    ΣΕ ΛΙΓΟ ΟΙ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ ΟΤΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΝΕΤΙΚΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΘΑ ΛΥΘΟΥΝ ΟΛΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ.

    ΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ''ΑΣΘΕΝΕΙΑ'';

    ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ:

    ΤΗΕ END

    ReplyDelete
  183. Morticia Addams said:

    Η ΖΩΗ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΗΡΙΑΛ...

    ΤΟ SHOW ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΟ SHOW...

    SO...

    ΓΙ' ΑΥΤΟ ΓΕΛΑΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ !!!

    ReplyDelete
  184. ihadafarminafrica said...
    EΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ Σ/Κ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ:

    Morticia Addams said:

    ΜΗΝ ΜΟΥ ΑΓΧΩΝΕΣΤΕ ΚΑΘΟΛΟΥ...

    ΣΕ ΛΙΓΟ ΟΙ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ ΟΤΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΝΕΤΙΚΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΘΑ ΛΥΘΟΥΝ ΟΛΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ.
    -------------------

    xa xa xa xa ! ! !


    Να είστε καλά! Γέλασε και λίγο το χείλι μας!

    Με αγάπη

    Α.

    ReplyDelete
  185. @paragrafos

    ΕΤΣΙ ΜΠΡΑΒΟ. ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΤΕ ΠΑΝΤΑ. ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ.

    :))))

    ReplyDelete
  186. "4. Οι δε ανασφάλιστοι, δεν είναι 35 εκ., είναι 50. Για να ακριβολογούμε."

    Όταν λέτε "ανασφάλιστοι" στις ΗΠΑ, πρέπει να διευκρινίζετε ποιοι και σε ποιες ηλικίες. Εάν είναι άτομα άνω των 65 ετών, τότε είναι ασφαλισμένα ΑΥΤΟΜΑΤΑ από το Medicare (και για τους φτωχούς, Medicaid + Μedicare), ανεξάρτητα από το εάν είχαν εργαστεί ή όχι στη ζωή τους, ανεξάρτητα από παθήσεις (επιληψία ή όχι), κλπ κλπ.
    Αυτοί θεωρούνται ασφαλισμένοι (και είναι), αλλά ορισμένες στατιστικές θα τους χαρακτηρίσουν ανασφάλιστους επειδή δεν έχουν ιδιωτική ασφάλιση.

    ================================

    "lefteris kritikakis γιατι θα πρεπει να ζεις σε ενα κρατος οπου θα πληρωνεις ΚΑΙ φορους ΚΑΙ ιδιωτικη ασφαλεια για να εχεις μια αξιοπρεπη περιθαλψη οταν την χρειαστεις?"

    Γιατί έτσι έκανα και στην Ελλάδα και συνήθισα. Τι νομίζεις, ότι στην Ελλάδα που πλήρωνα 70 χιλιάρικα ΤΕΒΕ το μήνα (δηλαδή 300 δολάρια τότε), είχα αξιοπρεπή περίθαλψη; Αγόρασα και ιδιωτική ασφάλιση (άλλα 50 το μήνα). Για "αξιοπρεπή" περίθαλψη, πλήρωνα στην Ελλάδα το διπλό ποσό απ' ότι θα πλήρωνα στις ΗΠΑ, για την τότε ηλικία μου.


    ΠΑΡΑΓΡΑΦΕ, προσπαθώ να καταλάβω την αγανάκτησή σου. Αν και έχω τρία παιδιά, είναι και πάλι δύσκολο να φανταστώ την οργή που θα είχα εάν είχα αντιμετωπίσει τις φοβερές σου δυσκολίες.

    Να σου πω και κάτι. Πάνε οι μαύροι εδώ και σπέρνουνε μπάσταρδα (αγνώστου πατρός τα περισσότερα παιδιά) δεξιά κι αριστερά μόνο και μόνο για να εισπράξουν το μηνιαίο welfare. Δισεκατομμύρια κάθε χρόνο για να ταϊζουν υγιέστατους (αλλά τεμπέληδες) μαύρους και άσπρους (white trash) και άντε μετά εσύ να καταλάβεις γιατί δεν περισσεύουν κεφάλαια από το ζορισμένο ταμείο του Medicare, ειδικά τώρα που οι baby boomers ετοιμάζονται να βρουν στη σύνταξη και θα γίνουμε κι εδώ κοινωνία γερόντων και συνταξιούχων... διάβασε το http://epilepsyfoundation.org/advocacy/priorities/medicaid2006314.cfm

    Θα το επαναλάβω: ο ασφαλιστικός θεσμός είναι καινούργια εφεύρεση για τις ανθρώπινες κοινωνίες. Η εμπειρία είναι μόνο 2-3 γενιές (75 χρόνια περίπου) και το σύστημα δεν έχει ωριμάσει αρκετά σε ΚΑΜΙΑ χώρα, έτσι ώστε να παρέχει υγεία με ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ (σε όσους τη χρειάζονται, και όχι σε όσους απατούν το σύστημα) και ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (χωρίς να πληρώνεις 60% φόρους) ταυτόχρονα.

    Τέλος, κανείς ποτέ δεν είπε "ελάτε στην Αμερική για να έχετε κοινωνικό κράτος". Η Αμερική ΟΥΔΕΠΟΤΕ διαφημίστηκε έτσι (παρά του ότι οι υπηρεσίες είναι ανώτερες από χώρες όπως η Ελλάδα). Στην Αμερική ήρθαμε at our own risk. Είναι ανοικτή χώρα. Οι Ρουμάνοι που έρχονται στην Αμερική πάνε στη δουλειά τους και μετά στο σπίτι τους (ενώ οι Ρουμάνοι στη Γαλλία κάθονται και ζητιανεύουν στους δρόμους και κάνουν διαδηλώσεις). Εδώ είναι χώρα διαπραγματεύσεων, στην οποία παζαρεύεις τον εαυτό σου ανάλογα με τη δουλειά που θα προσφέρεις (ΟΧΙ ανάλογα με "πτυχία" και "τίτλους"). Το χαίρομαι ιδιαίτερα που ένας σκληρά εργαζόμενος υδραυλικός εδώ κάνει πιο πολλά λεφτά από καθηγητή πανεπιστημίου και άμα έχει και επιχειρηματικό μυαλό και του κόψει να πουλάει και κλιματιστικά, κάνει περιουσίες.
    Γι' αυτό ήρθαμε εδώ. Για να ξεφύγουμε από τη νοοτροπία του "είναι αδύνατον κύριε αυτό που ζητάτε" (Ευρώπη) και να έρθουμε στη νοοτροπία του "πώς θα μπορούσα να το κάνω αυτό;" (Αμερική).

    Κι αυτό είναι που είδε και η Παράγραφος στο Mayo Clinic: το θρίαμβο της προσπάθειας χωρίς προκαταλήψεις. "Πώς θα το κάνω αυτό;" Απλή, ξεκάθαρη ανθρώπινη έμπνευση και προσπάθεια. Να φύγουμε από το "αυτό δεν θα το κάνω επειδή δεν το έχει κάνει κάποιος άλλος μέχρι τώρα" (Ευρώπη) και να πάμε στο "αυτό θα προσπαθήσω να το πετύχω ακριβώς επειδή δεν το έχει κάνει κανείς άλλος μέχρι τώρα" (Αμερική).


    Αλλά βέβαια, αυτό το "Αμερικάνικο" το έκαναν κάποτε οι εφευρετικότατοι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι. Σήμερα, στην ελληνορωμαϊκή εφεύρεση των επιστημών, νόμων και οδών (Ευρώπη), κάνουν κουμάντο οι στιφνοί Γερμανοί και οι αλαζόνες Γάλλοι. Βράσε όρυζα...

    ReplyDelete
  187. @ Lefteris Kritikakis

    Φίλε Λευτέρη, καλη σου μέρα!

    Τις τελευταίες μέρες σκοτωνομάστε στον Σύνδεσμό μας για ένα σωρό διαδικαστικές βλακείες - δεν έχουμε πείρα στον εθεολοντισμό!

    Σήμερα όμως με βρίσκεις στα καλά μου! Είμαι πολυ χαρουμενη. Ενα παιδάκι που ξεκίνησε προ ημερών (με λιγη δική μας βοήθεια) την κετογενική διαιτα, άρχισε να απαλλάσσεται απο την επιληψία (ας ελπίσουμε ότι θα συνεχίσει έτσι). Αυτή είναι η δική μας "εκδίκηση" για όσα τράβηξε η κορούλα μας!!!

    Για την "ασφάλιση" στις ΗΠΑ: τράβηξε πολυ η συζήτησε και δεν νομίζω να έβλαψε κανένα μας. Εγώ εκόμισα τις εμπειρίες πολλών ατόμων με επιληψία (φτωχών) που γνώρισα στη νεά σου πατρίδα και έπνεαν μένεα για την εγκατάλειψη που ένιωθαν και τους πίστεψα και τους πιστεύω, δεν είχαν λόγο να λένε ψέματα - βλέπαμε την κατάστασή τους άλλωστε. (Θα αρκεστώ σε δύο μόνο περιπτώσεις -ο κατάλογος είναι ατελειώτος: Ο ένας είχε να κάνει εγκεφαλογράφημα 10 χρόνια (δεν το θεωρούσε απαραίτητο ο γιατρός) και ο άλλος έπαιρνε κάτι φάρμακα που εμείς δεν θα τα δίναμε ούτε σε σκυλο! Και οι δυο προσπαθουσαν να ζητήσουν απο την Εταιρία Επιληψίας να τους χρηματοδοτήσουν τις ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕς εξετάσεις αυτές, δηλαδή που ακομα και στην Ελλάδα (βιντ