Monday, August 07, 2006

Οι Χαμένοι Παράδεισοι

Το προπατορικό αμάρτημα και οι διακοπές


Όταν οι Πρωτόπλαστοι εξωπετάχθηκαν από τον Παράδεισο, τους έμεινε η νοσταλγία. Για την παρθένα φύση, τα κρύα νερά, την ανεμελιά και την …τεμπελιά.

Το πρώτο κακό που τους βρήκε, μετά την έξοδο, ήταν η εργασία. Άρχισαν να μοχθούν, να ιδρώνουν («εν τω ιδρώτι του προσώπου σου…») να καταπονούνται: είτε για τον άρτο, είτε για την Μερτσέντες. Γενικά η έκπτωση από την Παραδείσια ευτυχία έφερε την δουλειά (από την «δουλεία» κατάγεται η λέξη) και η νοσταλγία του Παραδείσου οξύνθηκε.

Μέχρι που κάποιος ανακάλυψε τις διακοπές.

Οι διακοπές λειτουργούν ως υποκατάστατο του Παραδείσου. Όπως ο καλός Χριστιανός υπομένει τα πάντα μία ζωή, προσδοκώντας να πάει στον Παράδεισο, έτσι κι ο εργαζόμενος ανέχεται την καθημερινή ρουτίνα, τον αυταρχισμό του προϊστάμενου, την πειθαρχία του ωραρίου, την αυθάδεια του πελάτη – προκειμένου κάποτε να πάει διακοπές.

«Ε, δεν θα έρθει ο Αύγουστος;» μονολογεί.

Και μεταθέτει όλες του τις ελπίδες, τις προσδοκίες, τα ανεκπλήρωτα όνειρα, σε αυτό το μικρό διάστημα παραδείσου.

«Παραδείσους» ονομάζουν - όχι τυχαία - και οι τουριστικοί πράκτορες τους ωραιότερους προορισμούς τους.

Σκεφθείτε το: τι αναζητάμε στις διακοπές μας; Μα όλα όσα χάσαμε με το Προπατορικό Αμάρτημα (την παρθένα φύση, τα κρύα νερά, την ανεμελιά και την …τεμπελιά, την γύμνια και τον ελεύθερο έρωτα).

Ίσως δεν είχατε σκεφθεί αυτή τη διάσταση – όμως για μένα είναι εμφανές πως οι διακοπές δεν έχουν μόνο τουριστικό, ψυχολογικό ή κοινωνικό – έχουν και θεολογικό χαρακτήρα.

Και από εκεί πηγάζει το μεγάλο τους πρόβλημα.

Περιμένουμε πολλά από τις διακοπές μας. Μία επιστροφή στον Παράδεισο.

Εκπλήρωση ονείρων, εξόφληση επιταγών, ικανοποίηση επιθυμιών, πλήρωση προσδοκιών… Κι επειδή δεν είναι δυνατόν να γίνουν όλα όσα λαχταράει η καρδιά μας, επειδή δεν μπορεί ένας μήνας (κι αν είναι μήνας) να ξεπληρώσει τα χρέη ενός χρόνου, ούτε είναι δυνατόν ένα υποκατάστατο Παραδείσου να λειτουργήσει ως πραγματικός Παράδεισος, στο τέλος τους περισσότερους τους περιμένει η απογοήτευση.

Οι ψυχίατροι γνωρίζουν καλά το σύνδρομο. Ο εργαζόμενος που γυρίζει με κατάθλιψη (ή ακόμα χειρότερα: την παθαίνει επί τόπου, μέσα στον «Παράδεισο»).

Οι στατιστικές λένε ότι τα περισσότερα εμφράγματα συμβαίνουν τις πρώτες μέρες των διακοπών. (Αναψυχή είναι αυτή, ή Βαγδάτη;)

Μαζί και οι περισσότεροι συζυγικοί καυγάδες. Η απογοήτευση από το αναμενόμενο στο πραγματικό τεντώνει τα νεύρα στα άκρα.

Την πληρώνει η σύζυγος, ο σύζυγος, τα παιδιά – ή όλοι μαζί.

Μακάριοι όσοι έχουν θητεία στην Βουδιστική σκέψη και δεν περιμένουν τίποτα.

Μόνον αυτοί θα περάσουν καλά. Μην έχοντας βάλει ψηλά τον πήχη μπορούν άνετα να κάνουν ρεκόρ ανεμελιάς.

Οι άλλοι, που περιμένουν να ανανεωθούν, να ξανανιώσουν, να τους ερωτευθούν (και να τους κάτσουν), να χαλαρώσουν, να διασκεδάσουν, να ξεσαλώσουν αλλά και να ξεκουραστούν, να έχουν περιπέτειες ξαπλωμένοι και να γλεντήσουν σε επαρχιακή ντίσκο, μάλλον θα γυρίσουν με έλλειμμα.

Βέβαια δεν το ομολογούν πάντα στους άλλους. Ντρέπονται και εξωραΐζουν. Για λόγους προσωπικού κύρους, εξιδανικεύουν. Ή απλώς απωθούν και ξεχνάνε: τις παγωμένες πατάτες, τις εξατμίσεις από τα μηχανάκια, το ρεντρούμι που δεν είχε αποχέτευση, τις τσιρίδες των παιδιών (δεν κοιμούνται ποτέ;) την βρώμικη παραλία, τις τιμές που εκτινάσσονται μόλις ρωτήσεις…

Αχ εκείνες οι αφίσες του Τουρισμού, τι ζημιά έχουν κάνει! Αμ, τα ταξιδιωτικά ντοκιμαντέρ – από τον Μαυρίτιο, τις Σεϋχέλλες, την Καραϊβική… Διαβάζεις το Γεωτρόπιο της «Ελευθεροτυπίας» και τις λυρικές περιγραφές του περιγράφοντος, βλέπεις τις εντυπωσιακές φωτογραφίες, μαζεύεις φασούλι το φασούλι και πας σε μακρινά νησιά…

Χμ... Γιατί άραγε από κοντά είναι όλα αλλιώτικα; (Σπάνια καλύτερα…). Διότι οι φωτογράφοι και οι κάμεραμεν ξέρουν την δουλειά τους. Διαλέγουν την σωστή στιγμή, τον κατάλληλο φωτισμό, αποκλείουν τα άσχετα στοιχεία. Κάποτε, πριν πολλά χρόνια, στην Γρανάδα είχα τραβήξει μία σειρά φωτογραφίες του ανάκτορου και των κήπων της Αλάμπρα. Μου είχε κοστίσει αρκετές ημέρες δουλειάς και ώρες υπομονής (π. χ. να βρω το δευτερόλεπτο που θα έμενε άδεια μία αίθουσα). Κανένας επισκέπτης δεν θα δει ποτέ την Αλάμπρα όπως την έχω φωτογραφήσει.

Α, ναι, η άλλη μορφή διακοπών, ο πολιτιστικός τουρισμός, υποφέρει από κακοήθη υπερπληθυσμό – αδύνατο πια να δεις τα σημαντικότερα αξιοθέατα του πλανήτη. Μπροστά σου θα είναι πάντα εκατό Ιάπωνες (στους οποίους προστέθηκαν πρόσφατα και διακόσιοι Κινέζοι).

Και η κλασική μορφή διακοπών, η φυγή και η χαλάρωση, υποφέρει από την παραπλανητική διαφήμιση και το «σύνδρομο του Παραδείσου». Πρωτόπλαστοι δεν θα ξαναγίνουμε… Άπαξ και φάγαμε το Μήλο, μόνο διακοπές.

Ναι, έτσι πληρώνουμε το προπατορικό αμάρτημα. Να σκοτωνόμαστε στην δουλειά, να νοσταλγούμε ένα Παράδεισο, να τον παίρνουμε σε μικρές δόσεις και να μην τον χορταίνουμε ποτέ.

Εφ’ ω και πολλοί μένουμε σπίτι μας…


Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" στις 6.8.06. Οι φωτογραφίες είναι του ανεψιού μου Νίκου Λαγαρού, τραβηγμένες σε έναν πραγματικό παράδεισο: To Great Barrier Reef στα ανοιχτά της Αυστραλίας. Ο αρχικός πίνακας, του Cranach

133 comments:

  1. Καλημέρα!

    Και με αυτή, τη "θεολογική" προσέγγιση, κλείνει από μένα το θέμα Διακοπές...

    ReplyDelete
  2. Διακοπές....

    Όντως ξεκινάς να πας στο παράδεισο.Τώρα το πώς βρίσκεσαι στη κόλαση αυτό είναι άλλο θέμα.Αμαρτίες βλέπεις.

    ReplyDelete
  3. Καλημέρα!

    Μέσα μας έχουμε και πάντα κουβαλάμε μαζί μας (στις διακοπές και στην δουλειά) και τον παράδεισο και την κόλαση. Ομως αυτή η αντίφαση δεν είναι η τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης;

    Το Απολλώνειο και το Διονυσιακό.

    Ο Θεός και o Εωσφόρος.

    Αν νομίζουμε ότι στις διακοπές θα είμαστε στον παράδεισο είναι ουτοπία αφού πάντα φέρουμε μαζί μας και την κόλαση. (Τις ελλείψεις μας, τις απογοητεύσεις μας, τις φιλοδοξίες μας, τα προβλήματά μας κ.ο.κ.).
    Και θα συναντήσουμε άλλους, διαφορετικούς μεν, από αυτούς που συναναστρεφόμαστε στην καθημερινή μας ζωή, αλλά επίσης και αυτοί θα έχουν μεσα τους όχι μόνο τον θεό αλλά και τον διάβολο.

    Μία αλλαγή είναι οι διακοπές... Τίποτε άλλο.
    Στην μονότονη, και με τόσο λίγες συγκινήσεις ζωή μας όμως, μία μικρή αλλαγή και μια προσέγγιση στην φύση, έστω και αδέξια, είναι απαραίτητη.

    ReplyDelete
  4. Φάγαμε το μήλο και γνωρίσαμε τον Εωσφόρο, δηλαδή αυτόν που φέρει το φώς, δηλαδή τον Προμηθέα...

    Γνώση και παράδεισοι ειναι έννοιες αντιφατικές!

    ReplyDelete
  5. nikos dimou, said..

    * "Οι διακοπές λειτουργούν ως υποκατάστατο του Παραδείσου.."
    ** "Γενικά η έκπτωση από την Παραδείσια ευτυχία έφερε την δουλειά (από την «δουλεία» κατάγεται η λέξη) και η νοσταλγία του.."



    * πολύ ενδιαφέρουσα η θεολογική σου προσέγγιση Νίκο.

    Ίσως εξηγεί -εν μέρει- και την έλξη που ασκεί (σε ορισμένους) η καταφυγή στην μοναστική ζωή.

    ** δουλεία κάνουν όσοι ΔΕΝ ασκούν επάγγελμα από αγάπη (δηλαδή είναι amateur κυριολεκτικά).
    Όσοι χαίρονται αυτό που κάνουν (μετριούνται στα δάκτυλα όσοι είναι αυτοί που ξέρω) τότε δεν δουλεύουν αλλά χαίρονται το "χόμπι" τους "εργαζόμενοι"...(και το απολαμβάνουν!).

    Ergo: δεν χρειάζονται "αναμνηστική δόση παραδείσου" και...
    ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!

    ReplyDelete
  6. Καλημέρα !

    Για μένα διακοπές είναι να βρεθώ ανάμεσα στις ελιές μου στο μικρό σπιτάκι που έχω στο Σταυρό κοντά στα Χανιά (ναι εκεί κοντά γύρισε ο Κακογιάννης το Ζορμπά). Πηγαίνω για μπάνιο νωρίς το πρωί όταν δεν έχει κόσμο στην παραλία. Μετά δουλεύω στο σπίτι ή κάνω θελήματα για τους συγγενείς που δεν είναι πολυτεχνίτες (τα ηλεκτρολογικά είναι η ειδικότητά μου ...).

    Δεν ψάχνω παράδεισους και δεν πιστεύω στα προπατορικά αμαρτήματα. Η μέγιστη απόλαυση είναι να κάνω ένα κρύο ντους μετά από λίγο σκάψιμο ή άλλη χειρωνακτική εργασία και να μείνω να στεγνώνω με το αεράκι κοιτάζοντας τις ελιές κι ακούγοντας τα τζιτζίκια. Και το βραδάκι να ακούω το θρόισμα της αύρας στα δένδρα την ώρα που σουρουπώνει. Μάλιστα φροντίζω να απομνημονεύσω αυτές τις στιγμές και τις αναπολώ στις Βρυξέλλες, όταν πλαγιάζω αγχωμένος να κοιμηθώ - είναι το καλύτερο υπνωτικό αλλά και αγχολυτικό, απείρως καλύτερο από το Prozac ...

    Ναι, τον παράδεισό μου τον έχω φτιάξει, μόνος μου. Ναι, ξέρω είναι προσωρινός, αέρινος, ευάλωτος. Όσο κρατά η ζωή ενός τραγουδιστή τζίτζικα. Αλλά μου φτάνει.

    Να περνάτε καλά !

    ReplyDelete
  7. Καλημέρα!

    Στο χέρι μας είναι αν θα συναντήσουμε έναν «Παράδεισο» στις διακοπές, αλλά αυτό δε γίνεται «πιστεύοντας», αλλά διεκδικώντας την εμπειρία με ασκήσεις (ελευθερίας, χαλάρωσης, αγάπης, σιωπής, εξοικείωσης ( με το σώμα;) )...Όχι ένα χειμώνα, αλλά μια ζωή διεκδικούμε την εμπειρία του Παραδείσου. Χτίζεται με κόπο και κάποτε με απρόσμενη ευκολία... Σαν δωρεά (Χάρη) την απολαμβάνεις, όταν ακριβώς δε τη βιάζεις ("Η Βασιλεία των ουρανών" δε βιάζεται), γιατί τότε βρίσκει το χώρο και το χρόνο της...

    Αλήθεια, τι μας πιάνει άμα τη επιστροφή? Αυτοεκπληρούμενη προφητεία έχει καταντήσει. Και πώς όλοι ξαφνικά (που τους άκουσα, τους είδα, τους ένοιωσα να ασφυκτιούν) γυρνούν με διθυράμβους ικανοποίησης. «Ε, ήταν λίγο ακριβά, είχε και λιγουλάκι φασαρία....αλλά το ευχαριστηθήκαμε! Έχεις πάει «εκεί»? Α, μην το χάσεις, εκπληκτικό μέρος (αφού πήγα εγώ)!. Πέστε τα, πέστε τα, μήπως και το πιστέψετε! Πόση προσποίηση και ναρκισσισμός συνοδεύουν την αποτυχία των διακοπών? Αν δε πρόκειται για επιτυχία...τότε δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο. Θα μας προσέξουν, θα μας μακαρίσουν, που θα πάει!

    Στη σιωπή όμως της επιστροφής ίσως πραγματικά συντηρήσεις την εμπειρία, για λίγο ακόμα...
    Πόσο καλά εκπαιδευμένοι αδειούχοι είμαστε? :)

    ReplyDelete
  8. @χρυσοθήρας said...
    "δουλεία κάνουν όσοι ΔΕΝ ασκούν επάγγελμα από αγάπη Όσοι χαίρονται αυτό που κάνουν δεν δουλεύουν αλλά χαίρονται το "χόμπι" τους "εργαζόμενοι"...(και το απολαμβάνουν!).
    Ergo: ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!"

    Τέλειος! Η περίπτωσή μου. Εδώ και χρόνια πληρώνομαι για να κάνω το κέφι μου (γράψιμο, φωτογραφία, υπολογιστές, αυτοκίνητα). Και ούδέποτε ένιωσα την ανάγκη για διακοπές. (Αλλά υπάρχει και το έτερον ήμισυ)...

    ReplyDelete
  9. Καλημέρα!

    Ομολογώ δεν είχα προσεγγίσει ποτέ το θέμα Διακοπές απο την "θεολογική" του υπόσταση..

    Κι όμως μετά την ανάγνωσή του, βρίσκεις τόσο εύστοχη την προσέγγιση που ξαφνικά θα σου φταίει ο Αδάμ και η Εύα, όταν κάτι δεν πάει καλά σ'εκείνες τις "ευλογημένες" ημέρες!!

    Ούτε οι σύντροφοι, ούτε το μέρος, αλλά το αμάρτημα των προγόνων..!!

    Φανταστείτε μόνο την αιτιολόγηση στον/στην σύντροφο τις δύσκολες εκείνες στιγμές: "Μωρό μου, δεν χρειάζεται να ανησυχούμε, δεν φταίμε αποκλειστικά εμείς, αλλά το προπατορικό αμάρτημα.."!!

    Αμ, την έκφραση του προσώπου της/του?!

    Thanks Don!!

    ReplyDelete
  10. Καλημέρα!
    Στην ταινία «Τσάι στη Σαχάρα» υπάρχει μια ενδιαφέρουσα διάσταση στο θέμα, την οποία θα μεταφέρω όπως-όπως:

    Η διαφορά του τουρίστα από τον ταξιδευτή είναι η εξής: Ο πρώτος από τη μέρα που θα φτάσει στον προορισμό του μετράει ανάποδα τις μέρες που του έχουν απομείνει για να επιστρέψει στην αφετηρία του. Ο ταξιδευτής από την πρώτη μέρα που θα πατήσει το πόδι του στον ξένο τόπο σκέφτεται τον επόμενο προορισμό.

    Να συμπεράνω λοιπόν εγώ ότι ουσιαστικά ουδείς είναι παρών στον τόπο των διακοπών του.

    Υ/Γ: Εξαιρετική προσέγγιση!
    Σε φόρμα σας βρίσκω, παρότι και χωρίς διακοπές ή μήπως γι’ αυτό :)

    ReplyDelete
  11. Νομίζω πως αυτό το άρθρο συνδέεται κάπως με το προηγούμενο.

    Οι αψεγάδιαστοι παράδεισοι υπάρχουν μόνο στις φωτογραφίες των περιοδικών δίπλα σε μοντέλα με αψεγάδιαστα σώματα.

    Όσο για τις διακοπές, υπάρχουν και πολλοί που δεν ψάχνουν τον παράδεισο αλλά αρκούνται στον να φύγουν για λίγο από την κόλαση.

    ReplyDelete
  12. Αυτό που αρχίζω να εκτιμώ το καλοκαίρι είναι πόσο παράδεισος γίνονται οι πόλεις μας τους καλοκαιρινούς μήνες και ειδικά τον Αύγουστο.
    Λιγότερη κίνηση, βρίσκεις να παρκάρεις, είναι κι αυτή μια μορφή παραδείσου, να γίνεται η πόλη σου πιο βιώσιμη. Και αυτό είναι κάτι που βλέπω στο Βόλο, πόσο μάλλον στην Αθήνα.
    Βέβαια, η πολυκοσμία μεταφέρεται στα νησιά τον Αυγουστο, οπότε πόσο παράδεισος μπορεί να είναι ένα μέρος που ασφυκτιά από κόσμο; Είναι τυχαίο ότι ο παράδεισος κατοικούταν από 2 μόνο ανθρώπους;

    ReplyDelete
  13. Βλέπω ένα ποτάμι,έχει 2 δέντρα,ένα σε κάθε όχθη.Ο καθένας εκεί μπορεί να είναι ευτυχισμένος.

    ReplyDelete
  14. Να κάνουμε μιά διάκριση;

    Eίναι διαφορετικό το να σου αρέσει η δουλειά σου, να θεωρείς ότι εκφράζεσαι μέσα από αυτή και να δουλεύεις με κέφι, και διαφορετικό να κάνεις το κέφι σου και να πληρώνεσαι. Στην πρώτη περίπτωση έχεις συγκεκριμένους στόχους, αντίστοιχους με τις απαιτήσεις της δουλειάς σου, και έχεις ικανοποίηση από την διαδικασία επίτευξής τους και από την επίτευξή τους την ίδια. Στην δεύτερη-πολύ σπάνια περίπτωση- κάνεις το κέφι σου χωρίς κανένα περιορισμό, όπως θα το έκανες ακόμα και αν δεν πληρωνόσουν (αν δεν είχες βιοποριστικό πρόβλημα) ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΠΗΡΕΑΖΕΣΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΠΟ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ, και απλώς υπάρχει η δυνατότητα το προϊόν αυτής της δημιουργίας να μπορεί να προσκομίσει και υλικά ωφέλη, (πληρωμή).

    Για τον κο Τάκη Αλεβάντη: Ωραίος πράγματι ο παράδεισός σου αλλά υπάρχει το αντίβαρο των Βρυξελλών. Χωρίς αυτό ίσως ο παράδεισος να ηταν λιγώτερο γοητευτικός. Είναι μερικές καταστάσεις που είναι πράγματι πολύ ωραίες αλλά μόνο σε πολύ μικρές δόσεις. Σε μεγάλες δόσεις καμμιά φορά το όνειρο γίνεται εφιάλτης.

    ReplyDelete
  15. Διάβασα το άρθρο χτες στην Ελευθεροτυπία. Πολύ ωραίο!
    Νομίζω οι διακοπές όπως και τόσα άλλα πράγματα έχουν γίνει 'must'. Και γιαυτό έχουν γίνει καταναγκαστικές. Πώς να γυρίσει κάποιος στη δουλειά του μετά το 3ήμερο του 15Αυγουστου και να μην έχει να πει ότι πήγε κάπου. Αισθάνεται κομπλεξικά. ΄Οπως και η έξοδος του Σαββατοκύριακου. Πρέπει κάτι να έχεις να πεις τη Δευτέρα που θα γυρίσεις στη δουλειά. Γιαυτό χρειάζεται να σπάσουμε αυτές τις ψευτοκοινωνικές αλυσίδες. Να είμαστε ο εαυτός μας. Να κάνουμε διακοπές όταν τις χρειαζόμαστε και όχι όταν πηγαίνουν όλοι οι άλλοι. Να ψάχνουμε τι μας αρέσει εμάς και όχι τι προτιμούν οι κοσμικοί. Αν δεν ασχολούμασταν με τους κοσμικούς δεν θα υπήρχαν. Επιτέλους ας ψάξουμε τους εαυτούς μας. Μην αφήνουμε να μας τους κατασκευάζουν οι άλλοι.

    ReplyDelete
  16. Πολύ καλή αντιπαραβολή – διακοπές και παράδεισος. Έτσι λοιπόν, αντιλαμβανόμαστε την (διαρκή) κόλαση του σκλάβου – της κύριας εργατικής δύναμης στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας. Σαν αντίποδα, και μια αισιόδοξη οπτική της εξέλιξης: η τεχνολογία (που ολοένα απελευθερώνει τον άνθρωπο από βαριές εργασίες), παρέα με τις πολιτικές κατακτήσεις (π.χ. θέσπιση άδειας μετ’ αποδοχών για όλους) έχουν μέσα τους, σαν τυφλό φάρο, και την επιθυμία του ανθρώπου για κάποιο χαμένο παράδεισο.

    Και φυσικά, καταλαβαίνουμε την αξία του πλούτου. Τα χρήματα δεν φέρνουν τον παράδεισο (δεν δίνουν αυτό που θέλεις) αλλά σε κρατάνε μακριά από την κόλαση (δίνουν τη δυνατότητα να μην κάνεις αυτό που δεν θέλεις).

    Και μια τελευταία σκέψη: ο παράδεισος συνδέεται με τη μετέπειτα ζωή. Λέει ο οικοδεσπότης πως οι κοινοί θνητοί που περιμένουν έντεκα μήνες για τον παράδεισο του ενός μήνα, για να μην τους βγει ξινός, πρέπει να έχουν θητεία στην Βουδιστική σκέψη. Να γίνεις βουδιστής λοιπόν για να μην απογοητευτείς από τις φανταχτερές υποσχέσεις, επηρεασμένες από τις διδαχές των ‘ενεργητικών’ θρησκειών… Κάτι μου λέει πως και πριν τον Αχέροντα πρέπει να προσφέρονται μερικά σεμινάρια βουδισμού.

    ReplyDelete
  17. Καλημέρα και καλή εβδομάδα.

    Ενημερωτικά (δεδομένου πως αρκετοί blogers μου στέλνουν emails και με ρωτάνε): η foto που έχω δημοσιεύσει είναι απο το κινητό μου -με την ανάλογη ποιότητα....-απο την πλατεία Αριστοτέλους στην Θεσσαλονίκη. Μου άρεσε πολύ το γεγονός οτι οι σπουργιτάδες αισθάνωνται τόσο άνετα με τους ανθρώπους που "τολμάνε" (διότι για κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα χρειάζεται δυστυχώς τόλμη.....) και έρχονται στα τραπεζάκια για να τσιμπολογάνε απο τα διάφορα γλυκά που συνοδεύουν τους καφέδες.

    Η "μαγνητική τομογραφία" των διακοπών που κάνει σήμερα ο κ. Δήμου με καλύπτει απόλυτα......

    ReplyDelete
  18. @zizugataki

    Ενδεικτικές για τον καταναγκασμό είναι οι ερωτήσεις που απευθύνουμε όλοι ο ένας στον άλλο:

    ΠΡΙΝ: Που θα πάτε για διακοπές;

    ΜΕΤΑ: Που πήγατε;

    Τον καιρό που ερχόμουν σε επαφή με πολύ κόσμο (τώρα - μόνο δικτυακά) οι ερωτήσεις αυτές, που τις άκουγα 20 φορές την ημέρα, μου έσπαγαν τα νεύρα. Κι αν απαντούσες "Πουθενά" (όπως εγώ) έπρεπε μετά να δώσεις εξηγήσεις:

    "Γιατί;" ήταν η επόμενη, αναπόφευκτη ερώτηση.

    Ας αφήσουμε που είναι και παραβίαση προσωπικών δεδομένων!

    ReplyDelete
  19. @Dion.M. said...
    Για τον κο Τάκη Αλεβάντη: ... Χωρίς αυτό ίσως ο παράδεισος να ηταν λιγώτερο γοητευτικός. ... Σε μεγάλες δόσεις καμμιά φορά το όνειρο γίνεται εφιάλτης.

    Ίσως ... καμμιά φορά ...

    Συμφωνώ πως πάντα υπάρχουν και τα αρνητικά. Μερικά μάλιστα τα έγραψα και στο ιστολόγιο μου. Αλλά ευτυχία είναι να φτιάχνεις ανθοδέσμες με τα λουλούδια που μπορείς να φτάσεις. Και προτιμώ να βλέπω πάντα το ποτήρι μισογεμάτο παρά μισοάδειο.

    Όσο για το αντίβαρο των Βρυξελλών, μη νομίσετε πως έδώ είναι παράδεισος. Με όλα τα προβλήματα που συνδέονται με τις βροχές, τους εθνικιστές, τα παιδιά και τη δουλειά. Όμως, όπως στην Κρήτη υπάρχουν οι ελιές κι η θάλασσα του Σταυρού και του Καλαθά, εδώ υπάρχει το Βασιλικό Arboretum του Tervueren στο οποίο κάνουμε ωραίους περιπάτους και χαλαρώνουμε. Ή 'οπως λέει και ο ποιητής:

    ...
    Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος
    να 'ν' ήμερος να 'ναι άκακος
    λίγο φαΐ λίγο κρασί
    Χριστούγεννα κι Ανάσταση

    κι όπου φωλιάσει και σταθεί
    κανείς να μην του φτάνει εκεί
    ...

    (Από τον Ήλιο τον Ηλιάτορα του Ο. Ελύτη)

    ReplyDelete
  20. nikos dimou said...

    "Εδώ και χρόνια πληρώνομαι για να κάνω το κέφι μου (γράψιμο, φωτογραφία, υπολογιστές, αυτοκίνητα). Και ούδέποτε ένιωσα την ανάγκη για διακοπές."

    Το αυτό.
    Αλλά εγώ πέφτω στην παγίδα της υπερβολής. Τρώω πάρα πολύ απ' αυτό που μου αρέσει και μετά παθαίνω ...αλλεργία.

    Αλλά, σκέφτεστε να ΜΗΝ είχαμε διαπράξει το προπατορικό αμάρτημα; Απλώς δεν θα είμασταν άνθρωποι.
    Αφήστε, καλύτερα αμαρτωλός και κουρασμένος!

    ReplyDelete
  21. Στον τρόπο εργασίας μου έχω δώσει ένα όνομα:

    Ο νόμος της ερωτευμένης εταίρας

    Σκεφθείτε μία εταίρα που είναι ερωτευμένη με κάποιον, ο οποίος δεν το ξέρει και την πληρώνει για να κάνει έρωτα μαζί του.

    (Που θα το έκανε και τζάμπα! Και εγώ!).

    ReplyDelete
  22. Άσχετη κουβέντα ανοίγω, αλλά νομίζω ότι εδώ είναι το κλειδί της ανθρώπινης ευτυχίας.

    Αντί να διδάσκουμε στους ανθρώπους πως να τα ...κονομάνε, να τους διδάσκουμε πως να βρίσκουν τι πραγματικά αγαπάνε.

    Τότε, θα γίνουν άριστοι στη δουλειά τους και τα λεφτά αναπόφευκτα ακολουθούν.

    ReplyDelete
  23. Πριν μερικά χρόνια (ήταν, βέβαια Χριστούγεννα, αλλά και αυτές ήταν περίοδος διακοπών)διάβαζα ένα βαθυστόχαστο άρθρο σχετικά με την περίοδο των γιορτών-διακοπών, το χαμένο τους νόημα την αλλοτρίωση του ανθρώπου στον οποίο διαψεύδονται οι προσδοκίες για την εκπλήρωση των οποίων έχει επενδύσει τις διακοπές του κλπ.
    Άπλωσα το χέρι μου, πήρα το φλυτζάνι με το (καλό) τσάι μου δάγκωσα και λίγο πανετόνε και συνειδητοποίησα ότι ενώ εγώ είχα αυτές τις μικρές πολυτέλειες, άλλοι αγωνίζονται για τον επιούσιο και δεν προλαβαίνουν να σκεφτούν ούτε για αλλοτρίωση, ούτε για τις χαμένες προσδοκίες ούτε για τίποτα.
    Το άρθρο ήταν ελιτίστικο, νοσταλγικό για το (ανύπαρκτο-ουτοπικό) παρελθον, επιζητούσε τα καλά της κατανάλωσης χωρίς αυτήν κλπ.
    Όλη αυτή η αντιφατική εμεπιρία (ανάγνωσης και πραγματικότητας) μου δημιούργησε ένα "σοκ", οπότε και συνειδητοποίησα ότι πρέπει να χαιρόμαστε όσο μπορούμε την κάθε στιγμή, παρά να προσδοκούμε ένα μέλλον (τις διακοπές) ή να δυστυχούμε (στις διακοπές) με την προοπτική της επιστροφής στην καθημερινότητα.

    ReplyDelete
  24. Ιστορική αναδρομή.

    Μέχρι και πριν 100 χρόνια οι διακοπές ήταν λέξη που υπήρχε μόνο στο λεξιλόγιο των ευγενών (ή πλουτοκρατών, αν προτιμάτε).

    Η βιομηχανική επανάσταση γέννησε τη μέση τάξη, ήρθε η belle epoque, εκδημοκρατίστηκε το δικαίωμα στην διασκέδαση και φτάσαμε στα... μπάνια του λαού.

    Η τελευταία πράξη είναι οι διακοπές ως θεσμός, ως βιομηχανικό προϊόν, ως εξαναγκασμός.

    Σε συνδυασμό με το μεγαλύτερο πρόβλημα της ανθρωπότητας, τον υπερπληθυσμό, φτάσαμε στο οξύμωρο σχήμα να δηλώνουν περήφανοι και ελεύθεροι όσοι ΔΕΝ κάνουν διακοπές!

    Οι διακοπές γεννήθηκαν ως διαφυγή απ' τη ρουτίνα και κατέληξαν ως ακριβώς το αντίθετο!


    ΝΔ, εξαιρετικό πράγματι το post.
    Δικό σου το copyright της θεολογικής προσέγγισης των διακοπών ή μήπως είναι clopyright?

    ReplyDelete
  25. heinz said...

    "Αντί να διδάσκουμε στους ανθρώπους πως να τα ...κονομάνε, να τους διδάσκουμε πως να βρίσκουν τι πραγματικά αγαπάνε."

    Heinz, αυτό δεν γίνεται. Οι αγαπησιάρικες δουλειές είναι τόσο λίγες που δεν φτάνουν για όλους. Μονο για πολύ λίγους. Κάποιος π.χ. πρέπει να πλένει και τα πιάτα. Εκτός αν θεωρείς ότι και αυτό υπάρχουν άνθρωποι να το αγαπήσουν.

    ReplyDelete
  26. heinz said...
    Αντί να διδάσκουμε στους ανθρώπους πως να τα ...κονομάνε, να τους διδάσκουμε πως να βρίσκουν τι πραγματικά αγαπάνε.

    Πολύ σωστό! Αλλά διδάσκετε κάτι τέτοιο; Και πως γίνεται αυτό; Όταν σήμερα το μόνο που ενδιαφέρει είναι το χρήμα και αυτά που μπορεί να αγοράσει και να επιδείξει. Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν για να επιδυκνείουν. Τα παιδιά τους, τα επιτεύγματα των παιδιών τους, τα σπίτια τους το αυτοκίνητό τους, την καλή δουλειά τους (που τους προσφέρει ασφάλεια και prestige).Χωρίς αυτά δεν υπάρχουν. Δεν έχουν προσωπικότητα δεν έχουν θέλω. Τα θέλω τους είναι αυτά που τους έχουν επιβάλει εξωγενώς. Ζούμε στην εποχή των επιτυχημένων από την μια μεριά και των loosers κατά το αμερικάνικο από την άλλη. Και όλη προσπαθούν να ξεχωρίσουν άσχετα με το τι θα κοστίσει αυτό σε αξιοπρέπεια ή αποκτήνωση. Δυστυχώς. Μακάρι τα πράγματα να άρχιζαν να αλλάζουν έστω και τώρα, αλλά ποιος & πώς;

    ReplyDelete
  27. Αndy ΝΤΡΟΠΗ! Clopyright εγώ; You should know better! Μόνο θύμα κλοπών έχω υπάρξει.

    Από ότι ξέρω η προσέγγιση είναι διεθνώς πρωτότυπη :))


    Ermippos said...
    "Κάποιος π.χ. πρέπει να πλένει και τα πιάτα".

    Ευτυχώς πια τις περισσότερες τέτοιες δουλειές τις κάνουν μηχανές. Κι όσο περνάει ο καιρός...

    Ξέρετε το ανέκδοτο;

    Το εργοστάσιο του μέλλοντος θα στελεχώνεται από δύο: Έναν άνθρωπο και ένα σκύλο.

    Ο άνθρωπος θα ταΐζει τον σκύλο.

    Ο σκύλος θα εμποδίζει τον άνθρωπο να πειράζει τα μηχανήματα.

    ReplyDelete
  28. Ermippos said...

    "Κάποιος π.χ. πρέπει να πλένει και τα πιάτα."

    Με κάλυψε ο προλαλήσας ΝΔ!!!
    Γι' αυτό έχουμε και τη πληροφορική, τα δίκτυα, ένα κάρο δυνατότητες.
    Βούληση όμως;

    ReplyDelete
  29. :) nice pictures... let me just say that 'm amazed to meet by...

    take care & great day

    ReplyDelete
  30. To kako me ton "khameno" paradeiso einai hoti pote tou den hypêrxe, synepôs pote de khathêke hôste na mporei na xanabrethei sta nêsiôtika grapheia apôlesthentôn ê hopou allou.

    ReplyDelete
  31. Aσχετο με διακοπές αλλά σχετικό με θρησκείες:

    Παρακολουθήστε αυτό το βίντεο από το μπλογκ της Εργοτελίνας:

    ΕΔΩ

    ReplyDelete
  32. Θυμήθηκα τώρα, και ένα άρθρο (ίσως ο Μότσαρτ στη δουλειά βοηθάει στις ιδέες…). Λοιπόν, αναφερόταν στις πράξεις μερικών Άγγλων στις διακοπές τους (υπήρξαν πολλά ρεπορτάζ για δημόσια ξεβρακώματα, διαγωνισμούς στοματικού έρωτα, κτλ.) αλλά αυτό που μου έκανε εντύπωση, ήταν ο τρόπος που ήταν γραμμένο: άξιζε βραβείο γραφής! – τιμή για την εφημερίδα.

    Εκεί έλεγε λοιπόν, ότι οι Άγγλοι τουρίστες κάνουν στις διακοπές τόσες ασχήμιες, διότι στο μυαλό τους πιστεύουν πως στις διακοπές όλα επιτρέπονται (αυτό που είπε ο ΝΔ: η απόλυτη ελευθερία στη γύμνια, στον έρωτα). Το πρόβλημα είναι πως θα έπρεπε να υπάρχει κάποιο κράτος που ονομάζεται Κράτος Διακοπών – Holiday Land. Δεν μπορούν δηλαδή να καταλάβουν πως το μέρος όπου κάνουν διακοπές είναι το σπίτι κάποιου άλλου.

    Ο συντάκτης θυμάμαι έκανε και μερικές παραβολές πολιτισμικού τύπου (π.χ., και οι ντόπιοι, ας πούμε οι Κρητικοί, πίνουν απίστευτες ποσότητες ρακί – αλλά δεν θα τους δείτε να ξεβρακώνονται ή να κάνουν εμετό δημόσια… Υπάρχουν άλλοι κώδικες αξιοπρέπειας).

    Και τελείωνε συμβουλεύοντάς τους να καταλάβουν πως δεν βρίσκονται σε κάποια Χώρα των Διακοπών αλλά σε ένα κράτος… που παρεμπιπτόντως, έχει και φυλακές.

    Τελειώνω λέγοντας πως σε αντίθεση με όσα λέει ο αρθρογράφος (πρέπει να διάβασα το άρθρο σχεδόν πριν δύο χρόνια αλλά μου έμεινε!), υπάρχουν κάποια ‘μπάσταρδα’ μέρη, που είναι μισά καθημερινά και μισά Χώρες Διακοπών. Κλασικό παράδειγμα η Ρόδος – ιδίως του 70 και 80. Όταν έρχονται κονβόι (ιδίως από γυναίκες) που ζητάνε το ελεύθερο παραδεισένιο σεξ για 15 ημέρες, όταν η ζωή και η οικονομία σου γυρνάνε γύρω από αυτήν την πλαστή πραγματικότητα, η καθημερινότητά σου μπασταρδεύεται. Γεύεσαι κι εσύ τον παράδεισο, αλλά σαν… επαγγελματίας αγγελάκι (το οποίο δουλεύει στον παράδεισο, δεν κάααθεται μόνο). Είναι μια (άσχημη κατά τη γνώμη μου) μέση κατάσταση, όπου ζεις τις διακοπές άλλων, ζεις την ένταση σε επίπεδο σεζόν και όχι 15θήμερου, με χιλιάδες παρόμοιες ξανθές ηλιοκαμένες φάτσες και όχι δύο-τρεις, πιθανόν και να παίζεις συνειδητά με τα όνειρα των αθώων Πρωτόπλαστων-wanna-be.

    ReplyDelete
  33. Καλησπέρα και καλή εβδομάδα σε όλους!
    Για μένα οι διακοπές κάθε τόσο αλλάζουν μορφή.

    Ξεκίνησαν από τότε που ήμουν παιδί.
    Και κάθε ορά που έκλειναν τα σχολεία οι γονείς μας ετοίμαζαν και μας έστελναν στη γιαγιά.
    Στο χωριό στη Χαλκιδική.
    Γυρίζαμε με τον αδελφό μου και είμασταν αγνώριστοι.
    Μαυροτσούκαλα και στρουμπουλοί (η γιαγιά στούμπωνε όπως μπορούσε) επιστρέφαμε μετά από τρεις μήνες.
    Η προσαρμογή μας ήταν πραγματικά δύσκολη.
    Έκεί γεννήθηκαν όμορφες αναμνήσεις, παιδικοί έρωτες και ένα σωρό περιπέτειες που θυμάται κανείς με νοσταλγία.

    Αργότερα ήρθε η εφηβεία και οι πρώτες διακοπές μακριά από συγγενείς.
    Τρέλες, ξενύχτι, κρυφά μεθήσια και ανεμελιά.
    Όταν γύρισα από τις διακοπές ήμουν πιο κουρασμένος από τότε που έφυγα.

    Λίγα χρόνια μετά η ίδια παρέα ενήλικες πια και με δικά μας αυτοκίνητα ξεκινήσαμε την αναζήτηση του δικού μας παράδεισου.
    Ο γύρος της Ελλάδας με αυτοκίνητα.
    Νέες περιπέτειες, απίστευτα γέλια και γκάφες καινούριες αναμνήσεις.

    Και μετά η παρέα διάλυσε και οι διακοπές έγιναν ερωτικό ρομάντζο....
    Ξενοδοχεία, ηλιοβασιλέματα, βόλτες στην ακρογιαλιά, νυχτερινό μπάνιο....

    Φέτος έρχονται οι πρώτες οικογενειακές διακοπές.
    Με παιδί.
    Γάλατα,πάνες,μπιμπερό, κρέμες, αντηλιακά......

    Φέτος αποφασίσαμε να πάμε όταν όλοι θα έχουν επιστρέψει.
    Ήρεμα. Να χαλαρώσουμε, να ξεκουραστούμε.

    ReplyDelete
  34. Οι λέξεις "εργασία" και "δουλειά" είναι συνώνυμες, όμως η πρώτη σημαίνει παράγω έργο (εμπεριέχει την ευχαρίστηση της δημιουργίας) ενώ η δεύτερη σημαίνει δουλεία (απλή μετάθεση του τόνου) άρα καταναγκασμό. Οι περισσότεροι άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο "δουλεύουν" δεν "εργάζονται", είτε από επιλογή τους, είτε-όπερ και το συχνότερο-από ανάγκη. Το παγκόσμιο κοινωνικοοικονομικό σύστημα έχει στηριχτεί στη δουλειά-δουλεία, αιώνες τώρα... Αλλά και οι διακοπές που κάποτε ίσως και να έμοιαζαν με διακοπές (μόνο που αφορούσαν δυστυχώς σε λίγους), τώρα πια έχουν γίνει ένα μαζικό μεν αλλά εμπορικό προϊόν δε.
    Ας θυμηθούμε και κάποιους στίχους του μακαρίτη καυστικού Άσιμου:
    "Σαν περπατάς σ' αυτούς τους δρόμους να προσέχεις να μην πατήσεις τη σκιά σου, εκτός εάν και 'κείνη δεν τη βλέπεις οπότε πας και στη δουλειά σου"!
    Καλή σου ώρα Νίκο Άσιμε, όπου και αν "βρίσκεσαι"...

    ReplyDelete
  35. Nikos Dimou said...

    "Παρακολουθήστε αυτό το βίντεο από το μπλογκ της Εργοτελίνας"

    Tόδα.

    Δίκιο σε αρκετά σημεία, αλλά ουσιαστικά αξιολογεί πολιτισμούς (a no-no in occidental epistemology) και φέρνει ξανά και σαφώς απ' την πίσω πόρτα την θεωρία της σύγκρουσης πολιτισμών.

    Και το να πυροβολείς ...παπά, ε, είναι σα να κλέβεις γλυκά από μωρό....

    ReplyDelete
  36. Και, να πω και το εξής (χωρίς φιλοδοξία να το υποστηρίξω, απλώς σαν σκέψη):

    To Ισλάμ, είναι 1500 ετών. Θυμόμαστε τι έκανε ο χριστιανισμός σ' αυτή την ηλικία;

    ReplyDelete
  37. Να πω και για τις "διακοπές":

    Το σκεφτόμουν προ ημερών. Ο όρος "διακοπές", σαφώς δηλώνει την διαταραχή ενός συνεχούς. Αυτό που λέμε "ν' αλλάξω παραστάσεις".

    Αλλά γιατί;

    Γιατί η επαναλαμβανόμενη πληροφορία, παύει να είναι πληροφορία. Όταν συνέχεια βιώνεις το ίδιο πράγμα, το ποσό της πληροφορίας μειώνεται δραματικά. Και χωρίς πλήροφορία αυξάνει (...θα το πω, ναι!) η εντροπία.

    Πότε κινδυνεύει κάποιος περισσότερο να κάνει λάθος; Όταν βρίσκεται σε διαδικασία μάθησης (π.χ. οδήγημα στην αρχή) ή όταν πλέον έχει μάθει (π.χ. 3-4 χρόνια οδηγός); Νομίζω στη δεύτερη περίπτωση.

    Η επαναλαμβανόμενη πληροφορία λοιπόν, γίνεται συνεχές και παύει νάναι πληροφορία. Τότε, χρειάζονται "διακοπές".

    ReplyDelete
  38. zizugataki said...

    "Ζούμε στην εποχή των επιτυχημένων από την μια μεριά και των loosers κατά το αμερικάνικο από την άλλη."

    Και μια τρίτη ομάδα όμως, πούναι καβάλα στη διαχωριστική μάντρα, ισορροπεί, κάνει ακροβατικά, και γενικώς διασκεδάζει ε;

    ReplyDelete
  39. heinz said...
    "To Ισλάμ, είναι 1500 ετών. Θυμόμαστε τι έκανε ο χριστιανισμός σ' αυτή την ηλικία;"

    Mόνο που η χριστιανική κοινωνία εξελίχθηκε, άνοίχτηκε και εμπλουτίστηκε ενώ η Μουσουλμανική πάει προς τα πίσω.
    Κάποτε ήταν ανεκτική και πολυπολιστιμική (Ανδαλουσία, Χαλιφάτο της Βαγδάτης, Ινδία, Οθωμανική Αυτοκρατορία). Τότε έβγαλε και ποιητές, φιλόσοφους, επιστήμονες... Μετά κλείστηκε στον φανατισμό της...

    ReplyDelete
  40. yannish λίγα με τη Ρόδο, ακούς.

    ReplyDelete
  41. Μου ήρθε στο μυαλό το όμορφο βιβλίο του Σωτήρη Γουνελά για τον Ταρκόφσκι και τη νοσταλγία του Παραδείσου...
    Εν πάση περιπτώσει,σχετικά με το θέμα,νομίζω πως θα έπληττα αφόρητα σε έναν συνεχή Παράδεισο...
    Η καθημερινότητα μπορεί να μην είναι τόσο μονότονη όσο προοιωνίζεται κάθε ξημέρωμα και οι διακοπές ,με τη σειρά τους, συχνά αποδεικνύονται κατώτερες των προσδοκιών μας.
    Πάντως η υγεία,η νεότητα και η κάποια οικονομική δυνατότητα νομίζω πως είναι κάτι κοντά στον επίγειο Παράδεισο.
    Για τον επουράνιο δεν γνωρίζω(ακόμα).

    ReplyDelete
  42. Παιδιά, καλές οι λογοτεχνικές περιπέτειες ("ασκήσεις ελευθερίας", "τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης", "ψευτοκοινωνικές αλυσίδες"!), και τα λεκτικά γυμνάσια αλλά ας ηρεμήσουμε λίγο.

    Ο περισσότερος κόσμος που γνωρίζω απολαμβάνει τις διακοπές του. Και μάλιστα σχεδόν όλοι οι φίλοι μου που αγαπάνε την δουλειά τους (μερικοί πάρα πολύ) περιμένουν πως-και-πως τις διακοπές τους για να ηρεμήσουν και να δοθούν με ανανεωμένη διάθεση σ' αυτήν μετά (μερικοί για να ξεφύγουν!). Το σύνδρομο των διακοπών ουσιαστικά δεν υπάρχει στην ιατρική βιβλιογραφία (μην το μπερδεύετε με το holiday heart syndrome και τα παρεμφερή) και αποτελεί εύρημα και λάβαρο του Αγγλοσαξωνικού τύπου ποικίλης ύλης και τρόπου ζωής επηρεάζοντας και τους μιμητές Αθηναίους ως ένα βαθμό (φυσικά εισάγουμε και φανταστικές αρρώστιες!).

    Τι να πω, σε άλλο κόσμο ζω; Κανά δυό είναι οι δυσαρεστημένοι και οι δήθεν των διακοπών που ξέρω και πρόκειται για ανθρώπους που είναι δυσαρεστημένοι με τα πάντα ούτως ή άλλως!

    Χώρια που εμένα μου αρέσει το Βέλγιο και οι Βρυξέλλες με τις βροχές του, sorry Takis!

    ReplyDelete
  43. Η απίθανη εφεύρεση των Εβραίων που κληρονομήσανε και σε μας, η αποδοχή μιας σκληρής, παράλογης πραγματικότητας αναμένοντας αμοιβή για τους κόπους μας. Η βάση όλης της κοινωνίας μας, ο θεμέλιος λίθος κάθε σοφίας, κάθε ανοησίας. Ολόκληροι λαοί στα δεσμά για μια βδομάδα ελευθερίας, για μια ανάσα ζωής, και το όνειρο θα γίνει αλλά όχι ακόμα, σε λίγο. Αλίμονο το πουλί της σοφίας πετάει το σούρουπο.

    ReplyDelete
  44. Αndy συμφωνώ μαζί σου ο παπούς μου (αγρότης) ποτέ δεν έκανε διακοπές. Ο πρό-πάπος μου ήταν "τσιφλικάς" και είχε πάει στους Άγιους τόπους (που σφάζονται σήμερα) και απο εκέι απέκτησε το πρόθεμα Χατζής.
    Εμέις μόλις γυρίσαμε απο την Πύλο μια περιοχή που μπορεί να μην μοιάζει με εξωτικό παράδεισο αλλα έχει πολλά ενδιαφέροντα συγκεντρωμμένα σε μικρές αποστάσεις. Έχει ιστορικά μέρη που ξεκικούν απο την αρχαιότητα (παλάτι του Νέστωρα), τον Μεσαίωνα (κάστρα της Πύλου καθώ ςκαι Μεθώνη - Κορώνη) μέχρι την δική μας σύχρονη ιστορία (Ναυμαχία του Ναυαρίνου). Έχει ωραίες παραλίες για όλα τα γούστα (Βοϊδοκοιλία, Φοινικούντα)και φαγητό πολύ φτηνό και καλό (4 Ευρώ τα λαδερά, 5 ψητές σαρδέλες).
    Γενικά περάσαμε καλά, κοιμηθήκαμε με τις ώρες ξένοιαστοι απο τις καθημερινές ασχολίες μας και πραγματικά ξεκουραστήκαμε περισσότερο πνευματικά παρά σωματικα.
    Επιστορφή στα δικά μας και έτσι θα κάνουμε παρέα στο Νίκο που τον Αύγουστο θα είναι εδώ.
    Προτείνω τον Δεκαπενταύγουστο μια συνάντηση μιας και θα είμαστε μόνοι μας στην Αθήνα.

    ReplyDelete
  45. Οι διακοπές για τον μέσο έλληνα εργαζόμενο είναι αρχικά ένας αυνανισμός με φόντο την φωτογραφία της Χαβάης-Θεάς που δεν θα γ... ποτέ και τελικά καταλήγουν να είναι 2-3 εβδομάδες-τσίπουρο στο χωριό με την κυρά Διαμάντω που έχει φάει και σκόρδο να ποτίζει τους ασβεστωμένους τενεκέδες με τον βασιλικό ...

    Υ.Γ. Σπάστε τον πήχυ και θα περνάτε το ίδιο παντού.
    Το ίδιο ήρεμα.
    Η φιλοσοφία του Βουδισμού που ανέφερε ο ΝΔ ήταν πολύ εύστοχη.

    ReplyDelete
  46. τελικά το πρόβλημα έγκειται στη ματαιότητα της αναζήτησης του χαμένου παραδείσου;

    γιατί αυτός δεν υπήρξε ποτέ παρά μόνο ως ουτοπία;

    ή στην αναζήτηση του σε λάθος κατευθύνσεις (π.χ. προκατασκευασμένες διακοπές);

    (ξανα)διάβαζα πρόσφατα το "ο δρόμος της επικοινωνίας" (ΝΔ, Ερμείας, 1975) όπου εκεί γίνεται παραλληλισμός της επικοινωνίας και της ενότητας (αξίες μέγιστες κατα το συγγραφέα) με το χαμένο παράδεισο

    όμως κάπου αναφέρει ότι μιλώντας για την αναγκαιότητα της επικοινωνίας/παραδείσου δε σημαίνει αυτόματη αποδοχή της δυνατότητάς τους

    τελικά έχει νόημα να τον αναζητούμε;

    ReplyDelete
  47. "Στην παραλία μαυρίζεις το κορμί σου και στη δουλεία μαυρίζεις τη ψυχή σου."

    ReplyDelete
  48. broccoli said...
    "μιλώντας για την αναγκαιότητα της επικοινωνίας/παραδείσου δε σημαίνει αυτόματη αποδοχή της δυνατότητάς τους
    - τελικά έχει νόημα να τον αναζητούμε;"

    Τελικά είναι δυνατόν να ΜΗΝ τον αναζητούμε;

    ReplyDelete
  49. "Αλλά, σκέφτεστε να ΜΗΝ είχαμε διαπράξει το προπατορικό αμάρτημα; Απλώς δεν θα είμασταν άνθρωποι."

    Εδώ διαφωνώ. Εάν η βίβλος γραφόταν από ανθρώπους άλλης κουλτούρας, ΔΕΝ θα μιλούσε για "αμαρτία", αλλά απλά για "σφάλμα". Δείτε ας πούμε τη διαφορά του "πειρασμού" ανάμεσα στο "αμάρτημα" των εβραίων της βίβλου και στο "σφάλμα" του Ίκαρου που έλιωσε το κερί στα φτερά. Από τη μια έχουμε τη δυτική σκέψη που μιλάει για "σφάλματα, κακούς υπολογισμούς, ή απλά ατυχίες, που οδηγούν σε δυστύχημα" κι από την άλλη έχουμε το εβραϊκό μοντέλο που μιλάει για αμαρτίες και τιμωρίες εκ των άνω.

    ReplyDelete
  50. "τελικά το πρόβλημα έγκειται στη ματαιότητα της αναζήτησης του χαμένου παραδείσου;"

    Παραδείσους κατασκεύασαν οι φυλές που ήταν κατατρεγμένες και η ζωή τους ήταν χειρότερη από το θάνατο... οι καλοζωϊσμένοι αρχαίοι Έλληνες (ωραίος καιρός, καλό φαϊ κλπ), είχαν "κάτω κόσμο". Διότι η ιδέα ήταν "ωραία η ζωή, κακός ο θάνατος".
    Οι βόρειες φυλές και οι κατατρεγμένοι (όπως οι Εβραίοι), κατασκεύασαν παραδείσους μετά ζωήν, για να μην τους πιάνει κατάθλιψη. Για να' χουν κάτι να ελπίζουν για μετά...
    Οι Έλληνες δεν έχουν κανένα λόγο να μην ευχαριστιούνται τη ζωή τους. Η ζωή είναι οι αισθήσεις. Εάν ακούω όμορφη μουσική, τρώω γευστικά φαγητά, ακούω ωραίους ήχους, βλέπω όμορφα πράγματα κλπ, τότε η ζωή μου είναι καλή. Εάν όμως ακούω χεβιμέταλα, τρώω φαστ-φουντ, βγαίνω με γυναίκες που ντύνονται σαν φαντάροι και ζω σε βρωμογειτονιές με φασαρίες, τότε η ζωή μου δεν θα ήταν καλή.

    Απλό είναι.

    ReplyDelete
  51. Το προπατορικό αμάρτημα είναι η πιο σατανική ιδέα υποδούλωσης του ανθρώπου. Γεννιέσαι αμαρτωλός - χρωστάς πριν καν να υπάρξεις. Επειδή κάποιοι προ-πάτορες αμάρτησαν, όλοι είμαστε καταχρεωμένοι και πρέπει μία ζωή να ξεχρεώνουμε. Ακόμα και ένα βρέφος δύο ημερών, είναι αμαρτωλό. Τι διεσταμμένη επινόηση των παπάδων!

    ReplyDelete
  52. "Γεννιέσαι αμαρτωλός - χρωστάς πριν καν να υπάρξεις."

    Εδώ ο Έλλην έπρεπε να απαντήσει: "εμένα ρε θα πεις αμαρτωλό; Ξέρεις ποιος είμαι 'γω ρε;". Και καλά θα έκανε.

    ==================================
    "Επειδή κάποιοι προ-πάτορες αμάρτησαν, όλοι είμαστε καταχρεωμένοι και πρέπει μία ζωή να ξεχρεώνουμε."

    Αυτό το εφαρμόζουν και οι πολιτικοί.
    ===================================

    "Το προπατορικό αμάρτημα είναι η πιο σατανική ιδέα υποδούλωσης του ανθρώπου."

    Οι εβραίοι τον καιρό εκείνο ήταν δούλοι. Από δούλους, τι περιμένει κανείς ν' ακούσει;
    ===================================

    "Ζούμε στην εποχή των επιτυχημένων από την μια μεριά και των loosers κατά το αμερικάνικο από την άλλη."

    Δε μου λες, παίρνεις στα σοβαρά κάθε τι που ακούς στο δρόμο από τσατισμένους ταξιτζήδες; Ε, τα ίδια και αυτοί οι χαρακτηρισμοί.

    ..............................

    ReplyDelete
  53. Λευτέρη και οι Έλληνες Θεοί το ίδιο άδικοι και παράλογοι είναι όπως ο Εβραίος, η μόνη διαφορά είναι ότι οι Έλληνες Θεοί δε σου πουλάνε το παραμύθι ότι σε αγαπάνε κι από πάνω.

    ReplyDelete
  54. με λίγα λόγια ο ελληνικός πολιτισμός έφτιαξε άνδρες πιο περήφανους που δε ντρέπονται να παραδεχθούνε ότι βαριούνται τις γυναίκες τους κι ότι το μόνο απολαυστικό σεξ είναι το πρωκτικό

    ReplyDelete
  55. Δροσερό κειμενο
    με πολλά "κλαδιά"
    (τουτέστιν συνειρμούς
    και links)

    Nα δώσω και εγω ενα...

    ((((Τα μάτια του έχουν πλημμυρίσει αγωνία. Κάπου ετοιμάζεται δάκρυ και πίσω από αυτό κραυγή.

    - Πού είναι;

    Δεν έχω άλλη σωτηρία από το ψέμα. Θα ξαναπώ το μύθο της ψυχής που δεν αντέχει το ποτέ και το πουθενά.

    - Είναι στον παράδεισο.
    - Τι είναι ο παράδεισος;
    - Ένας κήπος.
    - Σαν κι αυτόν;
    - Πιο μεγάλος. Και πιο ωραίος.
    - Πάμε!
    - Δεν γίνεται.
    - Γιατί;
    - Κανείς δεν μπορεί να πάει στον παράδεισο αν δεν περάσει από το ποτέ και το πουθενά.
    - Μου λες ψέματα!

    Ξέρει – και ξέρω – πως λεω ψέματα. Είναι όμως ο εαυτός μου, ο μικρός. Ένα παιδί που δεν καταλαβαίνει και δεν εγκαταλείπει. Το πείσμα του ζωντανού.

    - Αν είναι αλήθεια, πάμε!
    - Που;
    - Στο ποτέ, το πουθενά και τον παράδεισο! Βλέπεις; Σκύβεις το κεφάλι. Είπες ψέματα!


    Ένας ψεύτικος κήπος. Γεωμετρικός τόπος στη συμβολή του ποτέ και του πουθενά. Ανύπαρκτες οι συντεταγμένες του.

    ReplyDelete
  56. Κάτι σκόρπια...

    * Ποιός μήνας διακοπών? Μήνας? ολόκληρος?...

    @Αντυ- με πρόλαβες, από την πολυτέλεια για τους ευγενείς στα διακοποδάνεια!!!

    (άσε που ένα ταξιδάκι έξω μπορεί να σου έρθει πιο φτηνά απο διακοπές αιγαιοπελαγίτικες...)

    @yannis h -σιχάθηκα τις Αγγλίδες "μπατιροτουρίστριες" όταν στην Ερεσσό, βραδάκι, μπροστά στην συστάδα με τα όμορφα μπαράκια, 6 σε παρέα μπήκαν ως τον αστράγαλο στην θάλασσα, γδύθηκαν σχεδόν εντελώς κι έκαναν τόσο διακριτικά... πιπί που τις πήραν χαμπάρι και έμειναν κάγγελο όλοι οι θαμώνες!!!

    Μιλάμε για σιγή, μόνο εκείνες και η μουσική στα ηχεία ακούγονταν για κάνα 10-λεπτο...

    Αφού άρχισε να φεύγει ο κόσμος αηδιασμένος, περνώντας μπροστά απο ιδιοκτήτη καφετέριας με την "απόλυτη" θέα στις Αγγλίδες, τον άκουσα να λέει : "και τι να κάνουμε, να τις διώξουμε? Λεφτά έχουν κι αυτές!"

    Και τότε σιχάθηκα και τους έλλληνες μαγαζάτορες της αυτής νοοτροπίας...

    * Ααααααχ, αν η δουλειά ήταν γλυκειά θα τηνε λέγαν μπακλαβά!

    * Ο Αδαμ δε, καλός μαμούχαλος και του λόγου του, του είπε η Εύα "φάε μήλο!' και τό'φαγε ο ντιντής. Τώρα και που φωνάζει "βγάζε τις κάλτσες σε ΕΝΑ μέρος κι όχι τη μία στο σαλόνι και την άλλη στο πορτατίφ του κομοδίνου", γιατί δεν ακούει ο φλώρος? Εεεε?

    Τεσπα, τουλάχιστον τότε η μεγάλη τύχη δεν ήταν ο Παράδεισος αυτός καθ'εαυτός, αλλά το ότι δεν χρειαζόντουσαν... τζάντζαλα για να περάσουν καλά.

    Ασε που δεν φορούσαν και τίποτε - άντε ν'αλλαζαν και το φύλλο συκής με κανενός πλατάνου ας πούμε...

    Τώρα αυτό που ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ στο quest του δικού μας... Holy-day Grail, είναι το ΒΑΛΙΤΣΙΑΣΜΑ....

    Θεούλη μου! Το να φτιάξω βαλίτσα εκτείνεται και καταλαμβάνει όσο χρόνο διαθέσω, επί τρία, που να φεύγει το αεροπλάνο... Για να έχω τελικά μαζί μου, από το άγχος να μην κουβαλάω, ούτε τα μισά απ'όσα χρειάζομαι, τα υπόλοιπα δε να είναι απλώς πράγματα που τους πληρώνω και εισητήριο και τα αερίζω εις τας εξοχάς και μετά τα επιστρέφω άθικτα...

    Και καλά να το κάνεις για πάρτη σου... Αν το κάνεις για όλη την οικογένεια...

    (και για να πας πού? Υπάρχει κάπου ν'αφήνεις τα προβλήματά σου ενέχυρο, να τις κανεις τις διακοπές σου ήσυχος?)

    * Ορισμός νοικοκυράς εσαεί "σκλάβας": Να κάνουν όλοι διακοπές στο εξοχικό, όπου εκείνη έχει και ΟΛΗ τη λάντζα, τα πλυσίματα, τα απλώματα, τα σιδερώματα, τα μαγειρέματα ΣΥΝ επισκέψεις...

    * Δεν έρχεστε να βάλετε ένα χεράκι παιδιά, πήζω σήμερα... Τι να βάλω, τι ν'αφήσω... I Hate Valitses!

    My nevrons!

    Σκέφτομαι να μετακομίσω κανονικά αντί να πάω δισκοπές, πιο φτηνά θα μού'ρθει, από την Κασταλία που θα χρειαστώ μετά...

    Για τα υπόλοιπα, με κάλυψαν όμορφα οι προλαλήσαντες - και λαλήσαντες...
    :)))

    ReplyDelete
  57. Μα δεν υποτίθεται ότι με τον ερχομό του Χριστού δεν φέρουμε πλεόν το προπατορικό αμάρτημα; Μου φαίνεται λογικότερο

    ReplyDelete
  58. righttochange said...
    Μα δεν υποτίθεται ότι με τον ερχομό του Χριστού δεν φέρουμε πλεόν το προπατορικό αμάρτημα;

    Mπα - σε αφήνουν οι παπάδες; Με το βάπτισμα έχουμε την δυνατότητα να σωθούμε - αλλά στην νεκρώσιμη ακολουθία σου σκάνε το παραμύθι: "ότι ουχ ζήσεται άνθρωπος όστις ουκ αμαρτήσει - μόνος αναμάρτητος Συ Κύριε".

    ReplyDelete
  59. Άλλο ύβρις (Ίκαρος) και άλλο ενοχή (προπατορικό αμάρτημα).

    Η ύβρις είναι στη φύση του ανθρώπου (όλοι θα θέλαμε να πετάξουμε κοντά στον Θεό Ήλιο) αλλά η επιλογή του (κάθε) Ίκαρου, αρχίζει και τελειώνει στον εαυτό του. Μόνο αυτός πέθανε. 'Ύβρις και ο Προμηθέας, αλλά εμείς χαιρόμαστε τη φωτιά - αυτός, υποτίθεται, ακόμα στο βράχο.

    Το προπατορικό αμάρτημα έχει τη φιλοσοφία της συλλογικής και (αν είναι δυνατόν!) κληρονομικής ευθύνης. Πέταξες δεν πέταξες κοντά στον ήλιο, ή χρησιμοποιείς τη φωτιά - ένοχος! Το έκαναν κάποιοι πρόγονοί σου.

    "Αμαρτίες γονέων..." υπάρχει μια πολύ φασιστική και ισοπεδωτική αντίληψη σ' αυτή τη φράση. Θυμάμαι και το απόσπασμα, όπου κάτω από τον Πιλάτο, οι φανατικοί φώναζαν για την επικείμενη σταύρωση του Ιησού "το αίμα του ας πέσει πάνω σε μας και τα παιδιά μας!" - και μου φαινόταν τόσο άδικο! Εντάξει, εσύ κάνεις τις επιλογές σου - τα παιδιά σου τι φταίνε γι' αυτές; Και πώς τους τις φορτώνεις; Είναι, όμως, απλώς, η ίδια φιλοσοφία με το προπατορικό αμάρτημα.

    ReplyDelete
  60. Άλλη μια εκδοχή του «Απόλυτου»: μήπως ενήλικος είναι όποιος έχει αποδεχθεί την ύπαρξη των παιδικών επιθυμιών εντός του, αλλά δεν τρέχει κιόλας να τις πραγματοποιήσει, μην και μουτρώσει ο εντός γιόκας του;
    Μείνετε εκεί που είστε: Αντισταθείτε σ’ αυτόν που που διαβάζει ένα προσπέκτους και λέει, «Εκεί θα ’μαι καλά»...

    ReplyDelete
  61. Aphro: "Το να φτιάξω βαλίτσα εκτείνεται και καταλαμβάνει όσο χρόνο διαθέσω".

    Δεν θα ξεχάσω, διακοπές σε κάμπιγκ πηγαίναμε, στο εξωτερικό - και η φίλη μου ξένη (πάει να πει, όλες ίδιες είστε). Στο δρόμο, προσφέρθηκα, σαν (να μην πω) άντρας να κουβαλήσω εγώ τις μεγάλες βαλίτσες. Με τη δική της, κοψομεσιάτηκα!

    Και όταν φτάνουμε και στήνουμε τη σκηνή... μου βγάζει, ανάμεσα σε άλλα περίεργα από τη βαλίτσα της - τι λες; ΕΝΑ ΣΙΔΕΡΟ!

    Εγώ είμαι σίγουρος ότι ο Αδάμ δεν έφαγε απλώς το μήλο. Και κάτι άλλο έκανε ο μπαγάσας που δεν το λένε οι Γραφές - και περνάμε όσα περνάμε...

    ReplyDelete
  62. nd said..
    Τελικά είναι δυνατόν να ΜΗΝ τον αναζητούμε;

    είναι, και ίσως η συνειδητοποίηση της ανυπαρξίας του μπορεί να μας γλυτώσει χαμένο χρόνο και ενέργεια.

    οι αξίες που αναφέρει ο Λευτέρης (που αφορούν στην ικανοποίηση των αισθήσεων) είναι πιο πραγματιστικές και εφικτές, ο συμβιβασμός σε αυτές είναι μια απάντηση - αρκετή για πολλούς (not for me).

    anyway, ξεφύγαμε λίγο απο το θέμα, sorry (για διακοπές δεν έχω να πώ πολλά, δεν το έχω επιχειρήσει ποτέ)

    ReplyDelete
  63. Οχι μόνο το προπατορικό αμάρτημα αλλά και η έννοια της αμαρτίας γενικά,όπως την βλέπει ο "Χριστιανισμός" είναι απ' τις πιό σατανικές μεθόδους υποδούλωσης
    του ανθρώπου: Σε κάνει να καίγεσαι
    για πράγματα για τα οποία λογικά δεν θα έδινες δεκάρα...

    'Οσο για τις διακοπές,τι να πούμε και για την ανατριχιαστική λέξη "απόδραση"? Ασύλληπτος κυνισμός. Σου λένε κατάμουτρα οτι είσαι δούλος...

    ReplyDelete
  64. broccoli αυτό στο οποίο αναφέρομαι στο βιβλίο μου είναι η επικοινωνία, η ολοκλήρωση, ακόμα και ο παράδεισος των αισθήσεων (άλλον δεν γνωρίζω).

    Από αυτό ΔΕΝ μπορούμε να παραιτηθούμε...

    ReplyDelete
  65. Δεν το είχα σκεφτεί έτσι.Διακοπές είναι κάτι σαν την ήβη(αλλά αυτή τη ζεις άπαξ),την Άνοιξη που σε ανανεώνει,το πρώτο σου αμάξι..Εντάσσεται στα βιώματα που σε κάνουν να χαμογελάς όταν τα θυμάσαι.
    Ευχαριστώ για τη φιλοξενία

    ReplyDelete
  66. m@ri@ said...
    Εντάσσεται στα βιώματα που σε κάνουν να χαμογελάς όταν τα θυμάσαι.

    Mακάρι να είναι πάντα έτσι για σας...

    ReplyDelete
  67. "... όπου κάτω από τον Πιλάτο, οι φανατικοί φώναζαν για την επικείμενη σταύρωση του Ιησού "το αίμα του ας πέσει πάνω σε μας και τα παιδιά μας!"..."

    Και έλεγε ο Πιλάτος μέσα του: "Αχ Ρώμη, η πόλη των πόλεων, εκεί ζούσα και με στείλανε σ' αυτό το γυφταριό... πανάθεμα τις μεταθέσεις του δημοσίου...".

    =================================

    Αντισταθείτε σ’ αυτόν που που διαβάζει ένα προσπέκτους και λέει, «Εκεί θα ’μαι καλά»...

    Το ίδιο λέει κι η βίβλος και το ίδιο λένε αυτοί που τη διαβάζουνε και εύχονται να πάνε εκεί.

    =================================

    'Οσο για τις διακοπές,τι να πούμε και για την ανατριχιαστική λέξη "απόδραση"? Ασύλληπτος κυνισμός. Σου λένε κατάμουτρα οτι είσαι δούλος...

    Αυτό εδώ το λέμε Marketing.

    ==================================
    "* Ο Αδαμ δε, καλός μαμούχαλος και του λόγου του, του είπε η Εύα "φάε μήλο!' και τό'φαγε ο ντιντής."

    Οι άντρες μερικές φορές, για ν' αποφύγουν την πρόσκαιρη γκρίνια του στυλ "δεν τρως το μήλο άρα δεν μου δίνεις σημασία", της κάνουνε τη χάρη και μετά πληρώνουνε μια ζωή... και ξέρεις, για τις περισσότερες γυναίκες, ο λιγότερο ελκυστικός άντρας είναι αυτός που σηκώνει όλα τα βάρη των άλλων... ο πιο ελκυστικός είναι συνήθως και ο πιο αδιάφορος. Τους έχω και τους δύο στο τσεπάκι μου και τους χρησιμοποιώ ανά περίπτωση, αλλά η γυναίκα η οποία θα θαυμάσει τον Προμηθέα (αυτόν που παρέχει συνεχώς και βασανίζεται για να εξασφαλίσει τη ζεστασιά της φωτιάς τους άλλους), αυτή η γυναίκα θα με έχει και για την υπόλοιπή μου ζωή. Και μετά κι απ' αυτήν...

    ReplyDelete
  68. ND,kalispera
    "propatoriko amartima"?

    -i kori mou(36 eton)einai avaftisti,den patise pote se eklisia,orthdoxi i katholoki

    -ego,pao gia kremation(ellinisti?)

    i epiroî ton papadon=0
    arki na to thelis

    Afro
    "valitses"

    Fili efige me 3 valitses.Tis tis fagane sto aerodromio.Agorase 1 foustani nylon pou kathe vradi to eplene kai tin imera to forage,epi 1 mina.
    A po tote taxidevi me mia apli tsanda

    Filika
    Myrto

    ReplyDelete
  69. Από τότε που ο κόσμος άρχισε να μιλάει για νόμους, χαθήκανε οι ηθικοί κανόνες. Γίνανε όλοι τσογλάνια (αλλά δεν παραβιάζουν το νόμο).

    Από τότε που ανακαλύφθηκε η συγγνώμη, κανείς δεν πληρώνει πια για τα σφάλματά του: όλοι αρκούνται στο "συγγνώμη" και γίνανε όλοι τσογλάνια.

    Κι από τότε που ανακαλύφθηκαν οι ενοχές, ανακαλύφθηκε κι ο "πειρασμός" να τις δημιουργεί κανείς μέσα του, διότι οι ενοχές είναι εθιστικές... και με το να έχουν και να ζητούν ενοχές, γίνανε όλοι τσογλάνια.

    Ο καλύτερος κριτής και θεός, είναι το χρήμα. Κάνεις μαλακία; Πλήρωνε. 10.000 ευρώ αντί για "συγγνώμη". Να δεις για πότε αλλάζουν οι συμπεριφορές... (πολλές φορές έχω πει ότι "εάν η παχυσαρκία τιμωρούταν με θάνατο, όλοι θα ήμασταν λεπτοί" -- και δυστυχώς, αληθεύει).
    Ένα μικρο-παράδειγμα, είναι α τηλεφωνήματα των telemarketers στην Αμερική. Μπορείς να βάλεις το τηλέφωνό σου στο National Do Not Call List και άμα μετά απ' αυτό σε πάρει κανείς τηλέφωνο να σου πουλήσει τίποτα, μπορείς να τον μηνύσεις και θα πληρώσει πρόστιμο 10.000 δολάρια. Από τότε που εφαρμόστηκε αυτός ο νόμος, α τηλεφωνήματα σταματήσανε ως δια μαγείας. Δεν με έχει πάρει κανείς τους εδώ και 2 χρόνια. Ούτε ένας.

    Γιατί "αμαρτίες" εύκολα κάνει κανείς. Αλλά 10.000 που θα τα βρει; Πάει ο άλλος και λέει "θα κερατώσω τη γυναίκα μου και μετά θα της ζητήσω συγγνώμη". Εμ, εύκολο είναι. Για βάλτου 10.000 πρόστιμο να δεις, θα την κάνει την κουτσουκέλα; Ακριβό το γ...

    Πάει ο φοιτητής να καταστρέψει περιουσία του σχολείου; Κάμερα και το λογαριασμό στο σπίτι την άλλη μέρα. Να δεις, θα το ξανακάνει;

    Πάει ο πρωθυπουργός μιας χώρας να αποφύγει την υλοποίηση του προεκλογικού προγράμματός του; (λόγω διαφόρων δικαιολογιών πουθα έπρεπε να τς είχε λογιστεί πριν τις εκλογές;). 100.000.000 πρόστιμο, προσωπικό μάλιστα. Το ξανακάνει; Θα ξανακούσει μετά κανείς πολιτικό να υπόσχεται αερολογίες;

    Γι' αυτό σας λέω: ο πλέον δίκαιος κριτής και παιδαγωγός, που είναι πέρα από τους αστικούς και ποινικούς νόμους και πέρα από τους συνεχώς καταπατηθέντες "ηθικούς" νόμους, είναι το χρήμα. Όπως λέμε και στο Σικάγο, money talks, bullshit walks.

    Αλλά οι Ευρωπαίοι είναι ιδεαλιστές και πιστεύουν ότι το να αδικεί και να πληγώνει ο ένας τον άλλο είναι το "αλάτι της ζωής". Αλάτι στην πληγή είναι, αλλά η αλήθεια απαιτεί το πέρασμα από την εφηβεία των ορμονών στην ωρίμανση και την ακεραιότητα.

    (και πρόστιμο 200 δισεκατομμύρια στο Ισραήλ και τη Χεζμπολάχ... κατάσχεση των χωρών τους, των κτιρίων τους, κάψιμο των πάντων και πέταγμα στο δρόμο... να δεις, το ξανακάνουν; μια φορά τσακωνόταν οι κόρες μου για μια κούκλα... κατάσχεσα την κούκλα και σταματήσανε -- όλα τα παιδάκια σ' αυτό τον κόσμο θέλουν καιλίγη πειθαρχία και να μάθουν να πληρώνουν τα ένστικτά τους, σε κάθε ηλικία).

    ReplyDelete
  70. κοίτα ρε ποιοι έχουν τους κομπρέσορες...αυτοί που λένε ότι η ήβη της εξάτμισης εντάσσεται στα βιώματα "που σε κάνουν" (ω, φεφ και δυστυχία!) να χαμογελάς όταν "τα" θυμάσαι...

    ReplyDelete
  71. M.M. said...
    ND,kalispera
    "propatoriko amartima"?

    -i kori mou(36 eton)einai avaftisti,den patise pote se eklisia,orthdoxi i katholoki

    -ego,pao gia kremation(ellinisti?)

    i epiroî ton papadon=0
    arki na to thelis

    Κι εγώ Μυρτώ για αποτέφρωση πάω (ελπίζω να προφτάσω - ο νόμος ψηφιστηκε πριν 5 μήνες αλλά ακόμα δεν έχει προσωρήσει τίποτα).

    Η επιρροή των παπάδων στην Γαλλία = 0 (etat laique) στην Ελλάδα κυβερνάνε!

    ReplyDelete
  72. M.M. said...
    ND,kalispera
    "propatoriko amartima"?

    -i kori mou(36 eton)einai avaftisti,den patise pote se eklisia,orthdoxi i katholoki

    -ego,pao gia kremation(ellinisti?)

    i epiroî ton papadon=0
    arki na to thelis

    Κι εγώ Μυρτώ για αποτέφρωση πάω (ελπίζω να προφτάσω - ο νόμος ψηφιστηκε πριν 5 μήνες αλλά ακόμα δεν έχει προσωρήσει τίποτα).

    Η επιρροή των παπάδων στην Γαλλία = 0 (etat laique) στην Ελλάδα κυβερνάνε!

    ReplyDelete
  73. "Ο καλύτερος κριτής και θεός, είναι το χρήμα. Κάνεις μαλακία; Πλήρωνε. 10.000 ευρώ αντί για "συγγνώμη". Να δεις για πότε αλλάζουν οι συμπεριφορές...
    -----------------
    Γιατί "αμαρτίες" εύκολα κάνει κανείς. Αλλά 10.000 που θα τα βρει;"

    Γειά σου Κρητικάκη μάγκα! Όπως πάντα σε ακούω με πολλή προσοχή.

    Κάνε ρε αγόρι μου μπλογκ να γίνεις θεός!

    ReplyDelete
  74. @ Μ.Μ. και ΝΔ
    "...Κι εγώ Μυρτώ για αποτέφρωση πάω.."

    Μήπως όμως είναι λίγο εγωιστικό να αποφασίζουμε εμείς για το τί θα γίνει το σώμα μας μετά το θάνατο;
    Εντάξυ δικαίωμά μας είναι, αλλά τελικά μήπως θα πρέπει να αφήσουμε αυτή την απόφαση στους πολύ κοντινούς μας ανθρώπους; Εξάλλου αυτοί θα τραβήξουν το ζόρι, δε δικαιούνται να επιλέξουν το λιγότερο οδυνηρό γι' αυτούς τρόπο; Εμείς στην τελική τί ζόρι έχουμε να τραβήξουμε;

    ReplyDelete
  75. @ Lefteris Kritikakis
    "Ο καλύτερος κριτής και θεός, είναι το χρήμα. Κάνεις μαλακία; Πλήρωνε. 10.000 ευρώ αντί για "συγγνώμη". Να δεις για πότε αλλάζουν οι συμπεριφορές...

    Κεράτωσες; Ρίξε 1000 ευρώ για ένα συγχωροχάρτι (δωρεές τα λένε τώρα τελευταία).

    "Από τότε που ο κόσμος άρχισε να μιλάει για νόμους, χαθήκανε οι ηθικοί κανόνες. Γίνανε όλοι τσογλάνια (αλλά δεν παραβιάζουν το νόμο)."
    Συμφωνώ. Νομίζω ότι η με θρησκευτική ευλάβεια προσύλωση στο γράμμα του νόμου (και όχι στην ουσία) είναι ένδειξη κοινωνίας όχι αρκετά ομογενής (έλλειψη κοινής παράδοσης;) ώστε να έχει μια διαμορφωμένη (από την παραδοση; από κοινές εμπειρίες;) άποψη περί ηθικής. Από την άλλη βέβαια οι νόμοι (μπορούν να) στηρίζονται στην λογική, ενώ η ηθική κουβαλά συχνά φαντάσματα του παρελθόντος. Η απάντηση είναι όχι σε μια κοινωνία δικογόρων αλλά όχι και σε μια κοινωνία ηθικολόγων. Νομίζω ότι οι ευρωπαϊκές κοινωνίες το έχουν πετύχει αυτό. Η αμερικάνικη φοβάμαι ότι ολισθαίνει σε μια κοινωνία ηθικολογούντων δικηγόρων.

    ReplyDelete
  76. ND
    syngnomi an epimeno,alla den katalaveno

    Pos i panishiri katholiki eklisia exei ligoteri epiroï stin Gallia KAI stin Italia,apo to adespoto papadario stin Ellada?

    Thema nootropias?
    Pos kai pote borei na allaxei?

    Isos megali sizitisi gia ena blog

    Amitiés
    Myrto

    ReplyDelete
  77. Είμαι 22 χρονών. Όλες μου οι διακοπές μέχρι τώρα αθροίζονται συνολικά σε 11 περίπου μέρες... Άρα μου αναλογεί μια μέρα διακοπών κάθε δυο χρόνια περίπου.

    Μια ακόμη ιστορία. Η αδερφή μου θάλασσα αντίκρισε για πρώτη φορά στα 9 της. Εγώ, ο τυχερός, είχα ξανάπαει μια φορά ακόμη. Μου λέει μόλις φτάσαμε στο σπίτι που θα μέναμε: " Πήγαινε με να δω τη θάλασσα". Την κατεβάζω στην παραλία κάπου 10 μέτρα μακριά από εκεί που έσκαγε το κύμα και της λέω: " Να μπροστά σου είναι η θάλασσα". Το βλέμμα της μπερδεμένο. "Δεν βλέπω καμία θάλασσα," μου λέει "μόνο ουρανό". Έκανα ώρα να καταλάβω ότι μιας και η θάλασσα και ο ουρανός είχαν το ίδιο χρώμα περίπου θεωρούσε την θάλασσα που έβλεπε μπροστά της σαν τμήμα του ουρανού. Άλλωστε και τα δυο γαλάζια είναι...

    Που θέλω να καταλήξω; Για κάποιους έστω και 5 μέρες, κάθε διετία, διακοπές σε τουριστική περιοχή 'Δ κατηγορίας θα ήταν τόσο μεγάλη και ευχάριστη αλλαγή που σίγουρα θα φάνταζαν καλύτερες και από τον «πραγματικό» παράδεισο...
    Για κάποιους είναι πολύ πιο σίγουρο ότι θα πάνε κάποια στιγμή στον επουράνιο παράδεισο παρά στον επίγειο παράδεισο των διακοπών. Ρωτήστε και τους αγρότες ή τους κτηνοτρόφους και τις οικογένειες τους…

    Κατά τα άλλα πραγματικά εξαιρετικός ο παραλληλισμός διακοπών – παραδείσου, αγαπητέ Νίκο.

    Καληνύχτα σε όλους, “διακοπούντες” και μη...

    ReplyDelete
  78. "Η αμερικάνικη φοβάμαι ότι ολισθαίνει σε μια κοινωνία ηθικολογούντων δικηγόρων. "

    Έτσι ξεκίνησε κι εδώ στην Αμερική η δουλειά, και έκανε ο ένας μήνυση του άλλου για να περάσει η ώρα... αλλά όταν τα πράγματα ακριβήνανε, τότε άλλαξαν κι οι συμπεριφορές... γιατί άντε να του κάνεις τώρα ζημιά του άλλου, ή να του πεις καμιά κουβέντα... φοβάσαι τη μήνυση, το χάσιμο χρόνου, κλπ. (ο χρόνος είναι χρήμα). Θα μου πεις, φτάσαμε στο σημείο να φοβόμαστε να μιλήσουμε μη φάμε μήνυση, αλλά τουλάχιστον έχεις κι εσύ αυτό το δικαίωμα... μόδες είναι, θα περάσουνε. Αλλά το χειρότερο απ' όλα, είναι η "συγγνώμη". Κάνεις τον άλλο κουρέλι και μετά του πετάς μια συγγνώμη και καθάρισες. Από τότε που βγήκε η συγγνώμη γίναμε όλοι αλήτες.

    ============================
    "Κεράτωσες; Ρίξε 1000 ευρώ για ένα συγχωροχάρτι (δωρεές τα λένε τώρα τελευταία)."

    Εγώ θα προτιμούσα τα 1.000 ευρώ (εάν με κεράτωνε καμία), παρά το "συγγνώμη". Το συγγνώμη τι να το κάνω; Με το χιλιάρικο όμως πάω στο Βέγκας (ή βάζω προκαταβολή για τζάγκουαρ). Η στεναχώρια θέλει καλοπέραση.

    ReplyDelete
  79. Κύτιε Κρητικάκη αν γίνει αυτός ο νόμος με το κεράτωμα να κάνομε μπιζνες, θα πηγαίνω εγώ με τη γυναίκα σας και τα λεφτά όλα δικά σας.

    ReplyDelete
  80. Καλημέρα!

    Χαλλλαααρρραααά συνεχίζουμε περί πάντων και άλλων τινών...

    περί Παραδείσων και κεράτων

    (που βρέθηκαν 80 σχόλια μέσα στον Δεκαπενταύγουστο;)

    Αύριο Πανσέληνος του Αυγούστου, η μαγική...

    ReplyDelete
  81. Καλημερα:-))
    Παρολίγο να μπω στον πειρασμο να απαντησω στον κυριο Κρητικακη...αλλα..η ιδεα να του Παραδεισου σε συνδιασμο με τα κερατα..μου φανηκε πιο ελκυστικη...
    Οσο σκεφτομαι λοιπον τα κερατα...πιστευω πως ποτε δεν σε φτανουν στον Παραδεισο...αντιθετως εχουν κατι απο Κολαση..απο αμαρτια..και αυτο τα κανει ελκυστικα ...Τα ταξιδια διακοπων εχουν πολλα κοινα με τα κερατα...
    το αγνωστο, το διαφορετικο...το μη μονιμο...(σπανια αλλαζουμε τοπο διαμονης γιατι μας αρεσε ενας τοπος που επισκευτηκαμε αν και πολλες φορες το φαντασιωθηκαμε)...
    Ειναι λοιπον τα ταξιδια μια μικρη απιστια στην καθημερινοτητα μας???
    Θα μου αρεζε αυτη η εκδοχη...

    ReplyDelete
  82. Καλημέρα!

    Αν σας πω ότι πλέον σιχαίνομαι το βαλίτσιασμα περισσότερο από ποτέ, τι θα μου πείτε? Οπως έλεγες m.m, μπορείς να τη βγάλεις με ένα φόρεμα. Το είχα καταφέρει σχεδόν, ήμουν τόσο περήφανη που δεν ήμουν δέσμια πλέον... Μέχρι που ήρθαν τα παιδιά!

    Κι εκεί όπως είπε ο φίλος Σταύρος, είναι Η πανωλεθρία, τι να πάρεις και τι ν'αφήσεις, αποφασίζουν οι ανάγκες των μωρών για σένα. Ναι, μπορούν ίσως και χωρίς όλο το συμπράγκαλο, εσύ όμως δεν μπορείς. Ασε που στα πιο μεγάλα είναι πολλές οι τύψεις που πρέπει να εξαργυρωθούν...

    Μικρή νίκη: για να μ'αφήσουν τα μωρά λίγο ήσυχη να βαλιτσιάσω (δύο πράγματα έβαζα μέσα, πέντε έβγαζαν), τους έκανα μεγάλη χάρη, special treat γιαουρτάκια από αυτά τα χρωματιστά, που φωσφωρίζουν, με τα κόλλυβα από πάνω και το παιχνιδάκι από κάτω.

    Και δεν τα έφαγαν!!!

    Προτίμησαν τα διάφορα οικολογικά που τα ταίζω, με μέλι και ξηροκάρπια!

    Πουλάκια μου! Πιάνουν τόπο τόσοι αγώνες να τρώνε σωστά! Χαλάλι τους τόσος κόπος για να μαζέψω το βιός τους σε φορτωτική! (ε, σχεδόν...)

    Μέχρι να βγει μπροστά τους ο κατηραμένος όφις με το βιονικό μηλαράκι σε 5 γεύσεις και 8 αρώματα (δεν θα τη σκαπουλάρω για πολύ ακόμη βέβαια)... μπας και του χώσουν μία με το τσόκαρο και τον ξαποστείλουν!

    (λέω 'γω τώρα...)
    ;)

    Αποτέφρωση, εκκλησία που μας σέρνει απ'το σβέρκο, κέρατο, συγχωροχάρτια, πρόστιμα... πόσο μεγάλα και ζουμερά θέματα, είδατε εξέλιξη το μήλο?

    Και ναι, είναι οι μέρες πλέον που ξεκινάμε να φτιάχνουμε τις αναμνήσεις των παιδιών μας από καλοκαιρινές διακοπές - να δουν λίγο την εξοχή με το πάσο τους, όχι όπως λέει ο φοίνικας!

    Να κάνουμε καλό juggling, λίγο μάθημα, λίγο παράσταση, λίγο να βαρεθούνε, λίγο παιχνίδι, λίγο να τα απολαύσουμε εμείς, ε, αυτός είναι ο μικρός δικός μας παράδεισος, μικρά χεράκια που σε εμπιστεύονται απόλυτα, την ώρα που σουπιάνουν το δικό σου και σου δείχνουν τα πάντα με αγάπη "πωπω, κοίτα, τι είναι αυτό? Ωραίο είναι!"

    Τώρα αν μέχρι τέλος των διακοπών βρεθεί κανα μήλο... βαλμένο εκεί που δεν πρέπει, τι να γίνει, οι Εύες έχουν πολλά στο κεφάλι τους τελευταία!

    ΛΟΛ ΛΟΛ ΛΟΛ!!!

    Καλά να περάσετε όλοι σας, θα σας διαβάζουμε από μακρυά!

    Γάτε, χαλλλλαρά αλλά μην ξεχνιόμαστε, θα είσαι το μυστικό μας (λαπτοπ στα κρυφά, με κεράκι δίπλα, μη μας πάρουν και στον μεζέ - αν και προβλέπω ότι μέχρι το τέλος των διακοπών θα έχουμε κολλήσει κι άλλους!)

    ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

    ReplyDelete
  83. υγ- και για να μην παρερμηνευτώ, εννοώ ότι το μήλο είναι seducing δύναμη, αλλά κι acceptance of responsibility, οπότε, αν δεν το αναλάβεις ως ευθύνη την ώρα που στο προσφέρουν, και δεν το αντέχεις ως δύναμη την ώρα που το προσφέρεις, ε, η κάθε Εύα έχει το δικαίωμα να το τοποθετήσει αναλόγως, οκ?
    ;)))

    ReplyDelete
  84. Αφροδίτη παρερμηνεύτηκες ήδη!

    Άκου "να το τοποθετήσει αναλόγως".

    Βρε άντε φτιάχνε βαλίτσες!

    ReplyDelete
  85. Δεν ξερω πως θα το εκλαβουν οι αλλοι...εγω φανταστηκα τα παιδια ξαπλωμενα σε ενα ταψι..σαν γουρουνοπουλα, με το μηλο στο στομα...και...φοβηθηκα!!!!!

    ReplyDelete
  86. Τσατάκι:

    Μη βαράς καλέ!

    Τις έφτιαξα!

    Τώρα πρέπει να κάτσω πάνω τους να τις κλείσω, κι αυτό είναι εξίσου δύσκολο...!

    υγ- Αχ Γάτε μου, αυτός ήταν πάντα ο φόβος των Αδάμ όλου του κόσμου, μην βρεθούν με κάνα μήλο εκεί που δεν πρέπει... ΛΟΛ! Οκ, οκ, το κόβω, φιλάκιααααα!

    ReplyDelete
  87. Καλημέρα!

    Στη χαλαρή καλοκαιρινή διάθεση και αφού συνεχίζουμε περί πάντων, κάποια άσχετα απ'την όμορφη Μεσσηνία όπου βρίσκομαι εδώ και κάτι μέρες λόγω δουλειάς, αλλά όσο μπορώ το συνδυάζω και με την αναζήτηση ενός "Βραχυπρόθεσμου Παραδείσου", με σύντομες αποδράσεις σε βουνό και θάλασσα:

    - Απίστευτο T-shirt τύπου που δουλεύει σε μπαράκι παραθαλάσσιο στην Αβία(με τέτοιο φεγγάρι, ήταν απόλαυση):

    "MOST LIKELY TO STEAL YOUR GIRLFRIEND"..!!!


    - Must γεύσεις:

    *Γουρνοπούλα (καλά, είναι γνωστό),
    *Φλωρεντίνες (Αθανασίου) !!!
    *Μπακαλιάρος τηγανητός με μελιτζάνες, πλημμυρισμένος στη ντομάτα (συνταγή σε ορεινό(?!) χωριό..) !!!

    Οι δικοί μας μικροί παράδεισοι...

    ReplyDelete
  88. @m.m.,
    δεν ξέρω στη Γαλλία, αλλά στην Ιταλία η επιρροή της εκκλησίας στη ζωή των ανθρώπων κάνει τον δικό μας Αρχιεπισκοπίξ να φαίνεται cartoon που λέει κρύα ανέκδοτα.

    Το Βατικανό είναι η καλύτερη οργανωμένη Ιταλική εταιρεία.
    Business plan, οργανωμένη προπαγάνδα, human resources dpt, εκπληκτικό promotional dpt επιπέδου... Γκέμπελς.

    Εδώ βαφτίσια, γάμος, κηδεία - στην Ιταλία γράψτε 2 extra "bonus": communione και cresima.
    Kι όποιος τ' αποφύγει όχι απλώς στίγμα, αλλά και κυνήγι (έρχεται ο παπάς σπίτι σου να στα ψάλλει!)

    Σχεδόν αδύνατον να ξεφύγεις απ' τα χέρια τους.

    Η Ιταλία έχει μακράν τη χειρότερη πορεία ανάμεσα στις χώρες της G7 και νομίζω ότι αυτό είναι "επίτευγμα" της εκκλησίας.


    @NΔ & aphro,
    περί κεράτου, νομίζω ότι το θέμα είναι μεγάλο ταμπού - θα άξιζε ειδικό ποστ, χμμμμ, ξέρω και κάποια που θα μπορούσε να το γράψει...


    @lefteris,
    άπαιχτο το πρόστιμο για τους πολιτικούς που δεν εφαρμόζουν αυτά που υποσχέθηκαν προεκλογικά!

    Αν εφαρμοζόταν στην Ελλάδα (LOL), το κράτος θα γινόταν ζάπλουτο - θα κολυμπούσαμε στα
    Ανδρεαπαπανδρεομητσοτακοκαραμανλοευρώπουλα!

    ReplyDelete
  89. Οταν άκουσα μικρός για το προπατορικό αμάρτημα κατάλαβα ότι οι μεγάλοι στεναχωριούνται χωρίς λόγο αφού ότι έχασε ο Αδάμ το είχα εγώ κάθε φορά στις διακοπές μου. Νόμιζα ότι ο Παράδεισος ήταν τα Παραδείσια μετά την Τρίπολη μια και το μαρτύριο με τους εμετούς στΙς στροφές του Κολοσούρτη έλαβε τέλος και σε λίγο θα φτάναμε στον προορισμό των διακοπών μας που ήταν ο εύφορος κάμπος της Μεσσηνίας. Εκεί συνηδειτοποίησα πόσο μάγκας ήταν ο Αδάμ γιατί τι σόι Παράδεισος ήταν αυτός αν δεν μπορούσα να γευτώ τα υπέροχα φυρίκια από τις μηλιές του παππού μου. Τα απογεύματα μάλιστα στις απόμακρες παραλίες κάνοντας παρέα με την τρίτη μου ξαδέρφη την Πέπη κατάλαβα πόσο δίκιο είχε ο Μέγιστος Αδάμ και τον ξαναδόξαζα για τις επιλογές του. Ομως εκεί στο χωριό τον τόπο των 3μηνων διακοπών μου είχαν και ένα ελάττωμα που δεν το είχαν στην Αθήνα τον τόπο της μόνιμης κατοικίας μου. Χτύπαγαν περίεργα μια καμπάνα που και που. Λες και το κάναν επίτηδες για να με εκνευρίζουν. Από τότε όταν πηγαίνω διακοπές και αναζητώ τι είναι Παράδεισος ακολουθώ πάντα την αντίστροφη πορεία: Χωριό – Κολοσούρτης και καταλήγω εδώ

    ReplyDelete
  90. Heinz said ...
    Και χωρίς πλήροφορία αυξάνει (...θα το πω, ναι!) η εντροπία.



    Heinz γιατί τέτοια ..ντροπή όταν μιλάς για την εντροπία
    Αστο θυμάμαι :))

    ReplyDelete
  91. @heinz

    νομίζω οτι είναι ατυχές το παράδειγμα της ηληκίας του ισλάμ σε σχέση μα το χριστιανισμό.
    Δεν πρέπει δηλαδή να λάβουμε υπ όψιν την κοινωνική/οικονομική κλπ πρόοδο που έχει συντελεστεί στο αναμεταξύ;Τι ελαφρυντικό είναι αυτό που δίνει 500-800 χρόνια ακόμα... περιθώριο;
    Γιατί δεν ομολογούμε απλά οτι το Ισλάμ είναι απλά η θρησκεία των ηληθίων; Στο κάτω κάτω απευθυνόταν σε κοινωνίες προ-μεσαιωνικές και αυτό είναι ιδιαίτερα φανερό σήμερα.

    ReplyDelete
  92. «Periergi_Maria said...
    Καληµερα:-))
    Παρολίγο να µπω στον πειρασµο να απαντησω στον κυριο Κρητικακη...»

    Μην το κάνεις κοπέλα μου! Σε παρακαλώ!
    Θα αναρτήσει τις 95 θέσεις του (Disputatio pro declaration virtulis indulgentiarum, τις λέει) όπου θα μας εξηγεί γιατί εμείς στην Ευρώπη ζούμε στο 1517 μ.Χ....
    Άκου που σου λέω...

    ReplyDelete
  93. Μερικές επισημάνσεις εν είδει παρένθεσης, μιας και η συζήτηση έχει και θεολογικό χαρακτήρα...

    Yannis H said:

    "Αμαρτίες γονέων..." υπάρχει μια πολύ φασιστική και ισοπεδωτική αντίληψη σ' αυτή τη φράση.

    Το αρχικό νόημα αυτής της έκφρασης αναφέρεται στο "παιδεύουσιν" ως "εκπαιδεύουν" όχι ως "ταλαιπωρούν", που είναι η τρέχουσα σημασία. Δηλαδή τα λάθη των γονέων γίνονται μαθήματα για τα παιδιά. Σήμερα φυσικά το μεταφράζουμε διαφορετικά...

    Όπως και η "αμαρτία" έχει χάσει την αρχική της σημασία. Αμαρτία σημαίνει "χωρισμός" (στα αρχαία ελληνικά) και στη θεολογία "αμαρτάνω" σημαίνει χωρίζομαι από το Θεό. Στον αντίποδα "συγχώρεσις" (συν+χωρώ) σημαίνει έρχομαι ξανά κοντά, επανενώνομαι με το Θεό.

    Έτσι και ο Παράδεισος είναι η αυτή η ένωση με το Θεό, ενώ η Κόλαση είναι ο χωρισμός από το Θεό. Καμιά σχέση με παραλίες από τη μια και καζάνια από την άλλη. Για να δώσω ένα παράδειγμα: όταν αγαπάς κάποιον θέλεις να είσαι πάντα κοντά του (Παράδεισος). Όταν μαλώνετε, επέρχεται ένας συναισθηματικός (και όχι μόνο) χωρισμός που είναι ανυπόφορος(Κόλαση).

    Αυτά δεν είναι δικές μου ερμηνείες, αυτά λέει η ορθόδοξη (τουλάχιστον) Θεολογία (μην μου ζητήσετε παραπομπές, δεν είμαι τόσο ενημερωμένος). Άλλο τώρα που πολλοί ιερωμένοι και μη έχουμε μπερδευτεί με (μάλλον δυτικότροπες) ερμηνείες, όπου η αμαρτία είναι μια ηθικιστική έννοια του "κακού" που βρίσκεται στον αντίποδα του "καλού", και έτσι ταλαιπωρούμαστε αδίκως με ενοχές, τιμωρίες, κολάσεις κλπ...

    Ο (Χαμένος) Παράδεισος είναι η συνεχής ένωση με το Θεό πριν το προπατορικό αμάρτημα-χωρισμό. Το μετά είναι ο συνεχής κοπιαστικός αγώνας μας να ενωθούμε ξανά με το Θεό, να επιστρέψουμε ξανά στον Παράδεισο.

    Κλείνει η παρένθεση...

    ReplyDelete
  94. Μερικές χρήσεις του Μήλου (άγνωστες στον Αδάμ – αλλά η Εύα τις …μαγείρευε ήδη):

    Μήλο κομπόστα

    Μήλο τάρτα:
    α) Χοντρή εγγλέζικη apple pie με vanilla sauce ή ζεστή με παγωτό βανίλια
    β) Λεπτή γαλλική στυλ Tarte Tatin με κριτσανιστό φύλλο

    Μήλο γλυκό κουταλιού (φιρίκι)

    Μήλο με χοιρινό (sweet sour)

    Μήλο σε σαλάτα κοτόπουλο, (μαγιονεζα light, γιαούρτι, chicorée, κλπ).

    Μήλο ψητό (χωρίς ζάχαρη) ή καραμελωτό.


    Βλέπετε τι ετοίμαζε από τότε η Εύα...

    ReplyDelete
  95. Η Ρόδος που λέει ο mainmenu αποτελεί συμπτωματικώς μία κατάλληλη επιλογή αν σε έχουν μοιράνει υπουργό Αιγαίου οι κορακοχωρικοί. Γιατί, άμα έχεις λεφτά, τα κάνεις όλα και μετά και πριν από τις 2 και δεν καίγεσαι να φας το μπακλαβά της άλλης και δεν χωρίζεις κάθε πέντε λεπτά με το αγόρι σου και δεν έχεις σχέσεις και επαφές με τους τοιούτους του οινοπνεύματος. Κι ίσως μάλλον να εμπίπτει στα της αξιοπρεπείας το να βρεις το χρήμα με τρόπο που να εξυπηρετεί τα ύστερα θεληματικά βιώματα του πάθους...αλλά εντάξει, αθηναίοι ευγενείς είμαστε και ιδεολογία αυτοκίνησης. Αφού όμως και θάλασσα υπάρχει που... και βουνό και κρεατάκια όλη τη νύχτα στα τέσσερα καταστύματα και συνδέεις το στερεοφωνικό με τον υπολογιστή στις πευκοβελόνες μέσα κάτω από την ερημιά του αναστασούλη με τα πευκάκια και να ακούει η θυγατέρα του μπετατζή να λέγει πνιγηρώς: καλώς τον αγαπώ. Μα θέλεις ομβριοπούλα να γίνεις χριστιανή...κι έχουν φτιάξει δικέ μου ένα καινούριο νεκροταφείο...να αρπάζεις από τους τάφους τα ακριβά τα μανουάλια και να τα πετάς στον ετεροφορμικό ισιοχαλασμό.

    ReplyDelete
  96. Η προσέγγιση σας Κε ΝΔ, είναι πολύ εύστοχη και επίκαιρη.
    Μας προβάλλουν διάφορα στερεότυπα ή «μοντέλα» διακοπών. Π.χ. το κοσμικό, το σικ, την απομόνωση σε κάποιο ερημονήσι…
    Και τα «πρόβατα» ακολουθούνε, ότι προβάλλεται από τα Μ.Μ.Ε. μαζί με τα απαραίτητα διακοποδάνεια και τα αξεσουάρ τους. Τα «πρόβατα» πάνε όπου τους «ενημερώσουν», ότι είναι ΙΝ.
    O tempora, O mores. Σημεία των καιρών.
    Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή λόγω δουλειάς , είμαι ακόμα Θεσσαλονίκη. Δεν με ενοχλεί η ηρεμία της πόλης τα βράδια και οι άδειοι δρόμοι της . Μια χαρά αγχολυτική είναι η τσιμεντούπολη που ζω.
    Για τις διακοπές και την προσωπική μας ηρεμία, απαιτείται μεγάλη υπομονή και αυτογνωσία, ώστε να είσαι σε θέση να εκτιμήσεις αν σου είναι πραγματικά απαραίτητες ή όχι.

    ReplyDelete
  97. "Αν εφαρμοζόταν στην Ελλάδα (LOL), το κράτος θα γινόταν ζάπλουτο "


    Εδώ να δεις... θα μας επιστρέφανε λεφτά κάθε μήνα... θα πετάγαμε τα 100άρικα από το παράθυρο.

    ================================

    "...αν γίνει αυτός ο νόμος με το κεράτωμα να κάνομε μπιζνες, θα πηγαίνω εγώ με τη γυναίκα σας και τα λεφτά όλα δικά σας. "

    Για ένα χιλιάρικο τη φορά; Μέσα είμαι (πολύ γενναιόδωρος είσαι... εγώ δεν θα έδινα 100άρικο ούτε για τη Μριζίτ Μπαρντό, διότι γεννήθηκα με κόμπλεξ ανωτερότητας).

    ===============================
    "Θα αναρτήσει τις 95 θέσεις του (Disputatio pro declaration virtulis indulgentiarum, τις λέει) όπου θα μας εξηγεί γιατί εμείς στην Ευρώπη ζούμε στο 1517 μ.Χ.... "

    Μου φαίνεται ότι έχω παρεξηγηθεί, γιατί καυτηριάζω στραβά και στις δύο "κοινωνίες". Πάντως, ούτε λίγη κριτική αντέχουν ορισμένοι (εδώ ή εκεί). Τα ταρατατζούμ και οι παρελάσεις δεν έφεραν και πολύ αποτέλεσμα στην Ευρώπη... κι όταν έρχονται εδώ (εκτός ΝΥ εννοείται), λένε "μας εμάς μας λέγανε άλλα εκεί κάτω". Ευχολόγια και αφορισμοί... κάθε κοινωνία τα έχει.


    (πάντως, είναι όντως αλήθεια ότι πολλά μέρη στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη ζούνε ακόμα στο 18ο αιώνα... κι αυτό είναι φυσιολογικό και ενδιαφέρον... θα ήταν βαρετή μια χώρα στην οποία κυριαρχούν οι εθνοσοσιαλιστικές ομοιομορφίες).

    ReplyDelete
  98. πάντα σκεπτικιστής said...

    "Γιατί δεν ομολογούμε απλά οτι το Ισλάμ είναι απλά η θρησκεία των ηληθίων;"

    lex parsimoniae

    Ενώ ο χριστιανισμός, φαντάζομαι, των ευφυών!!!
    Η θρησκεία πάει πακέτο με την ευφυΐα, που ασφαλώς πάει πακέτο με τη ράτσα!!
    Α, ρε Χριστόδουλε Αϊνστάιν!!!!!

    Αυτές είναι απλοποιήσεις απίστευτες. Και μάλιστα, τελείως δυτικού τύπου.

    Αλλά, άμα πιάσω στα χέρια μου (στον άλλο κόσμο) τον Γουλιέλμο του Όκκαμ, θα τονε κάνω να μετανιώσει που άνοιξε το απύλωτό του και έλεγε ό,τι ήθελε!!!! Και θα τονε σφάξω με το ξυράφι του!!!!

    ReplyDelete
  99. Καμία θρησκεία δεν κερδίζει υψηλούς δείκτες ευφυίας.

    Άλλωστε δεν απευθύνεται στο νου αλλά στο συναίσθημα - κυρίως του φόβου.

    Αν δεν υπήρχε ο θάνατος, δεν θα υπήρχαν θρησκείες.

    Πάντως θα έλεγα πως η Μωαμεθανική είναι πιο πρωτόγονη από την Χριστιανικη. Όχι μόνο λόγω επιπέδου σοφιστικέ θεολόγων αλλά και από την ίδια την βάση της. Είχα κάποτε την υπομονή και το πείσμα να διαβάσω σχεδόν όλο το Κοράνι (μου περίσεψαν μερικές Σούτρες). Η εμπειρία είναι καταλυτική.

    ReplyDelete
  100. Nikos Dimou said...

    "Πάντως θα έλεγα πως η Μωαμεθανική είναι πιο πρωτόγονη από την Χριστιανικη."

    Νομίζω ότι το Ισλάμ, είναι ένα καθαρά πολιτικό κίνημα, με στόχο την κοινωνική δικαιοσύνη (αλλά όχι απαραίτητα και την κοινωνική απελευθέρωση), και την ισότητα.

    Γι' αυτό και ο Μαρξ, όταν πήγε να στήσει περίπτερο στα παζάρια της Ανατολής με ταμπέλα "Εδώ η δίκαιη κοινωνία", δεν τα κατάφερε: την είχε ήδη κατακλύσει την αγορά με το ίδιο προϊόν ο Μωάμεθ.

    ReplyDelete
  101. heinz said...
    "Νομίζω ότι το Ισλάμ, είναι ένα καθαρά πολιτικό κίνημα, με στόχο την κοινωνική δικαιοσύνη".

    Οι εκ των υστέρων ερμηνείες των θρησκειών ως κοινωνικών ή πολιτικών κινημάτων είναι ένας τρόπος δικαιολόγησης της μεταφυσικής τους αφέλειας.

    Η περιγραφή που κάνεις ("ένα καθαρά πολιτικό κίνημα, με στόχο την κοινωνική δικαιοσύνη") θα ταίριαζε πολύ περισσότερο στον Χριστιανισμό. Έτσι άλλωστε τον ερμήνευσαν οι σκλάβοι και οι προλετάριοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας - και πολλοί μεταγενέστεροι ουτοπικοί σοσιαλιστές.

    ReplyDelete
  102. Επόμενο κήρυγμα Χριστόδουλου: «Εφόσον οι διακοπές σημαίνουν Παράδεισος, γιατί να έχουν δικαίωμα σε αυτές οι άπιστοι; Α, όχι και το σκύλο ολόκληρο και την πίτα χορτάτη!»

    Κάποτε, ο μην πω, ανέφερε σε κήρυγμα ένα στίχο του Ελύτη: ‘Από τον άνθρωπο τραβιέται ο θεός, όπως ο καρχαρίας από το αίμα’. Συζητήσεις επί συζητήσεων στα κανάλια, και ούτε ένας δεν βρέθηκε να πει ότι είπε στο στίχο ανάποδα: Ο άνθρωπος τραβιέται από το θεό όπως ο καρχαρίας από το αίμα! Αν και, από κάποιον που κάνει το θεό ό,τι θέλει, δεν είναι έκπληξη να τον φαντάζεται να τραβιέται από τον άνθρωπο...

    ReplyDelete
  103. Παράδεισος; Την Θάλασσα σκεφτόμουν.

    Ψαχουλεύω παλιά σημειωματάρια. Κόλλησα σε κάτι:

    28.08.2004 – 08.40.
    Νομίζω ότι έχω ξαναγράψει γι’ αυτό, αλλά δεν πειράζει: από το μπάνιο στην θάλασσα, την όλη διαδικασία, αυτό που έχει την μεγαλύτερη αξία είναι η πρώτη βουτιά. Η πρώτη κάθε φορά που κατεβαίνω στην θάλασσα, αλλά κυρίως η πρώτη της ημέρας. Φαίνεται πως το σώμα έχει ξεχάσει την αίσθηση του νερού, και γι’αυτό την απολαμβάνω περισσότερο. Πάντα ως το πρώτο μέλημα μετά το πρωινό ξύπνημα – πριν οποιαδήποτε γεύση καφέ, νερού ή τσιγάρου.

    Αν έχω μπει μέχρι την μέση στο νερό αποφασίζω κάποια στιγμή πως θα βυθιστώ, και βουτάω μπροστά. Μετά το στιγμιαίο σοκ βρίσκομαι με τα μάτια ανοιχτά, να μην πιστεύω τα μπλε που βλέπω, να κινούμαι για λίγα δευτερόλεπτα κάτω από το νερό χωρίς προσπάθεια, μόνο με την ορμή της βουτιάς, να ακούω το τίποτα – μέχρι που το κρύο νερό με σηκώνει πάλι στην επιφάνεια, στον ήλιο και τον αέρα.

    Και τότε ξέρω οτι αυτή είναι η ανταμοιβή μου που είμαι ζωντανός για ακόμα μία μέρα.

    ReplyDelete
  104. Μου φαίνεται ότι μείναμε μόνοι μας να φιλοσοφούμε....

    Η περιγραφή που κάνω, αντανακλά ότι ο Χριστιανισμός λαμβάνει υπόψη το άτομο, ενώ ο Ισλαμισμός την ομάδα, σαν βασική οντότητα που πρέπει να υπηρετηθεί.

    Κάποιος, μπορεί να είναι καλός χριστιανός και στην έρημο (π.χ. μοναχοί). Ο μουσουλμάνος, μόνο στο κοινωνικό γίγνεσθαι αναδεικνύεται σαν καλός μουσουλμάνος.

    Και μην παρεξηγηθώ: ΔΕΝ είπα ότι η αντίληψη αυτή (Ισλάμ) ΔΕΝ εμπεριέχει δυνάμει ολοκληρωτικές ερμηνείες. Το βλέπουμε εξάλλου.

    ReplyDelete
  105. pebble said...

    " ...να μην πιστεύω τα μπλε που βλέπω,...μέχρι που το κρύο νερό με σηκώνει πάλι στην επιφάνεια, στον ήλιο και τον αέρα."

    Κινηματογραφικός λόγος. Ωραίο pebble!!

    Στίχος του Πορτοκάλογλου:

    Bουτάω βαθιά
    κι όταν θ' αναδυθώ,
    στον ήλιο θα παραδοθώ.
    Και ας καώ.

    ReplyDelete
  106. Nikos Dimou said:

    Καμία θρησκεία δεν κερδίζει υψηλούς δείκτες ευφυίας.

    Άλλωστε δεν απευθύνεται στο νου αλλά στο συναίσθημα - κυρίως του φόβου.

    Αν δεν υπήρχε ο θάνατος, δεν θα υπήρχαν θρησκείες.


    Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι το πόσο καταλυτική μπορεί είναι μια θρησκεία στη ζωή του ανθρώπου. Άνθρωποι έξυπνοι, επιτυχημένοι, φαινομενικά ισορροπημένοι, ξαφνικά "βλέπουν το φως" και αλλάζει ριζικά η ζωή τους. Ο Cat Stevens για παράδειγμα: Άλλαξε το όνομα του σε Yusuf Islam και έγινε μουσουλμάνος μετά από μια near-death experience.

    Νομίζω ότι ο άνθρωπος έχει ανάγκη από τον θεό. Γνωρίζοντας το τέλος του αλλά και έχοντας συναίσθηση της ύπαρξης του εαυτού του αναζητά ελπίδα και νόημα. Το πρόβλημα είναι ότι κάθε θρησκεία έχει την δικιά της αποκλειστική ερμηνεία. Και φυσικά η δική μας άρνηση να δεχθούμε ότι τελικά μπορεί να μην υπάρχει νόημα.

    Θλιβερές σκέψεις...

    ReplyDelete
  107. Οι εκ των υστέρων ερμηνείες των θρησκειών ως κοινωνικών ή πολιτικών κινημάτων θα ήταν ένας τρόπος δικαιολόγησης της μεταφυσικής τους αφέλειας αν δεν ήσαν συγχρόνως οι ερεμηνευτές άνθρωποι που απλώς δεν γνωρίζουν και δεν ενδιαφέρονται για τίποτα. Άρα είναι κάτι βαθύτερο: μπορώ αν σκορπάω το μυαλό μου όπως θέλω και το χρόνο μου και γι' αυτό το δικαίωμα στην ανθρώπινη ελευθερία μπορούν να με κατηγορήσουν ακόμα και όταν δεν έχω πάνω τους στραμμένη την προσοχή μου όταν απλώς χάνομαι επειδή ρεμβάζω...

    ReplyDelete
  108. Όχι και τόσο μόνοι...

    Από το πρωί έχουν μπει στο μπλογκ 922 επισκέπτες - και σχολιάζουν καμιά 35αριά.

    Φαντάζομαι όμως πως το πενθήμερο του 15αύγουστου θα πιάσουμε πραγματικά πάτο.

    Και μετά, άνοδος!

    ReplyDelete
  109. " Άνθρωποι έξυπνοι, επιτυχημένοι, φαινομενικά ισορροπημένοι, ξαφνικά "βλέπουν το φως" και αλλάζει ριζικά η ζωή τους. Ο Cat Stevens για παράδειγμα: Άλλαξε το όνομα του σε Yusuf Islam και έγινε μουσουλμάνος μετά από μια near-death experience."

    O Cat stevens ισορροπημένο και έξυπνο άτομο; Από πότε; Για πες μου τι έξυπνο (και πρωτότυπο) είπε ή έγραψε ποτέ στη ζωή του... ("σ' αγαπώ μ' αγαπάς, oh baby ο κόσμος είναι άγριος εκεί έξω...")

    ===============================
    Στίχος του Πορτοκάλογλου:

    Ο Πορτοκάλογου είναι πολύ πιο ταλαντούχος από το Γάτα Στήβενς, αλλά άμα δεν μαζέψουμε και το σκουπιδαριό της Αμερικής, πως θα το παίζουμε διανοούμενοι...

    ================================
    "Η περιγραφή που κάνω, αντανακλά ότι ο Χριστιανισμός λαμβάνει υπόψη το άτομο, ενώ ο Ισλαμισμός την ομάδα, σαν βασική οντότητα που πρέπει να υπηρετηθεί."

    Πλούσια χώρα = ατομικιστικές αντιλήψεις.

    Φτωχή χώρα = ομαδοποίηση (βοηθάει ο ένας τον άλλο για να μην πεινάσουνε).

    Το ίδιο συμβαίνει παντού. Στην παλιά Αμερική, υπήρχε ομαδικό πνεύμα (φτώχεια, δύσκολοι καιροί).

    ================================
    "Νομίζω ότι ο άνθρωπος έχει ανάγκη από τον θεό."

    Η πλέον ΑΝΑΖΟΝΙΚΗ άποψη είναι να λέει κανείς "είμαι κατ' εικόνα και ομοίωση ενός Θεού". Σιγά ρε μάγκα, τα έχεις δει τα μούτρα σου στον καθρέφτη που λες ότι είσαι και ίδιος με Θεό... Η ανάγκη του Θεού έρχεται όταν είσαι τόσο κακομοίρης σε όλα τα επίπεδα, που στρατολογείς έναν υποθετικό ("θεο-ρητικό") μπαμπά να δείρει αυτούς που σε ταλαιπωρούν. Έτσι κατασκευάστηκε και ο θεός των εβραίων (που θα τους δείξει των κακών των αιγυπτίων, θα τους κάνει νταντά), έτσι κι ο αλλάχ (που θα μας δείξει όλων των δυτικών, θα μας κάνει νταντά, έστω κι αν πλημυρίζει τους πιστούς του πότε πότε με τσουνάμια, σεισμούς, ερήμους, χολέρες και άλλα αγαπησιάρικα... εμ, απ' αγαπά παιδεύει).

    ReplyDelete
  110. K. Δήμου με συγχωρείτε που ξανασχολιάσω αλλά ο κ. Λευτέρης με παρεξήγησε...

    Λευτέρη δε θα πληρώνω εγώ τα κερατιάτικα, αλλά η γυναίκα σου:)

    ReplyDelete
  111. otan spoudaza eixa xrono alla oxi xrimata na pao diakopes, tora pou douleyo den exo oute xrono oute xrimata gia diakopes ;-)

    ReplyDelete
  112. "Λευτέρη δε θα πληρώνω εγώ τα κερατιάτικα, αλλά η γυναίκα σου:) "

    Τι με νοιάζει εμένα ποιος θα τα πληρώσει... αρκεί να βρίσκονται στο λογαριασμό μου...

    ReplyDelete
  113. @ND
    "Αχ εκείνες οι αφίσες του Τουρισμού, τι ζημιά έχουν κάνει! Αμ, τα ταξιδιωτικά ντοκιμαντέρ – από τον Μαυρίτιο, τις Σεϋχέλλες, την Καραϊβική…"
    Το μέρος που σιχάθηκα σε χρόνο dt ήταν το Phuket στην Ταϊλάνδη. Στην Κεντρική παραλία (Patong Beach http://www.phuket.com/island/beaches_patong.htm): απίστευtη άμμος και νερά, 2-3 σειρές με φοινικόδεντρα και από πίσω "Πατησίων" μία λεωφόρος γεμάτη παπάκια. Οι ντόπιοι (και εμείς οι τουρίστες) έκαναν τον παράδεισο κόλαση.
    Έχω σαν αρχή να μην πηγαίνω στο εξωτερικό στα μέρη που διαφημίζουν τα ταξιδιωτικά γραφεία και είναι της μόδας.

    Πάντως θα διαφωνήσω με τον Takis Alevantis. Όταν θέλω να χαλαρώσω και να μην εκπλαγώ με αυτά που θα βρω πηγαίνω στις Βρυξέλλες. Για όποιον πάει στο Tervuren του συνηστώ να πάει και στο μουσείο της Αφρικής. Και θα διαφωνήσω απόλυτα στο θέμα του εθνικισμού, οι Βρυξέλλες έχουν σε γενικές γραμμές ξεπεράσει αυτό το φάντασμα.

    @andy dufresne
    Συμφωνώ μόνο που οι μαζικές (για όλους) διακοπές καθιερώθηκαν στην δύση στα sixties και τα προβλήματα που αναφέρει ο Δήμου στο Post οφείλονται σε μεγάλο βαθμό "Σε συνδυασμό με το μεγαλύτερο πρόβλημα της ανθρωπότητας, τον υπερπληθυσμό"

    Για θρησκείες:
    @ND
    "Mόνο που η χριστιανική κοινωνία εξελίχθηκε, άνοίχτηκε και εμπλουτίστηκε ενώ η Μουσουλμανική πάει προς τα πίσω." Στην Δυτική Ευρώπη και όχι σε όλες τις χώρες. Απλούστατα μερικές κοινωνίες "εξελίχθηκε, άνοίχτηκε και εμπλουτίστηκε" και σε άλλες όχι, δεν μπορείτε να συγκρίνετε τον καθολικισμό της Γαλλίας με αυτόν της Ιρλανδίας.

    @mm
    Στην Γαλλία η θρησκεία δεν είναι τόσο ισχυρή (πρακτικά ανύπαρκτη) λόγο της laicite. Στην Ελλάδα υπάρχει ταύτιση κράτους-εκκλησίας (και έθνους).

    @andy dufresne
    "δεν ξέρω στη Γαλλία, αλλά στην Ιταλία η επιρροή της εκκλησίας στη ζωή των ανθρώπων κάνει τον δικό μας Αρχιεπισκοπίξ να κλπ".
    Σίγουρα δεν είναι ο κανόνας. Για χώρα της Δυτικής Ευρώπης η επιρροή της θρησκείας είναι τεράστια (είναι και η χώρα που μένει ο Πάπας) αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό. Αν ίσχυε δεν θα κυβερνούσε ο Prodi σήμερα.

    ReplyDelete
  114. Λευτέρης Κρητικάκης: Food for thought.

    Πλούσια χώρα, π.χ. ΗΠΑ: ατομιστικές αντιλήψεις – αλλά στην κοινωνική ζωή (εγώ είμαι ΕΓΩ). Στην αγορά όμως, υπόκεισαι σε νόμους – δεν μπορείς να σκέφτεσαι τον εαυτό σου και το τι θέλεις, σέβεσαι το σύνολο.

    Φτωχές χώρες: ομαδοποίηση. Ναι, αλλά κοινωνική. Στην οικονομία ο καθένας είναι μόνος του εναντίον των άλλων. Και σκατά να τους πουλήσει, εάν μπορεί θα το κάνει – δεν τον νοιάζει.

    Δεν είναι ενδιαφέρον;

    ReplyDelete
  115. @ioannisk said,
    Σίγουρα δεν είναι ο κανόνας. Για χώρα της Δυτικής Ευρώπης η επιρροή της θρησκείας είναι τεράστια (είναι και η χώρα που μένει ο Πάπας) αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό. Αν ίσχυε δεν θα κυβερνούσε ο Prodi σήμερα.

    Μα, ίσα, ίσα, γι' αυτό κυβερνάει ο Prodi!
    O Prodi είναι απίστευτα θρήσκος (σωστός θεούσος) και βαθιά συντηρητικός άνθρωπος.

    Σχεδόν κανείς δεν έχει κυβερνήσει την Ιταλία, χωρίς να έχει τουλάχιστον πολύ καλές σχέσεις με το Βατικανό.

    Ακόμα κι αυτοί που δεν ήταν φιλικά προσκείμενοι (όπως ο D'Alema), δεν έκαναν ποτέ τίποτα εναντίον του.

    ReplyDelete
  116. Δίκιο έχεις, αλλά θα σχολιάσω κιόλας

    "Πλούσια χώρα, π.χ. ΗΠΑ: ατομιστικές αντιλήψεις – αλλά στην κοινωνική ζωή (εγώ είμαι ΕΓΩ)."

    (και τι νομίζει ότι είναι στο τέλος; άλλος ένας μ... κολλημένος στην κίνηση, που νομίζει ότι είναι σπουδαίος).

    Στην αγορά όμως, υπόκεισαι σε νόμους – δεν μπορείς να σκέφτεσαι τον εαυτό σου και το τι θέλεις, σέβεσαι το σύνολο.

    (γιατί θα σε γραπώσουνε)

    Φτωχές χώρες: ομαδοποίηση. Ναι, αλλά κοινωνική. Στην οικονομία ο καθένας είναι μόνος του εναντίον των άλλων. Και σκατά να τους πουλήσει, εάν μπορεί θα το κάνει – δεν τον νοιάζει."

    (συμφωνώ, το έζησα στην Ελλάδα)

    ==================================

    "Σχεδόν κανείς δεν έχει κυβερνήσει την Ιταλία, χωρίς να έχει τουλάχιστον πολύ καλές σχέσεις με το Βατικανό."

    Το Βατικανό ΔΕΝ είναι θρησκεία. Είναι πολιτική. Όπως και το Ισλάμ.

    ReplyDelete
  117. @andy dufresne
    Για τον Prodi ίσως, αλλά οι περισσότεροι στον συνασπισμό του τι είναι; Από ότι είχα διαβάσει το Vaticano ψήφιζε (στην κυριολεξία) Forza Italia.

    Μπορεί να κάνω και λάθος.

    ReplyDelete
  118. Και για την αντιγραφή:

    "Islam is politics; it is not distant from politics."
    (Αγιατολάχ Χομεϊνί)

    Μήπως το ίδιο δεν κάνει κι η αριστερά σήμερα; Αφού απέτυχε πολιτικά, μετατρέπει τα παλιά της συνθήματα σε "απόλυτες αλήθειες", δηλαδή σε θρησκεία.

    ReplyDelete
  119. Για να κλείσω την Ιταλική παρένθεση.

    @lefteris said,
    Το Βατικανό ΔΕΝ είναι θρησκεία. Είναι πολιτική. Όπως και το Ισλάμ.

    Φυσικά και είναι πολιτική και μάλιστα λαϊκίστικη και αναχρονιστική.

    @ioannisk said,
    Για τον Prodi ίσως, αλλά οι περισσότεροι στον συνασπισμό του τι είναι; Από ότι είχα διαβάσει το Vaticano ψήφιζε (στην κυριολεξία) Forza Italia.

    Μπορεί να κάνω και λάθος.


    Ο Prodi προέρχεται από το κόμμα Democrazia Cristiana (χρειάζεται μετάφραση;) και ένα παρατσούκλι του είναι il prete! (παπάς, δηλαδή)

    Ο έταιρος άθεος πρωθυπουργός, εκτός του D'Alema ήταν ο Sandro Pertini - όλοι οι υπόλοιποι ήταν ή προσπαθούσαν να πείσουν ότι είναι θρήσκοι (περίπτωση Berlusconi).

    Το Forza Italia είναι σαφώς πιο συντηρητικό και θρήσκο κόμμα και πιο κοντά στο Βατικανό, αλλά μην νομίζετε ότι οι κεντροαριστεροί (τρομάρα τους...) του Prodi είναι πολύ καλύτεροι.

    Η Ιταλία πολιτικά βρίσκεται στο σκοτάδι και τίποτα δεν δείχνει ότι θα βγει σύντομα απ' αυτό.

    ReplyDelete
  120. Τον Παράδεισο των διακοπών τον κάνατε Paradiso (να ήταν τουλάχιστον του Dante...).

    Tουλάχιστον στην Ιταλία υπάρχει χωρισμός κράτους και εκκλησίας, δεν ισχύει ισόκυρος θρησκευτικός γάμος, υπαρχει πολιτική κηδεία και δεν γίνεται κατήχηση στα σχολεία.

    Οι Μουλάδες της Ευρώπης είναι ΕΔΩ!

    ReplyDelete
  121. NΔ said:
    Οι Μουλάδες της Ευρώπης είναι ΕΔΩ!

    Ακριβώς έτσι είναι. Αν συνειδητοποιούσαμε το βαθμό στον οποίο οι εγχώριες Μαύρες Ρόμπες εμπλέκονται σε θέματα αμιγώς κρατικά ή και προσωπικά,θα λέγαμε λιγότερες εξυπνάδες για τη μουσουλμανία...

    ReplyDelete
  122. «Οι Μουλάδες της Ευρώπης είναι ΕΔΩ!»

    Κύριε Δήμου, νομίζω πως έχετε δίκιο. Α, το σωστό να λέγεται...

    ReplyDelete
  123. συγχωρέστε με αλλά δεν έχω τη δύναμη να διαβάσω 121 σχόλια, γι’αυτό θα σχολιάσω μόνο το ποστ. ενδιαφέρουσα και πολύ εύστοχη προσέγγιση. θα πρόσθετα μόνο πως όλα θα ήταν πιο όμορφα αν διακοπές ήταν 6 μήνες το χρόνο (λύνοντας το πρόβλημα της ανεργίας και του υπερπληθυσμού), και πως όσο πιο πολύ καταλαβαίνουμε και απολαμβάνουμε τη σχέση μας με τον παράδεισο τόσο μπορούμε να απολαύσουμε πραγματικά και τις διακοπές :)

    καλό βραδάκι :)

    ReplyDelete
  124. @don,

    Στην Ιταλία υπάρχει χωρισμός κράτους και εκκλησίας, η εκκλησία είναι κράτος!

    Οι παρεμβάσεις και η επιρροή στον πολιτικό βίο είναι καταλυτική.

    Ο δε πάπας (τον τωρινό τον συνάντησες κάποτε, αν δεν κάνω λάθος) δεν αστειεύεται, είναι πολύ καλός manager, πολύ καλύτερος απ' τους δικούς μας, τους (σαπιοκοιλιάδες) μουλάδες όπως λες.

    ReplyDelete
  125. @Nikos Dimou
    "Οι Μουλάδες της Ευρώπης είναι ΕΔΩ!"
    Δεν είναι μόνο ΕΔΩ αλλά και στην Μάλτα και στην Κύπρο και στην Πολωνία.
    Στην "παλιά Ευρώπη" είναι και στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία (ακόμα;).

    "Tουλάχιστον στην Ιταλία υπάρχει χωρισμός κράτους και εκκλησίας" οκ και; Στην Νορβηγία θεσμικά δεν υπάρχει χωρισμός κράτους και εκκλησίας αλλά πρακτικά υπάρχει, τουλάχιστον στις πόλεις. Σε πολλές χώρες που έχουν βασιλευόμενη δημοκρατία δεν υπάρχει θεσμικός χωρισμός, η βασίλισσα της ΜΒ είναι και αρχηγός της εκκλησίας, αυτό που έχει σημασία είναι τι γίνεται στην πράξη. Αν η Ιταλιά είναι θεσμικά κοσμικό κράτος αλλά στην πράξη θεοκρατία δεν μου λέει τίποτα.

    "δεν γίνεται κατήχηση στα σχολεία." Στο Βέλγιο τα καλύτερα σχολεία είναι τα Καθολικά, αυτό δεν σημαίνει πως είναι αποτελεσματική η κατήχηση που γίνεται σε αυτά τα σχολεία. Φυσικά η κατήχηση στην δημόσια παιδεία (σχετικός όρος σε αυτή την χώρα) δεν είναι καταχηρωμένη από το σύνταγμα.

    ReplyDelete
  126. "Η Ιταλία πολιτικά βρίσκεται στο σκοτάδι και τίποτα δεν δείχνει ότι θα βγει σύντομα απ' αυτό. "

    Ο λόγος για τον οποίο οι Ευρωπαίοι περιμένουν τα πάντα από την πολιτική, είναι ότι όντως για να κάνεις οτιδήποτε, χρειάζεσαι άδειες και βύσματα.

    Πάω τώρα εγώ εδώ άμα θέλω, ρίχνω λεφτά και χτίζω δύο κτίρια στη μέση του πουθενά (κι από τέτοια μέρη η Αμερική είναι γεμάτη... το 80% είναι ακόμα "στη μέση του πουθενά"), πάω στην τοπική υπηρεσία, πληρώνω 100 δολάρια και ονομάζω το χωράφι μου (το οποίο μπορεί να είναι 50.000 στρέματα με τιμή αγοράς 30.000 δολάρια), "lefterisville". Και ιδρύω και την τοπική μου αυτοδιοίκηση. Τώρα θα μου πεις γιατί δεν το κάνει καθένας αυτό, ο λόγος είναι απλός: δεν είναι κερδοφόρα ιδέα. Δίνει όμως μια εντύπωση των ελευθεριών εδώ... και το ότι σε τελική ανάλυση, το χρήμα είναι αυτό που περιόρισε την ισχύ των πολιτικών, των όποιων παπάδων (που έχουν επιρροή σε άτομα και κάποιες εκκλησίες, αλλά μόνο ιδεολογική... δηλαδή, τίποτα) και των όποιων τοπικών τσιφλικάδων. Μια αίτηση για ν' ανοίξεις βιβλιοπωλείο εδώ, απαιτεί περίπου το ίδιο χρόνο για ν' ανοίξεις μια εταιρία με όνομα Lefteris Oil Production και κόστος από μηδέν έως αμελητέο (το τι θα κάνεις την εταιρία μετά, δικό σου θέμα).

    Η Ευρώπη έχει καταντήσει ένα παχύτατο σάντουιτς νομοθεσιών, κανονισμών, παρακανονισμών, θεσμών και αντιθεσμών κλπ κλπ, το οποίο βρίσκεται πάνω στους ώμους των κατοίκων. Για τους Ευρωπαίους φαίνεται απίστευτο να πηγαίνουν να ψηφίσουν στο τοπικό σχολείο για το βιβλίο που θα διδαχτούν τα παιδιά τους (απόφαση των γονέων σε κάθε γειτονιά, κι όχι του "υπουργείου παιδείας"). Για τους Γάλλους μουσουλμάνους φαίνεται απίστευτο όταν πηγαίνουν στις ΗΠΑ και βλέπουν ακόμα και... μπούρκες (άμα ο άλλους γουστάρει...) κι όχι μόνο τα μαντηλάκια που απαγορεύτηκαν στην "κοσμική" Γαλλία. (άμα όμως τα είχε σχεδιάσει γάλλος σχεδιαστής μόδας, τότε θα τα φορούσανε όλοι στο Παρίσι...).

    Ρε με τι ασχολούμαστε καλοκαιριάτικα... άμα ήμουνα στο Σικάγο δεν θα έγραφα τόσο (δροσιά, βγαίνουμε έξω). Αλλά εδώ στην Οκλαχόμα η ζέστη μας καθηλώνει μέσα, οπότε...

    ReplyDelete
  127. Καλησπέρα Δον Γάτο, που επιστρέψατε από τον Παράδεισο. Θα ήθελα την γνώμη σας, ειδικά όσον αφορά το τελευταίο ερώτημα. Ευχαριστώ.

    ReplyDelete
  128. Καλημέρα!

    Guest Star σήμερα ο Τάκης Αλεβαντής με ένα καλοκαιρινό θέμα.

    Το ετοιμάζω μαζί με ενα δικό μου υστερόγραφο.

    ReplyDelete
  129. @heinz
    λέτε:

    "Ενώ ο χριστιανισμός, φαντάζομαι, των ευφυών!!!
    Η θρησκεία πάει πακέτο με την ευφυΐα, που ασφαλώς πάει πακέτο με τη ράτσα!!
    Α, ρε Χριστόδουλε Αϊνστάιν!!!!!

    Αυτές είναι απλοποιήσεις απίστευτες. Και μάλιστα, τελείως δυτικού τύπου."

    Νομίζω οτι με παρεξηγήσατε.Δεν ισχυρίστηκα ποτέ οτι οχριστιανισμός είναι η θρησκεία των ευφυών, τουναντίον συμφωνώ απόλυτα με τον Ν.Δήμου οτι γενικά οι θρησκείες μικρή σχέση έχχουν με την ευφυία.Άλλωστε δεν είμαι κάν χριστιανός. Αλλά με το να λέτε οτι

    "το Ισλάμ, είναι ένα καθαρά πολιτικό κίνημα, με στόχο την κοινωνική δικαιοσύνη (αλλά όχι απαραίτητα και την κοινωνική απελευθέρωση), και την ισότητα"

    μάλλον προσβάλετε την νοημοσύνη μας και μάλιστα βάναυσα.
    Μόνο απο τη θέση της γυναίκας στο ισλάμ (για να μη μιλήσουμε για τα υπόλοιπα )φαίνεται οτι είναι η θρησκεία των πρωτόγονων, χωρίς να θέλω να κάνω αβάντα στο χριστιανισμό .

    Θυμάμαι στο στρατό που έλεγα σε όλους οτι δεν απαγγέλω προσευχή διότι δεν είμαι χριστιανός και όλοι με ρωτούσαν πάραυτα με το ίδιο αίσθημα αηδίας στο πρόσωπό τους, "δηλαδή είσαι μουσουλμάνος;;;;" απο σας, heinz δεν περίμενα τέτοια "αντανακλαστικά"...

    ReplyDelete
  130. Γειά Χαρά σας.
    Παρακαλώ επιτρέψτε μου να διακόψω τις διακοπές για να σας παρουσιάσω τον "παράδεισο".
    Μετά απο μερικές μέρες διακοπών απο τον "παράδεισο" στον "Παράδεισο", βρέθηκε η ευκαιρία για λίγες στιγμές επαναφοράς στην εγκόσμια απόλαυση, στην πιτσαρία του κυρ Νικόλα.

    Το εδεσματοπωλείο διεθνών αξιώσεων.
    Μετά απο τις ντόπιες σπεσιαλιτέ και την βαθειά πίτσα απ' το Τσικάγκο, μας έρχονται και οι γαλλικές ποικιλίες επιστρωμένες με στρείδια που μοσχομυρίζουν απο τα μολυσμένα νερά της Κυανογκρί ακτής.

    Ποιά πίτσα έχει την καλύτερη γεύση;
    Ποιά έχει τα πρωτεία;
    Ποιός "παράδεισος" μπορεί να πάρει τα πρωτεία στα τουριστικά γυφτοκαλλιστεία του πάτα με να σε πατώ με την βρώμα μέχρι ... εδώ;

    Οι διακοπές λειτουργούν ως ... διακοπές απο την ρουτίνα.
    Δεν υπάρχει υποκατάστατο του Παραδείσου όπως δεν υπάρχει υποκατάστατο του πλανήτη Γη.
    Είναι ένας και μοναδικός και όλοι οι άλλοι θα είναι αποτυχημένοι σαν την τεχνητή Γεωσφαίρα που χρειάστηκε μετά απο μερικές μέρες "αυτάρκειας" ... ύδωρ και οξυγόνο.

    Όπως ο καλός άθεος περιμένει να γευτεί τα πάντα σε μία και μοναδική ρημάδα ανεξέλεκτη ζωή, προσδοκώντας να πάει πλήρης ηδονών στον Παράδεισο, έτσι κι ο εργαζόμενος προσδοκά να πάει στον "παράδεισο" των διακοπών και να γυρίσει πλήρης επαναφορτιζόμενος στην διάρκεια ολιγοήμερων διακοπών, στο υπερτιμολογημένο με μαρκετινγκ υπερθετικού βαθμού ντελούξ "ευρωπαικών προδιαγραφών" μικρόσκασμο της χλίδης, της οσμής απο ψυκτικό αέριο και άλλων χημικων καταλοίπων.

    Άλλωστε το αξίζει και όλος ο κόσμος συμφωνεί μαζί του.
    Το αφεντικό, οι συνάδελφοι, οι πελάτες, το "έτερον ήμισυ", τα "έτερα κλάσματα" της οικογένειας που ανέχεται, τα παιδιά, τους γονείς και πεθερικά.

    «Ε, δεν θα 'ρθουν ξανά τα νιάτα μου. Τότε που γάζωνα και έδερνα» μονολογεί με πίκρα ονειρεύοντας την παρέα και τις μέρες που έχασε στα ξενύχτια και στην κραιπάλη των διακοπών του καλοκαιριού του χθές.

    ReplyDelete
  131. διακοπες στην κολαση
    ποιος θελει
    παραπανω
    πονο αγωνια και οδυρμο
    με τιποτε δεν χανω

    Λιβανος/Ισραηλ
    τωρα

    παντα υπαρχουν τα χειροτερα

    ReplyDelete
  132. τέλιο ποστ!
    για το μουσουλμανισμό που πάει πίσω, δεν νομίζω να πάει από μόνος του, τον πέρνουνε

    ΥΓ. καλά είναι πολύ περίεργο να διαβάζεις την αυτοβιογραφία κάποιου ανθρώπου και το μπλογκ του μαζί. Σαν να προχωράς στο χρόνο

    ReplyDelete