Thursday, October 26, 2006

Φεύγοντας ακίνητος



Όπως καθόμουν εδώ και βασανιζόμουν να βρω ένα θέμα για το blog, μου ήρθαν ξαφνικά στο νου από παλιά κάτι στίχοι του Stéphane Mallarmé:

La chair est triste, hélas! et j’ai lu tous les livres.
Fuir! là-bas fuir! Je sens que des oiseaux sont ivres
D’être parmi l’écume inconnue et les cieux!

(Η σάρκα, αλίμονο, είναι θλιμμένη, κι έχω διαβάσει όλα τα βιβλία.
Να φύγω! μακριά, να φύγω! Νιώθω πως τα πουλιά πρέπει να μεθάνε
Που βρίσκονται ανάμεσα στ’ άγνωστα κύματα και τον ουρανό).


Κούραση και βάρος.

Ά! Το όνειρο της φυγής… Αν μου λείπει κάτι από τα νιάτα μου είναι αυτό.
Η ανεμελιά με την οποία έπαιρνα τους δρόμους, γύριζα την Ευρώπη με κάτι ψιλά στην τσέπη, με ωτοστόπ, με δανεικά… Κοιμόμουν σε ξενώνες και σε παγκάκια…
Τώρα με κλεισμένα πολυτελή ξενοδοχεία και όλες τις ανέσεις, δεν μπορώ πια να «φύγω».


Έγραφα στους «Δρόμους»:

Φεύγοντας ακίνητος

Πολλά είναι τα πρωινά που ξυπνάω με γεύση ματαιότητας και θανάτου. Όμως είναι και άλλα όπου με διακατέχει μία έντονη επιθυμία απόδρασης. Ονειρεύομαι πως, σιωπηλά, χωρίς κανείς να με πάρει μυρωδιά, μαζεύω μερικά απαραίτητα πράγματα και εξαφανίζομαι. Το που πάω δεν έχει σημασία και αλλάζει από ξημέρωμα σε ξημέρωμα: άλλοτε λιάζομαι σε εξωτικά μέρη και άλλοτε χάνομαι σε μεγαλουπόλεις. Σημασία έχει ότι φεύγω. Αυτή η λαχτάρα της φυγής είναι τόσο έντονη που με πονάει σωματικά.



Φεύγω από τι; Μα από όλα. Από την μικροαστική ρουτίνα του σπιτιού, από την ανόητη καθημερινότητα, από τις ηλίθιες υποχρεώσεις ενός «επώνυμου» που κάθε ώρα κάποιος του ζητάει συνέντευξη για θέματα που δεν ξέρει και δεν τον ενδιαφέρουν.

Φεύγω, παραμένοντας. Ονειρεύομαι ότι αναχωρώντας θα απομακρυνθώ από το κενό, το γήρας, την παρακμή, την αρρώστια, την ύπαρξη χωρίς πόθο και πάθος.

Το χειρότερο είδος φυλακής είναι αυτό από το οποίο δεν θέλεις να φύγεις. Δεν έχει κλειδί και κανείς δεν σε εμποδίζει. Ανά πάσα στιγμή θα μπορούσα να πάρω δύο βαλίτσες και τον μεταφυσικό μου γατούλη, τον Don, και να εξαφανιστώ. Είμαι οικονομικά ανεξάρτητος – όχι πλούσιος, αλλά αυτάρκης. Την δουλειά μου – το γράψιμο – μπορώ να την κάνω παντού όπου υπάρχει Internet – ακόμα και ασύρματο. Στο Παρίσι ή σε μία ατόλη της Πολυνησία. Αλλά δεν θα φύγω ποτέ. Δεν έχω την δύναμη. Το μόνο μεγάλο ταξίδι μου πια, θα είναι αυτό που φοβάμαι.

Αχ, εκείνα τα πρωινά που έρχεται τόσο έντονη η ανάγκη της απόδρασης – τόσο που να σε πλημμυρίζει η βεβαιότητά της. Τώρα, λες, τώρα θα τα παρατήσω όλα και θα φύγω. Βλέπεις τον εαυτό σου αλλού – και για μία στιγμή είσαι γεμάτος και ευτυχής.

Μετά ο ίδιος υπονομεύεις το όνειρό σου: και τι θα γινόταν δηλαδή εκεί; Τι θα έκανες, μόνος, υπέρβαρος, υπέργηρος, αρθριτικός, με δέκα χάπια την ημέρα; Θα έβγαζες βόλτα την κατάθλιψή σου σε ωραία εξωτικά τοπία; Και καταλαβαίνω πως όλο αυτό το mal du départ είναι μία αυταπάτη. Η πόλις θα με ακολουθεί. Δεν θα άλλαζε τίποτα.

Οπότε ξαναγυρίζω στην καθημερινότητα. Με συντροφιά μου τον Don, ξαπλωμένο στα γόνατά μου την ώρα που γράφω. Τον γάτο που διαβάζει την σκέψη μου, όπως εγώ διάβασα κάποτε την δική του όταν ήρθε μέσα σε ένα όνειρό μου.

Αλλά αχ, εκείνα τα πρωινά που σε πλημμυρίζει η βεβαιότητα της απόδρασης! Τώρα, λες, ΤΩΡΑ θα τα παρατήσω όλα και θα φύγω. Για μια στιγμή είσαι γεμάτος και ευτυχής.

221 comments:

  1. "Αλλά αχ, εκείνα τα πρωινά που σε πλημμυρίζει η βεβαιότητα της απόδρασης! Τώρα, λες, ΤΩΡΑ θα τα παρατήσω όλα και θα φύγω. Για μια στιγμή είσαι γεμάτος και ευτυχής."

    Σήμερα ξύπνησα με αυτήν ακριβώς τη βεβαιότητα μέσα μου. Σχεδόν αμέσως μετά ήξερα ότι δεν θα τα καταφέρω...

    Οχι γιατί είμαι υπέρβαρη, υπέργυρη, με αρθριτικά, και 10 χάπια τη μέρα, αλλά γιατί είμαι δειλή. Και δεμένη με πρόσωπα, καταστάσεις και πράγματα που, ξέρω, με βεβαιότητα, θα παρέμεναν ακριβώς τα ίδια, αν ένα πρωινό έβρισκα το θάρρος και τα εγκατέλειπα, έτσι απλά και σιωπηλά... Χωρίς τυμπανοκρουσίες.

    Αυτά θα έμεναν τα ίδια. Κι εγώ, ποιος ξέρει;

    Καλησπέρα Νίκο. Πολύ ωραίο post.

    ReplyDelete
  2. Και δεν ξέρω τι είναι χειρότερο...

    Να είσαι περιορισμένος λόγω ηλικίας, αλλά όλα αυτά να τα έχεις κάνει κάποτε και πολύ, ή να σφύζεις από ζωντάνια και υγεία, αλλά να έχεις έτσι κι αλλιώς καταδικάσει τον εαυτό σου στην αιώνια παραμονή;

    Μάλλον το δεύτερο.

    Θα επανέλθω ξημερώματα, έχω γιορτές απόψε. Κι ένας θεός ξέρει, τι θα γίνει και σ'αυτές. Μάλλον τίποτε καινούριο...

    Φιλιά!

    ReplyDelete
  3. Υπέργηρη, ήθελα να γράψω, my apologies.

    Τώρα καληνυχτίζω.

    ReplyDelete
  4. Χαίρετε. Την αγάπη μου.

    ReplyDelete
  5. Βλέπω ότι οι επιθέσεις στα προηγούμενα post επέδρασαν πάνω σας. Δεν εξηγείτε άλλωστε η καβαφική αυτή απελπισία «Η πόλη πάντα θα σε ακολουθεί…».

    Μια συζήτηση με φίλους σε ένα πάρκο θα πρότεινε ο Επίκουρος, και μια και δεν υπάρχουν πλέον πάρκα ας περιοριστούμε σε αυτό το blog.
    Ηλίας

    ReplyDelete
  6. Κύριε Δήμου συγνώμη για το άσχετο αλλά ΟΛΑ τα Ελληνικά μπλογκ σήμερα αναφέρουν για το γεγονός της μήνυσης και της σύλληψης του κατόχου ενός σάιτ που δημοσίευσε μέσω rss ένα κείμενο μπλογκ. Ίσως θα μπορούσατε να γράψετε κι εσείς κάτι.

    Περισσότερα εδώ : http://openitnow.blogspot.com/

    ReplyDelete
  7. "Όπως καθόμουν εδώ και βασανιζόμουν να βρω ένα θέμα για το blog"

    ε βγες και λίγο έξω ρε man...

    ReplyDelete
  8. COSTANTINA said...
    Κύριε Δήμου συγνώμη για το άσχετο αλλά ΟΛΑ τα Ελληνικά μπλογκ σήμερα αναφέρουν για το γεγονός της μήνυσης και της σύλληψης του κατόχου ενός σάιτ που δημοσίευσε μέσω rss ένα κείμενο μπλογκ. Ίσως θα μπορούσατε να γράψετε κι εσείς κάτι.

    Έχετε δίκιο - είναι το γεγονός της ημέρας. Θα γράψω κάτι.

    ReplyDelete
  9. Τα τελευταία 10 χρόνια όλο φεύγω. Όμως, δυστυχώς, φεύγω από το ένα και πάω στο άλλο και είμαι πάντα εδώ. Και όταν συνειδητοποιώ ότι τελικά δεν έφυγα λέω δεν πειράζει, προλαβαίνω ακόμα, νέος είμαι.

    Πόσες αλλαγές και όμως καμία πραγματική φυγή. Όταν έκλεισα τα 30 έκανα απολογισμό. Τα τελευταία 10 χρόνια έχω, στο σύνολο, λιγότερο από ένα μήνα διακοπές, τη μόνη ευκαιρία για ταξίδι. Αλλά πάντα λέω έχω καιρό. Ακόμα και οι πιο μόνιμες φυγές μου -πραγματικές αλλαγές ζωής, είτε από επιλογή είτε από ανάγκη- με οδήγησαν σε πιο σκοτεινό κελί.

    Ίσως η χειρότερη φυλακή να είναι αυτή της ελπίδας γιατί σου δίνει άλλοθι να μένεις πίσω και να δειλιάζεις. Τρέμω τη μέρα που θα ξυπνήσω και δεν θα υπάρχει άλλος χρόνος.

    Αλλά που θα πάει, θα φύγω...

    ReplyDelete
  10. Kαλησπέρα και από μένα.

    Ωραίο θέμα αλλά δύσκολο.Και "άνισο".Ίσως να μπορούσαμε να συνομιλούμε καλύτερα αν ήμαστε όλοι 71 χρόνων.Δεν μιλάμε από την ίδια σκοπιά,οπότε μόνο μπορούμε να φανταστούμε (περίπου) πώς είναι αυτή η έντονη επιθυμία φυγής και η ταυτόχρονη ματαίωσή της.Πάντως το ίδιο αισθάνεται και ο πατέρας μου που έχει την ίδια ηλικία.
    Επιθυμία φυγής με πιάνει και εμένα συχνά αλλά είναι άλλες οι αιτίες που ματαιώνουν συνήθως την αναχώρηση.
    Πάντως θα πρεπε να είναι πιο επιεικής μαζί μας ο Θεός,η φύση ή δεν ξέρω κι εγώ ποιος,και καθώς μεγαλώνουμε να έχουμε μεγαλύτερες ευκολίες και ικανότητες να κάνουμε πράγματα.Έτσι,για αντιστάθμισμα των όσων θα είχαμε περάσει.
    .......................

    (είμαι η παλιά georgia m.αλλά δεν ξέρω γιατί δεν μπόρεσα να ξαναμπώ στο blog χρησιμοποιώντας το παλιό nickname).

    ReplyDelete
  11. Το internet δεν είναι από μόνο του μια διαφυγή? Ένα video game? Μια ταινία?
    Οι προσωπικές μου αποδράσεις γίνονται με τους παραπάνω τρόπους.

    ReplyDelete
  12. Κι ένα δημόσιο ευχαριστώ στον γνωστό πόντικα-blogger Mickey,που μου έκανε καινούριο το χαλασμένο μου notebook!

    ReplyDelete
  13. O aggelos έχει δίκιο, η χειρότερη φυλακή είναι αυτή της ελπίδας.

    Αυτό προσπαθεί να "γιατρέψει" ο βουδισμός.

    zoros και το internet και τα πάντα γίνονται φυλακές μας.

    Μόνη λύση οι εναλλαγές και ενίοτε οι ανατροπές.

    mickey, σ' ευχαριστούμε που μας ξανάφερες την georgia.

    rednet69, μας έλλειψες, welcome back!


    Άντε, να ξαναμαζευόμαστε σιγά, σιγά.
    Θ΄αρχίσω να παίρνω απουσίες...

    ReplyDelete
  14. YΓ. πιτσιρίκο, μας τα 'πρηξες με την πολυλογία σου...

    ReplyDelete
  15. Καλως όρισες και πάλι Georgia M (Rednet 69 - έχουμε και τον Reactor 69 - της ίδιας κλάσης είστε;).

    Elias said...
    "Βλέπω ότι οι επιθέσεις στα προηγούμενα post επέδρασαν πάνω σας"

    Μπα το κυρίως κείμενο έχει γραφτεί πριν πολλά χρόνια...

    aggelos-X-aggelos η εποχή της φυγής κρατησε ελάχιστα χρόνια. Mετά ήρθε η δουλειά, οι υποχρεώσεις. Μετά δεν είχα χρήματα. Ύστερα είχα τα χρήματα δεν είχα χρόνο. Μετά είχα χρόνο δεν είχα δυνάμεις...

    ReplyDelete
  16. nikos Dimou said...
    aggelos-X-aggelos η εποχή της φυγής κρατησε ελάχιστα χρόνια. Mετά ήρθε η δουλειά, οι υποχρεώσεις. Μετά δεν είχα χρήματα. Ύστερα είχα τα χρήματα δεν είχα χρόνο. Μετά είχα χρόνο δεν είχα δυνάμεις...

    Το έχω καταλάβει ότι κάπως έτσι πρέπει να πηγαίνει το πράγμα. Αλλά τουλάχιστόν, εφόσον ακόμα δεν μπορώ να φύγω έτσι όπως θέλω, έχω δικαίωμα να ζω την ουτοπία της ηλικίας μου, ότι "εγώ, θα δείτε, δεν θα είμαι σαν και εσάς. Εγώ θα τα καταφέρω!"

    Το πολύ πολύ να μη γίνει... Αλλά θα έχω προσπαθήσει!

    ReplyDelete
  17. Πόσες φορές και εγώ οραματίζομαι φυγή.
    Πόσες, ακόμα περισσότερες, να φύγουν αυτά που με τρώνε με μιας.
    Εχουμε μάθει πως φυγή είναι να πας σε άλλα μέρη.
    Μα φυγή από τον ίδιο τον εαυτό δεν υπάρχει. Η μήπως...
    Γιατί η φυγή να είναι θέμα τοποθεσίας;
    Ωπα λέω, να μία προκατάληψη. Η φυγή είναι αλλού! Μέσα μου.
    Για να το πετύχω, γίνομαι διαρήκτης του εαυτού μου, μή και βρει ανοικτή την πόρτα και δραπετεύσει. Η κάτι νέο να βρει φως και να μπει. Φυγή προς και από μέσα μας.
    Ετσι, όταν θέλω να φύγω, ακούω μουσική.
    Κάθε είδος και 'χώρα'.
    Κάθε καλλιτέχνης και 'χωριό'.
    Η σύγκριση με τη γη μικρή.
    Μοιάζει αθέμιτη. Ταξίδι από μέσα, προς τα μέσα!
    Αλλη φυγή: Να γνωρίζω ανθρώπους. Να βλέπω εκείνοι από τι θέλουν να ξε-φύγουν.
    Διάβασμα. Αχ, πόσα απέραντα ταξίδια..
    Blog ΝΔ: Πιάσαμε ...διάστημα!
    Τόσοι άνθρωποι, τόσοι κόσμοι για εξερεύνηση...

    Και όλο φεύγω... Τόσο, που πολύ συχνά, δεν θέλω να πάω πουθενά...

    ReplyDelete
  18. Aν δε χώρας μέσα σε μι' άθλια πατρίδα
    Aν δε σου φτάνει μια ελπίδα τυφλή
    Aν δε χώρας μέσα σε μια ονειροπαγίδα
    Aν δε χώρας σε μι' αγκαλιά φυλακή

    Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
    παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς
    Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
    δεν χώρας πουθενά δεν χώρας πουθενά

    Aν δε χώρας μέσα σ' εν' άνοστο αστείο
    Aν δε σου φτάνει μια σκληρή προσευχή
    Aν δε χώρας μέσα σ' ένα ψυχοπορνείο
    Aν δε χώρας σ' ένα σπασμένο κορμί

    Τότε τι κρίμα...

    ReplyDelete
  19. Εκτός από την ανάγκη τής φυγής και του ταξιδιού, εκτός από την ανάγκη τής αυθόρμητης απόδρασης με προορισμό ίσως τον κόσμο τής ελπίδας και της υποσχόμενης ευτυχίας, υπάρχει άλλη μια κατηγορία (απευχομένων όμως) ταξιδιών.

    Είναι τα ταξίδια τής πικρής ανάγκης, ή μάλλον, τα ταξίδια τής προγραμματισμένης και αναγκαστικής, απέλπιδος φυγής.

    Εδώ οι αποσκευές ετοιμάζονται σχολαστικά βάσει καταλόγου, στον οποίον συμπεριλαμβάνεται και νοσοκομειακός εξοπλισμός...

    Κι όμως, από ένα τέτοιο ταξίδι απελπισίας, κατά την μάταιη γη της επαγγελίας, γεννήθηκε η ελπίδα!

    Φαίνεται πώς κάποτε ο δρόμος για την ευτυχία, περνάει μέσα από την φρίκη, αρκεί να μη διαρκεί πολυ...


    Με αγάπη

    Παράγραφος

    ReplyDelete
  20. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  21. @pensierix,

    Ωραίος ο Αγγελάκας!

    ReplyDelete
  22. Νομίζω οι παρακάτω στίχοι (του ομάρ καγιάμ αν δεν με απατά η μνήμη μου) εκφράζουν άριστα τη λαχτάρα της φυγής:

    Αν η ψυχή σου πόθησε
    να πάει μακρυά να φύγει,
    παράτα όσους αγάπησες
    κάθε δεσμό που πνίγει,
    μή σκέπτεσαι τα εμπόδια
    που ορθώνονται μπροστά σου
    σπρώχνε τα με τα πόδια σου
    κι ο δρόμος σου θα ανοίγει.


    Με συγκινούσε όταν νεαρός διάβαζα κάτι τέτοια.Σήμερα (κάπως μεγαλύτερος) νοιώθω ότι η φυγή για τη φυγή είναι ακόμη ένας μύθος.Ας κοιτάξει ο καθένας να περνάει καλά εκεί που βρίσκεται και να βελτιώσει την καθημερινότητά του.Και εάν αποφασίσει να φύγει ας το κάνει συνειδητά και για πολύ συγκεκριμένους λόγους.

    Οσο για το ταξίδι υπέροχο μεν αλλά και αυτό κομματάκι υπερτιμημένο κατά τη γνώμη μου.Λέει ο κώστας χαντζής σε ένα τραγουδάκι:

    Ταξίδεψα,ταξίδεψα
    κουράστηκα,κουράστηκα
    μη με ζηλεύεις φίλε!

    Στά χιόνια πάγωσα
    στους ήλιους κάηκα
    μη με ζηλεύεις φίλε!

    Ποτέ μη πείς δεν έζησες
    αφού μακρυά δεν πήγες
    μεσ'την αυλή σου αν θα ζείς
    όλο τον κόσμο είδες.

    ReplyDelete
  23. Αυτό το αίσθημα φυγής το έχω κάθε φορά που βλέπω ένα αεροπλάνο να πετάει, να παίρνει ύψος, να χάνεται στον ορίζοντα και εγώ να κάθομαι στατικός να το κοιτάω!

    Ελα όμως που την έχω κοπανήσει τώρα και αισθάνομαι ενοχές ακριβώς για αυτή την φυγή μου!

    ReplyDelete
  24. @ andy

    Ωραίος, αλλά επειδή γίναμε μια ωραία ατμόσφαιρα, μήπως είναι καλύτερο το " Σιγά μην κλάψω ";

    ReplyDelete
  25. Δεν καταλαβα εξακτλυ τι συνεβη & με ποιο νομο συνεληφθη ο Τσιπρο. Ισως χρειαζεται να επανελθει το μοντερεσι,προς αποφυγη μπερδεματων.

    ReplyDelete
  26. Bladerunner
    Δεν εισαι δειλη. Απλά δεν το θέλησες ακόμα πολυ. Οταν το θελήσεις πραγματικά θα το κάνεις.
    Χωρίς να σκεφτεις την πιθανή αποτυχία. Ξέρεις άλλωστε το γνωστό saying. "Better to have tried and failed rather than never to have tried at all."

    Παράγραφε, σοφή μου φίλη
    Ξέρω τι εννοείς... τέτοια wake-up calls άλλαξαν πολλούς από μας.

    ReplyDelete
  27. "Τώρα, λες, ΤΩΡΑ θα τα παρατήσω όλα και θα φύγω. Για μια στιγμή είσαι γεμάτος και ευτυχής."

    Κακά τα ψέματα, για τις στιγμές έχουμε γεννηθεί να ζούμε...

    Μιλάει ο mrΦυγή.

    Ορισμένες στιγμές μου 'ρχεται να πουλήσω την αγγλίδα, να πάρω ένα "τουρίστα", να τον φορτώσω και να γίνω μπουχός, arrivederci. Μετά σκέφτομαι τα λεφτά, το διαβατήριο, τους Υπόλοιπους(πως λέμε οι Αλλοι στο θρίλερ) και γενικά προφασίζομαι ένα κάρο δικαιολογίες για να "κλωσσήσω".
    Την επόμενη στιγμή "λιώνω" κάπου στην Αθήνα, ξεθυμαίνω κι επιστρέφω... μέχρι την επόμενη στιγμή.

    Γιατί δεν πάτε ένα ταξιδάκι κύριε Δήμου; Δείτε το σαν υποχρέωση, γρήγορα θα γίνει ευχάριστο.

    ReplyDelete
  28. reactor 69 said...
    "Γιατί δεν πάτε ένα ταξιδάκι κύριε Δήμου; Δείτε το σαν υποχρέωση, γρήγορα θα γίνει ευχάριστο".

    Γιατί η "φυγή" δεν είναι ταξιδάκι. Είναι η ελεύθερη περιπλάνηση, η αλλαγή πορείας κάθε λίγο, το απροσδόκητο, η περιπέτεια. Το έκανα αυτό και αργότερα - περνούσα με το αυτοκίνητο στην Ancona και επί 3 εβδομάδες (όσο ήταν κλειστή η εταιρία) περιπλανιόμουν ανα την Ευρώπη - χωρίς πρόγραμμα.

    ReplyDelete
  29. " Χωράς " στους αγγελάκιους στίχους και όχι " χώρας ". Αν και τώρα που το σκέφτομαι ίσως οι "χώρες" να ταιριάζουν περισσοτερο με το θέμα του ποστ...

    ReplyDelete
  30. γεια σας, τα γραμματα του ποστ ειναι μικρά αλλα με μια ρυθμιση στον φυλλομετρητη "βλεπονται" (καψόνι!)

    Λένε οτι η ηθοποιος Σαπφώ Νοταρά επι χρονια ζουσε αναμεσα σε κουτες για μια επικειμενη μετακομιση, που ολο αναβαλλοταν. Τελικα πεθανε σε εκεινο το γεματο κουτες διαμερισμα.

    δινει χαρά η προετοιμασια για ενα ταξιδι, ακομα και αν δεν γινει (γιατι παντοτε υπαρχει η ελπιδα ΝΑ γινει αργοτερα...)

    στην προετοιμασια κανουμε τα ονειρα και ετοιμαζουμε στο μυαλο μας καποιες εικονες για το τι νομιζουμε οτι θα δουμε εκει που θα παμε

    δεν μου αρεσει να ταξιδευω αλλα οπως καταλαβατε, μου αρεσει να ετοιμαζω βαλιτσα!!

    ReplyDelete
  31. nikos dimou said:
    "Καλως όρισες και πάλι Georgia M (Rednet 69 - έχουμε και τον Reactor 69 - της ίδιας κλάσης είστε;)."

    Μια που τέθηκε η ερώτηση να απαντήσω:μπορεί ο reactor να έχει άλλο λόγο που χρησιμοποιεί το 69 - εγώ πάντως είμαι της χρονιάς του 69,ναι.
    Ευχαριστώ και τους 2 για το καλωσόρισμα,άμεσο του ΝΔ,έμμεσο του Andy.

    ReplyDelete
  32. @κ.Δήμου,

    Τρώγωντας έρχεται η όρεξη...


    Σκέφτομαι να κυνηγήσω το Ιnterail πριν καταλήξω τουρίστας. Με 385ευρώ, ελεύθερη χρήση όλου του σιδηροδρομικού δικτύου της Ευρώπης για ένα μήνα, +Μαρόκο & Τουρκία. Τρελό πήγαιν' έλα!

    Δεύτερη θέση και κάτω εννοείται. Σιγά μην περιελάμβανε και το Orient Express!

    Με πονάει από τώρα η μέση μου! Αμ το "φακέλωμα" του καινούργιου διαβατηρίου...

    Πάω να κλείσω εισιτήριο στην Morfeas Travel Agency. Σταθερή αξία!

    Καληνύχτα!

    Υ.Γ@Αnula: Bullseye!

    ReplyDelete
  33. Πολύ ωραίο κείμενο!

    Εγώ πιστεύω συχνά πως η φυγή είναι η καλύτερη- ή η μόνη λύση.

    ReplyDelete
  34. Γεια σου συναρίθμητε(εκ του συνωνόματε) φίλε μου Rednet!

    ReplyDelete
  35. reactor69 said:
    Γεια σου συναρίθμητε(εκ του συνωνόματε) φίλε μου Rednet!

    Φίλε reactor69,δεν είμαι αγόρι.

    Σχετικά με το ταξίδι που αναφέρεις,με το τραίνο,δεν με ενθουσίασε τόσο στην πράξη.

    ReplyDelete
  36. Φυγή σημαίνει να προχωράς σε ανατροπές. "Αν θες να μάθεις την αλήθεια, έβγα έξω από τη συνήθεια".
    Ζούσα πριν 6 χρόνια στη Θεσσαλονίκη, αλλά η ζωή μου δεν με ικανοποιούσε: οι προσωπικές μου σχέσεις χάλια, η δουλειά μου δε με γέμιζε (μόνιμος στο δημόσιο). Τα ίδια και τα ίδια κάθε μέρα, κάθε βδομάδα, κάθε μήνα, χωρίς να υπάρχει προοπτική να αλλάξουν. Ενιωθα παγιδευμένος.
    Ωσπου μια μέρα παράτησα όλους και όλα και κατέβηκα στην Αθήνα. Δύσκολη η αρχή, όπως κάθε αρχή, ξένος τόπος, ξένοι άνθρωποι, καμμιά σιγουριά, όλα μετέωρα. Αλλά είχα την αίσθηση της δημιουργίας και ήθελα να αποδείξω στον εαυτό μου κύρια, αλλά και στους άλλους, την ορθότητα της επιλογής μου. Το πείσμα δεν βοηθάει πάντα, αλλά εμένα στη συγκεκριμμένη κατάσταση με βοήθησε. Σιγά-σιγά βρήκα τους ρυθμούς μου, έστησα τη ζωή μου από την αρχή και σήμερα μπορώ να λέω οτι η φυγή μου με δικαίωσε. Στη νεογέννητη κόρη μου βλέπω τη δικαίωση της επιλογής μου.
    Η γνώμη μου είναι οτι μόνο όταν ριψοκινδυνεύσεις μπορείς να απολαύσεις την ηδονή της φυγής. Φυγή στα σίγουρα δεν είναι φυγή. Εϊναι διακοπές, είναι ξεκούραση, είναι σπάσιμο της μονοτονίας, αλλά όχι ΦΥΓΗ.

    ReplyDelete
  37. Θυμάμαι ένα ποστερ που είχα δει σε δρόμο του Λονδίνου. Διαφήμιση της NIKE παρακαλώ.
    Εδειχνε έναν βετεράνο του Βιετνάμ, με κομένα χέρια και πόδια. Και από κάτω έγραφε:

    Peter is not an ordinary man.
    He’s done the Marathon.

    Just do it.

    Εγώ τι να προσθέσω; Οποιος έχει θέληση, just does it.

    ReplyDelete
  38. Πριν 2 χρόνια εκτέλεσα την προσωπική μου απόδραση. Άφησα μια διαβλεπόμενη "εύκολα επιτυχημένη" καριέρα (το κουπί το είχα τραβήξει ήδη, και σύντομα θα άρχιζα να δρέπω τους καρπούς) και μια σχέση που με κάλυπτε στους περισσότερους τομείς (και πάντως πληρέστερη από όσες είχα μέχρι τότε), και μετανάστευσα σε μια ξένη χώρα. Εικοσι-οκτώ χρονών. Στην ουσία ξεκινώντας από την αρχή, επαγγελματικά και κοινωνικά.

    Το αίσθημα της φυγής υπέβοσκε μέσα μου από τα φοιτητικά μου χρόνια, και πάντα περίμενα ότι όταν οι συνθήκες θα ήταν οι κατάλληλες, όταν κάτι "συνταρακτικό" θα συνέβαινε, θα έκανα το μεγάλο βήμα. Τίποτα από αυτά δεν είχε συμβεί όταν πήρα την απόφαση να φύγω. Συνέβη ένα Σάββατο πρωί. Είπα μέσα μου, "αυτή η πόλη δεν είναι πια η πόλη σου". Την ίδια μέρα έκανα γνωστή την απόφασή μου στους δικούς μου. Δεν περίμενα καν να μάθω αν θα με δεχόταν οπουδήποτε στις ΗΠΑ. Μετά από 6μηνη προετοιμασία (εξετάσεις κλπ), χτύπησα την πόρτα μιας ξένης χώρας, και μου άνοιξε. Δεν κοίταξα πίσω από τότε.

    Πού βρήκα εγώ αυτήν τη δύναμη; Πάντα πίστευα ότι ήμουν δειλός στην προσωπική μου ζωή. Τί με έσπρωξε να αφήσω την οικογένειά μου, τους φίλους μου και την κοπέλα μου και να φύγω σε μια πόλη που δεν ήξερα κανέναν; Αυτό που έκανα άλλες φορές με φοβίζει, και άλλες με συναρπάζει. Μέχρι ποια ηλικία μπορεί (ή δικαιούται) ο άνθρωπος να αποδρά; Τι πετυχαίνει τελικά με την απόδρασή του; Μήπως τίποτα παραπάνω από την ίδια την πράξη της απόδρασης;

    ReplyDelete
  39. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  40. Επειδή η παράδοση σε αυτό το blog είναι να επικρατεί η ισοσθένια θα αντιπαραβάλλω τους στίχους του Πασχαλίδη σε αυτούς του πολυαγαπημένου μου Αγγελάκα.

    Μου λες κουράστηκες δε θες να περιμένεις
    είκοσι χρόνια το ίδιο φόρεμα να υφαίνεις
    και εγώ που γύρισα τον κόσμο δίχως χάρτη
    άκου τι έμαθα δεμένος στο κατάρτι

    Όλους τους ξέμπαρκους τους τρώει το σαράκι
    μα όσοι ταξίδεψαν ζηλεύουν την Ιθάκη

    Σε σένα πάντα θα γυρνώ κι αν δε σου φτάνει
    καράβι γίνε να γενώ εγώ λιμάνι
    να δούμε μάτια μου στο τέλος ποιος θα αντέξει
    και ποιος καλύτερα το ρόλο του θα παίξει

    Κι όλους τους ξέμπαρκους τους τρώει το σαράκι
    μα όσοι ταξίδεψαν ζηλεύουν την Ιθάκη

    Κι όσα δεν έγιναν μην τρέχεις να προλάβεις
    αφού δεν μπόρεσες ποτέ να καταλάβεις
    πως ήσουνα απ' την αρχή μέχρι το τέλος
    εσύ ασπίδα μου το τόξο και το βέλος

    Όλους τους ξέμπαρκους τους τρώει το σαράκι
    μα όσοι ταξίδεψαν ζηλεύουν την Ιθάκη

    Και λες κουράστηκες δε θες να περιμένεις
    είκοσι χρόνια το ίδιο φόρεμα...

    να υφαίνεις...

    ReplyDelete
  41. Α, χρωστάω και ένα ευχαριστώ στον Andy για την κατανόηση

    ReplyDelete
  42. Ελευθερία, θαρρώ είναι το να διαθέτεις επιλογές και μάλιστα εφικτές και πραγματικές, όχι ιδεατές.

    Π.χ. όταν έμενα σε πόλη στη Δ. Ευρώπη, είχα τη δυνατότητα μέσα σε λίγες ώρες, με αυτοκίνητο, τραίνο, κτλ, να είμαι στο Λονδίνο, το Παρίσι, κ.α. μέρη, είτε για δισκέδαση είτε για δουλειά.

    Την εξασκούσα αυτή την ελευθερία, αλλά και να μην την εξασκεί κανείς, το να την διαθέτει, αυτό συνιστά, θαρρώ, ελευθερία.

    Αυτή η διαθεσιμότητα επιλογών μου λείπει τα χρόνια που έχω γυρίσει. Και την θέλω πίσω.

    Πολλοί θα θέλαμε πιστεύω η Ελλάδα να βρίσκεται σε μία πιό "κεντρική" γεωγραφική θέση, π.χ. στης Ιταλίας ή της Γαλλίας. Όμως είμαστε στο ΝΑ άκρο της Βαλκανικής χερσονήσου, 24 ώρες από Πάτρα σε Ανκόνα, και οι πρώτες 1.5 ώρες πτήσης από Αθήνα δυτικά είναι για να φθάσουμε στο κέντρο της Ιταλίας.

    Από τις μεριές θάλασσα και στο Βορρά τα ταλαιπωρωμένα Βαλκάνια. Πότε ένα οδικό ή σιδηροδρομικό ταξίδι από Αθήνα ή Θεσσαλονίκη στη Βιέννη θα θεωρείται "απλό"?

    Και η Αθήνα, "σκάει", κλεισμένη ανάμεσα σε βουνά (λεκανοπέδιο) και με θάλασσα προς Νότο.

    Η γεωγραφία παίζει σημαντικό ρόλο τελικά, είτε το θέλουμε είτε όχι, στην "ελευθερία".

    ReplyDelete
  43. Ηδη καταλαβαινουμε Ιθακη τι σημαινει. Το αναξιοπρεπες για μενα ειναι η φυγη λογω απωθημενων & στερησης,οπως & η επιστροφη για εκδικηση ή πουλημα μουρης,οπως συμβαινει με τον υποκοσμο της " ομογενειας ". Το κινητρο για φυγη ή επιστροφη πρεπει να ειναι αμολυντο απο κακοηθεια.

    ReplyDelete
  44. demosthenes said:

    Η γεωγραφία παίζει σημαντικό ρόλο τελικά, είτε το θέλουμε είτε όχι, στην "ελευθερία".

    Παρ Οκτ 27, 02:46:29 πμ

    ..................................

    Συμφωνώ πως η εγγύτητα κάνει το ταξίδι και την πρόσβαση πιο εύκολα - αλλά όταν είσαι νέος,έχεις χρήματα και διάθεση,παραβλέπεις τις όποιες γεωφραφικές αποστάσεις.

    ReplyDelete
  45. Demosthenes said
    "Την εξασκούσα αυτή την ελευθερία, αλλά και να μην την εξασκεί κανείς, το να την διαθέτει, αυτό συνιστά, θαρρώ, ελευθερία."

    Υποθέτω εννοείς την πειθαρχία. Δεν ξέρω αν είναι ελευθερία αλλά σίγουρα είναι δύναμη, κότσια. Ο αγαπημένος μου συγγραφέας, ο Mark Twain, είχε πει:
    "Courage is resistance to fear, mastery of fear - not absence of fear."

    Πάντοτε μιλούσε αλληγορικά. Και μετά είχε προσθέσεϊ: "Τhunder is good, thunder is impressive; but it is lightning that does all the work.”
    Εχω την εντύπωση οτι με το lightning εννοούσε την πειθαρχία. Δεν είμαι και σίγουρη.

    Δημοσθένη αν δεν σε κατάλαβα καλά, σορρυ.

    ReplyDelete
  46. rednet69 said...
    όταν είσαι νέος,έχεις χρήματα και διάθεση,παραβλέπεις τις όποιες γεωφραφικές αποστάσεις.

    Οποίος συνδυασμός...
    Υπάρχει;

    ReplyDelete
  47. @aggelos-x-aggelos:

    Πάντως σε μένα,ποτέ δε συνυπήρξαν έως τώρα και τα τρία αυτά μαζί - ίσως σπάνια.
    Οπότε...
    :)

    ReplyDelete
  48. Νομίζω πως αν η γεωγραφία ήταν διαφορετική, θα υπήρχε λιγότερη τάση "φυγής" διότι θα υπήρχε περισσότερη άισθηση διαθεσιμότητας της δυνατότητας πρόσβασης σε άλλα μέρη, έστω και για καφέ (αντί για την "Πλατεία")!

    "Πάμε Λονδίνο (για καφέ ή για ημερήσια εκδρομή)" (ή Παρίσι, ή Ρώμη, ή Κάννες, κτλ, ακούγεται υπό τις παρούσες γεωγραφικές καταστάσεις (και είναι) ολίγον "ουτοπικό", ειδικά σε όσους αρέσει η οδήγηση (να οδηγούν οι ίδιοι) και όχι τα εξαρτημένα από το πιλοτάρισμα άλλων μέσα μεταφοράς!

    Γενικότερα, αν δεν σου αρέσει να οδηγείς αλλά σου αρέσει ή δεν σε πειράζει να σε οδηγούν άλλοι εκεί που αυτοί θέλουν, η Ελλάδα μιά χαρά είναι ως έχει. Αν όχι ....

    ReplyDelete
  49. Εγώ δεν ξέρω κανέναν που να συνυπήρξαν αυτά μέχρι τώρα.

    Οπότε...

    ...μας μένουν τα διαδικτυακά χαμόγελα

    ReplyDelete
  50. Freedom is NOT (and should not be) just another word for nothing else to lose.

    ReplyDelete
  51. Δημοσθένη
    Εχει χρησιμοποιειθεί σαν στιχος από τον Κρις Κριστόφερσον στο ME & BOBBY MCGEE και που το τραγούδησε η Janis Joplin.
    Τραγουδάρα! Μη μου πεις...

    ReplyDelete
  52. harrygreco said...
    Ηδη καταλαβαινουμε Ιθακη τι σημαινει. Το αναξιοπρεπες για μενα ειναι η φυγη λογω απωθημενων & στερησης.....Το κινητρο για φυγη ή επιστροφη πρεπει να ειναι αμολυντο απο κακοηθεια.


    Ποιητική ακρίβεια.

    Παλιά ταξίδευα πολύ.

    Λένε ότι η φυγή δεν σε βγάζει πουθενά επειδή όπου και να πας, νάσαι!

    Αλλά θυμάμαι στιγμές δύσκολες, εποχές γκρίζες που ένα ταξίδι με έσωνε.

    Παράξενο, όσο περισσότερο ταλαιπωριόμουν στο ταξίδι, όσο μεγαλύτερη η πτήση, όσο πιο επώδυνη η ανίατη ανία της υπέρβασης του Ατλαντικού, τόσο περισσότερο αναστημένος γυρνούσα σπίτι.

    Θυμάμαι ένα στίχο κινέζου ποιητή που εμφανιζόταν σε πτήσεις της Delta

    "Το ταξίδι θα τελειώσει και θα καταλάβεις τι σούχει δώσει μονάχα όταν αναπάψεις το κεφάλι σου στο αγαπημένο σου μαξιλάρι"

    ReplyDelete
  53. Τραγουδάρα ναι, αλλά διαφωνώ με το νόημα της (είδες και πως κατέληξε η Τζάνις).

    To me: Freedom is another word for having many real options available to people. Αυτό προϋποθέτει πλουραλιστικό "περιβάλλον" για τη λήψη ατομικών αποφάσεων, σταυροδρόμια με πολλές εναλλακτικές οδούς, και όχι μονοδρόμους και φτιαχτά αδιέξοδα και φράκτες και "διόδια" (βλ. π.χ. "γληγορόσημα", χωρίς εναλλακτικούς δρόμους). Κυριολεκτικά και ... μεταφορικά.

    ReplyDelete
  54. Από τα τραγούδια του ταξιδιού που ξεχωρίζω είναι το "City of New Orleans" από τον Arlo Guthrie.

    "Good morning America how are you?
    Don't you know me I'm your native son,
    I'm the train they call The City of New Orleans,
    I'll be gone five hundred miles when the day is done."


    Το όνειρο μου, ένα μεγάλο ταξίδι στην USA. Με αμάξι και καλή παρέα. Από βορρά προς νότο και από ανατολή προς δύση. Να σταματώ σε μικρές πόλεις και να μιλάω με άγνωστους φιλικούς ανθρώπους...Να ξημερώνει η ανατολή στο πρόσωπο μου και να καίει η δύση την πλάτη μου...

    Η ζωή είναι σύντομη και μερικές φορές ένα ειρωνικό έως σαδιστικό παιχνίδι εναντίον μας...

    Ταξιδεύοντας δεν ενοχλούμε κανέναν. Αντίθετα χαροποιούμε τους φίλους μας με τις ιστορίες μας όταν γυρνάμε. Όταν και όπου γυρνάμε.

    Απολαύστε Arlo Guthrie live

    ReplyDelete
  55. LIOLIOS
    Καταπληκτικό το λινκ και το τραγούδι από τα αγαπημένα μου (αν και το έχω με τον Willie Nelson).
    Αλλά για να κρατήσουμε το mood το ποστ ας αναφέρουμε και μια άλλη τραγουδάρα, το EVERYBODY HURTS με τους REM

    Μεγάλη η ιστορία εδώ αλλά αυτό το τραγούδι με οδήγησε σε αυτό το μπλογκ.
    Και έτσι που με μελαγχολήσατε απόψε, πάω να βάλω REM.
    Καληνύχτα!

    ReplyDelete
  56. Συγκλονιστικό τραγούδι και video

    Απόλαυσε το εδώ

    Αλλά δες και την παρωδία με τον Ron Burgandy τώρα που ξημερώνει στην Ελλάδα και πρέπει να ξαναγυρίσουμε στους ζωντανούς

    ReplyDelete
  57. Αγαπητή Πανάσχημη (πως θάθελα νάξερα τόνομα σου!)

    τι είναι άραγε τα ταξίδια, αυτή η βαθιά ανάγκη μας για φυγή, when we had enough? Sometimes everything is wrong...

    Είναι η ανάγκη μας να πάμε κάπου όπου όλα θα είναι πλέον κατανοητά και φωτεινά, αγκαλιασμένοι θα κυττιώμαστε στα μάτια και το μόνο που θα μας προκαλεί ο ανοιχτός ορίζοντας θάναι η ευτυχία της επιστροφής στην πατριδα...

    Αναλωνόμαστε σε μια ζωή χωρίς νόημα, χωρίς σκοπό και κατεύθυνση και μαζεύουμε, μαλώνουμε, φωνάζουμε, αποθησαυρίζουμε...Για να έρθει κάποτε το τέλος, ένα τέλος απελυεθερωτικό γι αυτό ίσως και τόσο φοβερό, εκθαμβωτικό στο φως του και στην απλότητά του...

    Everybody hurts...Everybody...Hold on...

    Ίσως το μόνο που έχουμε είναι ο ένας τον άλλο. Και αυτό που προσπαθούμε πεισμωμένοι να χάσουμε είναι ο ένας τον άλλο.

    Αφιερωμένο εξαιρετικά στον Mickey, στην Aphrodire και φυσικά στον Νίκο.

    ReplyDelete
  58. Τι έγινε εδώ; Ο "αιώνια νέος" μας γέρασε ξαφνικά; Δε μπορεί να "φύγει" πια και άρχισε να φοβάται μήπως περάσει "το τρένο της μεγάλης (και οριστικής) φυγής"; Μάλλον καμιά νεκροφόρα θα τον ...προσπέρασε πάλι :)))

    (Και σου το 'πε ο Reactor69: Καλό το Forester, αλλά εσύ είσαι για WRX και πάνω - you ain't too old for this shit :))))

    Ίσως πρέπει κάποτε να τα ανεβάσω τα ρημάδια τα posts με τις φωτό από την τρελή, χωρίς πρόγραμμα "περιπλάνηση" στις ΗΠΑ (να χαρεί κι ο Αντώνης). Πήγα στο Colorado για "άλλους" λόγους, δε μου "έκατσε" η κατάσταση όπως περίμενα και για να μην επιστρέψω άπραγος, νοίκιασα ένα αμάξι στο Denver και γύρισα έξι πολιτείες, κάνοντας 12.000 χιλιόμετρα σε τρεις βδομάδες, ανάμεσα στα θαύματα των Νοτιοδυτικών ΗΠΑ (Colorado, Utah, Nevada, California, Arizona, New Mexico).

    Μια μέρα μάλιστα, άλλαζα συνεχώς πορεία μέχρι να καταλήξω κάπου, κάνοντας περίπου 2.000 χλμ (ο Λευτέρης καταλαβαίνει). Χωρίς παρέα, χωρίς συγκεκριμένο σκοπό, χωρίς καν ένα χάρτη της προκοπής...

    Και πολύ συχνά (μερικές "μοναχικές" περιόδους σχεδόν κάθε βράδυ), παίρνω το αμάξι και ξεχύνομαι τα βράδια στους έρημους δρόμους για μια τρελή "μουσικοδήγηση". Από ένα "σκούπισμα" των στροφών της Κακιάς Σκάλας (από την παλιά βεβαίως - προχθές έσπασα και το "ρεκόρ" μου) και μια "βολτίτσα" στο Σοφικό Κορινθίας ή την Επίδαυρο, μέχρι και την Πάτρα ή τη ...Λάρισα.

    Ταξίδι, "φυγή", απόλαυση, δε με νοιάζει πως το λένε. Μετά από τόσα χρόνια, ακόμα με "γεμίζει". Και δεν είμαι καθόλου μοναχικός τύπος. Αλλά κάποια πράγματα τα απολαμβάνεις καλύτερα ΜΟΝΟΣ ;)

    ReplyDelete
  59. Και επί του "προκειμένου":

    Αν δε θέλεις να νιώθεις έτσι (μια και δε σε "παίρνει" για ...νεανικές τρελίτσες), φρόντισε να κάνεις φίλους και θα "φεύγεις" μια χαρά! ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ φίλους όμως, που θα τους δέχεσαι ΟΠΩΣ είναι και θα σε δέχονται ΟΠΩΣ είσαι (τσάκο μια ιδέα για μελλοντικό post).

    Και, κυρίως, φρόντισε να μη "διώχνεις" (με τον τρόπο σου) εκείνους που σε ΑΓΑΠΟΥΝ πραγματικά κι ας στη "λένε" και μερικές φορές για τα "στραβά" σου (δε γράφω μόνο επί προσωπικού). Μπορεί και να 'χουν δίκιο ξέρεις - αλλά κι αν δεν είναι έτσι, από την αγάπη τους το κάνουν!

    Δε γίνεται να έχεις πάντα δίκιο - και κανείς δε θα σε "υποτιμήσει" αν καμιά φορά "δεχθείς" και μια αντίθετη άποψη ή πεις τη ..."μαγική" λέξη. Άλλωστε:

    Boss is not always right, but he is always the Boss!


    Μη μου γίνεσαι τώρα και ...γεροπαράξενος :))))))

    (Ελπίζω ΑΥΤΗ τη φορά να προσέξεις τα χαμογελάκια-emoticons και να μην ψάχνεις ...παρεξηγήσεις για "τίλιο" και "ου γαρ έρχεται μόνον". Άλλωστε, ον αγαπά ο Mickey, παιδεύει - και "πειράζει" ασυστόλως! ;))


    Υ.Γ. Να ρίξω τώρα και τα σχόλια (συνολικά γύρω στις 3.000 λέξεις) που έχω γράψει από χθες για το προηγούμενο post (Reactor69 Rules!) με τα "γαϊδούρια", αλλά συγκρατήθηκα λόγω "αποχής"; Ή μήπως σε "λύπησα βαθύτατα" πάλι και καλό είναι να συνεχίσουμε "από μακριά κι αγαπημένοι";

    ReplyDelete
  60. Καλημέρα σ' ολους. Πόντικα καλώς ήρθες μετα΄την αποχή.

    ReplyDelete
  61. Όλες οι χώρες μοιάζουν ίδιες. Όπως κάθε εμπειρία που την προσπερνάμε όταν την αποκτήσουμε. Ποια η διαφορά. Δεν γεμίζει η ψυχή με αποδράσεις και θεάσεις web-cam ανά την Ελλάδα, και η ψυχική κούραση φεύγει δύσκολα από εμάς που είμαστε ακρίτες στα μετεώρυζα του ελληνισμού και της ορθοδοξίας.

    ReplyDelete
  62. Καλημέρα γατούλη!

    Διακρίνω κάποιο τόνο απαισιοδοξίας στο κείμενό σου ή είναι ιδέα μου;

    Σήμερα μου θύμισες ένα παλιότερο κείμενό σου: "Ο άνθρωπος που ετοίμαζε το αυτοκίνητό του"

    Νομίζω όμως ότι δε σου πάει αυτός ο ρόλος. Ποτέ δε σου πήγαινε.

    Πιο πολύ σου πάει ο ρόλος του καπετάνιου της γαλέρας με το όνομα "doncat" (η οποία έχει μαζέψει, σαν την κιβωτό του Νώε, δείγματα όλων των ειδών) και ταξιδεύει σε όλες τις θάλασσες του κόσμου!

    ReplyDelete
  63. Kαλημέρα!

    Mickey πάντα αναρωτιέσαι αν και εφόσον. Σου έγραψα ότι είσαι πάντα καλόδεχτος εδώ - όπως και όλοι οι φίλοι (και η μηνύουσα Αφροδίτη).

    Ρίξε λοιπόν όσα σχόλια θέλεις! Θα τα διαβάσουμε με ενδιαφέρον.

    ReplyDelete
  64. Nikos Dimou said: Και καταλαβαίνω πως όλο αυτό το mal du départ είναι μία αυταπάτη. Η πόλις θα με ακολουθεί. Δεν θα άλλαζε τίποτα.
    ------

    Το σημερινό σας post πολύ με άγγιξε. Και θα 'θελα να επανέλθω. Γιατί έχει τόσες πλευρές και τόσες προεκτάσεις, που χρόνια θα μπορούσαμε να το συζητάμε, και πάντα με το ίδιο ενδιαφέρον.

    Τώρα όμως θα κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου. Με αφορμή την παραπάνω σας φράση. Και, ξέροντας ότι πηγαίνω αντίθετα στο ρεύμα, θα παραθέσω λίγες σκέψεις του Bernardo Soares (από τους πιο αγαπημένους ετερώνυμους του Fernardo Pessoa):

    "Η ιδέα του ταξιδιού μου φέρνει ναυτία. Έχω δει όλα όσα ποτέ μου δεν είχα δει. Έχω δει όλα όσα δεν είδα ακόμα. ... Τι είναι ταξιδεύω και σε τι χρησιμεύει; Οποιοδήποτε ηλιοβασίλεμα είναι ηλιοβασίλεμα. Δεν συντρέχει λόγος να πας στην Κωνσταντινούπολη για να το δεις. Η αίσθηση της απελευθέρωσης που γεννούν τα ταξίδια; Μπορώ να τη νιώσω πηγαίνοντας από τη Λισαβόνα στη Μπενφίκα, και μάλιστα εντονότερα απ' ότι πηγαίνοντας από τη Λισαβόνα στην Κίνα, γιατί, αν η ελευθερία δεν υπάρχει μέσα μου, δεν υπάρχει για μένα σε κανένα μέρος. ... Κανένα από τα επτά μέρη του κόσμου δεν είναι αυτό που με ενδιαφέρει και μπορώ πραγματικά να δω. Αυτό που διατρέχω είναι το όγδοο μέρος και είναι δικό μου.
    Όποιος διέπλευσε όλες τις θάλασσες διέπλευσε τελικά τη μονοτονία του ίδιου του του εαυτού. Έχω διαπλεύσει περισσότερες θάλασσες απ' όλους. Έχω δει περισσότερα βουνά απ' όσα υπάρχουν στη γη. Έχω επισκεφτεί περισσότερες πολιτείες από αυτές που υπάρχουν, και οι μεγάλοι ποταμοί του πουθενά έχουν κυλήσει, απόλυτοι, μπροστά στα στοχαστικά μου μάτια. Αν ταξίδευα, θα συναντούσα το αδύναμο αντίγραφο αυτού που έχω δει χωρίς να ταξιδέψω. ..." (από το "Βιβλίο της ανησυχίας").

    Δεν θα περίμενα, βέβαια, κάτι λιγότερο από τον άνθρωπο που πίστευε ότι πρέπει "Να αναβάλεις τα πάντα. Δεν πρέπει ποτέ να κάνεις σήμερα αυτό που μπορείς ν' αφήσεις για αύριο. Ούτε και είναι απαραίτητο να κάνεις κάτι, σήμερα ή αύριο". Κάθε ενσάρκωση του Pessoa, απλά, είναι συνεπής με τον εαυτό της, κι όλες μαζί με τον πολλαπλό εαυτό του δημιουργού τους.

    Λατρεύω τα ταξίδια. Τις αποδράσεις, τη φυγή, την πυρετώδη προσμονή του άγνωστου. Και, όπως όλοι μας, άλλος λίγο κι άλλος πολύ, διαπιστώνω με θλίψη, μέρα με τη μέρα, ότι τα περιθώρια στενεύουν, ότι τα σχέδια και τα όνειρα παραχωρούν, σιγά σιγά, τη θέση τους στις μνήμες, ότι το μέλλον μου γεμίζει παρελθόν. Κι ότι, ακόμη και για τους πιο νέους, είναι, απλά, θέμα χρόνου. Αυτές ακριβώς τις στιγμές, σκέψεις σαν κι αυτές του Bernardo Soares με γαληνεύουν.

    ReplyDelete
  65. Θα ξαναθυμίσω έναν υπέροχο στίχο του Baudelaire:

    Mais les vrais voyageurs sont ceux la seuls qui partent

    pour partir.

    Αλλά οι αληθινοί ταξιδιώτες είναι αυτοί μόνο που φεύγουν

    για να φύγουν.

    ReplyDelete
  66. alogaki said...
    "Καλημέρα γατούλη!
    Διακρίνω κάποιο τόνο απαισιοδοξίας στο κείμενό σου ή είναι ιδέα μου;"

    Όχι απαισιοδοξία - κούραση. Κάνω πολλά πράγματα (ούτε στα 30 δεν φορτωνόμουνα τόσο πολύ) και μερικές φορές κλατάρω. Μετά σιγά σιγά ξαναπαίρνω μπρος.

    Εκεί λοιπόν, κουρασμένος, πηγμένος, με την αίσθηση της ανημπόριας (αλίμονο στα χρόνια!) ονειρεύεσαι φυγές..

    ReplyDelete
  67. Έχει μια ΥΠΕΡΟΧΗ μέρα σήμερα! Ένα πρωινό που προσφέρεται και μας προ(σ)καλεί για κάθε είδους …αποδράσεις ;)

    Ας φύγει λοιπόν η θλίψη και η ...μουντζουφλίαση (© Άφρο) και ας ξεχυθούμε έξω to seize the day!

    Υ.Γ. Και για όσους πρέπει να περάσουν τη μέρα τους πίσω από τους γκρίζους τοίχους ενός γραφείου ή σε κάποιον άλλο χώρο "εργασίας", ας μην τα βάφουν μαύρα, καθότι:

    Thanks God, it's ...Friday! :)

    ReplyDelete
  68. Οι μόνες ουσιώδεις αποδράσεις είναι αυτές από τις εξαρτήσεις και τον οιονδήποτε εγκλωβισμό: σωματικό, συναισθηματικό, οικονομικό… Οι αποδράσεις, μέσα απ’ τις οποίες αναπτύσσεσαι ως προσωπικότητα, ωριμάζεις, προχωράς.
    Τις προσωπικές σου μάχες δεν μπορείς να τις αποφύγεις, να λιποτακτήσεις, τις κουβαλάς μέσα σου όπου κι αν πας. Πρέπει να κάτσεις να τις δώσεις μέχρι τέλους.
    Όλα τα υπόλοιπα λέγονται τουρισμός…

    ReplyDelete
  69. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ DON

    Αυτό το blog είναι δικό μου και δικό σας. Μπορεί να το ξεκίνησα εγώ και να το οικειοποήθηκε ο ΝΔ - αλλά το συνολικό οικοδόμημα είναι έργο όλων μας. Λοιπόν όσοι καταφέρονται εναντίον του blog (η εμού προσωπικώς)
    είναι σαν να πυροβολούν τον εαυτό τους στο πόδι.

    Οι αποχωρήσεις, εξαφανίσεις, επανεμφανίσεςι είναι περιττές. Αφού όλοι (και οι εξαφανισμένοι) μας διαβάζουν καθημερινά. (Αν αντέχουν, ας μην το κάνουν!).

    Ο Γάτος σας αγαπάει όλους!
    Κι εσείς μέσα σας τον αγαπάτε. Σίγουρα, όποιος αγαπάει παιδεύει... Αλλά, από αγάπη.

    Lets stay toguether!

    ReplyDelete
  70. αφού είναι περίοδος εξομολογήσεων κτλ να πω κι εγώ δημόσια ένα ευχαριστώ στο ντον...και χρωστάω ένα ποστ για τους λόγους που διαβάζω αυτό το μπλογκ, (και όποια άλλα διαβάζω).

    και κάτι άλλο με κάθε σεβασμό κι αγάπη...όταν διαφωνούμε με κάτι παίρνουμε θέση απέναντι δεν χαιδεύουμε φιλικά προσπαθώντας να πατρονάρουμε. Σε αυτό νομίζω ο ντον φάνηκε συνεπής και θα πρέπει να του το αναγνωρίσουμε.

    ReplyDelete
  71. Νίκο, Don,

    σας αγαπούμε, και θα σας αγαπούμε, πάντα ... είτε μένετε είτε φεύγετε. Γιατί η φυγή (που μπορεί νάναι απλώς επιστροφή) ίσως μερικές φορές να είναι η μόνη υγιής αντίδραση.

    Υ.Γ. Οι μάρτυρες των ιστολογίων, σημερινό πρωτοσέλιδο από τον Independent. Ευτυχώς δεν πήραν ακόμη χαμπάρι τα της Ελλάδος. Αλλά θα πρέπει να διαχωρίσουμε την κριτική και την διακωμώδηση/γελιοποίηση από τις προσωπικές ύβρεις. Αλήθεια Νίκο, αντί να μας φεύγεις και να μελαγχολείς, δεν μας λες την άποψή σου για ένα τόσο σοβαρό θέμα ...

    ReplyDelete
  72. Καλημέρα Νίκο Δήμου και αναγνώστες/σχολιαστές,

    Μοιάζει με έρωτα αυτή η σχέση όλων μας μαζί σας ΝΔ. Με τους μικροχωρισμούς, τα καβγαδάκια, τις διαφορές. Μα ό,τι είναι δυνατό κρατάει. Ναι, είμαστε μαζί, δεν γίνεται αλλιώς!! Είναι εσωτερική επιθυμία δυνατή, είναι δεσμοί αγάπης, εκτίμησης, θαυμασμού αλλά και κάποιες φορές διαφωνίας και μικροπαρεξηγήσεων. Αρκεί να γίνεται με ευπρέπεια ο διάλογος και οι θερμόαιμοι να καταφέρνουν να εκτονώνονται πολιτισμένα.
    Είμαστε εδώ λοιπόν, μια όμορφη παρέα και συνεχίζουμε.

    Με ανακούφιση,

    gravoura

    ReplyDelete
  73. Aπο τα καλυτερα κείμενα του Πιτσιρίκου (κι όχι γιατί μου το αφιέρωσε) η σκηνή της "δίκης του blogger":
    ΕΔΩ

    ReplyDelete
  74. Takis Alevantis said...
    "Αλήθεια Νίκο, αντί να μας φεύγεις και να μελαγχολείς, δεν μας λες την άποψή σου για ένα τόσο σοβαρό θέμα ..."

    Mα ήδη έγραψα γι αυτό στο προηγούμενο post - η υπόθεση είναι εξωφρενική γιατί είναι μήνυση από σπόντα!

    Ωστόσο παραμένει το θέμα της ανωνυμίας στα blog. Μεγάλη κατάκτηση αλλά και βόμβα. Διότι κανείς (ούτε η Google) δεν ξέρει ποιος είσαι.

    ReplyDelete
  75. ND kalimera
    Ma ti melancholia epese!!!!Niko,symptosi,milas gia adynamia figis kai perasmeni ilikia, otan ego (tis idias ilikias,e?),
    etimazome na xanafigo.Nai,skeptome sovara na giriso Athina.
    Malon,vrikes ti folia pou sou teriazei,eftihismene anthrope,giati na thelis na figis?
    Filika
    Myrto
    PS.Elipsa ena mina kai ola alaxan se afto to blog!!!Ti dimveni?

    ReplyDelete
  76. @m.m:

    Κάτι ξέρατε εσείς όταν φεύγατε για Γαλλία!
    :)
    Να το σκεφθείτε πολύ πριν γυρίσετε οριστικά.Εκτός κι αν τα καλά τα ζυγίσατε και τα βρήκατε περισσότερα από τα άσχημα.
    Je vous envoie mon petit bonjour.

    ReplyDelete
  77. m. m.

    όλα αλλάζουνε και όλα ίδια μένουν

    ή στην δεύτερη γλώσσα σου:

    plus ca change...

    σκέψου το δύο φορές πριν έρθεις...

    ReplyDelete
  78. Όσοι είναι, ακόμη,νέοι, ας έχουν υπόψη τους το σοφό Αλεξανδρινό " Αύριο τον έλεγε, έχεις πολύν καιρό!"
    Και ο μεν Νίκος έχει χορτάσει αποδράσεις και φυγές που τον συντροφεύουν τώρα. Η δυστυχία είναι να φτάσεις στην τρίτη ηλικία και να μην έχεις φύγει ούτε για "το μόνον της ζωής σου ταξίδιον"

    ReplyDelete
  79. Νίκο, διάβασα το προηγούμενο post Αλλά δεν εννοούσα αυτό αλλά την φιλοσοφική σου ανάλυση για το που τελειώνει η κριτική και που αρχίζει η προσωπική ύβρις. Για την ηθική της μπλογκόσφαιρας αν θες.

    ReplyDelete
  80. Kαταπληκτικός ο πιτσιρίκος, μου έφτιαξε τη μέρα!!!

    Γεια σου mickey μεγάλη καρδιά!!!

    Αφροδίτη μου, κοριτσάρα, θεά μας, δεν σου λείπουμε; Εσύ μας λείπεις πολύ.

    ReplyDelete
  81. @m.m:

    Καλώς να μας έρθεις, να τα πούμε κι από κοντά ;)

    Μόνο που αν σκέφτεσαι να "αράξεις", καλύτερα να το σκεφτείς δυο φορές, που λένε κι οι άλλοι.

    Κι εγώ που έλεγα να ξεκινήσω για Κυανή Ακτή για το Σ-Κ :))

    Υ.Γ. Τι έγινε με τα ελληνικά; Πάλι Greeklish βλέπω...

    ReplyDelete
  82. Το μεγαλύτερο δώρο που μου κάνανε οι γονείς μου πρέπει να ήταν τα ταξίδια. Στην αρχή στην Ελλάδα και μετά στην Ευρώπη, με αυτοκίνητο, για βδομάδες, μέσω Γιουγκοσλαβίας τότε. Θυμάμαι τη χαρά μου όταν πήραμε τα διαβατήρια και τις vises για Γιουγκοσλαβία την πρώτη φορα. Ήμουνα 12 χρονων τότε. Από τότε το μικρόβιο δεν έχει φύγει. Και έμαθα πως δε χρειάζεσαι πολλά λεφτά για να ταξιδέψεις. Όπως έγραψε ο ΝΔ, μπορείς να πας "με κάτι ψιλά στην τσέπη, με ωτοστόπ, με δανεικά… Κοιμόμουν σε ξενώνες και σε παγκάκια…" Τα youth hostel άλλωστε είναι για νέους στην ψυχή! Θυμάμαι να τρώω πρωινό σε youth hostel στη Νέα Ζηλανδία με έναν άγγλο, 55 χρονων, που είχε ξεκινήσει το γύρο του κόσμου σε ένα χρόνο. Ήθελε να επιστρέψει μάλιστα Αγγλία ακριβώς ένα χρόνο από τη μέρα που έφυγε!

    Σύμπτωση: ανέβασα προχτές ένα post στο blog μου για εικόνες από ταξίδια, κυρίως για αυτούς τους ανθρώπους που συναντά κανεις στο τραίνο, το αεροπλάνο και μετά εξαφανίζονται από τη ζωή μας.

    Φεύγω απόψε για Νότια Γερμανία-Αυστρία με το τραίνο για 10 μέρες!
    Καλά ταξίδια και καλές αποδράσεις σε όλους!

    ReplyDelete
  83. Αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι το όνειρο της φυγής, όχι η φυγή αυτή καθεαυτή.
    Είναι οι στιγμές κούρασης, όπως είπατε, από τη μονότονη καθημερινότητα, από τους ανθρώπους, από τον εαυτό μου.
    Έχω φτιάξει στο νου μου έναν παράδεισο και κάθε τόσο τον επισκέπτομαι. Κι εκεί δεν υπάρχει ούτε η αίσθηση του κενού, ούτε αδιέξοδα, ούτε πόνος, ούτε έλλειψη...μόνο ευφορία και αγαλλίαση. Ηρεμία και γαλήνη.

    Ο καθένας νομίζω έχει ανάγκη από μια όαση. Να ξεφεύγει από τις καθημερινές συνήθειες, να αφήνει πίσω του ό,τι τον βαραίνει.
    Να ονειρεύεται ότι υπάρχει κάπου κάποιο μέρος, που όλα είναι ευχάριστα. Και το μέρος αυτό συνήθως είναι στο μυαλό του και μόνο...

    ReplyDelete
  84. Δεν έκανα ταξίδια μακρινά.
    Τα χρόνια μου είχαν ρίζες, ήταν δέντρα
    Που τα 'ντυσε με φύλλα η καρδιά
    Και τ' άφησε ν' ανθίζουν
    μες στην πέτρα.

    Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
    η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
    μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
    Η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας.

    Δεν έκανα ταξίδια μακρινά.
    Οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
    Οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν, νησιά
    που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει.
    Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
    ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
    σε όνειρα σε αισθήματα υγρά
    Τον μυστικό τον κόσμο να ανασάνει...
    στίχοι Καροσούλου Παρασκευά.

    ReplyDelete
  85. Το διάλειμμα
    ----------------


    Υπάρχει και η απόδραση "προς τα μέσα". Δεν είναι τόσο επικίνδυνη (όσο ακούγεται), φτάνει να γίνεται εσκεμμένα - δυστυχώς όμως, κάποτε συμβαίνει και ακούσια...

    Αν τύχει και ξεκλέψω λίγο χρόνο, γέρνω στην πλάτη τής πολυθρόνας και θέλω να "χάνομαι", να μην υπάρχω πουθενά. Μια φυγή από το "εδώ" προς το "κενό": ούτε θλίψη, ούτε χαρά, ούτε έγνοιες ούτε ελπίδα, κάτι σαν ενσυνείδητη αταραξία που αγγίζει τα όρια τής νεκροφάνειας.

    Ένα τίποτε μέσα στο χρόνο, με λιγάκι από το "πριν" και το "μετά" της ζωής. Ένα όνειρο άδειο σ΄ έναν κόσμο ακίνητο, παγωμένο, φυλακισμένο στην σιωπή τής ποθητής, ακαριαίας αιωνιότητας.

    Γεύση θανάτου και ζωής, μαζί.



    Με αγάπη

    Παράγραφος

    ReplyDelete
  86. Σχέτικα με το προηγούμενο post και την υπόθεση δίωξης του διαχειριστή του blogme.gr, μήπως θα ήταν σκόπιμο να συντονιστούμε με κάποιο τρόπο προκειμένου να αντιδράσουμε;

    O "alitovios" κάνει εδώ μερικές προτάσεις.

    Υ.Γ. γατούλη ζητώ συγγνώμη που είμαι εκτός θέματος.

    ReplyDelete
  87. Πήρα την πίκρα μου υπό μάλλης
    τραβώντας για την άκρη τ' ουρανού
    ώσπου αποδείχθηκε πως ήμουνα χαμάλης
    κι εμπόρευμα του ίδιου μου του εαυτού...

    ReplyDelete
  88. Alogaki & Alevantis

    Δεν έχω ερκετά στοιχεία για την υπόθεση ώστε να μπορώ να κρίνω τι έγινε - πέρα από τον γεγονός της άδικης δίωξης του blogme.

    Οφείλεται και στην ανικανότητα αλλά και στην απελπισία των Αρχών που δεν μπορούν να βρούνε άκρη με ένα τέτοιο αδίκημα. Ο εισαγγελέας θα είπε: "βρέστε μου ένα όνομα". Κι έπιασαν το μόνο που βρήκαν.

    Η δικαιοσύνη (όχιμόνο η δική μας) δεν έχει προετοιμαστεί για τέτοιες περιπτώσεις.

    ReplyDelete
  89. Όσο για τις προτάσεις του alitoviou τις βρίσκω υπερβολικά αισιόδοξες.

    Και 100.000 υπογραφές να μαζέψει (εγώ δεν βλέπω πάνω από 500 - οι έλληνες δεν υπογράφουν) δεν θα κουνηθεί κανείς.

    (Εγώ πάντως υπόγραψα με όλο το blog μου).

    Πιο χρήσιμο θα ήταν να προτείνουμε μερικά σεμινάρια για να εκπαιδεύσουμε τους "αρμόδιους".

    ReplyDelete
  90. takis alevantis,

    το link που εδωσες δεν δουλευει

    ReplyDelete
  91. Εχω καταλήξει μετά από πολλά χρόνια ότι τις καλύτερες στιγμές μου τις έχω ζήσει προετοιμάζοντας το ταξίδι. Μέρες η βδομάδες πριν..και ίσως στην αναμονή στο αεροδρόμιο ή στο ταξίδι με το αυτοκίνητο. Δεν έχει σημασία αν ήταν ένα ταξίδι στην Ελλάδα σε νησί ή στο εξωτερικό. Όπου πήγαινα μετα από λίγες μέρες άλλαζε η διάθεσή μου και ήθελα να ξαναγυρίσω στη "γωνιά" μου στους δικούς μου ανθρώπους.Πάντα ωστόσο έλεγα ότι είμαι ακόμη νέα και έχω καιρό μπροστά μου να οργανώσω μια "απόδραση" και όπου με βγάλει.Τα χρόνια όμως πέρασαν η "απόδραση" δεν ήρθε. Αυτό που απολαμβάνω είναι κάθε φορά που ακούω το ήχο του αεροπλάνου πάνω από το κεφάλι μου (μένω κοντά σε αεροδρόμιο). Όλο νομίζω ότι είναι εύκολο να το "σταματήσω" και ν ανέβω κι εγώ..Δεν γίνεται όμως πια.Εκείνο που περιμένω πλέον με αγωνία είναι τα εγγόνια μου που θα γεννηθούν σύντομα....

    ReplyDelete
  92. mtryfo said...
    Εχω καταλήξει μετά από πολλά χρόνια ότι τις καλύτερες στιγμές μου τις έχω ζήσει προετοιμάζοντας το ταξίδι. () Όπου πήγαινα μετα από λίγες μέρες άλλαζε η διάθεσή μου και ήθελα να ξαναγυρίσω στη "γωνιά" μου."

    Εμένα τα τελευταία χρόνια μου συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Πριν να φύγω είμαι όλος γκρίνια και μούτρα, αισθάνομαι ότι αφήνω πίσω τα πάντα (partir c' est mourir un peu - το να φεύγεις είναι σαν να πεθαίνεις λίγο). Αλλά όταν πάω και προσαρμοστώ, δεν θέλω να γυρίσω...

    ReplyDelete
  93. Κάποτε πριν χρόνια ένας φίλος πήγε την πεθερά του στο ΚΤΕΛ γιά Αθήνα, εκεί δυό κοπελιές τον ρώτησαν πως θα πάνε στην Θάσο.Βρέθηκε λοιπόν γιά 4 μέρες μαζί τους στην Θάσο χωρίς να δώσει καθόλου ίχνη ζωής.Οταν γύρισε και τον ρώτησα αν ανησυχούσε γιά την οικογένεια του που τους τρέλανε όλους μου είπε: Γιατί; τα καλά δεν ακούονται μόνο τα κακά, γιατί ανησυχούσαν;
    Αυτό τώρα μπορούμε να το πούμε "φυγή" η τρέλλα; Χρόνια δεν μπορώ να βρώ την σωστή απάντηση.

    ReplyDelete
  94. Οι μάρτυρες των ιστολογίων από τον σημερινό Ιndependent. Συγνώμη ...

    Νίκο, πάλι δεν με κατάλαβες. Δεν εννοώ την συγκεκριμένη περίπτωση αλλά γενικά. Πότε επιτρέπεται η κριτική, τι πρέπει να θεωρείται κριτική, πότε πάμε στη γελιοποίηση και πότε έχουμε ύβρεις. Πότε δικαιούται κάποιος να αντιδράσει και πότε δεν έχει δίκαιο όταν αντιδρά. Πότε πρέπει να επεμβαίνει η δικαιοσύνη ή αν δεν πρέπει να επεμβαίνει ποτέ. Δες και το σχετικό άρθρο για αποζημίωση λόγω ύβρεων σε ιστολόγιο. Όσο για την Google, αυτή ξέρει πολύ καλά, αλλά λόγω προστασίας των προσωπικών δεδομένων δεν αποκαλύπτει ταυτότητες παρά μόνο μέσω δικαστικής διαδικασίας.

    ReplyDelete
  95. Φυγή από τον «κατά δαίμονα εαυτού» αδύνατον. Μόνον μία λύση υπάρχει, η συμφιλίωση με τον εαυτό σας. Αυτός είμαι, και άμα σας αρέσει. Οπότε, τα ταξίδια περιττεύουν. Μία βόλτα στην παραλία άξια όσο χίλια ταξίδια. Γιατί? Γιατί τα βρίσκω με τον δαίμονα μου.

    ReplyDelete
  96. Η δίωξη κατά του blogme.gr είναι γελοία. Ο Α. Τσιπρόπουλος (υπεύθυνος διαχείρισης) θα αθωωθεί.

    Οι εισαγγελείς θα μάθουν, σιγά σιγά, τη σχετική νομοθεσία, νομολογία και διεθνή πρακτική, απλά θέλει λίγο χρόνο.

    Η χώρα θα γλυτώσει την παραπέρα γελοιοποίηση.

    Το blogme.gr έχει ήδη γίνει διάσημο (ουδέν κακόν αμιγές καλού, το ίδιο άλλωστε συνέβη και με το κλείσιμο του ραδιοσταθμού BEST).

    Στην αντίθετη πάντως - απίθανη - περίπτωση που υπάρξει καταδίκη, θα πρέπει να προσέξουμε να μη το μάθουν οι αμερικάνοι εισαγγελείς. Αλλιώς, οι υπεύθυνοι του Google κινδυνεύουν να συλληφθούν και να προσαχθούν αλυσοδεμένοι για την ιστοσελίδα στην οποία παραπέμπει η πληκτρολόγηση στο site τους της αθώας ελληνικής λέξης "κατσίκα".

    Γιατί, χωρίς blogme.gr αντέχουμε για λίγο, χωρίς όμως Google τι γίνεται;

    ReplyDelete
  97. Και ένα σχετικό με το ποστ.

    Μαγισσάκι

    Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
    Μουσική: Νένα Βενετσάνου
    Πρώτη εκτέλεση: Νένα Βενετσάνου

    Από τους χρόνους τους παλιούς τό'χω βαθύ μεράκι
    να βγώ στις πέρα θάλασσες να βρώ το μαγισσάκι

    Τ' άπιαστο σαν αερικό στην εμορφιά του Μάη
    που αν κάνεις να τον μυριστείς αλοιμονό σου εκάεις

    Εβγα έβγα μαγισσάκι χτύπα χτύπα το ραβδάκι
    ντό και ρε και μι και φα μες στα ροζ τα σύννεφα

    Τι ζουμπούλια και τι κρίνα τι και τούτα τι κι εκείνα
    ντό και ρε και φα και μι φούχτα μου και δύναμη

    Ποιός θα μου δώκει δύναμη κι ένα μακρύ καμάκι
    να βγώ στις πέρα θάλασσες να βρώ το μαγισσάκι

    Που'ναι σπηλιά του ο ουρανός άγγελος η μαμά σου
    κι αφρός το φουστανάκι του στην άκρια του κυμμάτου

    Χτύπα χτύπα το ραβδάκι γίνε το νερό στ'αυλάκι
    φα και ρε και μι και ντό μες στο μπλέ το ξάγναντο

    Τα παπιά και τα βαπόρια παν μαζί και πάνε χώρια
    έξι τέσσερα κι οχτώ γούρι μου και φυλαχτό

    Ανοίξτε πύλες κι εκκλησιές ν' ανάψω ένα κεράκι
    να κάνει στα κρυφά για με το μαγισσάκι

    Που να κοιμάμαι ξυπνητός να τρέχω ξαπλωμένος
    και να με λεν χωρίς καρδιά μα να'μαι ερωτευμένος

    Εβγα έβγα μαγισσάκι χτύπα χτύπα το ραβδάκι
    ντό και ρε και μι και φα μες στα ροζ τα σύννεφα

    Τα παπιά και τα βαπόρια παν μαζί και πάνε χώρια
    έξι τέσσερα κι οχτώ γούρι μου και φυλαχτό


    (από το http://stixoi.info)

    ReplyDelete
  98. Διότι κανείς (ούτε η Google) δεν ξέρει ποιος είσαι.

    H google δεν ξέρει ποιός είσαι αλλά μπορεί να μάθει αν το θελήσει.

    Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι εάν καποιος επίσημος φορέας ενδιαφερθεί για την περίπτωσή σου, μπορεί σε συνεργασία με τo google να φτάσει σε σένα σε μηδέν χρόνο.

    ReplyDelete
  99. Yosemite Sam said...
    H google δεν ξέρει ποιός είσαι αλλά μπορεί να μάθει αν το θελήσει. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι εάν καποιος επίσημος φορέας ενδιαφερθεί για την περίπτωσή σου, μπορεί σε συνεργασία με τo google να φτάσει σε σένα σε μηδέν χρόνο.

    Υοsemite Sam τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Πρώτα-πρώτα πρέπει να στηθεί η κατηγορία, μετά να υποβληθεί, μετά να εξεταστεί. Δεύτερον οι εξεταστές της καταγγελίας έχουν έδρα σε διάφορες χώρες με διαφορετική νομοθεσία. Τρίτον σκέψου τον Bush που δεν κατάφερε να αποσπάσει στοιχεία από το Google. Τέταρτον... υπάρχουν και τα Ίντερνετ καφέ.

    ReplyDelete
  100. "Ακινησία"

    Μην είν' της μοίρας μου η δύναμη εκείνη,
    που το ταξίδι να κάνω με ωθεί,
    σε μέρες μαύρες των ζώων ευθύνη,
    σε άλλους τόπους να βρουν αλλαγή...

    Κι αν όλα γύρω μου λένε το ίδιο,
    γι' άλλες πατρίδες ν'ανοίξω πανιά,
    τί κάνει τόσο βαρύ το σακίδιο,
    του ταξιδιώτη που φεύγει κρυφά...

    Ίσως ο χάρτης τα βράδια που ανοίγω,
    χώρες δικές μου απλά αντανακλά,
    μια αναγκαία γλυκιά ουτοπία,
    που ο λογισμός μου λατρεύει τυφλά...

    Θα 'ναι κατάρα στο τέλος αν φύγω,
    οι λόγοι πάντα θα είναι φρουροί,
    κι αν την ελπίδα μου ακρόπλωρο βάλω,
    απλώς θα δω πως υπάρχει κλουβί...

    Κι αν κάποιες μνήμες σαν άγκυρες πέφτουν,
    αν η ζωή σου φαντάζει αργία,
    οι αυταπάτες ποτέ δεν λυτρώνουν,
    και μόνη ακίνητη φυγή η αμνησία...



    Υ.Γ@κ.Δήμου&όσους "αντανακλώνται":
    Ευχαριστώ για την έμπνευση.

    ReplyDelete
  101. Takis Alevantis said...
    "Πότε επιτρέπεται η κριτική, τι πρέπει να θεωρείται κριτική, πότε πάμε στη γελιοποίηση και πότε έχουμε ύβρεις. Πότε δικαιούται κάποιος να αντιδράσει και πότε δεν έχει δίκαιο όταν αντιδρά. Πότε πρέπει να επεμβαίνει η δικαιοσύνη;"

    Είναι πολύ λεπτό το θέμα: τα όρια σάτιρας, κριτικής και εξύβρισης. Δεν μπορώ να απαντήσω. ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΔΙΚΑΙΟΥ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;

    ReplyDelete
  102. H Google ξέρει.

    ΠΩΣ, ΑΠΟ ΠΟΥ; Για να ανοίξεις blogger account ζητάει μόνο ένα email. Το οποίο μπορεί να είναι σε κοινό φορέα (Yahoo, Hotmail κλπ. ο οποίος επίσης δεν έχει τα πραγματικά στοιχεία σου - μπορείς να γράψεις ό,τι θέλεις). Μπορεί να μπαίνεις από κοινόκτητο υπολογιστή - εταιρικό, internet cafe, να έχεις κλείσει τα cookies...

    Δεν βλέπω πώς θα σε βρούνε...

    ReplyDelete
  103. "Στην αντίθετη πάντως - απίθανη - περίπτωση που υπάρξει καταδίκη, θα πρέπει να προσέξουμε να μη το μάθουν οι αμερικάνοι εισαγγελείς. Αλλιώς, οι υπεύθυνοι του Google κινδυνεύουν να συλληφθούν και να προσαχθούν αλυσοδεμένοι για την ιστοσελίδα στην οποία παραπέμπει η πληκτρολόγηση στο site τους της αθώας ελληνικής λέξης "κατσίκα". "

    BMW - ΕΞΟΥΣΙΑ - ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΑΡΜΕΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΜΙΛΟΣΕΒΙΤΣ

    Οι αρχές εδώ δεν ασχολούνται με βλακείες και δεν συλλαμβάνουν έτσι εύκολα κόσμο χωρίς λόγο. Το ότι η Ελληνική αστυνομία και δικαιοσύνη είναι παντελώς αυταρχική αυτό το θυμάμαι. Ο λόγος είναι ότι οι διαδηλώσεις στο δρόμο γίνονται όχι κατά των ίδιων των αρχών και του κοινοβουλίου (από κει ξεκινάει και εκεί υποστηρίζεται η σχιζοφρένεια), αλλά κατά της... Αμερικανικής πρεσβείας (! - χεστήκανε οι Αμερικάνοι), ή κατά παρκαρισμένων αυτοκινήτων, ή της ίδιας της ασφάλτου, ή κάποιων μικροκαταστημάτων.
    Γιατί δεν γίνεται καμία διαδήλωση για το συγκεκριμένο θέμα; Όταν δείρανε εκείνο το μαύρο στο Λος Άντζελες, κάνανε οι μαύροι μεγάλη φασαρία. Γιατί λοιπόν δεν οργανώνει τώρα καμιά πορεία το ΚΚΕ, ή καμιά βαρβάτη απάντηση οι αναρχικοί κλπ; Μήπως επειδή η σύλληψη δεν έγινε από Αμερικάνους;

    Και από πότε ένας "δυσφημιστής" (ακόμα κι αν είναι αλήθεια) συλλαμβάνεται και μάλιστα με χειροπέδες;

    Για κάτσε ν' ανοίξω γω κάνα blog και μετά θα δεις βρίσιμο και κακό. Κι άμα θέλουνε να με "συλλάβουνε" οι βουτυρο-σλαβο-αλήτες (που μιλούν όμως στον πληθυντικό), ας περάσουνε από Τέξας μεριά.

    Και μετά αναρωτιέμαι γιατί τόσοι Έλληνες πολιτικοί είχαν ταχθεί στο πλευρό του Μιλόσεβιτς... γιατί οι φαντάροι του βιάζανε. Κι αυτό είναι το αγαπημένο κοινό χόμπι των υποστηρικτών του (έστω και κατα φαντασία). Κι όταν φοβούνται να βιάσουν το αντικείμενο του "πόθου" τους (αλλάξτε το "πόθος" σε "διαστροφή"), τότε βιάζουν ακόμα και τις πιο στοιχειώδεις ελευθερίες. Βεβαίως εάν ο συληφθείς ήταν κάνας δισεκατομμυριούχος (διάβαζε: μεγάλο πέος), τότε δεν θα τον συλλαμβάνανε λόγω του πόνου που θα προξενούσαν τα όποια αντίποινα.
    Το Μιλόσεβιτς, καλά του κάνανε και τον βομβαρδίσανε. Άντε με το καλό και το σπίτι αυτού που διέταξε σύλληψη μετά χειροπέδων ενός αθώου νέου ανθρώπου.

    Νίκο, εσύ μια χαρά είσαι. Ότι ώρα θες, φεύγεις. Απλά διακρίνω έλλειψη όρεξης, μάλλον φταίει ο χειμώνας. Εγώ το χειμώνα θέλω και δεν θέλω να φύγω. Το φθινόπωρο φεύγω, ή την άνοιξη. Όλα σχετικά καλά.

    Θα γράψω περισσότερα όταν κοιμηθώ και λίγο.

    Λευτέρης

    ReplyDelete
  104. Browser αυτό που είπα είναι ότι απο τεχνικής πλευράς είναι πανεύκολο να εντοπίσουν τον οποιονδήποτε.

    Δεν είμαι δικηγόρος και δεν γνωρίζω βέβαια τι ακριβώς πολιτική ακολουθεί το google.Εχει αποδείξει πάντως ότι είναι ιδιαίτερα πρόθυμο να κάνει γαργάρα πολλές απο τις "αρχές του" όταν αυτό επιβάλλουν τα συμφέροντα του.Κραυγαλέο παράδειγμα η συνεργασία του με τα γερόντια της κίνας για το..καλό των κινέζων.

    Στα ίντερνετ καφέ δυσκολεύουν λίγο τα πράγματα αλλά πρακτικά και εκεί εαν θελήσουν να σε βουτήξουν δεν τη γλυτώνεις.

    ReplyDelete
  105. Reactor69 said...
    "Ακινησία"

    Υ.Γ@κ.Δήμου&όσους "αντανακλώνται":
    Ευχαριστώ για την έμπνευση.


    Να ευχαριστείς και τον παλιό μου φίλο τον Κόλια - Νίκο Καββαδία - το ποιήμα σου του χρωστάει...

    ReplyDelete
  106. ΝΔ said...
    "H Google ξέρει.
    ΠΩΣ, ΑΠΟ ΠΟΥ; Για να ανοίξεις blogger account ζητάει μόνο ένα email..."


    Αν και δεν είμαι ο κατάλληλος για να απαντήσω σε αυτό (που είσαι Mickey;) είναι γνωστό ότι οποιοσδήποτε (εντός διαδικτύου) υπολογιστής, αφήνει τα λεγόμενα "ηλεκτρονικά ίχνη", μέσω των οποίων, μπορεί εύκολα να εντοπισθεί το pc από το οποίο "ανέβηκε" το υλικό.

    Έτσι έχουν εξιχνιαστεί από τις αρχές όλες οι υποθέσεις ηλεκτρονικού εγκλήματος.

    ReplyDelete
  107. @Νίκο Δήμου - και βέβαια είναι λεπτό το θέμα, αλλά δε θέλω απάντηση, μόνο τις απόψεις σου (αν φυσικά θέλεις να τις δημοσιοποιήσεις).

    H Google ξέρει τη διεύθυνση IP από την οποία συνδέεσαι και μπορεί να βρει την πρωταρχική διεύθυνση e-mail (π.χ. τη διεύθυνση που χρησιμοποίησες για να βγάλεις γενική διεύθυνση e-mail). Βέβαια υπάρχουν και συστήματα απόκριψης της διεύθυνσης IP αλλά σε περίπτωση δικαστικής έρευνας είναι σίγουρο ότι κι αυτά μπορούν να παρακαμφθούν.

    @browser - ο Bush ήθελε ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ πρόσβαση σε ΟΛΑ τα αρχεία. Εδώ μιλούμε για κατά περίπτωση διάθεση στοιχείων σε δικαστήριο στο πλαίσιο δικαστικής διαδικασίας.

    Βέβαια, πάντα θα υπάρχουν χάκερς που θα μπορούν να αποκρύψουν τα στοιχεία τους, αλλά εδώ μιλάμε για τον μέσο ιστολόγο που επειδή έδωσε μια διέυθυνση π.χ. @yahoo.com που δεν εμφανίζεται στο blogger νομίζει ότι μπορεί να κρυφτεί ...

    ReplyDelete
  108. Λευτέρη,

    το Τέξας δεν κάπου κοντά στη Φλώριδα και τη Λουζιάνα;

    ReplyDelete
  109. Lefteris said
    "Και μετά αναρωτιέμαι γιατί τόσοι Έλληνες πολιτικοί είχαν ταχθεί στο πλευρό του Μιλόσεβιτς... γιατί οι φαντάροι του βιάζανε..."

    Και οι δικοί μας παραστριωτικοί που είχαμε στείλει και στην Srebrencica, οι λεβέντες μας, τα καμάρια μας, τι νομίζεις κάναν; Σκοπιά φύλαγαν;

    Ακόμα δεν έχω χωνέψει εκείνη την αμέριστη συμπαράσταση μας τους χασάπηδες.

    Να που συμφωνούμε και σε κάτι Λευτέρη...

    ReplyDelete
  110. Παραστρατιωτικοί ήθελα να πω..

    ReplyDelete
  111. Δεν βλέπω πώς θα σε βρούνε...

    Εαν πας για μία και μόνη φορά σε ένα ίντερνετ καφέ, φτιάξεις ένα nick, γράψεις ένα σχόλιο και δεν ξαναπατήσεις δεν θα σε βρούν.

    Βέβαια στην περίπτωση αυτή δεν πρόκειται να σε αναζητήσουν κιόλας.Κανείς δεν αναζητά πεφταστέρια.

    Εάν απο την άλλη μπαίνεις και ξαναμπαίνεις απο το ίδιο σημείο τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά.

    Ο φορέας ζητάει απο το google την ip απο την οποία συνδέεσαι και ΤΑΝΤΑ! κατέφθασε!

    Οι άπιστοι θωμάδες μπορούν να κάνουν ένα απλό τέστ δύο βημάτων:

    Εδώ μπορείς να δείς την ip που χρησιμoποιείς αυτή τη στιγμή.

    Στη συνέχεια μπορείς να πάς εδώ και να μάθεις αυτό που ήδη ξέρεις δηλαδή ποιός isp έχει στην κατοχή του την συγκεκριμένη ip.

    Ο αντίστοιχος provider μπορεί με μεγάλη χαρά να ενημερώσει τις αρχές ποιός συνδρομητής του χρησιμοποιεί την συγκεκριμένη ip.Είναι απλά θέμα συντονισμού.Αν μάλιστα συνδέεσαι με adsl απο το σπίτι το πιθανότερο είναι ότι κρατάς την ίδια ip για πολλές μέρες.

    That's all folks!

    ReplyDelete
  112. Γηράσκω αεί διδασκόμενος και ΙΡ προσποριζόμενος...

    ReplyDelete
  113. @nikosdimou
    Όσο για τις προτάσεις του alitoviou τις βρίσκω υπερβολικά αισιόδοξες.

    Είναι όντως :)

    ReplyDelete
  114. Takis Alevantis said...
    @Νίκο Δήμου - και βέβαια είναι λεπτό το θέμα, αλλά δε θέλω απάντηση, μόνο τις απόψεις σου (αν φυσικά θέλεις να τις δημοσιοποιήσεις).

    Δεν έχω γενικές απόψεις (guidelines) εξαρτάται πάντα από το συγκεκριμένο κείμενο. Ο Σωκράτης θα μπορούσε να κάνει μήνυση στον Αριστοφάνη για τις "Νεφέλες";
    Κατά τη γνώμη μου, ναι (με βάση το σημερινό δίκαιο). Τον λέει απατεώνα, αγύρτη και ότι πληρώνεται (από ότι ξέρουμε αντίθετα με τους σοφιστές δεν έπαιρνε χρήματα).

    ReplyDelete
  115. @κ.Δήμου,

    "Να ευχαριστείς και τον παλιό μου φίλο τον Κόλια - Νίκο Καββαδία - το ποιήμα σου του χρωστάει..."

    Θα τον ευχαριστούσα, αν με είχε επηρρεάσει έστω και υποσεινήδητα ως μακρινή μνήμη. Ισως να με επηρρέασε μέσα από την επιρροή τρίτων, αλλά πάει μακριά η βαλίτσα!

    Το ποίημα "Ιδανικός και ανάξιος εραστής"(Mal du Départ) το βρήκα στο stixoi.info(ευχαριστώ κ.Αλεβαντή).
    Η διαφορά είναι ξεκάθαρη. Αυτό που εκείνος θεωρεί πηγή τύψεων και ενοχών, εγώ απλά θεωρώ αυταπάτη, που πηγάζει από ανεκπλήρωτες επιθυμίες των "μικρών" μας αναγκών.

    "σε μέρες μαύρες των ζώων ευθύνη,
    σε άλλους τόπους να βρουν αλλαγή..."

    Που δεν νομίζω πως θα καλύψουμε αλλάζοντας περιοχή, γιατί κατά βάθος εμείς είμαστε και οι "φρουροί".

    Ωστόσο, συμφωνώ πως ο ερχομός της αυτοτιμωρίας είναι, τελικά, αναπόφευκτος. Εδώ μορφωμένοι άνθρωποι και αρχίζουν τα χειροφιλήματα και τα κυρ' ελέησον, εμείς θα γλιτώσουμε!

    ReplyDelete
  116. Ο Σωκράτης θεωρούσε υπεύθυνο και τον Αριστοφάνη για όσα του συνέβησαν. Πάντως και ο Αριστοφάνης είχε προβλήματα - δεν ήταν "ιερή αγελάδα".

    Κύριε Δήμου θα σκάσω αν δεν το γράψω : φαντάζομαι να έρθουν οι αστυνομικοί στο σπίτι σας και να έχετε κρύψει τον Don στο πατάρι για να μην τον συλλάβουν!

    Καλό απόγευμα σε όλους και ειδικά στον Andy, τον πεθερό μου!

    ReplyDelete
  117. Yosemite Sam said... "Εάν απο την άλλη μπαίνεις και ξαναμπαίνεις απο το ίδιο σημείο τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά.
    Ο φορέας ζητάει απο το google την ip απο την οποία συνδέεσαι και ΤΑΝΤΑ! κατέφθασε!"
    -------

    Κοίτα, τεχνικά μπορεί να είναι όντως απλό, νομικά δεν νομίζω.

    Εκτός αν με τη λέξη "φορέας" εννοείς τις δικαστικές αρχές. Που θα πρέπει να τηρήσουν τη σχετική διαδικασία. Που δεν είναι καθόλου απλή. Και που θα βρουν απέναντί τους ένα Google καθόλου πρόθυμο να συνεργασθεί σε τέτοιου είδους θέματα. Γιατί, απλά, δεν το συμφέρει οικονομικά να γίνει γνωστό ότι δίνει στοιχεία για ψύλλου πήδημα.

    Ή αν ως "φορέα" εννοείς άλλες υπηρεσίες, λίγο πιο διακριτικές. Εκεί ίσως να 'χεις δίκαιο. Αυτές όμως δεν πιστεύω ότι ασχολούνται με το ποιος έβρισε ποιον, έχουν σοβαρότερα θέματα να κάνουν.

    Σχόλιο: Το σημερινό post ξεκίνησε με τίτλο "φεύγοντας ακίνητος". Προτείνω να συνεχισθεί με τίτλο "κρύβοντας την IP μου".

    ReplyDelete
  118. Ο Καββαδίας μέσα από τις μελοποιήσεις κυρίως του Μικρούτσικου (Σταυρός του Νότου) αλλά και του Σπανού και της Κωχ κυκλοφορεί στο αίμα όλων των Ελλήνων. Πολύ δύσκολα θα βρείτε άνθρωπο που να μην έχει ακούσει αυτά τα τραγούδια.

    Κι αυτό μας ξαναφέρνει στο θέμα μας - την φυγή. Μία ζωή έφευγε ο Κόλιας, ο Μαραμπού.

    ReplyDelete
  119. Αφού συνεχίζουμε με στίχους για ταξίδια θα το γράψω και αυτό.

    Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
    των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων
    και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές
    χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων

    Για το Μαδράς τη Σιγκαπούρ τ' Αλγέρι και το Σφαξ
    θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία
    κι εγώ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς
    θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία

    Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ
    οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πια ξεχάσει
    κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά
    "Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει

    Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί
    και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει
    κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί
    θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει

    Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
    σε κάποια θάλασσα βαθειά στις μακρινές Ινδίες
    θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
    και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες


    Τους έχει ξαναγράψει και η paragrafos στο παλιό blog, στο post με τίτλο το ταξίδι. Πολύ είχα συγκινηθεί εκείνη την ημέρα γιατί το είχα ξεχάσει αυτό το τραγούδι για καιρό. Είχε κάνει και παραλληλισμό με τον άνθρωπο που ετοίμαζε το αυτοκίνητό του

    ReplyDelete
  120. Βέβαια μέχρι να το γράψω και να φτιάξω τα links είχε γίνει ολόκληρη συζήτηση...

    ReplyDelete
  121. πιτσιρίκος said...
    "...φαντάζομαι να έρθουν οι αστυνομικοί στο σπίτι σας και να έχετε κρύψει τον Don στο πατάρι για να μην τον συλλάβουν!"

    Ο Don θα κρυφτεί από μόνος του - έχει ανθρωποφοβία. Αποκλείεται να τον βρούν. Ουδέποτε τον έχει δει επισκέπτης - ακόμα και οι πιο τακτικοί. Πρέπει να πέρασε πολύ άσκημα τις πρώτες μέρες της ζωής του.

    ReplyDelete
  122. Ε, θα πάρουν μια άλλη γάτα και θα τη βαφτίσουν Don. Σημασία γι' αυτούς έχει να φύγουν με κάτι στα χέρια τους. Την εξιλαστήρια γάτα!

    ReplyDelete
  123. Μαρέα

    Ο Αλτεμπαράν ψάχνει να βρει μες στα νερά
    το παλινώριο που τον γέλασε δυο κάρτες
    Στης προβολής να τρέχουν βλέπαμε τους χάρτες
    του Chagall άλογα – τσίρκο του Seurat

    Πυξίδα γέρικη – ataxie locomotrice –
    και στοιχειωμένη από τα χείλια σου σφυρίχτρα
    Στην κόντρα γέφυρα προσμένατε κ’ οι τρεις
    να λύσει τ’ άστρο του Αλμποράν η χαρτορίχτρα

    Της τραμουντάνας τ’ άστρο, τ’ άστρα του Νοτιά
    παντρεύονται με πορφυρόχρωμους κομήτες
    Του Mazagan οι θερμαστές οι Σοδομίτες
    παίξαν του Σέσωστρη την κόρη στα χαρτιά

    Η ξύλινη που όλοι αγαπήσαμε Γοργόνα
    καθώς βουτά παίρνει παράξενες ανάσες
    Προτού κολλήσουμε για πάντα στις Σαργάσσες
    μας πρόδωσε μ’ ένα πνιγμένο του Νορόνα

    Πουλιά στα ξάρτια – καραντί – στεργιανή ζάλη
    χελιδονόψαρα – πνιγμένου δαχτυλίδι
    Του ναυτικού το δυσκολότερο ταξίδι
    το κυβερνάν του Μαγγελάνου οι παπαγάλοι

    Η καραβίσια σκύλα οσμίζεται ρεστία
    και το κορμί σου το νερό που θα καλάρει
    Τη νύχτα οι ναύτες κυνηγάνε το φεγγάρι
    και την ημέρα ταξιδεύουνε στ’ αστεία


    Πρόσφατα μελοποιημένο από τον Θάνο και ίσως λιγότερο γνωστό αλλά πολύ ταξιδιάρικο. Και μάλλον πρέπει να σταματήσω γιατί τελικά εδώ κολλάει ολόκληρος ο Καββαδίας.

    Πριν ξέχασα να γράψω για το post που είχα αφιερώσει εκείνη την ημέρα στην paragrafos

    ReplyDelete
  124. @κ.Δήμου,

    Μαραμπού.
    Το βρήκα.
    Με βρήκα!

    Εξαιρετικό.

    ReplyDelete
  125. @πιτσιρίκος

    Ναι, την αποδιοπομπαία γάτα.
    LOL!

    ReplyDelete
  126. @ aggelos-x-aggelos : Φαντάζομαι να πάνε τη γάτα στο δικαστήριο και να προσπαθεί η υπεράσπιση να αποδείξει πως δεν είναι αυτή η ένοχη. Συν τοις άλλοις να ανακαλύψουν πως είναι θηλυκή, ενώ ο ένοχος (o Don)είναι γένους αρσενικού. Φαντάζομαι τον δικαστή πάνω στην έδρα να ψάχνει να δει αν η γάτα έχει καλαμπαλίκια. Καλά που πρέπει να φύγω, γιατί θα το έγραφα κι αυτό το σενάριο. Καλό απόγευμα!

    ReplyDelete
  127. @πιτσιρίκος
    Θα μας υποχρεώσεις αν το γράψεις!
    Το ξέρεις!

    ReplyDelete
  128. Γαϊδουριά και βλακεία χείριστη.

    Κύριε Δήμου μόλις θυμήθηκα τον Τζεπέτο μου!

    Κωνσταντίνος Καβάφης, "Ιθάκη".

    Μάλλον αυτή μας διαφεύγει...

    ReplyDelete
  129. Τώρα κλαιει κι οδύρεται, μαζεύεται κουβάρι

    μήπως τους κρύους δικαστές μπορέσει να τουμπάρει

    "Αχ μη καλοί μου άνθρωποι, εγώ δεν είμαι γάτος

    εγώ είμαι ένας άνθρωπος μ' αισθήματα γεμάτος"

    "Κοιτάζω το συμφέρον μου, διαβάζω εφημερίδα

    και στο στρατό υπηρέτησα για τη μαμά πατρίδα"


    μα 'κείνοι που ν' ακούσουνε,

    τον στήσανε στον τοίχο

    τα μάτια κάπως παίξανε

    στης τουφεκιάς τον ήχο

    Αν μία κόρη έχετε,

    κρατήστε την αθώα

    μπορεί ο γάτος να μη 'ρθει

    μα θα 'ρθουν άλλα ζώα

    Κι αν είστε κάποιος άρχοντας

    και παρεξηγηθείτε

    στα όργανά μου μια χαρά,

    χωράει να γραφτείτε...

    ReplyDelete
  130. Χρωστάω μία εξήγηση για τις φωτογραφίες.

    Η πρώτη είναι από την Ιρλανδία - κάτι γερά ψαράδικα (trawlers) ωκεανού σε λιμάνι από την μεριά του Ατλαντικού. Η δεύτερη είναι λεπτομέρεια από την Marienplatz του Μονάχου από όπου ξεκινούσαν τα φοιτητικά μου ταξίδια. Η τρίτη είναι βραδυνός Σηκουάνας από bateau-mouche. (Διακρίνεται στο βάθος σιλουέτα η Παναγία των Παρισίων). Η τέταρτη είναι σοκάκι στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ - και η τελευταία σοφίτα στην Δανία. Τις χωρίζουν πολλά χιλιόμετρα και 20 χρόνια.

    ReplyDelete
  131. Δεν πρεπει να βγαινουμε εκτος θεματος,με χασαπη Βαλκανιων & γραικους εθελοντες εγκληματιες Ταγματων Θανατου. Παντως,δεν ειναι " δικοι μας ". Δεν εχω την αισθηση οτι ανηκω στο εθνος των Γραικων κατα τον συμβατικα εννοουμενο τροπο. Αν π.χ καποιος αναρχας καψει γραικικη σημαια,με αφηνει αδιαφορο.Το ιδιο & οι επιτυχιες σε αθλητισμο,διαγωνισμους κλπ. Οσο για το θεμα μας,δικαιωνεται ο Δημου που εγραφε οτι ειμαστε απο τους πιο λυπητερους λαους. Ολα τα ποιηματα περι φυγης,ειναι μελαγχολικα. Εθνος καθηλωμενο στο σταδιο του θηλασμου,οι γραικοι θελουν ενα Κρατος να βυζαινουν & να επιστρεφουν στη μητρα,να θαφτουν στο κοιμητηριο του αρβανιτοχωριου της καταγωγης τους.

    ReplyDelete
  132. Επιστροφή από ωραία βόλτα.

    Γράφω και ...ξαναφεύγω!

    Αυτά που ανέφερε ο Yosemite Sam (Παρ Οκτ 27, 04:07:18 μμ) ισχύουν στην περίπτωση που κάποιος μπαίνει από "σημείο πρόβασης" (π.χ. τηλεφωνική γραμμή του σπιτιού του), του οποίου τα στοιχεία "ιδιοκτήτη" είναι γνωστά (π.χ. όταν αγοράσατε το "πακέτο σύνδεσής" σας).

    Από κει και πέρα υπάρχουν διάφορα "κολπάκια" για να σβήνεις τα "ίχνη" σου ή να αφήνεις άλλα που θα οδηγήσουν ...αλλού.

    Anyway, το θέμα χρήζει ανάλυσης και δεν είναι όσο απλό φαίνεται.

    Πάντως, αν έχετε χρησιμοποιήσει τον blogger έστω και μια φορά από το σπίτι σας για να επισκεφθείτε κάποια υπηρεσία της Google, θεωρητικά είναι πιθανό να βρουν τα ίχνη σας ό,τι σχεδόν κι αν έχετε κάνει (αν και σε κάποιες περιπτώσεις θα χρειαστεί να κινηθούν εξαιρετικές νομικές διαδικασίες, σαν εκείνες που χρησιμοποιούν οι αντιτρομοκρατικές υπηρεσίες).

    Πάντως, για να μην πανικοβάλλεστε, αλλά ούτε και να εφησυχάζετε, σκεφθείτε δυο παραδείγματα:

    1. Έχουν συλληφθεί χάκερς μεγάλου "βεληνεκούς" από τις αρχές. Λέτε εκείνοι να ΜΗΝ ήξεραν πώς να προστατεύσουν την ανωνυμία τους;

    2. Κυκλοφορούν στο Internet αμέτρητα sites (και μάλιστα υπάρχουν για χρόνια) που διακινούν "παράνομο" υλικό και δεν έχει συλληφθεί κανείς. για να μην αναφέρω τα sites-φαντάσματα της Αλ-Κάιντα ;)

    Ψυχραιμία λοιπόν κι αν νομίζετε πως πρέπει να ενημερωθείτε, ψάξτε στο Google για "IP Anonymizers" και "Anonymous Internet Surfing". Κι αν θέλετε να ανεβάσω κάποιο "ειδικό" διαφωτιστικό post, θα μπορούσα να το κάνω, χωρίς πολλές "τεχνικούρες" και φυσικά απαντώντας (μαζί και με άλλους, πιο "ειδικούς") στις όποιες απορίες σας.

    Αλλά τώρα πρέπει να ...seize the day. Τα ξαναλέμε αργότερα :)

    Υ.Γ. Νίκο, με ...κούφανες που δε γνώριζες τα περί IP (τα θεωρώ βασικά). Νόμιζα πως ήσουν προετοιμασμένος ΠΡΙΝ ξεκινήσεις το blog. Πού πας ...ξυπόλητος στα αγκάθια; Γηράσκω αεί ...εκπληττόμενος :))))))

    ReplyDelete
  133. τα μεγαλύτερα ταξίδια γίνονται στο μυαλό και στην καρδιά μας...

    το να τολμήσει κάποιος να τα παρατήσει όλα και να φύγει είναι τόσο γενναίο, γενναίο και σε πλήρη αρμονία με τον εαυτό του... όποιος το κάνει έχει πιάσει ένα κομμάτι της αλήθειας του.

    ReplyDelete
  134. @πιτσιρίκος said,
    Καλό απόγευμα σε όλους και ειδικά στον Andy, τον πεθερό μου!


    Βρε αχαϊρευτε, βρε χαραμοφάη, δεν φτάνει που τριγυρνάς ολημερίς κι ολονυχτίς, με τους ρεμπεσκέδες τους φίλους σου, έχεις το θράσος να μου στέλνεις και χαιρετίσματα!

    Βρε, γύρνα και στρώσου να γράψεις καμιά αράδα, πώς θα το ταϊσεις το βλαστάρι μου;;;

    Και πού 'σαι, πες και στο αφεντικό σου στη Fifo, τη Lifo, πως τη λένε, να σου δώσει και καμία αύξηση, διπλάσια διαφήμιση έχει από τότε που ξεκίνησες...

    ReplyDelete
  135. Καλό είναι να γνωρίζουμε ότι η απόλυτη ανωνυμία σε ένα μέσο όπως το internet είναι ουτοπία.

    Απο εκεί και ύστερα υπάρχουν τρόποι να κάνεις πολύ δύσκολη τη ζωή αυτών που σε ψάχνουν χρησιμοποιώντας ανώνυμους διακομιστές μεσολάβησης η εγκαθιστώντας δικό σου proxy server, αλλά όλα αυτά είναι τοο much.

    Αλλωστε αφεντικό σε αυτό το blog συχνάζουν τα καλύτερα παιδιά έτσι δεν είναι;

    ReplyDelete
  136. @antonis liolios
    και δικό μου όνειρο ενα trans-USA ταξίδι. Για την ώρα όποτε υπάρχει χρόνος φυγής επιστρέφω στη Ελλάδα. Πρεπει να πάω μεσα στο Νοέμβριο. Δεν γίνεται να χάσω Σαββόπουλο - Κιουρτσόγλου - Λάντσια.


    Δυνατό το κείμενο σήμερα και ο πιτσιρίκος. . .φοβερός
    Μερικές φορές ένα κλειστό δωμάτιο κι ένα κλειδί αρκεί για να τα δούμε όλα.


    Μέσ' το κλειστό δωμάτιο, μπορείς να βρεις
    ότι δεν τόλμησες ποτέ να ονειρευτείς
    δεν τόλμησες
    κι ότι μέσα σου βαθιά αγάπησες
    κι όμως ποτέ δεν είδε να βγαίνει αληθινό

    Όλα είν' εκεί, εκεί υπάρχουν όλα
    μες το κλειστό δωμάτιο
    όλα ή τίποτα
    Αγάλματα Θεών λησμονημένων
    και της Ελένης το πουκάμισο
    Όλα είν’ εκεί και άλλα πολλά
    πού κάποτε φαντάστηκες

    Ο φόβος του Χριστού στον κήπο της Γεσθημανή
    τα βήματα της θλίψης του της αίγλης του το φως
    το αίμα των θυσιασμένων και οι χαμένοι στόχοι τους
    το ψύχος το δριμύ των χωρισμών, των χωρισμών

    Το διαμαντένιο αηδόνι του βασιλιά της Κίνας
    σινιάλα από φάρους πού σβήστηκαν
    και μαγικά τοτέμ απ' άγνωστες φυλές
    εφηβικά κορμιά και καλοκαίρια γαλανά
    θάνατοι και φωτιές και αόρατη ομορφιά

    Μες το κλειστό δωμάτιο υπάρχουν όλα
    αν έχεις μάτια να τα δεις
    αν έχεις χέρια να τα αγγίξεις
    Μπορείς να βρεις κλειδί να ξεκλειδώσεις τη σιωπή τους
    Αρκεί να πας αρκεί να πας
    ολάνοιχτος γυρεύοντας τα, γυρεύοντας τα
    (Αφοι Κατσιμίχα - Λένα Παππά)

    ReplyDelete
  137. Yosemite, συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ με το σχόλιό σου (Παρ Οκτ 27, 06:52:00 μμ).

    (Εκτός ίσως από την τελευταία παράγραφο με τα "καλύτερα παιδιά" :))))))

    Άντε να πηγαίνουμε. Όλη τη βδομάδα είχαμε απεργία, σήμερα το κάναμε ...ημιαργία ;)

    Ευτυχώς που έρχεται το Σαββατοκύριακο!

    ReplyDelete
  138. "Λευτέρη,
    το Τέξας δεν κάπου κοντά στη Φλώριδα και τη Λουζιάνα; "

    Χα χα... ωραίο αυτό, πραγματικά... οι κάτοικοί του πάντως, ξέρουν ότι είναι "μέσα" στο Τέξας, απλά οι περισσότεροι δεν ξέρουν "που" είναι το Τέξας. Γι' αυτούς το Τέξας είναι ο κόσμος ολόκληρος. Όπως και για τις "αρχές" στην Ελλάδα, η νοοτροπία τους είναι "νόμος της φύσης" γι' αυτούς. Καθένας με την παλαβομάρα του σ' αυτό τον κόσμο.

    Μου φαίνεται ότι θ' ανοίξω blog στο οποίο δεν θα γράφω τίποτα, αλλά θα το έχω για να φιλοξενώ τους υπό διωγμόν Έλληνες bloggers... άντε πάλι τ' αμερικανάκια θα σώσουν την ευρωπαϊκή αντίσταση... :-) :-)

    Λευτέρης

    ΥΓ. Ο έξυπνος τρόπος με τον οποίο το Ελληνικό δημόσιο θέλει να εισπράξει χρέη από ιδιώτες: τους βάζει στη φυλακή.

    ReplyDelete
  139. Μα εγώ τι να κρύψω... πιο επώνυμο blog δεν γίνεται!

    Mickey τα περί IP τα ήξερα. Αλλά όχι για το tracing. Πάντως αν ήμουν ανώνυμος θα τους έκανα την ζωή δύσκολη - μπαίνω από πολλούς υπολογιστές, από τρεις providers, από κινητά και κάρτες...

    Κι εδώ για φυγές μιλάμε...

    ReplyDelete
  140. Μιλώντας για ταξίδια μίστερ Νίκος έχω μια φαλλοκρατική ερώτηση να κάνω. Ποια χώρα από όσες έχεις επισκεφτεί έχει τις πιο ωραίες γυναίκες;

    Όσον αφορά την έλλειψη όρεξης για φυγή προτείνω να θεσπίσεις τον "ταξιδιώτη του μήνα", όπου ένας επισκέπτης από το blog σου θα κερδίζει μια μέρα μαζί σου με την προϋπόθεση πως θα αναλαμβάνει να την δαπανήσετε εκτός Αθηνών σε μέρος της επιλογής του/της.

    ReplyDelete
  141. Alitovios said...
    Μιλώντας για ταξίδια μίστερ Νίκος έχω μια φαλλοκρατική ερώτηση να κάνω. Ποια χώρα από όσες έχεις επισκεφτεί έχει τις πιο ωραίες γυναίκες;

    Δεν νομίζω ότι υπάρχει απάντηση. Εξαρτάται από τα γούστα σου, από το πόσο "πεινάς", από το μέρος που βρέθηκες...

    ReplyDelete
  142. Μεγαλο & ενδιαφερον ζητημα ,ποιες θεωρει ο καθενας τις " πιο ωραιες γυναικες ",οπως & τα " πιο ωραια αυτοκινητα ". Να το κανουμε θεμα. Πολλοι θα συμφωνησουν παντως οτι απο τις πιο ασχημες ειναι η δικη μας ρατσα,οι αλβανιδες. Ειναι σαν τα Dacia.

    ReplyDelete
  143. Harry
    Are you badmouthing me again?
    Shame, shame, shame...

    ReplyDelete
  144. ND(10.52')rednet69(10.42')Mickey(11.13')
    Thanks gia tin"mise en garde",alla
    THELO ATHINA.Irtha gia 2 meres,meta apo xronia, kai thampothika.
    To programma mou:Spiti stin Athina
    KAI sti Gallia kat'arxin.Na doume poso tha andekso to pigenela.
    Ta thelo ola:kai Athina kai Antibes
    Mickey mou, filia
    gia ta greeklish,tzaba o kopos sou tipota den paei me tipota (I synexeia sto blog sou),
    WE stin Kyani Akti:Pourquoi pas?
    Pos pas apo gallika?
    Filika
    Myrto

    ReplyDelete
  145. What's right is right. Οι αλβανογραικοι/-ες εχουν " ομορφια " Καραισκακη & Μπουμπουλινας. Μια φορα της ζητησε ο Λασκαρης ικυ*πμιστ και...

    ReplyDelete
  146. Aκουω διαφορα ασχετα και παραλογα στα δελτια για τις παρελασεις....

    ΝΔ μου φαινεται χρειαζεται ενα ποστ για το αν εχουν λογo υπαρξης....

    ReplyDelete
  147. Φυγή στα 21, όχι για τη φυγή αλλά για τα πράσινα μάτια μιας Αυστριακής νοσοκόμας, μετράει;

    ReplyDelete
  148. Nice touch Harry.
    But this is what happens when the sex ratio in a blog is heavily distorted.
    Any "escape" plans from this problem?

    ReplyDelete
  149. @takis vasilopoulos

    Έχουν! Για να βγουν οι νεαροί/ες να φωνάξουν παντού:

    Μας πρήξατε!!!

    ReplyDelete
  150. takis vasilopoulos said...
    Aκουω διαφορα ασχετα και παραλογα στα δελτια για τις παρελασεις....
    ΝΔ μου φαινεται χρειαζεται ενα ποστ για το αν εχουν λογo υπαρξης...."

    Μου ζήτησαν κι εμένα να βγω - τι να πω; Τα λέω χρόνια. Εφεύρεση του ελληνικού (γιαλαντζή) φασισμού ολότελα άχρηστη και μερικώς επικίνδυνη.

    ReplyDelete
  151. κάτι έγινε στις χθεσινές γιορτές...

    Ηπια τόσο πολύ που σήμερα είχα ένα νεφέλωμα αντί για εγκεφαλική ουσία, και ... έχασα το κινητό μου!

    Και αυτός που το βρήκε, βεβαίως βεβαίως, δεν απάντησε σε κανένα από τα 30 περίπου τηλεφωνήματα που έκανα, πριν τη φραγή. Δεν έχασα μόνο τηλέφωνα, αυτά τα έχω και σε ατζέντες τα περισσότερα (οργανωμένη). Είναι που στο κινητό υπήρχαν και μερικές ουδόλως σεμνές πόζες, αυτοαναφορικές και σκανδαλώδεις, που έτσι και πέσουν στα χέρια κανενός επιτήδειου, και κυκλοφορήσουν στο internet, έχει κηλιδωθεί η υπόληψή μου για πάντα (προς τέρψιν του ανδρικού πληθυσμού, φυσικά). Ωιμέ, τι έπαθα.

    Δίδαγμα: Τις φωτογραφίες που τραβάτε με το κινητό σας, να τις μεταφέρετε αλλού και μετά να τις σβήνετε. Οι κάρτες κλειδώνουν, οι συσκευές όμως, δύσκολα. Εχω κρατήσει το 15ψήφιο κωδικό ασφαλείας, με τον οποίο κλειδώνει η συσκευή, αλλά ελέω ελληνικής γραφειοκρατίας, χρειάζομαι τουλάχιστον 2 εργάσιμες μέρες για να ολοκληρωθεί η διαδικασία... Οπερ σημαίνει ότι ο τυχόν επιτήδειος θα έχει όλο το χρόνο στη διάθεσή του, για να χρησιμοποιήσει κατά βούληση ό,τι είχε την τύχη (ή την ατυχία, αν είναι σεμνότυφος) να ανακαλύψει στο κινητό μου...

    Αν φύγω Νίκο μετά από αυτό, θα είναι από ντροπή, και όχι από ξαφνικό θάρρος να κάνω αυτό που τόσες φορές πριν έχω αναβάλει!

    Τη φυγή, που όπως πολύ σωστά είπες μέσω του στίχου που παρέθεσες, για τη φυγή...

    Υπόσχομαι πάντως ότι το blog θα το διαβάζω και θα το επισκέπτομαι, ακόμη και από τη ... Μπογκοτά!

    Καλησπέρα σε όλους!

    ReplyDelete
  152. Απο τις φυγές (ταξίδια, IP Tracing) μάλλον το θέμα πάει στε πιο ακραιες και φασιστικές καταστάσεις (παρελάσεις, 28η Οκτωβρίου, Λιακόπουλος (το μυνύον δημόσιο πρόσωπο!)

    Η ροή των θεμάτων τελικά σε αυτό το blog δεν είναι τυχαία! :)

    @ntidoto

    ReplyDelete
  153. και μια που μιλάμε για φυγές, δε γράφουμε και αγαπημένες διαδρομές?

    Προσωπικά απο Düsseldorf ως Θουριγκία (πρώην ανατολική Γερμανία). Ξεκινάς από πολυπολιτισμική Ευρώπη διασχίζεις Autobahn, τοπικά γραφικά βαυαρικά χωριά και φτάνεις σε εξοχή ανεβαίνοντας τα βουνα του δρυμού...

    (φυσικά γρήγορο αυτοκίνητο, κατα προτίμηση ανοικτό...)

    ReplyDelete
  154. @πανάσχημη

    έτσι είναι, όντως. Τις λίγες φορές πάντως που επέτρεψα στον εαυτό μου μικρές φυγές-αποδράσεις, όχι με συγκεκριμένο σκοπό, αλλά γιατί είχα ανάγκη απλά ... να φύγω, δεν το μετάνιωσα ποτέ.

    Οάσεις συνειδητότητας, σπάνιες στιγμές επαφής με το μέσα μου, που ενώ συνεχώς αγωνιά να εκφράζεται, βαλτώνει μέσα στα πολλά τα λόγια, και τις συναναστροφές που επιβάλει η δική μου καθημερινότητα...

    Είναι ωραία να φεύγεις, όταν το νιώθεις, χωρίς σκοπό. Σαν ταξιδιώτης του νου, όχι τουρίστας.

    Χαίρομαι που είδα τον πιτσιρίκο σε διάλογο με άλλους φίλους bloggers. Ευχάριστη έκπληξη. Μου λείπει φυσικά η aphro (που είσαι τρελοκοτσιδού), ελπίζω να επανακάμψει γρήγορα, όπως είδα ότι έκανε ο mickey (welcome back). Γεια σου georgia m., sorry αλλά εγώ με αυτό σε έμαθα, ίσως να μου πάρει λίγο να συνηθίσω το καινούριο, πειράζει; Mουτς.


    Λυπάμαι όμως πολύ, για το νέο που σε μένα έφτασε με μεγάλη καθυστέρηση (το έμαθα μόλις χθες τα ξημερώματα): 1.800 ζωάκια απανθρακώθηκαν αβοήθητα, στο Κορωπί, μέσα στο pet shop του ασυνείδητου τύπου που δεν είχε φροντίσει ώστε η μόνη πυρασφάλεια που διέθετε το ... κατάστημά του, να είναι ... (φευ!) πυροσβεστήρες. Ο άθλιος.

    Θα διαβάσω και τα υπόλοιπα σχόλια και θα επανέλθω αργότερα.

    ReplyDelete
  155. @don

    κι όμως, κάποιοι σ' έχουν δει, στο κρεβατάκι σου στη γωνία, έστω και χωρίς ... τη δική σου θέληση!

    ReplyDelete
  156. ταξιδι
    κινηση
    ζωη
    κινδυνος
    υπαρχω
    just cruising around:
    τροπος αντιμετωπισης της αγωνιας

    stay foolish
    stay hungry (steve jobs)
    in previus post nikosdimou
    take a look!!

    ReplyDelete
  157. Καλησπέρα σας
    Τελευταία ανακάλυψα ένα τόπο με κάθε είδους και για κάθε λογής ταξιδιώτη... Ξεκίνησα κι εγώ να συμμετέχω... Ίσως ένας τρόπος να ταξιδέψεις παντού είνα να γνωρίσεις ταξιδιώτες από το κάθε μέρος της γής.
    Νομίζω πως αξίζει την προσοχή σας...

    WWW.HOSPITALITYCLUB.ORG

    Και μιας και έιμαι μέλλος, όποιος θέλει να επισκεφθεί το Βόλο με τα Τσιπουράδικα και την Παραλία του, ή το θαύμα της φύσης που λέγεται Πήλιο και αρκείται στη φιλοξενία και την παρέα μου ας επικοινωνήσει μαζί μου... andreas.volos@gmail.com
    Αυτή είναι και η βασική ιδέα του παραπάνω club...

    Κύριε Νίκο, η πρόσκληση απευθύνεται κατ' αρχήν στον οικοδεσπότη!

    ReplyDelete
  158. andreas
    ευχαριστώ - είναι από τις πιο αγαπημένες μου περιοχές...

    ReplyDelete
  159. Blade αν οι φωτογραφίες είναι ωραίες δεν πειράζει - θα έχουμε μία σταρ στην μπλογκόσφαιρα!

    ReplyDelete
  160. Μιλωντας για παρελασεις,θα επρεπε να υπαρχει κινημα μαθητων-γονιων εναντιον τους. Στη Σαλονικη εχουν το θρασος να γιορταζουν την εισβολη (1912) -κατοχη -υποδουλωση του 88% του πληθυσμου που δεν ηταν Γραικοι. " Απελευθερωση " α λα ... ελληνικα . Οσο για Βολο -Πηλιο,λογω καταγωγης γονιων το εχω φαει στη μαπα. Εχει πλεον ξεφτισει . Αξιζει μονο καθημερινες & οφφ-σηζον,οπως τωρα.

    ReplyDelete
  161. Κολπο για ερωτικες φωτο-βιντεο. Να μην εμφανιζεται προσωπο.Και να χαθουν, κανεις δεν μπορει να της αποδωσει σε κανεναν.

    ReplyDelete
  162. @blade:

    Συνέχισε να με λες έτσι - georgia m. άλλωστε,είναι το πραγματικό μου όνομα και το αρχικό του επωνύμου μου.

    Σχετικά με τις φωτό του κινητού,δε βάζουμε πρόσωπο σε αυτές τις περιπτώσεις - καλά τα λέει ο...βρώμικος Harry.

    ReplyDelete
  163. Άλλωστε Blade είσαι Θεά του blog και οι θεές πάντα κυκλοφορούσαν γυμνές και σέξυ!

    ReplyDelete
  164. @ blade runner

    Εσύ ήσουν που με τάραξες με τις κλήσεις; Πρέπει να είσαι εσύ διότι είναι πολλές οι συμπτώσεις...! Οι φωτογραφίες δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο ( εκτός από εκείνη που είσαι...ξέρεις εσύ). Καλά όλα τ'άλλα, την Παπαρίζου τι την θέλεις για ήχο κλήσης; 30 φορές το Number one μου 'πεσε βαρύ....

    ReplyDelete
  165. Blade Runner:
    "Είναι που στο κινητό υπήρχαν και μερικές ουδόλως σεμνές πόζες, αυτοαναφορικές και σκανδαλώδεις, που έτσι και πέσουν στα χέρια κανενός επιτήδειου, και κυκλοφορήσουν στο internet, έχει κηλιδωθεί η υπόληψή μου για πάντα"

    Ομολογώ πως εγώ είμαι ο ...κλέφτης :)))

    Πάντως δε χρειάζεται να ανησυχείς. Με την ανάλυση που κάνω σε αυτό και σε άλλα blogs, το IP tracing και τα φιλαράκια μου στη Google, μόνο τι χρώμα εσώρουχο φοράει ο καθένας δεν ξέρω - μέχρι να ξεκλειδώσω το κινητό σου φυσικά και να μάθω το ...πρώτο :)))

    . . .

    Κατανοώ τη σοβαρότητα του ζητήματος, αλλά αν δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, χαλάρωσε και απόλαυσέ το! Μη σε πιάσουν και σένα οι ...μαύρες σου ;)

    Και καλύτερα να μη μας πιάνει πανικός με όλα αυτά (προσωπικές φωτό στο Internet, Net Surfing Habits, συλλήψεις bloggers κλπ). Είναι "παραδοσιακές" ή σπασμωδικές αντιδράσεις σε έναν κόσμο που λίγοι κατανοούν και ακόμα λιγότεροι προσαρμόζονται.

    Ζούμε στην εποχή της μη-ιδιωτικότητας και αυτό δεν αλλάζει με νόμους, διαμαρτυρίες και συνθήματα. Η "προστασία προσωπικών δεδομένων" είναι μια ουτοπία που "γεμίζει" τα συνθήματα των αριστερών και τα γραφειοκρατικά μισθολόγια των ΗΠΑ και των Βρυξελλών.

    Η τεχνολογία αλλάζει ραγδαία και απρόσμενα τη ζωή μας και δεν υπάρχει κατ' ανάγκη "καλύτερο" ή "χειρότερο". ΑΥΤΟ μας έλαχε. Θα μάθουμε κάποτε να ζούμε με όλα αυτά, αλλιώς θα μείνουμε στο περιθώριο, καταντώντας σαν τους "ευγενείς αγρίους" της Botswana.

    Δυστυχώς, ζούμε σε "μεταβατική περίοδο" (η μεγαλύτερη και μακράν η πιο ταχέως εξελισσόμενη "επανάσταση" στην ιστορία της ανθρωπότητας) και όλα αυτά θα τα φάμε στη μάπα. Ευτυχώς, θα είμαστε παρόντες στην πιο συναρπαστική περίοδό της.

    Και η ψευτο-Βικτωριανή ηθική μας θα αλλάξει άρδην τα επόμενα χρόνια!

    Ψυχραιμία λοιπόν και ...προσαρμογή - όσο γίνεται!

    ReplyDelete
  166. Σκεφτομαι οτι η Παρις & η Παμελα κυκλοφορησαν τα ικυ*πμιστ τους & κονομησαν εκ.

    ReplyDelete
  167. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  168. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  169. ... μα κάποιος γέρος ναυτικός μας είχε πει θυμάμαι,
    πως πάντα μέσα μας θα ζουν τα μπάρκα τα μεγάλα...

    Άλκης Αλκαίος

    ReplyDelete
  170. μπλειντρανερ αυτο που σου συνεβη ειναι τρομερο, αν ειχε συμβει σε εμενα θα τα ειχα κοινως "παιξει" απο το αγχος

    ομως ,οπως επισημανε ο μικι, ζουμε σε περιεργες εποχες. για φαντασου, ο καθενας μπορει να αποκτησει ενα κινητο με καμερα και να σε φωτογραφιζει χωρις τη θεληση σου στο λεωφορειο, στην παραλια, στο μαθημα ή τη δουλειά, ακομη και στην τουαλετα στο αεροδρομιο (δεν ειχανε πιασει εναν ανωμαλο υπαλληλο που ειχε βαλει το κινητο στον εξαερισμο?)

    επισης, σε ελληνικα σχολεια, για να μη παμε μακρια, τα αγορια φωτογραφιζουν τα κοριτσια στις τουαλετες και μετα τις εκβιαζουν (!)

    αλλα βεβαια, αμα αρχισεις να βλεπεις "ματια παντου" τοτε ισως και να εχεις φτασει στα ορια της τρελας, μηπως αυτο ειναι ομως το παρον και το μελλον της τεχνολογιας? ο big brother μπορει να ειναι ο καθενας μας, για να μην κατηγορουμε μονο τιςμυστικες υπηρεσιες και πρασινα άλογα...

    ReplyDelete
  171. Σχετικά με απόκρυψη ip,αν και καλά τα είπε ο Mickey,να προτείνω και εγώ,όχι ένα ανώνυμο proxy αλλά ένα προγραμματάκι(δίκτυο Tor).Το πρόγραμμα είναι το torpark και μπορείτε να το βρείτε στην ιστοσελίδα www.hacktivismo.com/frontpage/?p=10
    Έτσι όποια σελίδα επισκέπτεσθε δεν θα γνωρίζει τον provider σας.
    Αν έχει κάτι να προσθέσει ο Mickey περιμένουμε.Δεν κάνουμε παρανομίες στο internet-έχουμε δικαίωμα στην ανωνυμία.Στο τέλος θα νικήσουν...οι καλοί.

    ReplyDelete
  172. Ενα δάκρυ για τον εν λευκό
    :(

    ReplyDelete
  173. Μιας & ο Μικυ ειναι σπεσιαλιστας ( οπως Σταλλονε-Στοουν) στα κομπιουτερικα,μηπως μπορει να φτιαξει ενα καστομ προγραμμα κρυπτογραφησης,να μην το σπανε ουτε οι σουπερκομπιουτερς της Σια ?

    ReplyDelete
  174. Συγγνώμη για το άσχετον της παρακάτω ερώτησης - αλλά εκμεταλλεύομαι το περασμένο της ώρας κι έτσι δε νιώθω τόσο άσχημα...
    Προσπάθησα να ανεβάσω μια φωτό από το Ίντερνετ για να μπει δίπλα στο nickname μου.Δίπλα έλεγε ότι η εικόνα μπορεί να υπόκειται σε πνευματικά δικαιώματα(copyright).
    Ως άσχετη,ρωτώ κάποιον να μου απαντήσει:πειράζει που τη δανείστηκα για να μπαίνει δίπλα στο όνομά μου,στο blog;

    ReplyDelete
  175. Προειδοποίησα ότι είμαι άσχετη με το θέμα...Μη γελάτε όλοι μαζί...
    :)

    ReplyDelete
  176. Πριν από λίγες μέρες συζητούσαμε για την αξία της καινοτομίας και εδώ βλέπω μια υπολανθάνουσα αντίσταση σε αυτήν. Ισως είναι και θέμα κουλτούρας. Δεν γίνεται να έχουμε και ταξίδι και πατρίδες. Και περιπέτεια και ασφάλεια. Και δοκιμές και γκρίνια. Δεν παντρεύονται αυτά μεταξύ τους. Ή το ένα ή το άλλο. Ή θα απαγγέλουμε Καβάφη ή θα τραγουδούμε «keep me searching for a heart of gold.” Κάντε την επιλογή σας και μετά αποδεχτείτε την χωρίς γκρίνιες. And sign your peace.

    ReplyDelete
  177. @Bladerunner,

    "Και αυτός που το βρήκε, βεβαίως βεβαίως, δεν απάντησε σε κανένα από τα 30 περίπου τηλεφωνήματα που έκανα, πριν τη φραγή."

    Προφανώς το τηλέφωνο χτυπούσε μόνο του, προ(σ)καλώντας πάσα ενδιαφερόμενο! Εβαλές τα χέρια σου και έβγαλες τα μάτια σου...
    Οταν το βρήκε ο Χ, απλά ξεφορτώθηκε την κάρτα!

    Παιχνιδάκια με κινητοκάμερες σε netoκαιρό = παίζεις με τις φλόγες!

    Καλά, Εισαγγελάτο δεν βλέπεις;
    Ντιπ αμόρφωτη είσαι τελικά!

    Κλείδωνε και το τηλέφωνο πέραν της SIM με οκταψήφιο. Βάζεις τον άλλο σε κόπο και το πρόγραμμα που τα "σπάει" νομίζω σβήνει και το περιεχόμενο της μνήμης. Πρόσεχε και τις memory cards! Και το Βλουτούθ είναι risky.

    Μα σε τι κόσμο ζούμε τελικά;!

    Y.Γ Επιμορφωτικόν: Το bluetooth πήρε το όνομά του από ένα βασιλιά των Βίκινγκς, ο οποίος εικάζω πως δεν είχε ιδέα από στοματική υγιεινή(μετά το "," χιουμοράκι). Αυτοί κι αν ήξεραν από ταξίδια...

    ReplyDelete
  178. Για δέκα χρόνια πήγαινα από χώρα σε χώρα, στο τέλος οι αποδράσεις γίνανε ρουτίνα. Σε ένα μπαρ στη Γαλλία γνώρισα ένα Έλληνα. Ωραίος τύπος, γύρω στα 70, κάτι μου έλεγε πως ήταν κ συγγραφέας αλλά ντράπηκα να ρωτήσω(ευτυχώς γιατί ήταν πασίγνωστος). Του είπα την ιστορία μου κ μου απάντησε «Τι σε κυνηγάει κορίτσι μου? Γύρνα στη βάση σου να το βρεις κ άσε τις περιπλανήσεις.» Είχε δίκιο. Η απόδραση σημαίνει πως κάτι δεν πάει καλά, αντίθετα όταν τα βρίσκουμε με τον εαυτό μας αράζουμε, ηρεμούμε κ χαϊδεύουμε κ καμιά γάτα:) Πάει να πει πως κάτι καλό υπάρχει στη ζωή μας που μας κρατάει εκεί. Αλλιώς, αν δεν ήμασταν ευχαριστημένοι, θα φεύγαμε. Κ η ηλικία θα ήταν το τελευταίο που θα μας εμπόδιζε…Κ επιτέλους ένας άνθρωπος στα ήντα δεν θεωρείται πια μεγάλος!

    ReplyDelete
  179. και ο θωμάς μπακαλάκος έχει γράψει καταπληκτικά τραγούδια και για το μύχιο και για τη φυγή:

    τα σαββατόβραδα στα σπιτικά
    κλεισμένες δε μιλάμε
    τώρα στα έρημα χωριά
    μείνανε γέροι και παιδιά
    τα έρμα να φυλάμε

    τα παλικάρια φύγανε
    να βρουν μουνιά στην πόλη
    ξεράθηκαν τα στήθη μας
    χορτάριασε τ’ αλώνι

    τ’ απομεσήμερο στο καυλωτό
    πέρα μακριά κοιτάμε
    άγονη είναι τούτη η γραμμή
    κι ούτε ανθρώποι ούτε θεοί
    δεν μας ξαναγαμάνε

    το καλύτερο του θωμά όμως που δεν έχουμε χώρο να το γράψουμε εδώ σήμερα που δεν είναι ημέρα κατά του AIDS και της ομοφυλοφίλιαςείναι αυτό που λέει: κόκκινο στάζει το σπέρμα του/άσφαλτος μαύρη γύρω του/και τα βιβλία σκόρπισαν/ κι εκείνος είπε ζάσταβα.

    ReplyDelete
  180. Καλημέρα.

    Γράφω με ένα χέρι.

    Το άλλο το έκαψα ακουμπώντας τα δάχτυλα σε ένα πυρωμένο μάτι κουζίνας.

    Γεωργία Μ. μόνο αν σε πάρει μυρωδιά ο κάτοχος του κόπυραϊτ - απίθανο.

    Πανάσχημη γιατί αυτές οι διαζεύξεις; "Ή θα απαγγέλουμε Καβάφη ή θα τραγουδούμε «keep me searching for a heart of gold.”
    Γιατί όχι και τα δύο;

    ReplyDelete
  181. Το «πιο μεγάλο ταξίδι»…
    Τι είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο να φοβάται το θάνατο τόσο πολύ;
    Ποιος άραγε είναι αυτός που δεν τον φοβάται;
    Αλλά και τι έχει διαστρέψει την ανθρώπινη φύση περισσότερο από το φόβο του θανάτου (προσοχή όχι ο ίδιος ο θάνατος).
    Ο ίδιος ο θάνατος είναι το απόλυτο αναπόφευκτο! Μόνο χρόνος μεσολαβεί ανάμεσα σε εμάς και σ’ αυτόν.
    Μοιάζει με τον σκοπό της ίδιας της ζωής που την ορίζει και της προσδίδει νόημα.
    Γιατί μελαγχολεί ο άνθρωπος στην έλευσή του; Γιατί ζητά περισσότερο χρόνο, περισσότερη διάρκεια;
    Το εγώ είναι μια αυταπάτη! Εύκολα λέγεται αυτό αλλά δύσκολα βιώνεται. Το να φιλοσοφήσεις γύρω από το θάνατο είναι μια παρηγοριά. Το να τον αντιμετωπίσεις κατά πρόσωπο (όχι το θάνατο αλλά το φόβο του θανάτου) δεν είναι λύση, αφού θα σε συντρίψει στην πρώτη του λαβή.
    Τι μεσολαβεί ανάμεσα σ’ εμάς και το θάνατο;
    - Χρόνος! Ας τον βιώσουμε λοιπόν όχι ως φόβο αλλά ως ένα όμορφο Φθινόπωρο. Ας θαυμάσουμε τη φύση, τα χρώματά της, τα ζώα της. Ας απολαύσουμε τη βαθιά φιλία, την επικοινωνία. Ας χαρούμε την ομορφιά των εννοιών και την εγκαρδιότητα της μεγαλοψυχίας. Ας αγαπήσουμε με βάθος και ποιότητα.
    Αν δεν έχουμε κλάψει λυτρωτικά διαβάζοντας ή ακούγοντας για μια μεγάλη πράξη ή για μια μεταμόρφωση σαν αυτή του Γιάννη Αγιάννη. Αν δεν έχουμε αισθανθεί μια βαθιά ψυχολογική καλοκαιριά κάτι σαν μια έκσταση δηλαδή μπροστά στο μεγαλείο του σύμπαντος. Αν δεν έχουμε νοιώσει τη δροσιά της καλοκαιρινής νύχτας κοιτάζοντας μόνοι τον έναστρο ουρανό. Αν δεν ξαναγίναμε παιδιά στο πεδίο της αισθαντικότητας, όπου τα πάντα είναι έντονα, από τις μυρωδιές και τις γεύσεις ως τα συναισθήματα. Τότε ο θάνατος πράγματι είναι ένα οδυνηρό τέλος!
    Αν όμως όλα αυτά τα έχουμε βιώσει, τη λεπτή υποβόσκουσα στα πάντα ομορφιά της ζωής δηλαδή, τότε ας έχουμε έναν ήσυχο γλυκό ύπνο τα βράδια. Ζήσαμε όμορφα.
    Κι αν ο χρόνος που μας απομένει είναι λίγος ή πολύς ας τον ζήσουμε κάτω από «τη γλυκεία επιρροή των Πλειάδων».

    ReplyDelete
  182. Καλημέρα!

    @ΝΔ:

    Ευχαριστώ για την ενημέρωση σχετικά με την φωτό!

    @όλους:

    Σχετικά με το θέμα της φυγής,θυμήθηκα τους στίχους από αγαπημένο μου τραγούδι(Ασημένια Σφήκα - Υπόγεια Ρεύματα):"...σαν ένα σαπιοκάραβο που στα ρηχά ξεσέρνει/σαν του Ιούδα φίλημα θα φύγω μακριά/Ξέρεις πώς είναι να διαβάζεις στο σκοτάδι/ξέρεις πώς είναι να δακρύζεις στα κρυφά/φώτα της πόλης και μεγάλοι άδειοι δρόμοι/τα όνειρα της Κυριακής κοστίζουν ακριβά".
    Σπέσιαλ αφιέρωση στον βρωμοπόντικα Mickey που,αντί να σκάβει υπομονετικά το λαγούμι-tunnel του σαν ένας δεύτερος Andy Dufresne,ξεχύνεται κάθε τόσο στους δρόμους ολημερίς κι ολονυχτίς!
    :)))

    ReplyDelete
  183. το να μπορείς να φύγεις είναι συχνά πιο σημαντικό από την πράξη αυτή κατ' αυτήν. Παρόλα αυτά, δεν μου αρέσει η λέξη "φυγή"; υποδηλώνει ότι το παρόν δεν ικανοποιεί. Έγω επιζητώ να φεύγω (οκ δεν βρηκα καλύτερη λέξη) όχι γιατί δεν είμαι ευχαριστημένος με το πως ζω, αλλα φεύγω για να... ξαναγυρίσω, με νέες εμπειρίες που θα δώσουν έμπνευση.

    πληροφορικά k εν συντομία, το θέμα του anonymity στο internet με βρίσκει εντελώς αντίθετο. Αν δεν παρανομεί κανεις γιατί πειράζει να αφήνει ίχνη ? Τα στοιχεια αποκαλύπτονται *μονο* με απαίτηση εισαγγελέα. Ξέρετε πόσα προβλήματα θα λυνόντουσαν ? Spamming, viruses etc.

    ReplyDelete
  184. @siniparxi:

    Χάρηκα πολύ με το κείμενό σας...Αν κρίνω από τον τρόπο γραφής του ρήματος "νοιώθω"(με όμικρον γιώτα) θα πρέπει να είστε σίγουρα πάνω από τα 40-50.

    ReplyDelete
  185. siniparxi said...
    Το «πιο μεγάλο ταξίδι»…

    Τα όσα γράφετε, ωραία και ποιητικά, δεν με πείθουν. Μπροστά στην αγριάδα του θανάτου γίνονται σκέτα λόγια...

    ReplyDelete
  186. Nikos Dimou said... Γράφω με ένα χέρι.
    Το άλλο το έκαψα ακουμπώντας τα δάχτυλα σε ένα πυρωμένο μάτι κουζίνας.
    -----

    Περαστικά σας, ελπίζω να μην πονάτε πολύ του βάλατε οδοντόκρεμα έτσι λένε, δεν είμαι όμως καθόλου σίγουρος ότι βοηθάει. Το ίδιο και για το αλάτι).

    Τέλος πάντων, μια που την πάθατε τη ζημιά, ελπίζω να 'ναι το δεξί χέρι (θέμα που αφήνετε αδιευκρίνηστο).

    Γιατί, έτσι, θα αναγκαστείτε να μάθετε πληκτρολόγηση με το αριστερό, που, όπως και να το κάνει κανείς, είναι μεγάλο όφελος (ουδέν κακόν αμιγές καλού).

    Ηθικό δίδαγμα: Τους καφέδες τους ψήνουμε σε γκαζάκια. Σε περίπτωση επαφής, πονάνε λιγότερο).

    ReplyDelete
  187. Καλημέρα και περαστικά.
    Μιας και καίγομαι συνέχεια (!) σας λέω ότι η οδοντόκρεμα ανακουφίζει πάρα πολύ.

    ReplyDelete
  188. Από μικρός έφευγα:

    Άλλαζα τόπο συνέχεια. Άλλαζα δουλειές (η πιο δραστική απόδραση).
    Αυτό κράτησε από τα 20 μέχρι τα 30. Μέχρι τότε, άλλαζα τόπο και δουλειά.

    Μετά γεννήθηκε ο πρώτος μου γυιός.
    Άγκυρα: δεν αλλάζω πλέον τόπο - ούτε και θέλω.

    Αλλά συνέχισα ν' αλλάζω δουλειές. Μπορεί νάχει σταματήσει αυτό πλέον - είμαι 8 χρόνια στην ίδια δουλειά - μπορεί και όχι.

    Εν τω μεταξύ, άρχισα ν' αλλάζω επιστήμες...

    Δε νομίζω ότι μπορώ να ζήσω χωρίς ν' αλλάζω.

    Αλλαγή νομίζω ότι είναι το όνομα του παιχνιδιού, όχι απλώς φυγή.

    ReplyDelete
  189. Λυπάμαι που θα θίξω την αθωότητα κάποιων μεταξύ μας, αλλά το Google έχει ΗΔΗ "καρφώσει" χρήστη του blogger, που δημοσίευε στο blog του στοιχεία για την εταιρεία όπου εργαζόταν.

    Χωρίς παρέμβαση εισαγγελέα, έγινε ...έτσι.

    Το google επίσης, έχει κάνει συμφωνίες με την κινεζική κυβέρνηση, ώστε η μηχανή του να μην επιστρέφει αποτελέσματα αναζήτησης από ιστοσελίδες που είναι δυσάρεστες για το καθεστώς του Πεκίνου, σε IPs που προέρχονται από Κίνα.

    ReplyDelete
  190. Μα...! πάλι καήκατε?!

    Deja-vu αυτό ξανάγινε πριν 6 - 7 μήνες.

    Υπάρχουν κάτι πολύ δραστικά spray, βασικά νερό και παυσίπονο.

    Περαστικά.

    ReplyDelete
  191. Nikos Dimou said...
    Καλημέρα.

    Γράφω με ένα χέρι.

    Το άλλο το έκαψα ακουμπώντας τα δάχτυλα σε ένα πυρωμένο μάτι κουζίνας.
    ------------------

    Αγαπημένε ΝικόΔημε,
    περαστικά!!!

    Το τραύμα στα δάκτυλα προκαλεί φριχτό πόνο επειδή εκεί υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση νεύρων.

    Μακάρι να είναι επιπόλαιο το κάψιμο.

    Και πάλι περαστικά!

    σας φιλώ

    με πολλη αγάπη

    Α.

    ReplyDelete
  192. "Αλλαγή νομίζω ότι είναι το όνομα του παιχνιδιού, όχι απλώς φυγή"

    Συμφωνούμε κ. Χάινζ (ΣΣ σπάνιο φαινόμενο). Ειδικά ως προς τη "φυγή". Διαρκής ετοιμότητα για αλλγή, η καύτερα "Κινητικότητα" είναι μία από τις στρατηγικές επιβίωσης και προόδου τη σημερινή εποχή. Η άλλη, η αντίθετη, είναι να κτίζεις "κάστρα", γραμμές "Μαζινώ" και να ελπίζεις ότι θα αντέξουν.

    Τελικά το θέμα είναι τι θεωρείς ως "σπίτι" σου ή γειτονιά σου. Αν θεωρείς τη Γη ή τουλάχιστον την Ευρώπη ως γειτονιά σου, όταν ξυπνάς το πρωί στον "κόσμο" ή "στην Ευρώπη" και όχι π.χ. (απλά) στην Κυψέλη ή Αθήνα, τότε όπου και να είσαι, είσαι παντού.

    Το ζήτημα είναι ότι η Ελληνική καθημερινότητα καταφέρνει να απορροφεί την προσοχή και το εύρος ενδιαφερόντων πολλών από μας, ενώ η γεωγραφική μας θέση στην Ευρώπη και τον κόσμο καθιστά το δωμάτιο που ζούμε απομονωμένο σχετικά σχ σχέση με το Ευρωπαϊκό ή παγκόσμιο σπίτι στο οποίο μπορεί να ζούμε θεωρητικά (δλδ από πλευράς θεώρησης μας).

    Το θέμα είναι να μην "αποδράς" ούτε "μεταναστεύεις" αλλά να είσαι πάντα σε κινητικότητα, με "νοητή" έδρα (αν θέλεις) την Ελλάδα-πατρίδα, στη ψυχή. Έλληνας μπορεί να παραμένει κανείς ψυχικά ακόμη και βαθιά στη ζούγκλα του Αμαζονίου, την Ανταρκτική, τους δρόμους του Νιού Γιόρκ ή του Ελ Έι, κτλ. Και παγκόσμιος Έλληνας είτε στο Έλ Έι ή (π.χ.) στην Κυψέλη.

    ReplyDelete
  193. Καλημέρα,
    Τί έπαθε ο blogger στο νέο ποστ και δεν ανοίγει τα comments?

    Πάντως κάποιον μου θυμίζει σε πολλά ο Σωκράτης, ΚΑΠΟΙΟΝ!!!!
    Δάσκαλε τί λέτε; Αρκετά σημεία μου θυμίζουν ΝΔ!

    ReplyDelete
  194. Περαστικά για το χέρι - ελπίζω να μην είναι σοβαρό και εύχομαι να γιάνει γρήγορα.

    Υ.Γ. Προσπαθώ να αφήσω σχόλιο και για τον αγαπητό μου ...συνάδελφο στο επόμενο post, αλλά ο Blogger τα 'παιξε ΑΚΡΙΒΩΣ τη στιγμή που ήμουν στο preview και πήγα να κάνω publish - λέτε να θέλει να με ...προστατεύσει από την "μήνιν" κάποιων;

    ReplyDelete
  195. Αλλος με τα χέρια του βγάζει τα μάτια του, άλλος με τα μάτια (κουζίνας) βγάζει-καίει τα ...χέρια του! :)

    Είχα εμπειρία προ ετών με πολύ σοβαρό έγκαυμα, έπεσε κατσαρόλα με βραστό νερό από τον μηρό όλο ως κάτω.
    Δοκίμασε κεραλοιφή αν είναι κάτι σοβαρό. 50%λάδι, 50% κερί (από κηροπωλείο) με αλλαγή κάθε μέρα.
    Ενώ ήταν σοβαρό έγκαυμα (βασικά έψησα το πόδι μου), δεν μου άφησε το παραμικρό σημάδι.

    ReplyDelete
  196. Δεν έφταναν τα δάχτυλα, με έχει γ@μήσει και ο blogger.

    Δύο ώρες παιδεύομαι να ανεβάσω το ποστ για τον Σωκράτη. Μου βγάζει errors (Java) και δεν το εμφανίζει. Κι αφού το έσβησα τελείως και από τα edit (εκεί το εμφάνιζε) ξαφνικά το βλέπω ως ποστ. Αλλά επίσημα δεν υπάρχει. Το έχω σβήσει. Άρα γι αυτό δεν δέχεται σχόλια...

    ReplyDelete
  197. OK ανέβηκε κανονικά! Μπορείτε να σχολιάστε.

    ReplyDelete
  198. @siniparxi,

    "Το «πιο μεγάλο ταξίδι»…
    Τι είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο να φοβάται το θάνατο τόσο πολύ;
    Ποιος άραγε είναι αυτός που δεν τον φοβάται;"

    Trivial!

    Αυτός που, περισσότερο, φοβάται τη ζωή...

    ReplyDelete
  199. ND
    Δεν εννοώ ότι πρέπει να αγνοείς τον Καβάφη βέβαια. Αλλά είναι απαισιόδοξος, και τον απαγγέλουμε σε επικήδιους. Δεν μου μεταδίδει κανένα κέφι για ζωή.
    Ο Neil Young το μεταδίδει, από το 1972 με αυτό το τραγούδι.

    Παντρεύονται αυτά τα δυο μεταξύ τους;
    Για μένα όχι.

    ReplyDelete

Note: Only a member of this blog may post a comment.