Monday, January 01, 2007

Δικτυακό Πάρτι!





Πάρτι γενεθλίων - κεράκι 1.

Διαγωνισμός για την καλύτερη ιντερνετική εμπειρία,

σύντομα διατυπωμένη (max 200 λέξεις)

κάτι αστείο, συγκινητικό, εντυπωσιακό ή δυσάρεστο, που σας συνέβη στο Διαδίκτυο

και που θα σταλεί ως σχόλιο στο doncat από τις 2.1.07, 8 το πρωί ως τις 3.1.07 στις 11 το βράδυ.

(Αλλαγές από την πρώτη προκήρυξη: μετά από διαμαρτυρίες, το όριο λέξεων ανέβηκε στις 200 και η προθεσμία υποβολής έγινε 2 εικοσιτεράωρα).

Βραβεία: Η πρώτη ιστορία θα δημοσιευθεί ως post στο doncat με εικονογράφηση.

Επίσης θα πάρει μία doncat αφίσα και ένα doncat Τ shirt.

Οι επόμενοι 30 θα πάρουν από μία αφίσα ή ένα T-shirt (θα μας δηλώσουν με email τι θέλουν και μία οποιαδήποτε διεύθυνση αποστολής).






Το Τ-shirt υπάρχει σε δύο μεγέθη (Medium και Large) και στο πίσω μέρος γράφει: doncat.blogspot.com 2006

Είναι τόσο ωραίο που σκεφτόμαστε να το αξιοποιήσουμε εμπορικά για κάποιον φιλανθρωπικό σκοπό (θα επανέλθω σε αυτό).

Η αφίσα βασίζεται, όπως και το T-shirt, στην μακέτα του Reactor69 που μεγεθύνθηκε και επεξεργάστηκε κατάλληλα. Είναι τυπωμένη σε βαρύ χαρτί και έχει διάσταση 75Χ50 εκατοστά.

Και η αφίσα και τα T shirt είναι προσφορά του Andy, o οποίος επιμελήθηκε και την κατασκευή τους.

350 comments:

  1. Ευχαριστίες στο reactor για την άμεση ανταπόκρισή του για να προλάβουμε τις γιορτές.

    Ελπίζω να μην έχουμε ξεχάσει κάποιο avatar.

    Επίσης να πω ότι κάθε φορά που το βλέπω, θυμάμαι την paragrafo, το υποκείμενο δικαίου και όλους όσους δεν έχουν avatar - είστε στην καρδιά μου...

    Το t-shirt και η αφίσα γράφουν 2006, οπότε όποιος βάλει avatar έχει ελπίδες για του χρόνου!

    Καλή Χρονιά σε όλους.

    ReplyDelete
  2. "Λευτέρη παίξε καμιά μπαλωθιά να σε δούμε στα σίγουρα στο CNN!"

    Καλά, έπρεπε να με δεις να γελάσεις... μεγάλο πάρτι, πήγα και μίλησα στη γλάστρα με το φαλικό του Kiss FM και θα ερχότανε να με βάλει στο σποτ "χάπι νιου γίαρ φρομ Γκρις εντ Οκλαχόμα" για το ΣΝΝ και είχα πιει κι εξαφανιστήκαμε και μ' έψαχνε... τα πυροτεχνήματα απίστευτα και μετά πήγαμε σπίτι...

    Καλή χρονιά μάγκες. Καλή χρονιά και στους φαντάρους που φυλάξανε σκοπιά στις 12 και σε όλους όσους εργαζόταν για να ζήσουμε εμείς άλλη μια πρωτοχρονιά και να μετράμε ανάποδα ("αξανάκωλα").

    Λευτέρης

    ReplyDelete
  3. Πανεμορφη η κ.Μαριαννα!!!!

    ReplyDelete
  4. Complimenti alla modella! Buon 2007!

    ReplyDelete
  5. Πολύ ωραία,
    ΠΕΡΙΦΗΜΗ & ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΙΔΕΑ,
    ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΡΑΒΟ και στον ANDY.

    Προσωπικά δεν θα συμμετάσχω γιατί δεν έχω πιθανότητα ούτε στούς 30 να βρίσκομαι, δεν ξέρω όμως μπορεί και να το κάνω και ας πατώσω.

    Πάντως με μιά πρόχειρη σκέψη έβγαλα τους 4-5 πρώτους, εκτός κι αν κάνει την έκπληξη κάποιος εξωμπλογκικός.

    ReplyDelete
  6. Όλο ...εκπλήξεις μας είσαι, γάτε ;)

    ReplyDelete
  7. Να λάβετε μέρος όλοι!

    Δεν μπορεί να μην έχετε κάποια ιντερνετική ιστορία να αφηγηθείτε!

    Ο διαγωνισμός είναι συμβολικός - το ενδιαφέρον είναι να μαζευτούν τεκμήρια ζωής από τον χώρο που ζούμε, εργαζόμαστε και συναντιόμαστε.

    Άλλωστε γι αυτό έβαλα πολλά βραβεία - κι αν υπάρξει ισοψηφία θα δώσω και άλλα...

    ReplyDelete
  8. Α - ναι! Όσοι έχουν περισσότερες εμπειρίες μπορούν να γράψουν περισσότερες ιστορίες. Μέχρι τρεις συμμετοχές παίζουν. Αυξάνουν και τις πιθανότητες.

    (Το όριο των τριών μπήκε για μερικούς και μερικές - ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε...).

    ReplyDelete
  9. Χρόνια πολλά!

    Θα συμμετάσχω!

    Δεν μπορώ να μην κοπλιμεντάρω την ομορφιά του μοντέλου!

    ReplyDelete
  10. Βρήκα τυχαία, και από τότε παρακολουθώ, το sylvanmason.blogspot. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο με βοηθάει.

    Δουλεύω με παιδιά 16-17 ετών. Από πέρσι ένα τους περνάει την ίδια δοκιμασία στο σπίτι του. Για να το υποστηρίξω, ήθελα βοήθεια. Τη βρήκα εκεί. Και για την ώρα δεν έχω χρειαστεί άλλη.

    ReplyDelete
  11. nikos dimou said...
    Το όριο των τριών μπήκε για μερικούς και μερικές - ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε...)

    Φαντάζομαι και το όριο των λέξεων...

    ReplyDelete
  12. Χρόνια Πολλά.
    Καλή Χρονιά.
    Ότι επιθυμεί ο καθένας και με περισσότερο, ταχύτερο και φτηνότερο internet.

    Y.Γ. Η εικονιζόμενη κυρία με το T-shirt ποια είναι;

    ReplyDelete
  13. Κύριε Δήμου ,δεν ξεχνάμε βλέπω τις παλιές καλές(;) συνήθειες!

    ReplyDelete
  14. Προς όλους εσάς
    τους αγαπημένους φίλους μου,
    που το 2006 μου στείλατε τις θερμότερες ευχές σας,
    σας ενημερώνω ότι δεν έπιασαν!!!
    Για το 2007 παρακαλώ στείλτε μου μετρητά...

    ReplyDelete
  15. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete
  16. Η ωραία κυρία του ποστ που φορά το T-Shirt;

    Μπορούμε να γνωρίζουμε ποιά είναι ή γινόμαστε αδιάκριτοι;

    ReplyDelete
  17. Φιλαλήθης said...
    Κύριε Δήμου ,δεν ξεχνάμε βλέπω τις παλιές καλές(;) συνήθειες!

    Να τα πείτε στον Andy - δική του ήταν η έμπνευση και η εκτέλεση - εγώ δεν είχα ιδέα...

    Για όσους ρωτούν η κυρία με το t-shirt είναι η σύντροφός μου που την παρακάλεσα να ποζάρει.

    ReplyDelete
  18. ΑΑΑ δεν παιζω!!!! αλλαξαν οι οροι συμμετοχης....οι μερες ηταν ξιολτες και στο φοβο να μην προλαβω να την γραψω, την εγραψα απο προχθες ...ειδα και αποειδα να την "κλεισω" μεσα σε 150 λεξεις!!!!Οι 150αρηδες δικαιουμαστε μπονους!!!!!

    ReplyDelete
  19. τρολλ said...
    Οι 150αρηδες δικαιουμαστε μπονους!!!!!

    --------------------------------

    Θα ληφθεί υπόψη - ας αφήσουμε που όσο πιο σύντομη είναι τόσο περισσότερο θα διαβαστεί!

    ReplyDelete
  20. Καλησπέρα καλησπέρα!
    Και πάλι χρόνια πολλά σε όλους!
    Φοβερή ιδέα!
    Μέσα μέσα και'γω μόνο και μόνο για τη συμμετοχή!

    Πρόταση!
    Άνευ συναγωνισμού ένα συλλεκτικό μπλουζάκι με τις υπογραφές όλων μας(δεν ξέρω πως?????(andy?????))))στη ΦΩΤΕΙΝΗ της καρδιάς μας!
    Εδώ την γνωρίσαμε και την αγαπήσαμε όλοι μας!!!!

    ReplyDelete
  21. Nikos Dimou said...
    Να λάβετε μέρος όλοι!

    Δεν μπορεί να μην έχετε κάποια ιντερνετική ιστορία να αφηγηθείτε!

    Ο διαγωνισμός είναι συμβολικός - το ενδιαφέρον είναι να μαζευτούν τεκμήρια ζωής από τον χώρο που ζούμε, εργαζόμαστε και συναντιόμαστε.

    Άλλωστε γι αυτό έβαλα πολλά βραβεία - κι αν υπάρξει ισοψηφία θα δώσω και άλλα...

    Δευ Ιαν 01, 07:21:22 μμ
    -----------------------------

    Υπάρχει μεγαλύτερο βραβείο από τη συντροφιά σας;

    Χρόνια πολλά, ξανά και ξανά και ξανά!!!

    Πολλά φιλιά και στην κουκλα τής φωτογραφίας!!!

    Με απέραντη αγάπη

    Α.

    ReplyDelete
  22. Το "κοινόβιο" πετάει!!!!
    Ευχαριστούμε τον andy, τον reactor και φυσικά τον...don!!!!
    Θέλω το μπλουζάκι οπωσδήποτε, θα βρω χρόνο για τη συμμετοχή. Δεν την χάνω.

    ReplyDelete
  23. andy dufresne said...
    Ευχαριστίες στο reactor για την άμεση ανταπόκρισή του για να προλάβουμε τις γιορτές.

    Ελπίζω να μην έχουμε ξεχάσει κάποιο avatar.

    Επίσης να πω ότι κάθε φορά που το βλέπω, θυμάμαι την paragrafo, το υποκείμενο δικαίου και όλους όσους δεν έχουν avatar - είστε στην καρδιά μου...

    Το t-shirt και η αφίσα γράφουν 2006, οπότε όποιος βάλει avatar έχει ελπίδες για του χρόνου!

    Καλή Χρονιά σε όλους.

    Δευ Ιαν 01, 05:52:29 μμ
    -----------------------------

    Συγχαρητήρια και στους τρεις σας (Ντον, Αντυ και reactor) για την εξαιρετική ιδέα και την υλοποίηση!!!

    Φίλε Αντυ, και πριν που είδα την όμορφη φωτό του reactor και τώρα που την επεξεργαστήκατε, είπα μέσα μου κρίμα που δεν είμαι μέσα! Είδα όμως ότι είναι μέσα η Απουσία μου, (η Μαρίνα) κι ένιωσα κι εγώ παρούσα - τόσο πολυ είμαι ταυτισμένη μαζί της!

    Σας ευχαριστούμε και πάλι

    Με αγάπη

    Α.

    ReplyDelete
  24. Χρονια Πολλα στην συντροφο του ΔΟΝ και καλη χρονια/
    Η ηθικη της και αφανης στηριξη του ΔΟΝ και κατ επεκταση του δημιουργικου αυτου μπλογκ αξιζει ενα μεγαλο Ευχαριστω.

    Και εαν δεν προφταινει να διαβαζει τα σχολια, παρακαλω τον οικοδεσποτη να διαβιβασει τα σχετικα.

    ReplyDelete
  25. Nikos Dimou said...
    Α - ναι! Όσοι έχουν περισσότερες εμπειρίες μπορούν να γράψουν περισσότερες ιστορίες. Μέχρι τρεις συμμετοχές παίζουν. Αυξάνουν και τις πιθανότητες.

    ---------------

    Ωραία, θα ετοιμάσω τριλογία τότε!

    Ο άρχοντας των μπαχαρικών.

    Νομίζω ότι θα κερδίσει ιστορία cyber sex!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    doctor

    ReplyDelete
  26. Πολύ καλή η ιδέα σας και για το T-shirt και για την αφίσα. Μπράβο σας.
    Πιστεύω ότι εμπορικά θα πάει πολύ καλά.
    Αλλά γιατί μόνο Medium και Large;
    Τι θα κάνουμε εμείς οι ΧL και XXL τύποι? Εμείς δε θα κυκλοφορήσουμε με τον doncat και την παρέα του στο στήθος μας;
    Αμάν ποιά με αυτόν τον "ρατσισμό" των μεγεθών.

    Υ.Γ. Εγώ την τύπωσα ήδη την αφίσα και είναι πολύ καλή και σε Α4.

    ReplyDelete
  27. Τώρα δηλαδή ο περιορισμός σε medium και large μέγεθος δεν είναι ρατσιστικός απέναντι στα....μικρά ανθρωπάκια???? :)

    Ας την κερδίσω και θα τη στενέψω-κοντύνω (τοπάκι για την παραλία θα την κάνω!) :))


    Έξοχη ιδέα! Δελεάζει...


    Αλήθεια, η...διαδρομή πώς ήταν???
    Η μέρα πάντως ήταν ιδανική!

    ReplyDelete
  28. Τον διαγωνισμο τον βλεπω καπως σαν λαικο Μαραθωνιο, βεβαια μερικοι τρεχουν για να κερδισουν, το σημαντικο κατα την γνωμη μου μαλλον ειναι να λαβεις μερος και να φτασεις στο τερμα.

    Μιας και δεν απαγορευεται η συντομια, ισως μια ολιγολεξη διηγηση να πιασει ποντους μπονους.

    ReplyDelete
  29. Αγαπητέ Ν.Δ.,

    α/ Με όση φωνή έχω, διαμαρτύρομαι, μαζί με τον τρολλ, για την αιφνιδιαστική αλλαγή των όρων διεξαγωγής του διαγωνισμού, ελάχιστες ώρες πριν από την έναρξη και ενώ οι πιο επιμελείς από μας περάσαμε μαύρη πρωτοχρονιά, μακριά από φίλους και γνωστούς, για να ετοιμάσουμε κείμενο για αύριο και ΜΕΧΡΙ 150 λέξεις.

    β/ Τώρα, η δικαιολογία ότι "κάποιοι" (αλήθεια, ποιοι άραγε, δώστε μας ονόματα please) διαμαρτυρήθηκαν και το χρύσωμα του χαπιού με την υπόσχεση ότι οι σύντομες ιστορίες θα πάρουν bonus, όπως καταλαβαίνετε, δεν πιάνουν, απευθύνεστε σε ευφυείς ανθρώπους, αυτό δα το ξέρετε, δεν είναι δυνατόν ο διαγωνισμός σας να θυμίζει δημοπρασία του δημοσίου, έχουμε ένα επίπεδο εδώ.

    γ/ Ενόψει αυτών, σας καλώ, ακριβώς ένα λεπτό πριν από την έναρξη του διαγωνισμού (ή ακόμη καλύτερα λίγο πριν το τέλος), να ξανααλλάξετε τους όρους και να γυρίσετε στους αρχικούς: 150 λέξεις max και πέρας συμμετοχής η 23.00 της 2.1.

    δ/ Αν πάντως, όπως φοβάμαι, αρνηθείτε (μιας που είστε γνωστής επιμονής) και, στην απίθανη περίπτωση που η ιστορία μου των 150 λέξεων δεν καταταγεί πρώτη, δηλώνω από τώρα ότι επιφυλάσσομαι για τη διεκδίκηση των νόμιμων δικαιωμάτων μου.

    ε/ Διαμαρτύρομαι επίσης, μαζί με πολλούς άλλους (που δεν τολμούν να εκφραστούν, αφού μοναδικός κριτής είστε εσείς, κρατάτε, δηλαδή, και το καρπούζι και το μαχαίρι), για την απονομή t-shirts μεγέθους μόνο medium και large και όχι x-large ή και xx-large. Αυτό αποτελεί ύβρι στους διαγωνιζομένους "διαφοροποιημένου βάρους" (όπως είναι η politically correct έκφραση των χοντρών) και, στην ουσία, τους αφαιρεί κάθε ενδιαφέρον να συμμετάσχουν (προς αποφυγήν πάντως καχεντρεχών σχολίων, δηλώνω υπεύθυνα ότι θα ζητήσω t-shirt μεγέθους το πολύ large, και το λέω αυτό γιατί φοβάμαι ότι θα μπαίνει στο πλύσιμο, εκτός κι αν μας διαβεβαιώσετε - με τη σχετική νομική δέσμευση - ότι το βραβείο ΔΕΝ θα μπαίνει στο πλύσιμο, οπότε αρκούμαι στο medium).

    στ/ Εν πάση περιπτώσει, τα όποια δικαιολογημένα μου παράπονα δεν αφορούν τον Andy, τον οποίο και ευχαριστώ θερμά για την ανιδιοτελή προσφορά του.

    ReplyDelete
  30. Τα μεγέθη ήταν τα μόνα που βρήκε ο Andy - αλλά καλύπτουν τους περισσότερους.

    Αν επεκταθεί η παραγωγή θα υπάρξουν και άλλα...

    ReplyDelete
  31. sokianos said...
    Χρονια Πολλα στην συντροφο του ΔΟΝ και καλη χρονια/
    Η ηθικη της και αφανης στηριξη του ΔΟΝ και κατ επεκταση του δημιουργικου αυτου μπλογκ αξιζει ενα μεγαλο Ευχαριστω.

    ---------------------------

    Πόσο δίκιο έχετε...

    ReplyDelete
  32. Ας γίνω ο κακός της παρέας για λίγο!
    Καλά τα μπλουζάκια και οι αφίσες ,αλλά θα προτιμούσα να δεχόσασταν επιτέλους μια πρόσκληση σε talk show υψηλής θέασης για να μάθουν και αυτοί που δεν γνωρίζουν ,τον Δήμου που εγώ προσωπικά θαυμάζω!
    Αυτό μάλιστα ,είναι δώρο!
    ΥΓ.Οι δικαιολογίες περί μη κλήσεως ,δεν πιάνουν any more!ποιός δεν θα ήθελε τον Ν.Δήμου ως guest;

    ReplyDelete
  33. Σας ευχαριστώ όλους για τα καλά σας λόγια.

    Ζητώ συγγνώμη απ' τους Small, τους XL και τους XXL της παρέας, αλλά δεν υπήρχε χρόνος για πολλά, πολλά.

    Ήδη ότι προλάβαμε είναι θαύμα.

    Την ημέρα που ο don δημοσίευσε το post με τη σύνθεση του reactor69 (Παρ 8/12), έκανα ένα σχόλιο και είπα ότι θα το κάνω t-shirt.

    Επειδή μ' αρέσει να κρατάω τις υποσχέσεις μου, το 'βαλα μπρος.

    Μετά είπα κρίμα είναι να κάνω μόνο ένα κι έτσι σας σκέφτηκα όλους.

    Θέλησα να προλάβω τις γιορτές, οπότε άρχισε ένας αγώνας δρόμου (στο δρόμο προέκυψε και η αφίσα).

    Χρειάστηκε να επεξεργαστούμε τα avatar σας και να κάνουμε τη σύνθεση από την αρχή - οι πιο παρατηρητικοί μπορεί να εντοπίσετε μικρές διαφορές με το αρχικό μωσαϊκό του reactor.

    Τελικά τα παρέλαβα πριν δυο μέρες...

    Να 'μαστε όλοι καλά.

    ReplyDelete
  34. @andy,

    μη ζητάς συγνώμη..θυμίζει την παροιμία που χαρίζεις "κάτι" κι οι άλλοι το κοιτάνε στα δόντια.. :)

    Μια πλάκα είπα να κάνω...(τόσα και τόσα σχόλια (λέμε τώρα!) και ο Γάτος σε αυτό βρήκε να μου απαντήσει! :))

    Να μπουν aknowledgements στο μπλουζάκι και για εσένα και τον reactor. Ξέρεις, designed by, perceived by, etc! Αλλιώς θα πρέπει να σκεφτούμε ένα σπέσιαλ δώρο για εσάς ξεχωριστά.

    ReplyDelete
  35. Mπήκε ο νέος έτος;

    Τι ώρα είναι;

    :-))

    ReplyDelete
  36. Πολύ όμορφη ιδέα για το ξεκίνημα της νέας blogοχρονιάς!

    Καλή επιτυχία σε όλες τις συμμετοχές.

    2007: Ενας νέος χρόνος, ας είναι όπως ο καθένας τον επιθυμεί και τον φαντάζεται!

    ReplyDelete
  37. Επειδή κάποιοι εδώ μέσα αμφισβήτησαν την κυριαρχία του ...Lord of the Numbers και με διάφορα τεχνάσματα προσπάθησαν να μειώσουν τα θαυμαστά επιτεύγματα του, να τους πληροφορήσω πως όχι μόνο δεν περιήλθα σε ...κατάθλιψη, αλλά παρότι ασθενής, επιδόθηκα σε μουσικοδήγηση μέχρι τη Σαρωνίδα και παρακολούθησα και απαθανάτισα βιαστικά (με μια ταπεινή ψηφιακή τσέπης) το πρώτο ηλιοβασίλεμα της χρονιάς (είναι 200MB AVI αρχείο, οπότε θα χρειαστεί να το επεξεργαστώ πρώτα).

    Στην επιστροφή, αφού απόλαυσα το λυκόφως στην πανέμορφη Παραλιακή, σταμάτησα χωρίς "ζαβολιές" (μόνο ένα γύρο έκανα πέριξ) στην έκθεση από την οποία αγόρασα πριν ΑΚΡΙΒΩΣ 99 μήνες το ταπεινό όχημά μου:

    Λεπτομέρειες εδώ και εδώ.

    Το ευτυχές και μοναδικό γεγονός έλαβε χώρα στις 18:18 ΑΚΡΙΒΩΣ, αλλά οι πρώτες φωτό δεν βγήκαν καθόλου καθαρές, οπότε χρειάστηκα μερικές ακόμα λήψεις και ένα πεντάλεπτο για να είναι "εμφανές" το επίτευγμα στον ...περιβάλλοντα χώρο του.

    Ελπίζω πλέον να μην υπάρχει αμφιβολία για το ΠΟΙΟΣ είναι το αφεντικό ;)

    Με τις υγειές σας :))

    ReplyDelete
  38. Καλή χρονιά, λοιπόν.
    Μόλις επέστρεψα από αρραβώνα «νησιώτικου» χρώματος.
    «Σιγανά και ταπεινά, σιγανά πατώ στη γη...»
    Ε ρε γλέντια...
    :-)

    ReplyDelete
  39. Για πιαστε παρακαλω ενα σεναριο>

    Μπλουζακια με σημα κατατεθεν
    *να γινει!!!!!!!!!!!*
    και δεν αστειευομαι καθολου, εδω ειμαι ειδικος,

    διαθεση των εσοδων για φιλανθρωπικο σκοπο οπως ηδη ανεφερε ο ΔΟΝ , ας πουμε στα €50 το μπλουζακι, βγαινουν δυο worldvision τροφιες για παιδια του τριτου κοσμου για εναν χρονο *την σχετικη αναφορα την ειχε κανει ο
    doctor
    στο ποστ για τις μη κυβερνητικες οργανωσεις.
    Σιγουρα υπαρχουν και μυριες αλλες αναγκες

    ReplyDelete
  40. sokianos said...
    Για πιαστε παρακαλω ενα σεναριο...

    -----------------------------
    Μην είστε αισιόδοξος... πρώτα πρέπει να βρούμε:

    α) κάποιον που να κάνει μαζική παραγωγή ώστε να πέσει το κόστος

    β) κάποιον που να έχει διανομή και να τα πουλάει.

    Με 50 € δεν πουλιέται t-shirt - είναι ακριβό. Λιανική μάξιμουμ 30 και υπολογίστε κόστος παραγωγής, ποσοστά χονδρικής και λιανικής και να μείνει και περιθώριο για τις ΜΚΟ. Δεν είναι εύκολο. Τα περισσότερα t-shirt φτιάχνονται μαζικά σε τριτοκοσμικές χώρες και έρχονται πολύ φτηνά...

    ReplyDelete
  41. Λοιπόν, τώρα κατάλαβα τι μας έκανε ο Γάτος.

    Μας κάνει μαθήματα λογοτεχνίας και μάλιστα το κεφάλαιο "less is more".

    Συγγράφω το πόνημαγια το διαγωνισμό κι έχω ματώσει να το φέρω στις 200 λέξεις!
    Αδύνατον!

    Έχω πάρει όλα τα ψαλίδια και τα μαχαίρια του σπιτιού, αλλά 200 δεν γίνεται με τίποτα, δεν είμαι και μάριος εγώ...

    Eπειδή το... πήδηξα το πόνημα για να γίνει 200,
    θα τα μετρήσω όλα αύριο κι αν βρω 201+ θα το καταγγείλω!

    ReplyDelete
  42. Και μια και το κλίμα της πρωτοχρονιάς φεύγει σιγά σιγά, ας επανέλθουμε στην αρχική ενδυματολογική μας προσέγγιση.

    Ή μήπως να βάλω στο avatar μου τον Mickey να φορά το ...Doncat T-Shirt;


    Υ.Γ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ και στη σύντροφο που συμπαρίσταται καρτερικά σε όλη αυτή την τιτάνια προσπάθεια εδώ κι ένα χρόνο.

    ReplyDelete
  43. Μπράβο! Εξαιρετική ιδέα! Και βεβαίως, βεβαίως πολλά συγχαρητήρια όχι μόνο για την τρελή ιδέα αλλά και για το τρελό τρέξιμο!!!

    Εγώ δεν θα συμμετάσχω αλλά θα το παρακαλουθήσω με τρελό ενδιαφέρον!!! (μα καλά, τί με έπιασε;;; πολλή τρέλα έπεσε και ανησυχώ ...τρελά!!!)

    ;-))

    Καλή Χρονιά σε όλους!
    Ξένια.

    ReplyDelete
  44. Χρόνια Πολλά, Doncat!

    ReplyDelete
  45. Να τα ...χιλιάσεις!

    ReplyDelete
  46. Κι όταν τα χιλιάσεις, θα 'μαστε εκεί να σου κάνουμε ...σεφτέ :)))

    ReplyDelete
  47. Ναι, να βρουμε.

    Χορηγο εταιρεια η εταιρειες για τα μπλουζακια, το ξερω οτι ειναι δυσκολο, αλλα εχουμε τον ΔΟΝ μποσταρη,
    προυποθετει το σεναριο μελλοντικα ισως φιλανθρωπικο ιδρυμα, δυσκολο και αυτο,
    η τιμη ειναι τσουχτερη στα €50, ισως να χρειασθει την υπογραφη του οικοδεσποτη το καθε μπλουζακι...

    Αναφερω ενδεικτικα,

    οτι
    τιποτε δεν φαινεται μετα τοσο απλο, απο οσο μια ουτοπια που υλοποιηθηκε...

    Wernher von Braun
    που εστειλε τον ανθρωπο με τους πυραυλους του
    στην σεληνη

    ReplyDelete
  48. Νίκο, σε ευχαριστούμε για την υπέροχη χρονιά!

    (και δε με νοιάζει αν τελικά έκανα σεφτέ στην επέτειο ή όχι)

    ReplyDelete
  49. Τώρα, ένα λεπτό να καταλάβω: Ξεκινήσαμε μ' ένα διαγωνισμό, στον οποίο θα μοιράζονταν δώρα στους νικητές.

    Και τώρα συζητάμε πόσο η ιδέα αυτή θα μας κοστίσει, κι αν τα 50 ευρώ (να δώσουμε, όχι να πάρουμε) είναι ή όχι πολλά.

    Καλά πάμε, συνεχίζουμε.

    ΥΓ Έχω μια απορία, οι ιστορίες που θα στέλνονται θα δημοσιεύονται παράλληλα;

    ReplyDelete
  50. Καλά, μόνο εγώ πήρα χαμπάρι πως ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, πριν ένα χρόνο ο Νίκος Δήμου ξεκίνησε το blogging;

    Ή περιμένουμε το ...επίσημο opening για τις ευχές;

    Anyway, θερμές ευχαριστίες ξανά στον οικοδεσπότη, τη σύντροφο, τον Andy και τον Reactor69 και σε όσους συνέβαλαν ώστε να έχουμε, ένα χρόνο μετά, αυτή την τόσο πλούσια και ζεστή παρέα!

    Υποθέτω πως ούτε ο ίδιος ο ΝΔ θα φανταζόταν (ακόμα και στα πιο τρελά όνειρά του) αυτή την εξέλιξη ;)

    ReplyDelete
  51. Καλή Χρονιά Χρόνια Πολλά Κ. Δήμου, Don και Χαρούμενα Γενέθλια για το Blog σας, Εύχομαι ο νέος χρόνος να σας φέρει ότι καλύτερο!!! :)

    Σχετικά με το διαγωνισμό, να πω την αλήθεια δεν έχω κάποια ιδιαίτερη ιστορία να αφηγηθώ-δεν θα ήθελα να διαγωνιστώ μου αρκεί η συμμετοχή και είναι τιμή μου μόνο που με φιλοξενείτε-μα μόνο να δώσω το παρακάτω URL που οδηγεί σε ένα απολαυστικό video με πρωταγωνιστή τον Κ. Δήμου που ικανοποιεί τα τρία από τα τέσσερα ζητούμενα(αστείο, συγκινητικό, εντυπωσιακό)του διαγωνισμού!

    URL:http://www.youtube.com/watch?v=GofmsqZ_GjQ
    επίσης μπορείτε να πληκτρολογήσετε Nikos Dimou στο youtube.com για να το βρείτε
    Υ.Γ:
    @nikos dimou
    Σε περίπτωση αντιγραφής του T-shirt τι κυρώσεις υπάρχουν?(όχι τίποτε άλλο ,γιατι είμαστε μικροι,παιχνιδιάρηδες με την τεχνολογία και πάνω απ'όλα νεο-Έλληνες) :))))

    Κ. Δήμου και πάλι πολλές ευχές!!!

    ReplyDelete
  52. @antvol

    Τα βραβεια , βραβεια. Κριτης ο ΔΟΝ.

    Απλως εγιναν μερικες σκεψεις εκμεταλλευσης η αξιοποιησης της ιδεας ΜΠΛΟΥΖΑΚΙΑ δονκατ ΓΙΑ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥΣ σκοπους.

    Για το πρωτοχρονιατικο δωρο, αυτο το μπλουζακι μεγαλο Ευχαριστω στον
    Andy και στον
    reactor69. Ισως καποιοι μη κερδισμενοι να θελουν να το αγορασουν.

    ReplyDelete
  53. andy dufresne said...
    Λοιπόν, τώρα κατάλαβα τι μας έκανε ο Γάτος.

    Μας κάνει μαθήματα λογοτεχνίας και μάλιστα το κεφάλαιο "less is more".

    Συγγράφω το πόνημαγια το διαγωνισμό κι έχω ματώσει να το φέρω στις 200 λέξεις!
    Αδύνατον!

    Έχω πάρει όλα τα ψαλίδια και τα μαχαίρια του σπιτιού, αλλά 200 δεν γίνεται με τίποτα, δεν είμαι και μάριος εγώ...

    Eπειδή το... πήδηξα το πόνημα για να γίνει 200,
    θα τα μετρήσω όλα αύριο κι αν βρω 201+ θα το καταγγείλω!

    Δευ Ιαν 01, 11:44:50 μμ
    ---------------------------

    Φίλε Αντυ, εγώ τα κατάφερα! Ετσι νόμιζα. Θυμόμουνα μονάχα τις 150 λέξεις και έγραψα κάτι με 155 λέξεις. Δυστυχώς, όμως, είχα συγκρατήσει μόνο τον περιορισμό των λεξεων! Ξέχασα το θέμα! Οπότε είμαι... εκτός θέματος.

    Να το παρουσιάσω εδω;

    Πολλά φιλιά

    Με αγάπη

    Α.

    ReplyDelete
  54. Antvol δεν θα πουλάμε σε εμάς - για τρίτους μιλάμε.

    Οι ιστορίες θα δημοσιεύονται αμέσως ως σχόλια.

    Paragrafos πάσα προσφορά δεκτή

    αλλά από αύριο το πρωί!

    Υ. Γ. άλλαξα το ποστ για να φαίνεται καλύτερα το t-shirt.

    ReplyDelete
  55. Xρονια πολλα στην πανεμορφη οικογενεια που κλεινει ενα χρονο!!!!

    Το δευτερο σπιτι μου ( πολλες φορες και πρωτο ) ....

    ReplyDelete
  56. Ερώτηση στον κριτή Γάτο,

    Τα άρθρα μετράνε γιά λέξεις;

    ReplyDelete
  57. Nikos Dimou said...

    Paragrafos πάσα προσφορά δεκτή

    αλλά από αύριο το πρωί!

    ----------------------------

    Την εκτός θέματος ιστορία, θα σας την πώ άλλη φορά. Άλλωστε, δεν είναι σωστό να ξεκινήσουμε τη χρονιά με με παρατυπίες! Άμα αρχίσουν οι παρατυπίες, πάει ο διαγωνισμός!!!

    Με αγάπη

    Α.

    ReplyDelete
  58. Κααλά! Την είδα εγώ τη δουλειά...

    Medium και large μόνο λέει...

    Κορίτσια, μη μασήσετε, ο δόλος είναι χοντρός! Ο απώτερος σκοπός είναι όχι short story contest, αλλά wet-t-shirt contest
    (βροχή τα χειροκροτήματα για το λογοτεχνικόν τάλαντον, ξέρετε εσείς τώρα...)
    :)))

    Βέβαια, περί wet-t-shirts, υπάρχουν κι αυτά για όποιον το πάει στραβά... Μην τρελλαθούμε κιόλας! Ε, μα!

    Από την άλλη, πώς να φορέσεις ένα πόστερ και να βγεις έξω? Εκτός αν το κερδίσεις διπλό και κάνεις to sandwich!... "Δε μου πέρασε το σχόλιο, να κι εγώ!" και συμπληρώνεις αναλόγως...

    Φίλοι σας διαβάζω, χώμα από κούραση, γελάω πολύ με τα αστεία και χαίρομαι σαν παιδί με τις ευχές!

    Ναι, κανείς μας δεν είναι αναίσθητος με όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, ανοίγεις ειδήσεις και σε πιάνει εγκεφαλικό! Απλώς έστω, μια μικρή ανάπαυλα, ν'αντέχουμε να συνεχίζουμε...

    Συγχαρητήρια σε Ντον, Αντυ, Ουράνιο (βρέφος...) και Τοπ Μόντελ για όλη την σύλληψη, δημιουργία, εκτέλεση και παρουσίαση!!!

    (άντε να δούμε πού θα βάλουμε τα... πλούσια τα ελέη ρε παιδιά στα μήντιουμ... έτσι δεν είναι βρε αγόρια, αν είστε... μεγάλα παιδιά, more of you to love δλδ, τι θα γίνει?)

    Καληνύχτα, καλημέρααααα!!!!

    ReplyDelete
  59. Χωρίς μπλουζάκι: Οι συναλλαγές σε ένα board με άμεση ανταπόκριση. Μαζί με την πρόκληση της λεξιλαγνείας διαπίστωσα πως η άνευ εικόνας και "αταυτοτική" ψηφιακή συζήτηση,εκτός από εθισμό και ερέθισμα προς φαντασία είναι την ίδια στιγμή ένας τρόπος αποκοπής από το φυσικό περιβάλλον. Είμαι υποστηρικτής της δικτύωσης, ωστόσο μια παγκόσμια κατάρρευση της έννοιας του διαδικτύου με τις συνέπειές της στην καθημερινότητα είναι κάτι που θα ήθελα να ζήσω στο υπόλοιπο που μου αναλογεί.

    ReplyDelete
  60. Καλημέρα σε όλους.
    Φεύγω για δουλειά, βάζω το χάρτινο καραβάκι μου στο νερό:

    ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ doctor:

    "200 λέξεις φτάνουν για τραγωδία-fast food;
    Τότε κάποιος πρέπει να στείλει επειγόντως sms στον Οιδίποδα για να τυφλωθεί αμέσως!
    Η πιο γλυκιά διαδικτυακή εμπειρία μου είστε εσείς αγαπημένοι μου!
    Άγνωστα σώματα, οικείες ψυχές.
    Κοινόβιο ψυχών που ζει και τρέφεται με σκέψεις οι οποίες ταΐζουν την φωτιά του με εκρηκτικά.
    Καταφύγιο μιας ειλικρίνειας που δεν τολμάς να βγάλεις στους οικείους σου.
    Συζητήσεις που δεν κάνεις με φίλους γιατί θα σε περάσουν για τρελό.
    Συνάντηση αμιγώς πνευματική που διευρύνει ορίζοντες και όχι οισοφάγους.
    Αυτό το blog ένα βιβλίο που μιλάει,
    μια μαριονέτα που κινεί τα νήματα μόνη της,
    ο μίτος της Αριάδνης που απλώνει πίσω του ο Κοντορεβιθούλης.
    Τότε καβαλάει ο Καραγκιόζης τον Βουκεφάλα και ο Μεγαλέξανδρος δεν έχει να φάει.
    Αλλά και οι δυο πάντα αναρωτιούνται:
    «Είμαι ζωντανός και ονειρεύομαι ή είμαι νεκρός και θυμάμαι;».

    Εδώ απόσταγμα καθαρής σκέψης, απαλλαγμένης από ιδεολογικές αγκυλώσεις που φυλακίζουν τον ελεύθερο στοχασμό.
    Το blog αυτό λιμάνι Οδύσσειας παύλας, οχυρό λογικής, Κούρος και Καρυάτιδα.
    Κάποτε ήμουν ναυαγός σε μια θάλασσα χωρίς πάτο και ακτές, χωρίς νησιά και ξέρες.
    Το blog αυτό φάρος ορθολογισμού, εκκλησία του (Νίκου) Δήμου,
    όπου το Διονυσιακό παλεύει με το Απολλώνιο σε άγριο αιγαιοπελαγίτικο βράχο υπό το φως του καυτού ήλιου".

    doctor

    ReplyDelete
  61. Καλημέρα

    Πέρασα δύσκολη νύυτα (γαστρικά) κοιμήθηκα στις 4 και ξύπνησα αργα).

    Προσπαθώ να συνέλθω (νιώθω σαν χτυπημένο χταπόδι) αλλά ο διαγωνισμός ξεκίνησε και το πάρτι τρέχει. Δεκτά τα πάντα: κεράσματα, ευχές, γλυκά και ...ιστορίες.

    ReplyDelete
  62. Καλή Χρονιά και Χρόνια Πολλά και Δημιουργικά για τον οικοδεσπότη μας και το μπλογκ!

    ΥΓ I'll be back!

    ReplyDelete
  63. Διακόσιες λέξεις για τον Μπερίσα..(που ήθελε να τον λένε "Τζο")

    Χίος 1994, Γενάρης πρέπει να ήταν, άνοιξε η πόρτα του ξενοδοχείου και μπήκε μέσα ένας αθλητικός τύπος γύρω στα 25 με τζόκεϋ που έκρυβε το ξυρισμένο κεφάλι του. Μιλούσε σπαστά Ελληνικά και του ζήτησα διαβατήριο. «Το έχει η ομάδα» μου είπε. Έπειτα έβγαλε ένα απόκομμα εφημερίδας με τα κατορθώματά του. «Μηχανάκι ο Άντζιτς» έγραφε… Ήταν Σέρβος, αγωνιζόταν στα χαφ κι έβγαζε μεροκάματο στην Ελλάδα παίζοντας στις μικρές κατηγορίες. Τον θυμάμαι στο σαλόνι όλο το χειμώνα να διηγείται ιστορίες από αγώνες, να μου παραδίδει μαθήματα για πάσες, να με τραβολογάει στο γήπεδο της τοπικής ομάδας για τρέξιμο στα 15 μου. Το καλύτερο παιδί… πάντα χαμογελαστός, αλλά λίγο άτυχος με τις γυναίκες.. Τον ταλαιπωρούσαν, τον είχαν βρει μικρό σε ξένη χώρα, δεν ξέρω. Μόνο τότε δε γελούσε, όταν τον έπαιρναν τηλέφωνο γυναίκες. Πολύ ευαίσθητος για αμυντικό χαφ. Τελείωσε η σεζόν, και μας αποχαιρέτησε μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο ευγνωμοσύνης για τη φιλοξενία. Πριν λίγο καιρό διάβασα κάπου το μικρό του όνομα, «Πέριτσα» τον φώναζαν στην Ελλάδα, «Μπερίσα» μου είχε πει, κι αναρωτήθηκα τι να γίνεται. Χτύπησα το όνομά του στα Ελληνικά στο google και μετά από λίγα κλικ έτριβα τα μάτια μου, μήπως δε βλέπω καλά. Αυτό το απόκομμα δεν μπορούσε να το κρατήσει..

    http://www.hri.org/news/cyprus/kypegr/2

    ReplyDelete
  64. melanhappy said...
    "η άνευ εικόνας και "αταυτοτική" ψηφιακή συζήτηση,εκτός από εθισμό και ερέθισμα προς φαντασία είναι την ίδια στιγμή ένας τρόπος αποκοπής από το φυσικό περιβάλλον".

    -----------------------------

    Οι περισσότεροι εδώ το βλέπουμε αλλιώς - σαν ένα τρόπο συνδεσης με τους άλλους και το φυσικό περιβάλλον. Σκεφθείτε πόσες ευκαιρίες έχετε στο τυποποιημπενο τοπιο μιάς πόλης να γνωρίσετε τόσους πολλούς και ενδιαφέροντες ανθρώπους - πρώτα δικτυακά και μετά προσωπικά;

    Όσο για τις συνέπειες μιας παγκόσμιας κατάρρευσης, τις ζήσανε πρόσφατα στη Ασία: παρέλυσαν τα πάντα. Το Internet είναι πια τόσο αναγκαίο όσο το ηλεκτρικό ρεύμα.

    ReplyDelete
  65. Χρόνια Πολλά και καλή Χρονιά σε όλους

    ReplyDelete
  66. Μια ιστορία δική μου (εκτός διαγωνισμού):

    1993 – BBS Compulink, το πρωτόγονο Internet (message board) η εποχή της μαύρης οθόνης. Κόσμος πολύς, φιλία, αλληλοβοήθεια (νέο το μέσο) αλλά και κόντρες. Μερικοί (όπως εγώ) έχουμε κρατήσει από τότε τα ίδια IDs.

    Σε ένα forum πολιτισμού, ανταλλάσσω πυρετωδώς μηνύματα με μία κοπέλα. Καλλιεργημένη και τρυφερή. Όχι τόσο δικτυακό φλερτ, όσο σύγκλιση ψυχών. Μου μιλάει πολύ για μουσική – εγώ για βιβλία, για θέατρο, για ταινίες. Θέλω να της στείλω βιβλία μου, αλλά παρόλο που δείχνει ενδιαφέρον, με αποτρέπει. Όταν επιμένω, μου εξηγεί: «Θα πρέπει να βρω κάποιον να μου τα διαβάσει. Είμαι τυφλή».

    Σοκ. Ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πως, χάρη στην τεχνολογία, οι τυφλοί στο Διαδίκτυο μπορούν να κυκλοφορούν άνετα όπως εμείς. Αλλά ακόμα σκέπτομαι όλα τα τοπία, τις ταινίες, τους πίνακες, που της είχα περιγράψει και που δεν θα τους δει ποτέ...



    (Λέξεις: 135)

    ReplyDelete
  67. "Γίνε κι εσύ blogger, μπορείς!"

    Όταν τον Αύγουστο του 2006 ο φίλος μου Γιάννης Κωνσταντακόπουλος με προέτρεψε να ξεκινήσω ένα blog, εγώ δεν ήξερα καν τι ήταν αυτό! «Θα πονέσω;» αναρωτήθηκα. «Είναι απλό» μου εξήγησε –κι ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που τον άκουσα. Διότι απλό μεν ήτανε, στην πορεία δε, αποδείχτηκε εθιστικό.

    Ξεκινώντας δειλά δειλά, διάλεξα πλατφόρμα και μετέφερα κάποια έτοιμα κειμενάκια που είχα για αρχή. Κάθε μέρα που ξημέρωνε, καμάρωνα αυτό που λίγο πριν δεν ήξερα τι ήταν και αναρωτιόμουν πόση έμπνευση πρέπει να έχει κανείς για να μπορεί να συνεχίσει ένα τέτοιο project. Μου φαινόταν βουνό κι έτρεμα στη σκέψη ότι την επόμενη ίσως να μην είχα τίποτα να γράψω. Με τον καιρό έμαθα πώς να ανεβάζω μουσικά αρχεία, πώς να αλλάζω τους κώδικες και πώς να κάνω links. Προσφάτως έγινα και beta! Κυρίως όμως έμαθα να συνομιλώ με στον εαυτό μου, να με αφουγκράζομαι, να με αναλύω, να βγάζω τα μέσα έξω, να με καθησυχάζω και κυρίως να με αγαπώ. Και χωρίς να πληρώνω τα μαλλιοκέφαλά μου σε ψυχαναλυτές!

    Συχνά συζητώ με φίλους σχετικά με το blogging. Η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι είναι αρνητικοί προς κάθε είδους δημοσιοποίηση της προσωπικής ζωής και δεν κατανοούν την ευχαρίστηση που αντλούμε απ’ αυτό. Άτομα του κοντινού μου περιβάλλοντος με κατακρίνουν που ανοίγομαι, που εμπιστεύομαι, που συναντώ, που δίνομαι, που γράφω... Δεν τους αδικώ, απλά αυτοί δεν ξέρουν. Δεν ντρέπομαι να πω πως έχω πονέσει διαβάζοντας blogs, έχω κλάψει, έχω ταυτιστεί, έχω γελάσει, έχω προβληματιστεί – ε συχνά πυκνά με νυστάζει κιόλας.

    Με αφορμή λοιπόν αυτό το κειμενάκι, θέλω να ευχαριστήσω τον Mr Mindblog για την ευκαιρία που μου έδωσε να μπω στον κόσμο των blogs. Για τους ανθρώπους που διάβασα και γνώρισα, για τα e-mail που αντάλλαξα και τα σχόλια που έλαβα, για την κατανόηση κι υποστήριξη που παίρνω κατά καιρούς, αλλά πιο πολύ για την ικανοποίηση του να έχω κάτι δικό μου, όμορφο, αληθινό, κάτι που φωνάζει ότι είμαι ΕΓΩ, χωρίς μάσκες, χωρίς «πρέπει».

    Και σε όσους κατά καιρούς μας λένε «get a life», ένα έχω να πω. To blogging είναι επαφή, είναι επικοινωνία, είναι ανθρώπινο συναίσθημα, πνοή, σφυγμός, λύπη, χαρά, δημιουργία. Αν όλα αυτά δεν είναι ζωή, τότε τι είναι;

    ReplyDelete
  68. Τόλμησα να λάβω μέρος, για τη χαρά του συναγωνίζεσθαι! Πολύ καλή ιδέα το να μπορούμε να συμμετάσχουμε με περισσότερες από μία ιστορίες.

    Happy Blogging :-D

    ReplyDelete
  69. Στην ιστοσελίδα τής Κυπριακής Δημοκρατίας, υπάρχει ένας χάρτης τού νησιού, εξαιρετικής ποιότητας και ακρίβειας. (Ακόμα και τη γειτονιά μου μπόρεσα να διακρίνω!)Εκείνο, όμως, που με συγκίνησε είναι ότι οι αρμόδιοι, για πρώτη φορά μετά το ΄63, συμπεριέλαβαν και το άλλοτε ακμάζον νησάκι (ξερονήσι σήμερα), τη Λευκανσία, που βρίσκεται στα ανοιχτά τής Πάφου και δεν καμία έχει σχέση με τη... Λευκωσία.

    Κατά τον Ηρόδοτο, ονομάστηκε Λευκανσία, επειδή προμήθευε τον πέρση βασιλιά (στην Ασία) με λευκή πέτρα. Γι΄ αυτό, ακόμα και σήμερα, με λίγη φαντασία, βλέπεις παντού, κάτω από τα λιγοστά, ξεψυχισμένα πεύκα, να αναδύονται προαιώνια νταμάρια, που θυμίζουν σακατεμένα αμφιθέατρα.

    Επί Αγγλοκρατίας καταμετρήθηκαν 23 μουσουλμάνοι και 85 χριστιανοί, όλοι τους ντόπιοι ψαράδες, που είχαν υποστεί μία πρωτόγνωρη, διττή ώσμωση: γλωσσική (οι χριστιανοί μιλούσανε μια παράξενη ελληνοτουρκίζουσα διάλεκτο, ενώ οι μουσουλμάνοι ένα ασυνήθιστο τουρκοελληνίζον ιδίωμα) και θρησκευτική (αμφότεροι πηγαίνανε στο τζαμί και την εκκλησία).

    Μετά την Ανεξαρτησία, οι Λευκανσιάτες απαίτησαν να αναγνωρισθούν ως ξεχωριστή εθνότητα, κάτι που εξόργισε τις επίσημες κοινότητες Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, οι οποίες, επιτέλους, συμφώνησαν σε κάτι: να απορροφήσουν με το στανιό τούς ομοθρήσκους τους Λευκανσιάτες.

    Κανείς πια δεν θυμάται τη Λευκανσία. Και στον χάρτη, όταν τη δείτε, σας παρακαλώ, μην την μπερδέψετε με τη Λευκωσία.


    Με αγάπη - Παράγραφος

    ReplyDelete
  70. Για το δικτυακό πάρτι / Διαγωνισμό. 200 λέξεις. Ονόματα καιτοποθεσίες έχουν αλλαχτεί για λόγους προσωπικών δεδομένων. Ευτυχισμένο το καινούργιο φ έτος.Ήταν καλοκαίρι λίγα χρόνια πριν, όταν στο ICQ μου μίλησε μια ελληνοαυστραλλέζα από Μελβούρνη.

    H ΄΄σκορδόπιστη΄΄ ξεκίνησε με την ιερά εξέταση (ηλικία, επάγγελμα, ύψος, χρώμα ματιών, κτλ). Μια εβδομάδα μετά μου έστειλε φωτογραφία της, όπου έμοιαζε με νταλικέρη αλλά στην θηλυκή του έκδοση. Έστειλα μια φωτογραφία μου από την εποχή που ήμουν νέος και ωραίος.

    Έρωτας κεραυνοβόλος!!!. Ακολούθησε τηλεφώνημα. Γέλαγα με τα σπαστά ελληνοαγγλικά της, αν και μου τόνισε με νόημα ότι ΄΄εγώ είμαι 110% ελληνίδα αγόρι μου΄΄. Έλεγε ότι πάθαινε ταχυπαλμία με τη φωνή μου (I got my thrills).

    Άρχισα να βρίσκω άπειρα emails και offline messages με ερωτικές εξομολογήσεις, kitsch καρδούλες και αρκουδάκια και να δέχομαι τηλεφωνήματα.

    Με προσκάλεσε στην Αυστραλία, στέλνοντας φωτογραφίες του ροζ δωματίου της με το υμίδιπλο κρεβάτι και το χειρότερο, δικές της φωτογραφίες πάνω στο κρεβάτι.

    Ο τυφώνας Ρίτσα κλιμακωνόταν παρά την ευγενική μου απόρριψη. Προσπαθούσα να φανώ βαρετός δίνοντας ηλίθιες απαντήσεις και το μόνο που κατάφερα ήταν να μου δηλώσει ότι έχουμε τηλεπάθεια και μπορεί να μαντεύει τις απαντήσεις μου.

    Τα Χριστούγεννα την βρήκα να με περιμένει έξω από το σπίτι μου!!

    (Αργότερα έμαθα ότι την περίοδο εκείνη παιζόταν σε Ελλάδα και Αυστραλία ένα σίριαλ με ελληνοαυστραλλέζικους έρωτες και πρωταγωνιστή τον Αλέξη Γεωργούλη)

    ReplyDelete
  71. Στο ιντερνετ γνωρισα την πουτανια .Tον ερωτα. Tην ζεστασια της φιλιας.Eνιωσα παντογνωστης γκουγκλαροντας. Aκονισα τον νου μου κανοντας Gehirntraining .Απεκτησα αυτοκινητο αξιας 10.000 με 189.5 ευρω.Προσευχηθηκα.Εγινα παιδι.Εκλαψα και δακρυσα γελοντας.Τιποτα απο ολα αυτα δεν μπορει να συγκριθει..με το ΑΛΛΟ..Tην ανακαλυψη της ΑΝΥΠΑΡΞΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ και την αναγκη της ριζικης αναθεωρησης της Φυσικης που μεκανε,να ακουσω τον Τσε να μου μιλαει για το αδιανοητο , να νιωσω τον Αινσταιν, να με στρωνει τα μαλια με το σαλιωμενο χερι του,να κοιταξω στο δεξι ματι μεσα απο τον φακο του τηλεσκοπιου τον Γαλιλαιο φωναζοντας και ομως δεν υπαρχει,να δω τον Αλφεδρο Νομπελ να με χαμογελα ,τον Αριστοτελη να με αποκαλει "προεγγονε μου",προσβαλοντας τον κατσικοκλεφτη προπαππου μου και εμενα μεταμορφωμενο σε Gladiator με μοναδικο οπλο το ακονισμενο μου νου να παλευω τις ανικητες βαθεια ριζωμενες βεβαιοτητες ολων χωρις να μαι επιστημονας.
    Μοναδικη εμπειρια.

    ReplyDelete
  72. Καλή χρονιά σε όλη την παρέα γεμάτη υγεία, στιγμές ευτυχίας, αγάπη και ειρήνη!!!

    ReplyDelete
  73. Για το σχόλιο [Τρι Ιαν 02, 10:34:05 πμ]

    είναι 200 λέξεις ακριβώς, κατά το Word Count.

    Με αγάπη

    Παράγραφος

    ReplyDelete
  74. Από την Κρήτη και την παλιά μου φίλη Μαρία Χναράκη (καθηγήτρια σε Αμερικανικό Πανεπιστήμιο) ήρθε αριστουργηματική μαντινάδα στολισμένη με ρόδι (δεν μεταφέρεται, φανταστήτε το):


    Τα’ μαθες φτερωτέ Ερμή του Δήμου τα μαντάτα
    Στις δυο Γενάρη θ’ ακουστεί στο μπλογκ του μια καντάτα.

    Εκειά συντέκνοι πάμπολλοι θα σμίξουνε παρέα
    Και θ’ ακουστούν οι μπαλωθιές του μπλογκ εις στον αέρα.

    Έναν καλό υπολογιστή θα βάλουν στο μιτάτο
    Και θα πουλούν στο ίντερνετ το γάλα τω προβάτω.

    Μου’ παν π’ αλλαξοπίστησαν κι έπαψαν να λατρεύγουν
    Και μόνο το μπλογκάκι του λογούνται και γυρεύγουν.

    Kαι πώς να τ' αποχωριστούν, και πώς να του μακρύνουν
    Και πώς να ζήσουν δίχως του, το δίκτυο ν’ αφήνουν;

    Απ’ της οθόνης το κελί ποτέ ντους πια δε βγαίνουν
    Ολημερίς του τραγουδούν, λογάκια του υφαίνουν:

    «Εφτά ’τανε τα θαύματα πριν απ’ τη γέννησή σου,
    Κι εγενήκασι οκτώ με την εμφάνισή σου».

    «Το οπλικό το σύστημα του Laden, Don γατούλα,
    Έχεις και μας κατάντησες Manhattan την καρδούλα».

    «Εσάρωσες τη σκέψη μας, τυφώνα μας, Κατρίνα,
    Ασία, Ευρώπη, Αμερική, με έδρα την Αθήνα».

    «Όντε πεθάνουμε βάλτε μας το μπλογκ μέσα στο μνήμα,
    Μας μη μας θάψετε βαθειά γιατί δε θα ’χει σήμα».

    Σήμερο μέρα λαμπυρή, γλυκύς καιρός αρχίζει,
    Κι ο Δήμου στη μπλογκόσφαιρα το ριζικό ντου ορίζει.

    Και του καιρού χαιράμενος και γλυκοσαλισμένος,
    Απ’ τ’ άδικο κι απ’ το κακό να’ναι ξεμιστεμένος.

    Όσες χιλιάδες πρόβατα στην Κρήτη έχουν κλέψει,
    Τόσες ευχές και πιο πολλές το μπλογκ του να του πέψει.

    Ως είναι στο ρόγδι οι καρποί σφιχτά αγκαλιασμένοι,
    Έτσι να’ ναι κι οι μπλόγκερς του σφιχτοροδοπλεμένοι.

    Μαρία λεν τη στιχουργό και στη γενιά Χναράκη
    Και δύναμη στην ξενητιά τση δίνει το μπλογκάκι.

    Γι’ αυτό ελυπηθήτε την πριν μπει στ’ αεροπλανάκι,
    Και για τούτο το ποίημα χαρίστε της μπλουζάκι.

    ReplyDelete
  75. Μαρία μου όχι ένα - πολλά μπλουζάκια αξίζει η μαντινάδα σου!

    ReplyDelete
  76. Καλή χρονιά και πάλι σε όλους σας!
    Χρόνια πολλά στον Don,με την ευχή να βάλει και 20 κεράκια στην τούρτα του.

    (Αλήθεια,όποιο blog δεν είναι beta,γιατί ''τρώει'' το avatar?)

    Το πρώτο χνάρι μου στον Ν.Δ. και αλλού, το άφησα στα μέσα του Φλεβάρη.
    Έκτοτε,κάτι αστείο ή ακραία εντυπωσιακό σε μένα δεν συνέβη.
    Δυσάρεστη ιντερνετική εμπειρία ναι,είχα!
    Μα ό,τι πικρό,δεν καταγράφεται,σπρώχνεται πίσω,στη λήθη...

    Στο συγκινητικό θα σταθώ λοιπόν.
    Κατά την τελευταία πολύμηνη αποχή μου-στο δεύτερό της ήμισυ αναγκαστική,μη ηθελημένη-πήρα πάμπολλα mails από bloggers με τους οποίους δεν είχα ανταλλάξει ποτέ σκέψεις κι επισκέψεις.

    Είδα λοιπόν και κράτησα,πως στην απρόσωπη και ψυχρή μπλογκόσφαιρα,υπάρχουν ΩΡΑΙΟΙ άνθρωποι!
    Πίσω απ'το νικ υπάρχει,ναι,ο φορέας ενός ήθους,μιας ευγένειας και μιας ποιότητας που συνηθίσαμε να πιστεύουμε πως έφυγε ανεπιστρεπτί.
    Δεν έφυγε!

    Είδα πως οι παρέες υπάρχουν ακόμα, και λειτουργούν ενίοτε σαν νερό σε απαρήγορη έρημο.

    Είδα πως η ίδια και απαράλλαχτη ηλεκτρονική γραφή,κρύβει πίσω της κωδικοποιημένα,όχι τα δαχτυλικά,μα τα αποτυπώματα της ψυχής του καθενός.

    Ας προσπαθήσουμε να τα αποκωδικοποιήσουμε και να τα αγαπήσουμε!

    Να η πρόκληση!

    ReplyDelete
  77. Aγαπητέ doncat,

    εκτός συναγωνισμού, σας αποστέλλω τον παρακάτω ύμνο:

    Ο ύμνος των Bloggers

    Εφάνησαν οι Bloggers
    ζεστάθηκαν τα modems
    άρχισαν κι οι μελέτες
    απ΄τους αρχειοθέτες.

    Ερώτημα μεγάλο
    ποιο είναι το ρεγάλο
    γιατί ημερογράφουν
    αντί να διαγράφουν
    τον κύκλο τους στο χρόνο
    με κέρδος και με πόνο
    απ΄τη δουλειά τους μόνο.

    'Αλλοι τους είναι μοναχοί
    και άλλοι μανιασμένοι
    άλλοι τους είναι ψώνια,
    υπάρχουν και κανόνια,
    κι όλοι τους διψασμένοι.
    Για αναγνώριση θαρρώ
    και επικοινωνία,
    για όλα πάλι έφταιξε
    η παλιοκοινωνία
    οπού δεν τους αξίωσε
    αξιώματα μεγάλα
    ή δεν τους είναι αρκετά
    ζητούν και την κρεμάλα.

    Ιστοσελίδες ζήτησαν
    τους κάνανε τη χάρη
    να δούμε πώς θα πορευτούν
    σε τούτο το σαφάρι.


    ----------------------------------
    (Eπειδή,έχει ήδη δημοσιευθεί και στο blog μου,αν θεωρείτε ότι αποπροσανατολίζει τον διαγωνισμό σας,αφού αυτός έχει σημασία τώρα,μη το δημοσιεύσετε).
    Καλή επιτυχία στους συμμετέχοντες.

    ReplyDelete
  78. Η συνάντηση

    Εκείνο το πρωινό του Σαββάτου ήμουν αποφασισμένος να τελειώσω με αυτή την υπόθεση. Δεν άντεχα να βρεθώ άλλη μια φορά πρόσωπο με πρόσωπο, σε εκείνο το περιβάλλον που πάντα συναντιόμασταν και που πάντα αισθανόμουν άβολα. Ήθελα άλλωστε να ήμουν εντός προθεσμιών όπως πολλές φορές μου είχε αναφέρει. Ναι είχε τέτοιο χαρακτήρα που ΑΠΑΙΤΟΥΣΕ να της αναφέρομαι και μάλιστα σε συγκεκριμένες ημέρες . Πήρα λοιπόν τις σημειώσεις μου (Τρία μεγάλα φύλλα είχα για να μην βρεθώ εξ απροόπτου) και βάλθηκα να επικοινωνώ μέσω internet. Είχα μεγάλη ανησυχία γιατί πρώτη φορά έκανα κάτι τέτοιο. Στην οθόνη οι εικόνες ερχόντουσαν βασανιστικά αργά ( με dial up σύνδεση στα 33600 bps τι περίμενα; ). Η επικοινωνία μας, αν και ξεκίνησε διστακτικά, προχωρούσε από το καλό στο καλύτερο. Ευτυχώς το ραβασάκι μου ΄΄απαντούσε΄΄ σε όλες τις ερωτήσεις που μου τέθηκαν ,ήμουν ΤΕΛΕΙΑ προετοιμασμένος. Αναρωτιόμουν γιατί δεν εφαρμόζουν οι περισσότεροι Έλληνες την ίδια μέθοδο. Είναι ιδανική ακόμα και με χαμηλή ταχύτητα. Η εμπειρία έφτασε στο κορύφωμα της και ένιωσα πολλή μεγάλη ικανοποίηση όταν αντίκρισα την τελευταία πρόταση στην οθόνη.
    «ΝΑΙ» .Φώναξα με ευχαρίστηση.
    Οι λέξεις ήταν πεντακάθαρες : Η φορολογική σας δήλωση υποβλήθηκε με επιτυχία.


    ευχαριστώ για την προσοχή και εύχομαι στον DON χρόνια καλά

    ReplyDelete
  79. Καλημέρα σας
    Η δική μου «ιστορία» και οφείλω να ομολογήσω ότι είναι η πρώτη φορά που την διηγούμαι. Ούτε στους δικούς μου δεν τόλμησα να την πω γιατι δεν θ άντεχα την καζούρα....
    Λοιπόν...

    Πρωτάρα (προς 3ετίας) στο διαδίκτυο ψάχνω με μανία τι άλλο? Αυτό που μου πρότειναν φίλοι...τάβλι. Μπαίνω λοιπόν στο msn.games και ώ του θαύματος ολόκληρο chat room με παίκτες. Η χαρά του πρωτάρη..
    ΄Ερχεται ο πρώτος παίκτης,μια χαρά πάμε, παίζουμε το ευχαριστιόμαστε. Ύστερα από λίγο αρχίζουν οι ερωτήσεις… από πού είστε? παντρεμένη? παιδιά? θέλετε να συζητάμε? Θέλετε αυτό? Θέλετε εκείνο? Μήπως ε κ ε ί ν ο ??? Έντρομη αποσυνδέομαι… την πάτησα λέω στον εαυτό μου, έπεσα στην περίπτωση, δεν πειράζει θα ξαναδοκιμάσω (που να φανταστώ).
    Ξανά απ την αρχή όλη η διαδικασία… φτάνουμε στις ερωτήσεις μπλα μπλα θα θέλατε «ε κ ε ί ν ο» ??? Ξανά τα ίδια, θυμωμένη «φεύγω»

    Η περιέργειά μου όμως? Είπα στον εαυτό μου «Φαίνεται με τους άντρες συμβαίνει αυτό. Αν ψάξω απ τα ψευδώνυμα και καταλάβω ότι είναι γυναίκα, τότε???»

    Και η τύχη μου χαμογελάει. ΓΥΝΑΙΚΑ η επόμενη συμπαίκτριά μου. Μες την καλή χαρά εγώ, αρχίζουμε το παιχνίδι, ανταλλάσσουμε απόψεις, μοιράζομαι και την εμπειρία μου με το «πέσιμο» που μου κάνανε οι άντρες, πολλά λολ για το πάθημά μου.
    «Τι να κάνουμε darling οι άντρες όλο αυτό έχουν στο νου τους, ποτέ δεν φαντάζονται ότι υπάρχουν και διαφορετικές γυναίκες στο διαδίκτυο. Λοιπόν τι μπορούμε να κάνουμε εμείς οι δυο???»

    Ακόμη τρέχω…….

    ReplyDelete
  80. Καλημέρα σε όλους, Γάτε περαστικά με το στομάχι, καλή δύναμη το πάρτυ αρχισε.

    Στέλνω κάτι λιγότερο από 200 λέξεις με τα άρθρα μετρημένα και όπως ο Andy θέλω να προσμετρήσει γιά bonus.
    Κόπιασα να το προσαρμόσω ακριβώς.

    ----------------------------

    Η περιπλάνηση στο διαδίκτυο τις περισσότερες φορές οφείλονταν στο ψάξιμο
    τεχνολογίας, γλωσσών προγραμματισμού,
    συστημάτων πληροφορικής και δικτύων.
    Από αγάπη μερικές φορές, για φωτογραφικές μηχανές, βιντεοκάμερες, συστήματα ήχου.
    Φυσικά μη παραλείψω και τα αυτοκίνητα και τους αγώνες αυτοκινήτου, άλλη μεγάλη
    μου αγάπη.
    Μια μέρα λοιπόν πριν ένα χρόνο περίπου βλέπω την ιστοσελίδα του Καββαθά των 4Τ.
    Το μυαλό μου αμέσως πήγε στον Γάτο που για πολλά χρόνια τον γνώρισα μέσα από εκεί.
    Αυτό ήταν, τις επόμενες τιγμές είχα , μέσα απ το Google, τον Νίκο Δήμου μπροστά στην
    οθόνη του υπολογιστή.
    Η χαρά και η συγκίνηση μου μεγάλες. Το σπουδαιότερο απ’ όλα τα Επίκαιρα!
    Ολοζώντανη επικαιρότητα απ τον Δήμου, ώσπου ήρθε η στιγμή του πρώτου blog, η χαρά ακόμη μεγαλύτερη μαζί και ένα
    συναίσθημα που δεν μπορώ να περιγράψω.
    Καθημερινή επαφή σχεδόν ωριαία θα έλεγα με τον Γάτο και όχι μόνο. Πολλά αξιόλογα
    πρόσωπα έστω ανώνυμα, με γνώσεις και απόψεις, που βοήθησαν να μάθω πολλά αυτούς τους μήνες και να αναθεωρήσω άλλα τόσα.
    Αν σας ανέφερα με τα nicks, θα χρειαζόμουν
    300 λέξεις και σίγουρα θα παρέλειπα κάποιον. Άγνωστοι μα τόσο κοντινοί φίλοι μου σας
    ευχαριστώ όλους.
    Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε σένα Νίκο τον οικοδεσπότη μας.

    ReplyDelete
  81. Χρόνια Πολλά ΝΔ
    και θερμές ευχαριστίες

    proinos + συμμετοχή:


    Πολλά χρόνια πριν.

    Double-click στο εικονίδιο που συνδέει τον φθηνό υπολογιστή μου με το Internet.
    Αυτή είναι η πιο συγκλονιστική, πιο εντυπωσιακή μου εμπειρία με το διαδίκτυο!

    Τα λίγα δευτερόλεπτα πριν ανοίξω τον browser, με υπόκρουση τα beeps του εξωτερικού modem.
    Η αίσθηση της σύνδεσης του ελάχιστου με το απόλυτο.

    Προσμονή, λαχτάρα, θαυμασμός, ικανοποίηση.
    Δύναμη επικοινωνίας, πρόσβαση στην πληροφορία, γκρέμισμα συνόρων.

    Και εσείς. Που σας βρήκα και ας μην σας έψαχνα.
    Χάρις στο ποντίκι μου (στην αρχή)
    και σέ ένα Γάτο (αργότερα).

    ReplyDelete
  82. Με το πρώην κορίτσι μου δεν τα πήγαινα πλέον καλά. Μια από τις διεξόδους από τη σχέση ήταν το ίντερνετ. Έμπαινα και πιο πριν, σε φόρουμ συζητήσεων, αλλά όσο πιο άσχημα πήγαιναν τα προσωπικά μου, τόσο πιο ‘προσωπικός’ γινόμουν στα σχόλιά μου και άφηνα υπονοούμενα – ιδίως σε χρήστες του άλλου φύλου με τη ‘σωστή’ ηλικία και μέρος διαμονής.

    Κάποια στιγμή άρχισα να συνομιλώ με μια χρήστη, σχετικά καινούρια. Της είπα όσα μ’ ενοχλούσαν στη σχέση, έδειξε κατανόηση και κλείσαμε ραντεβού. Λίγο πριν την κρίσιμη ώρα με επισκέπτεται το κορίτσι μου. «Έλεγα να πάω όντως στο ραντεβού, να δω τα μούτρα σου» μου είπε.

    Τόσον καιρό μιλούσα μαζί της… Με είχε προσεγγίσει έντεχνα, με κολάκεψε εκεί που ήξερε ότι μου αρέσει και άφησε τα πράγματα να εξελιχθούν. Διπλή απιστία: εγώ είχα προβλήματα μαζί της, αλλά δεν έπαιζα μαζί της προσωπικά.

    Μήνες μετά που χωρίσαμε, κι ενώ είχα επιστρέψει στον παλιό μου εαυτό, διαπίστωσα μια παρόμοια κίνηση από κάποια άλλη χρήστη στο φόρουμ που σύχναζα. Ανταποκρίθηκα και ιδιωτικά, της έστειλα, σαν δώρο, τους επόμενους αριθμούς του τζόκερ: σχημάτιζαν τον αριθμό του κινητού της πρώην μου. Εξαφανίστηκε αμέσως και δεν ξαναμιλήσαμε – δικτυακά ή δια ζώσης.

    ReplyDelete
  83. Έχω τη διπλή ιδιότητα να ανήκω στους υποστηρικτές της επέμβασης στο Ιράκ αλλά και στους υποστηρικτές της επέμβασης στην Πρώην Γιουγκοσλαβία. Πιστεύω στην οικουμενικότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και είμαι ενάντιος σε κάθε μορφή τυραννίας. Η στάση της κοινής γνώμης και η κατασκευή των πολιτικών ειδήσεων στη χώρα μου με είχαν απελπίσει. Δεν ήμουν ο μόνος. Κάποιοι φίλοι μοιραζόμασταν τις ίδιες σκέψεις. Δεν τολμούσε όμως κανείς να τις υποστηρίξει δημόσια. Παρακολουθώντας τους τελευταίους μήνες τις ακροβασίες των ελλήνων μπλόγκερ – με αφετηρία το μπλογκ του λοξού γάτου ντον – τα ηλεκτρονικά κύματα του διαδικτύου με οδήγησαν στις όχθες του Euston Manifest. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία ανθρώπων που απευθύνεται σε όσους θεωρούν την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ζήτημα αρχής. Την πρωτοβουλία αυτή την ξεκίνησε ο Νόρμαν Γκεράς – με αφορμή τις αντιπολεμικές διαδηλώσεις και κυρίως για να αντιπαρέλθει το συγκρητισμό που έχει κατακλύσει τη δημοσιότητα της δική του χώρας - και υποστηρίζεται από διάφορους μπλογκερς. Εδώ και κάμποσο καιρό νιώθω πολύ πιο άνετα. Η διάδραση με την κοινότητα του μανιφέστου έχει αναβαθμίσει την ποιότητα της καθημερινότητάς μου. Στην προ-ίντερνετ και προ-μπλόγκινγκ εποχή υπήρχε ένα μότο που έλεγε: fight or flight. Σε μια δύσκολη κατάσταση ο αντιρρησίας μπορούσε είτε να σταθεί και να πολεμήσει είτε να σηκωθεί και να φύγει. Σήμερα, λόγω του μπλόγκινγκ και του ίντερνετ, το μότο μπορεί εύκολα να αλλάξει σε: flight and fight!

    ReplyDelete
  84. Χρόνια Πολλά στον μόλις 1 έτους doncat!
    Η ιστορία:
    Σάββατο, φθινόπωρο του 1998: συζήτηση σε chat στον server της HOL (#oceanos:online παιχνίδια, ανέκδοτα, τεχνικές πληροφορίες). Κάποιοι λένε ανέκδοτα, σχολιάζω, γελάω, έχω μεταφερθεί αλλού με τη μεγάλη παρέα μου. Διασκεδάζω σε full mode.
    Ενδιάμεσα ακούω κάτι τσσσσοουυυυφφ-τσσσσοουυυυφφ. Δυνατός ήχος από το περιβάλλον. Σκέφτομαι: "πάλι φασαρία από τους γείτονες, κανείς δεν μπορεί να ησυχάσει εδώ".Ο ήχος συνεχίζεται...και ξαφνικά θυμάμαι!!!!Είχα βάλει πριν πολύ ώρα αυγά να βράσουν...τα οποία είχαν γίνει καρβουνιστά!!! Για τα σκουπίδια και η κατσαρόλα!
    «Επέστρεψα» απότομα σπίτι και έτρεχα και δεν έφτανα να μαζέψω τα καμμένα!
    Η διασκέδαση όμως εκείνης της ημέρας μου έχει μείνει αξέχαστη!
    Joy to the Net!

    ReplyDelete
  85. Καλή χρονιά σε όλους!
    Χρόνια Πολλά στο blog, στον ΝΔ, στον don!
    Συγχαρητήρια για την εξαιρετική ιδέα σε σας, στον andy, και φυσικά στον reactor.
    Πάντα τέτοια!


    Σας στέλνω κι εγώ μια μικρή ιστοριούλα...


    Μπήκα σ’ένα chat από περιέργεια, λίγη μοναξιά και πολλή βαρεμάρα.
    Έγραψα ένα δειλό «γεια» και η παρέα με υποδέχτηκε πολύ ζεστά. Είπαμε τα βασικά και αμέσως αρχίσαμε να μιλάμε για μουσική- ήταν το θέμα του chat .
    Υπήρχε ένας τύπος απ’όλη την παρέα, που μου φαινόταν εξαιρετικά αστείος.
    Δεν έβλεπα την ώρα να γυρίσω σπίτι και να μπω στο chat για να «συναντηθούμε».
    Σιγά –σιγά αρχίσαμε να λέμε περισσότερες λεπτομέρειες για τις ζωές μας, τις δουλειές μας…
    Δεν ξέρω γιατί αλλά επέμενε να του πω συγκεκριμένα τι δουλειά κάνω, πώς λένε την εταιρία, τι θέση έχω…Με ενόχλησε λίγο η επιμονή του αλλά του είπα…
    Και τότε ανακαλύψαμε ότι είναι…πελάτης μας!
    Γελάσαμε πάρα πολύ, τόσα χρόνια μιλούσαμε στο τηλέφωνο χωρίς να έχουμε ποτέ συναντηθεί, τυπικά, στον πληθυντικό πάντοτε, ενώ τα βράδια πειράζαμε ο ένας τον άλλο μέχρι θανάτου, ανοίγαμε τις ψυχές μας, λέγαμε πράγματα που ίσως δεν είχαμε τολμήσει ποτέ να πούμε στους δικούς μας ανθρώπους.
    Μου στάθηκε πολύ σε μια δύσκολη στιγμή που περνούσα τότε και φυσικά συναντηθήκαμε και έκτοτε είμαστε δύο καλοί φίλοι που -δυστυχώς- τους χωρίζουν αρκετά χιλιόμετρα.

    ReplyDelete
  86. Καλή Χρονιά και Χρόνια Πολλά, στον Γάτο, τον ΝΔ, την σύντροφο και όλη την blogοπαρέα. Να είστε όλοι καλά. Να έχετε ένα χαρούμενο 2007.

    Ωραία η ιδέα του διαγωνισμού και πολύ σημαντική η προσφορά του reactor και του Andy.

    Καλή επιτυχία σε όλους.

    ReplyDelete
  87. Η πρώτη μου φορά.

    Ντρέπομαι να το πω,΄όμως… ήμουν φοιτητής στο πρώτο έτος και ακόμα δεν το είχα κάνει. Ήταν, θυμάμαι, τέλη Δεκέμβρη, με είχε πιάσει απελπισία και αποφάσισα να το αλλάξω αυτό πριν περάσει ακόμα ένας χρόνος.

    Περπάτησα στην Τσιμισκή και στάθηκα για λίγο έξω από την κόκκινη πόρτα. Έψαξα στην τσέπη μου από άγχος μήπως είχα ξεχάσει τα λεφτά. Μπήκα μέσα. Ένας χοντρός με μουστάκι και χρυσό δόντι μου έδειξε που να πάω.

    Κάθισα ακριβώς απέναντί της. Τώρα έπρεπε να κάνω όσα είχα διαβάσει στα περιοδικά κι όσα άκουγα από φίλους σε συζητήσεις..2 φορές με το δάχτυλο μου στο σημείο «Ν» θα ήταν αρκετές.

    Λόγω τρακ, χρειάστηκαν τελικά πολύ περισσότερες προσπάθειες, όμως στο τέλος τα κατάφερα, συντονίστηκα και την άναψα.

    Είχε επιτέλους φτάσει η μεγάλη στιγμή. Ήμουν έτοιμος να ζήσω την εμπειρία που θα μου άλλαζε τη ζωή. Πήρα μια βαθιά ανάσα, κοίταξα το επίμαχο σημείο, ήξερα ακριβώς τι έπρεπε να κάνω και λίγες μόνο στιγμές πριν μπω… μου έπεσε.

    Εποχές PSTN στα NETCAFE. Έπεσε η σύνδεση, κρέμασε ο Netscape Navigator, κόλλησε και η οθόνη. Καταστροφή ήταν η πρώτη μου φορά. Τελείωσα πριν καλά – καλά μπω … στο Internet.

    (189 λέξεις)

    ReplyDelete
  88. Το πρώτο μου blog το έφτιαξα τον Αύγουστο του 2005, αλλά το διέγραψα κακήν κακώς στις αρχές του 2006 για λόγους ανωτέρας βίας.

    Πέρυσι την Πρωτοχρονιά ο μικρός μου αδερφός, επειδή τσατίστηκε που δε βρήκε το φλουρί στη βασιλόπιτα (το βρήκα εγώ), αποφάσισε να με εκδικηθεί με έναν μάλλον διαδραστικό τρόπο. Βρήκε το password (το είχα γράψει σε ένα χαρτί), μπήκε στο blog, είδε τα links και άρχισε να αφήνει διάφορα σχόλια. Σε κάποια ιστολόγια με ποιήματα έγραψε ότι όλα είναι κακές απομιμήσεις του Ελύτη, σε πολιτικά ιστολόγια έγραψε ότι είναι υπέρμαχος του χιτλερισμού, σε ένα λογοτεχνικό έγραψε ότι όλες οι ιστορίες είναι κακέκτυπα του Πόε, ενώ σε πολλά άλλα έγραψε ότι είναι ευχαριστημένος που δεν είναι τόσο ηλίθιος, όσο αυτός που υπέγραφε το ποστ. Το χειρότερο είναι ότι σε όλα τα σχόλια άφηνε και τον αριθμό του κινητού μου και το πραγματικό μου όνομα. Γι αυτό και παραξενεύτηκα όταν άρχισα να δέχομαι υβριστικά μηνύματα και τηλεφωνήματα από κάποιους που απειλούσαν να με λιανίσουν. Όταν κατάλαβα τι είχε συμβεί, διέγραψα το μπλογκ στο άψε-σβήσε, άλλαξα αριθμό κινητού και ο μικρός μου αδερφός βρέθηκε με κατάγματα στο νοσοκομείο.

    Πάντως φέτος βρήκε το φλουρί στη βασιλόπιτα και όλα είναι μέλι-γάλα. Μάλλον.

    ReplyDelete
  89. Χρόνια πολλά στο blog σας Κε Δήμου! Πάντα καλωδιωμένος και στην αιχμή των εξελίξεων στο διαδίκτυο. Και με πολλά κουράγια, καθ' ότι μας γίνατε απαραίτητος!

    Περαστικά και για την μικρή στομαχική περιπέτεια. Θα χρειαστεί γερό στομάχι σήμερα και αύριο για να διαβάσετε τον κατακλυσμό των ιστοριών.

    ReplyDelete
  90. Μια ανάποδη αγκινάρα...

    Ένας blogger, που γνώρισα πρόσφατα, σύγκρινε τον άνθρωπο με παστίτσιο, με κρεμμύδι, με άτομο-σωματίδιο της φυσικής.

    Εμένα μ’ αρέσει η αγκινάρα. Τρώω τα φύλλα της σιγά-σιγά σαν πασατέμπο κι όταν επιτέλους φτάσω στην καρδιά της, την απολαμβάνω σχεδόν με ευλάβεια.

    Ο χωρόχρονος όμως στο Internet αλλάζει διαστάσεις, συρρικνώνεται, απλώνεται, διασκορπάται... Όλα γίνονται κάπως αλλιώς.

    Κάπου στο Θερινό Ηλιοστάσιο ήρθε μέσα απ’ το PC μου το καλοκαίρι με την μορφή μιας περίεργης αγκινάρας. Είχε την καρδιά απ’ έξω και τα φύλλα από μέσα. Όλη της η ουσία ήταν εξίσου απλωμένη και στα φύλλα. Στα φύλλα που αργά-αργά της πρόσθεσε ο χρόνος, οι εμπειρίες, η ζωή.

    Με την πρώτη ματιά είδα την καρδιά. Τώρα εξερευνώ ένα-ένα τα φύλλα της, το κάθε ένα έχει άλλη γεύση. Και η καρδιά μόνο τα δένει σ’ ένα σύνολο. Απ’ έξω προς τα μέσα.

    Αυτή είναι η εμπειρία μου από το Internet. Μια ανάποδη αγκινάρα...

    ReplyDelete
  91. Εγώ θα είμαι σύντομος...η μέρα που κατάλαβα τι θα πει δίκτυο ήταν συγκλονιστική. Κατάλαβα ότι μπορώ να βγαίνω από τη μοναξιά μου παρέα με το Μίκυ Μάους, το Νίκο Δήμου, το Ζορό και τον andy dufresne...πάνω κάτω με τους ίδιους που με συντρόφευαν και από τηλεοράσεως...

    Σήμερα ακούμε Μανο Χατζιδάκη Η μπαλάντα του Ουρί από Λέκκα

    ReplyDelete
  92. Χρησιμοποιώ το διαδίκτυο χρόνια, αν και όχι τόσα όσα οι βετεράνοι του είδους. Σαν χρήστης παρουσιάζω εξελικτικά στάδια. Το πρώτο περιείχε την επικοινωνία μέσω φόρουμ ή μέσσεντζερ, είχα μαγευτεί με τη δυνατότητα, κι έχω συναντήσει πολλά, όπως όλοι. Και τίποτα δεν με εκπλήσσει πια. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα.

    Υπάρχει κάποιο γεγονός στη διαδικτυακή μου εμπειρία που θεωρώ κορυφαίο. Παρακολούθησα τη γέννηση και την κατοπινή πορεία της ανταπόκρισης και συσπείρωσης χρηστών, από διάφορα μήκη και πλάτη, σε συμπαράσταση στο ειλικρινές και ευγενικά ευαίσθητο ξετύλιγμα του προβλήματος ενός ανθρώπου. Έντονη συμπαράσταση, έντονη συμπόρευση και πολύ συγκινητική.

    Παρακολούθησα την εξέλιξη όχι μόνη, αλλά από κοινού με στενό μου φίλο. Στη ζωή μας το διαδίκτυο έχει ενεργό συμμετοχή. Το κουβεντιάζουμε, σχολιάζουμε κλπ. (καμιά φορά αυτό με ενοχλεί, μου θυμίζει πόσο κορόιδευα τη μάνα μου και τις αδελφές της όταν μιλούσαν για τους ήρωες των σήριαλ που παρακολουθούσαν) Αλλά… ξεφεύγω…

    Παίρνοντας παράδειγμα εμάς, έχω την αίσθηση πως πολλοί συμμετέχοντες στην ιστορία βίωσαν και οι ίδιοι κάποιες εσωτερικές διαδρομές. Φωτεινές, καλές.

    Ελπίζω και εύχομαι να έχουν βάθος. Να μην είναι η προσφορά εύκολα δοσμένη από τη ζεστασιά της καρέκλας μας, την οχύρωση πίσω από την οθόνη και τη μη αναστάτωση του ρου της δικής μας ζωής.

    ReplyDelete
  93. (να η ιστοριουλα μου.. Ευχαριστουμε don. Για ολα.)

    Το Κρυφό Ταλέντο
    (Και η Γλυκειά Ελευθερία του Διαδικτύου)

    Άνοιξε ξαφινκά ενα τετράγωνο από το σπίτι μου. Σπάνιες ταινίες, φιλικοί άνθρωποι, ωραίες συμβουλές. Επιτέλους, η χαρά μιας ‘σινεφιλ’ που μεγάλωσε σε γειτονιά χωρίς βιντεοκλαμπ. Πήγαινα σχεδόν κάθε μέρα, έπαιρνα κάτι, επέστρεφα κάτι άλλο. Εβλεπα μια ζωντανή παρέα, χαρούμενη, φιλική. Που όμως τη φοβόμουν.
    Ενα απόγευμα σκέφτηκα να μπω στην ιστοσελίδα του μαγαζιού. Ήταν το link ενος blog. Σκόρπιες σινεσκέψεις, κινηματογραφικά νέα που δεν έβρισκες αλλού. Άρχισα να μπαίνω πιο τακτικά και να παρακολουθώ. Χωρίς να ξέρω ποιοί ακριβώς γράφουν. Ήταν οι ίδιοι που έβλεπα καθημερινά; Παρακολουθούσα τη δικτυακή παρέα να μεγαλώνει. Και ένιωθα ανωνύμως μέλος της. Ώσπου μια μέρα αποφάσισα να συμμετάσχω (με nick βέβαια). Ηταν για μια αναφορά στις Νύχτες Πρεμιέρας. Βρισκόμενοι εκτός Αθηνών, σκέφτηκα πως θα χρειάζονταν έναν «ανταποκριτή» να τους λέει τα νέα του αθηναϊκού σινεΦεστιβάλ. Εγώ θα πήγαινα, οπότε μισοαστεία μισοσοβαρά, προσφέρθηκα. Η δικτυακή απάντηση άμεση και μάλιστα ενθαρρυντικότατη. Μετά την πρώτη προβολή δεν ακολούθησα την παρέα μου. Γύρισα σκεπτική στο σπίτι. Άνοιξα το Word. Σκέφτηκα λίγο και άρχισα να γράφω. Ασταμάτητα. Σε μισή ώρα πατούσα το send. Απά τότε κάθε μέρα η ίδια δουλειά. Όταν επέστρεψα, μια καινούργια, ολοζώντανη παρέα με περίμενε με ανοιχτές αγκάλες. Και μια γωνιά σε εβδομαδιαία στήλη κινηματογραφικού περιοδικού.
    (λέξεις 199)

    ReplyDelete
  94. Iστορία Δεύτερη (εκτός διαγωνισμού)

    Κάποιος νεαρός μαθητής γυμνασίου βρίσκει το email μου από το RAM και μου γράφει τακτικά τις απόψεις του για τα άρθρα μου - αλλά και για άλλα θέματα που τον απασχολούν. Σε άπταιστο ενικό, γράφει στον Νίκο.

    Και ξαφνικά έρχεται ένα email με κεφαλαία: "ΜΕ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ, ΚΥΡΙΕ ΔΗΜΟΥ, ΜΕ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ! Είπα στον πατέρα μου ότι αλληλογραφούμε και με ρώτησε: Ξέρεις ποιος είναι ο Νίκος Δήμου; Με πήγε στην βιβλιοθήκη του και μου έδειξε ένα ολόκληρο ράφι με βιβλία σας. Κι εγώ σας έγραφα στον ενικό και σας ονόμαζα Νίκο σαν να είσασταν συμμαθητής μου! Με συγχωρείτε!"

    Απάντησα ότι στο Δίκτυο είμαστε όλοι ίσοι και δεν χωράει πληθυντικός. Ωστόσo, δεν μου ξανάγραψε...

    ReplyDelete
  95. Καλή χρονία σε όλους!

    Χρόνια πολλά στο blog!

    ReplyDelete
  96. Αν η ιστορία μας συμπέσει με "κατοστάρα", μήπως κερδίζουμε τίποτα πρόσθετους ...πόντους;

    (ξέρω, ξέρω, είμαι ...αδιόρθωτος :)))

    ReplyDelete
  97. Τέλος πάντων, θα το ...σκεφτώ.

    ReplyDelete
  98. Αφεντικό, μας έχεις βάλει δύσκολα!

    Όταν "διαγωνίζομαι" ...κομπλάρω :(

    Μήπως μπορώ να γράψω κι εγώ την ιστορία μου υπό μορφή ...μαντινάδας;

    (θα ξαλαφρώσω κάπως - κι αν στο τέλος δεν πάρω μπλουζάκι δεν πειράζει, θα έχω κάνει το κέφι μου τουλάχιστον)

    ReplyDelete
  99. Καλή Χρονιά σε όλους! Πολλές φορές να γιορταστούν τα γενέθλια του μπλογκ!
    Ένα ευχριστώ στον Νίκο δήμου, κι ένα χάδι στον Don.

    Και μια συμμετοχή:

    Η Απότομη Προσγείωση

    Άρχισα να κουβεντιάζω μαζί της σ’ ένα chat room ενός site για την ερασιτεχνική αστρονομία. Κεφάτη, ναζιάρα, παιχνιδιάρα… και με το ίδιο χόμπυ! Ο πάγος έσπασε έυκολα και γρήγορα… ξέρετε, «τ’ αστέρια μας φέρνουν πιο κοντά», κλπ. Ανταλλάξαμε εμπειρίες παρατήρησης, γνώμες για τηλεσκόπια της αγοράς, κάναμε πλάκίτσα… φλερτάραμε, εν ολίγοις.
    Α, ονειρεύτηκα πολλές, πολλές νύχτες κάτω από τους έναστρους ουρανούς, με συντροφιά μου εκείνη, ένα καλό τηλεσκόπιο και τη μαγεία της νύχτας!

    Με τα πολλά, ενέδωσε και μου έδωσε τον αριθμό του τηλεφώνου της.

    Με τι χτυποκάρδι πήρα… και πώς όλα γκρεμίστηκαν, κονιορτοποιήθηκαν, εξατμίστηκαν, κάτω από το ασήκωτο βάρος των «ννι» και των «λλι»… Σαν να προσέκρουσε μετεωρίτης στον ανέφελο πλανήτη του ρομαντικού μου φλερτ…

    Εξαφανίστηκα στα γρήγορα από το chat, λίγες μέρες μετά… Ελπίζω να μην στενοχωρήθηκε πολύ το κορίτσι, ήταν πολύ ευγενική και έδειχνε καλό παιδί.

    Πείτε με ρατσιστή πρωτευουσιάνο, κι ίσως να έχετε και δίκιο…

    Αλλά είμαι ακουστικός τύπος… τι να κάνω…

    ReplyDelete
  100. ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ monosmou: " Ο πρώτος διαδικτυακός μου εφιάλτης "

    Χρησιμοποιώ το διαδίκτυο εδώ και κάτι χρόνια, για πολλούς και διάφορους λόγους η ουσία των λόγων αυτή ίσως δεν θα σας είναι και τόσο σημαντική όταν θα πρέπει να γράψω την δική μου διαδικτυακή εμπειρία, μιας και δε θα εξιστορήσω εμπειρία άμεση αλλά κάπως έμμεση που μου συνέβη . Θα σας περιγράψω λοιπόν τη πορεία του πρώτου μου διαδικτυακού εφιάλτη!
    Πορεία, γιατί ο εφιάλτης έλαβε τα ερεθίσματα του πριν κοιμηθώ και αφού πρώτα είχα περάσει ακόμα μία μέρα "on line".
    Η πρώτη ακτίνα ηλιακού φωτός με βρίσκει να βρίσκομαι πλησίον του πληκτρολογίου κάνοντας απ'την κούραση μια ασυνείδητη παύση δευτερολέπτων από το ολονύχτιο πλέον σερφάρισμα. Είχα γυρίσει όλους τους αγαπημένους μου διαδικτυακούς τόπους όπως συνήθως και το τελευταίο που θυμάμαι είναι πως η τελευταία μου βόλτα ήτανε σε ειδησεογραφικές ιστοσελίδες με περιεχόμενο.'Ηθελα να ενημερωθώ για το "τι τρέχει" στον κόσμο σήμερα.. Η αλήθεια είναι πως δε θυμάμαι καθόλου ποίες σελίδες ακριβώς, ίσως να έφταιγε κι μπύρα που κατανάλωσα παρέα πριν έξι ώρες και ήταν βαθμών 12! Βλέποντας στον firefox το extention του καιρού η εξωτερική θερμοκρασία ήταν -5 και μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση πως εγώ αντιθέτως ένιωθα ζέστη !..σε λίγο ξύπνησα ιδρωμένος, είχα κοιμηθεί στο αναπαυτικό πληκτρολόγιο του φορητού, καλή σας μέρα!

    ReplyDelete
  101. Εκεινο που ηθελα να κανω πιο πολυ απ ολα ηταν να ταξιδευω. Ηθελα να γυρισω ολο τον κοσμο και να τα δω ολα. Και οχι μονο μια φορα ει δυνατον. Το' φερε ομως ετσι και δεν τα καταφερα. Δεν μπορεσα ποτε ειτε για οικονομικους λογους η αλλους να παω στα μακρινα εκεινα που ονειρευομουνα. Τις ακριες του πλανητη, ωκεανους, νησια, λιμνες, παγετωνες, δρομους φιδωτους χωρις τελος.

    Εδω και δυο μερες ομως ετοιμαζω το σακο μου. Δεν μαζευω και σπουδαια πραγματα, καρφι δε μου καιγεται, ενα δισακι ειναι. Η ουσια ειναι αλλη. Η ουσια ειναι οτι το ονειρο θα γινει πραγματικοτητα. Φευγω για το μεγαλο ταξιδι που ποτε μου δε μπορεσα. Στην αλλη ακρη του κοσμου. Σε τρεις μερες απο σημερα φευγω.
    Πως αυτο; Να ναι καλα εκεινο το νεο σαιτ για ταξιδια το τραβελ...κατι δε θυμαμαι. Παει πλεον το εισιτηριο που ηθελε τρεις μισθους μονο του. Το κοστος εγινε πλεον αμελητεο. Οσο μια γραμμη γρηγορη.

    Σε τρεις μερες λοιπον. Χτες πηρα τους κωδικους. On line βεβαια.
    Διαβαζω: ωρα αναχωρησης 13:10. Αφιξη: +5min approx. Καθολου ασχημα.
    Δεκα λεπτα πριν φυγω θα πληκτρολογησω ID, κωδικο και λοιπα.
    Μετα θα περιμενω. Μολις λαβω επαληθευση ενα τελευταιο enter.

    Μετα θα μπω μεσα στο monitor και θα περιμενω. Λενε οτι εχει πλακα η ολη διαδικασια.Σιγα σιγα ολα γυρω σου σκοτεινιαζουν και εσυ πεφτεις σε μια γλυκια υπνωση καθως το δικτυο σε αποσυνθετει.
    Οταν φτανεις λενε οτι εχεις ζαλαδα που μπορει να κρατησει ωρες αλλα κομματια να γινει.
    Σημασια εχει οτι σε πεντε λεπτουδακια εγω θα χω φτασει στην ακρη της γης.

    Αυτα λοιπον. Για την ωρα. Εχω μια ανυπομονησια που δεν περιγραφεται μεχρι τοτε.
    Σε τρεις μερες απο τωρα.
    Στις 6 Ιανουαριου 2107.

    ReplyDelete
  102. Δεν είμαι και ο πιο κατάλληλος να μιλήσω για ιντερνετικές εμπειρίες. Δεν είχα σχεδόν ποτέ τον χρόνο να μπαίνω σε chat rooms, ή να παίζω on line παιχνίδια. Για να πω την αλήθεια, προτιμούσα και προτιμώ να σερφάρω «παρασιτικά». Εύρισκα ό,τι ήθελα στην ανεξάντλητη διαδικτυακή δεξαμενή, κατέβαζα τα αρχεία και τις εικόνες που ήθελα, ενίοτε θαύμαζα κι αυτούς που συντηρούσαν sites και δέχονταν να μοιραστούν τους θησαυρούς τους με μας τους υπόλοιπους, αλλά ποτέ δεν άφηνα ίχνος παρουσίας. Λάθρα βιώσας…. Η διαδικτυακή μου επικοινωνία εξαντλείτο σε (αραιή!) ανταλλαγή e-mail με ορισμένους συγγενείς και φίλους στις ΗΠΑ, ενώ ακόμα και στο site του ΝΔ, αν και διαβάζοντας τα επίκαιρα με γαργαλούσε το χέρι μου να του στείλω mail ώρες- ώρες, ουδέποτε το αποτόλμησα. Με την έναρξη του blog, τα πράγματα άλλαξαν κι αυτό που συμβαίνει εδώ κι ένα χρόνο, ομολογώ ότι δεν το είχα φανταστεί ποτέ (και δεν είμαι ο μόνος, σίγουρα!).

    Το μοναδικό ιντερνετικό γεγονός που έχω να μοιραστώ μαζί σας, είναι μια σύμπτωση. Το καλοκαίρι του 1998 βρισκόμουν στο Connecticut. Μια μέρα απίστευτης βαριεστιμάρας, αποφάσισα να παίξω σκάκι on line. Είχα για nick το όνομα Peter και δεν φαινόταν πουθενά ότι ήμουν Έλληνας. Έπαιζα για ώρες μ’ έναν τύπο Jim από την Iowa. Καλός παίκτης. Όπως συμβαίνει κατά κόρον, ξεκινήσαμε παράλληλα και την κουβέντα. Τον ρώτησα πως είναι η ζωή εκεί που μένει, με τι ασχολείται (φοιτητής ήταν) και κάποια στιγμή άρχισε να με ρωτάει τι γνώμη έχω για τους …. Τούρκους! Μου φάνηκε πολύ αστείο και του έγραψα: Are you Greek..? Όπως αποδείχθηκε, ήταν! Απ’ όλον τον κόσμο, προφανώς πέτυχα για αντίπαλο στο σκάκι, τον μοναδικό Έλληνα στην Iowa !!!

    ReplyDelete
  103. Kαλή χρονιά!
    τέλεια ιδέα!!
    μια συμμετοχή ...

    Γυρνούσα ,δεν ξέρω για πόση ώρα... απο blog σε blog, απο post σε σχόλια και από σχόλια σε post και σε links και έβλεπα και φωτογραφίες και άκουγα και διάφορες μουσικές και όλες οι σελίδες μπροστά μου είχαν γίνει αχταρμάς...
    Το μυαλό μου.. αχταρμάς κι αυτό..... και γράφω ένα σχόλιο,πατάω το publish και χωρίς να το ξαναδώ σβήνω τον υπολογιστή.

    Λίγη ώρα μετά,μου μπήκε η ιδέα...
    Λέω... βρε μπας....??..
    Τρέχω ,βουτάω στα blogs,στα post,στα σχόλια και διαπιστώνω πως το σχόλιο που είχα γράψει δεν ήταν στο post που το είχα αφήσει.... Όχι δεν μου το είχε διαγράψει κανείς...
    Αλλού νόμιζα πως το είχα αφήσει και αλλού το άφησα...

    Ήμουν σίγουρη πως θα είχα γίνει ρεζίλι.... Το σχόλιό μου σε λάθος post... άρες μάρες,κουκουνάρες δηλαδή...
    Έψαξα,έψαξα..... και ναι το βρήκα ... και όχι δεν ξεφτιλίστηκα...
    Ευτυχώς το σχόλιό μου κόλλαγε γάντι στο post που ,χωρίς να το θέλει ,βρέθηκε...και το γλύτωσα το ρεζιλίκι! Ευτυχώς!!

    Και ναι, ο Γκούφυ είναι και δικός μου θείος ...

    ReplyDelete
  104. Διαφωνούμε συχνά με τον πατέρα μου, η αγάπη του για μένα είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά δύο πράγματα είναι απίθανο να συμβούν: να συναντηθούμε σε μια κοντινή εκδοχή ή αντίληψη της πραγματικότητας ή να εκφράσουμε ρητά τα συναισθήματα μας ο ένας στον άλλον. Δεν υπήρξε ποτέ μάλλον πρόθυμος να δει με καλό μάτι τις επιλογές μου. Οι σπουδές μου δεν ήταν ποτέ το αντικείμενο που μου ταίριαζε, δεν επρόκειτο να μου διασφαλίσουν μια επαρκώς καλή ποιότητα ζωής, το κόστος τους ήταν τεράστιο σε σχέση με τα πιθανά οφέλη, είναι μερικά μόνο από όσα ήμουν υποχρεωμένος να ακούω κάθε φορά που συναντιόμασταν. Σημειωτέον δε, για τις επαγγελματικές μου επιλογές εξέφραζε τις ηπιότερες ενστάσεις.

    Πριν μερικά χρόνια, την περίοδο που υπέστη ένα εγκεφαλικό – που του άφησε μια δεξιά ημιπάρεση και μια ήπια δυσφασία- οι σχέσεις μας ήταν στην καλύτερη τους εποχή. Είχαμε μεγαλώσει και οι δύο αρκετά ώστε να ελπίζουμε πως θα συνεννοηθούμε, πάψαμε να προσπαθούμε και, η αγάπη, χωρίς λόγια, αρκούσε για να περνάμε καλά όταν ήμαστε μαζί. Ο μπαμπάς από τεχνολογία δεν σκαμπάζει γρι, αλλά είχε μεγάλη εμπιστοσύνη στη φυσιοθεραπεύτρια του. Από το η-μαίηλ της λάμβανα για δυό περίπου εβδομάδες μια παραλλαγή του ίδιου μηνύματος – σαγππα πολύ, σεπαω πολύ, σγπαω πολύ κλπ. Όταν συναντιόμαστε το μόνο που έλεγε είναι: "η Ν. λέει πως θα με ωφελήσει πολύ η χρήση του υπολογιστή". Το μήνυμα σταμάτησε να εμφανίζεται όταν κάποια μέρα απάντησα "κι εγώ".

    ReplyDelete
  105. ΠΑΜΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ!

    Στο ένα τέταρτο του διαθέσιμου χρόνου είχαμε ήδη 26 έγκυρες συμμετοχές!
    Πολύ όμορφες.


    Συνεχίζουμε.

    ReplyDelete
  106. Κύριε Δήμου,

    Επειδή βλέπω συμμετοχές εκλεκτών φίλων που ξεπερνούν τις 200 λέξεις, θα 'θελα να μου πείτε αν το όριο αυτό είναι ενδεικτικό ή αν όσοι το ξεπερνούν αποκλείονται (πιστεύω πως το ίδιο ερώτημα έχουν κι άλλοι).

    ReplyDelete
  107. antvol said...
    Κύριε Δήμου,

    Επειδή βλέπω συμμετοχές εκλεκτών φίλων που ξεπερνούν τις 200 λέξεις, θα 'θελα να μου πείτε αν το όριο αυτό είναι ενδεικτικό ή αν όσοι το ξεπερνούν αποκλείονται (πιστεύω πως το ίδιο ερώτημα έχουν κι άλλοι).

    --------------------------

    Αν εξαιρέσετε προλόγους, ευχές και επιλόγους νομίζω πως μόνο 2-3 συμμετοχές ξεπερνάνε τις 200 λέξεις. (Τις αντιγράφω όλες σε αρχείο Word για να είμαι σε θέση να τις μετρήσω ακριβώς - πράγμα που θα κάνω στο τέλος). Τώρα, μία ανοχή 5% θα υπάρχει - δεν θα κόψω ένα κείμενο επειδή είναι 203 λέξεις. Αλλά οι 240 θα κόβονται!

    ReplyDelete
  108. δεν θα κόψω ένα κείμενο επειδή είναι 203 λέξεις.


    Νόμιζα οτι κριτής θα είναι ο Don !!!

    ReplyDelete
  109. Ο ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚΕΡ

    ( παραλλαγή kato Patissia –
    - ΕΝΤΟΣ συναγωνισμού,
    απάντηση στον ύμνο του be_frank-gr)



    Τα μπλόγκ δέν είναι για παιδιά,
    είναι για κολοπαίδια
    πού’χουν οθόνες στην καρδιά
    και πόντικες στα χέρια.

    Δέν κάνουμε την πλάκα μας,
    βγάζουμε την ψυχή μας
    κι’ ας τους ξυνίζει μερικούς
    να βλέπουν την πληγή μας.

    Το αίμα της το δίκτυο
    με μπίτ θα πλημμυρίσει
    και δέν θα βρίσκει φάϊργουολ
    για να το σταματήσει.

    Κάποιοι, θα απορήσουνε
    και θα σκεφτούν με δόλο
    «σανίδα θέλετε μωρέ,
    βρεγμένη, και στον κόλο !»

    Αλλα εμείς θα γράφουμε,
    έχουμε πάρει φόρα
    και θ’ ανεβούμε της ζωής
    τη μαύρη κατηφόρα.


    -------------

    ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, Κύριε Δήμου!
    Τα συγχαρητήριά μου για τα δύο μπλόγκ σας, που τα θεωρώ σάν το σημαντικότερο γεγονός του 2006 στη χώρα μας...
    Μπράβο στον andy dufresne, και στον reactor69.
    Βρίσκω την ιδέα του party πανέξυπνη σε όλες τις λεπτομέρειές της,
    και θα επανέλθω και με άλλες συμμετοχές!

    ReplyDelete
  110. antidoto said...
    Νόμιζα οτι κριτής θα είναι ο Don !!!

    --------------------------


    Ο Λουδοβίκος ο 14ος είχε πει:

    L' etat c' est moi!

    O Gustave Flaubert είχε πει:

    Madame Bovary c' est moi!

    Κι εγώ λέω

    Don c'est moi!

    ReplyDelete
  111. Το ντέρμπυ που έγινε περίπατος

    Έχω δυο φίλους, τον Δ. και τον Μ,
    δεν μπορώ να τους πω δημοσιογράφους.

    Είναι απ’ αυτούς τους τύπους
    που γνωρίζουν τα δισκάδικα καλύτερα απ’ τους υπαλλήλους,
    έχουν δίσκους, βιβλία, περιοδικά που χρειάζονται δυο σπίτια για να τα στριμώξεις,
    δεν υπάρχει μουσική πληροφορία που να αντέχουν να μην την μάθουν.

    Έκαναν κόντρες ερωτήσεων μουσικών γνώσεων και δεν άφηναν ούτε μία αναπάντητη!

    Κάποια στιγμή έκαναν το χόμπι επάγγελμα,
    οπότε πείτε τους δημοσιογράφους.
    Πάντως, αυτοί και να μην τους πλήρωναν, το ίδιο θα ’καναν...

    Το ’95 τους γνώριζα ήδη χρόνια πολλά.
    Περήφανοι κι οι δυο που δεν χειρίζονταν υπολογιστή,
    προλαβαίνουμε να πεθάνουμε χωρίς να τον χρειαστούμε,
    μου λέγανε.

    Τους μίλαγα για το internet, υπερβολικός όπως κάθε ερωτευμένος, παθιασμένος, μεθυσμένος.

    Είναι επανάσταση, θ’ αλλάξει τον κόσμο!
    τους φώναζα.
    Με κοιτούσαν με οίκτο,
    σαν κακόμοιρο θύμα μιας νέας θρησκείας.

    Κάποια στιγμή, κατά το 2002,
    ο Δ. μου ζήτησε βοήθεια για να συνδεθεί με το διαδίκτυο!
    Ποιος, ο Δ;;;
    Στα 45 του!

    Σήμερα ο κόσμος του άλλαξε!
    Δυσκολεύομαι να τον παρακολουθήσω όταν συζητάμε θέματα πληροφορικής,
    εγώ που νταραβερίζομαι με υπολογιστές 20 χρόνια!

    Ο Μ. συνεχίζει την… τιμημένη αντίσταση.

    Μόνο που έχει 5 χρόνια να κερδίσει τον Δ. στο παιχνίδι των ερωτήσεων.
    Αν ξανακερδίσει ποτέ...

    ReplyDelete
  112. Γεια σας και από μένα!

    Νίκο, πρώτα απ' όλους σε σένα, αγαπημένε, πολλά φιλιά και μια μεγάλη διαδικτυακή αγκαλιά! Είθε το 2007 να είναι συναρπαστικότερο για σένα από το 2006... Και τι ωραία κάλαντα που μας είπες! Κρίμα να μην είμαι παρούσα όταν έπρεπε να σε φιλέψω όπως σου άξιζε! Εστω και ετεροχρονισμένα, τα καλύτερα σου εύχομαι, κατευθείαν μέσα από την - φτερωτή - καρδιά μου. Είσαι, εσύ και το blog σου και η γνωριμία μας, ό,τι πιο υπέροχο μπορούσε να μου συμβεί την χρονιά που μόλις τελείωσε. Το καλύτερο δώρο! Και εις άλλα, λοιπόν, με υγεία, φαντασία και τρέλα, όση χρειάζεται ο καθένας στη φαρέτρα του για να ρίχνει όσο πιο μακρυά γίνεται, τα τόξα του, τις λέξεις του και ό,τι άλλο γουστάρει.

    Σε όλους τους υπόλοιπους, ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΙΑ! Καλή νέα χρονιά να έχουμε, σας στέλνω τις πιο αισιόδοξες ευχές που θα μπορούσα να κάνω, τις πιο ζεστές λέξεις που θα μπορούσα να σκεφτώ... Είστε η καλύτερη παρέα που θα μπορούσε να προκύψει, έχει απ' όλα!!! Και κόντρες, και χαρές, και χιούμορ, και τσίτες, και πρόκληση, και αγάπη και απ' αυτό και από κείνο και από το άλλο...

    Ειλικρινά, χαίρομαι τόσο πολύ που είμαστε όλοι εδώ μια παρέα!

    Αυτά προς το παρόν, τώρα για τη συμμετοχή στο πάρτυ, κάτι θα σκεφτούμε, αφού έχουμε και έξτρα χρόνο!

    Φιλιά σε όλους!!!

    ReplyDelete
  113. andy, σούπερ τα δώρα, σούπερ η έμπνευση, δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο και καταλληλότερο!

    Αν δεν είμαι μέσα στους 31, δίνω όσο-όσο για το πολύτιμο δώρο-ανάμνηση της χρονιάς που πέρασε, και γεύση πλούσια της χρονιάς που μόλις ξεκίνησε... Αλλωστε, θα είναι για καλό σκοπό, όπως είπε και ο Δον. Τα χώνω λοιπόν, no problem!

    Φιλιά!

    ReplyDelete
  114. Βλέποντας το εξαιρετικό κείμενο του Andy, θεωρώ αυτονόητο ότι, αν καταταγεί στις θέσεις 1 έως και 31, δεν θα διεκδικήσει δώρο από τον εαυτό του. Επομένως, θα πρέπει να βραβευθεί ο 32ος ...

    ReplyDelete
  115. Ευχομαι σε όλους Καλή χρονιά και με υγεία το 2007

    Ιστορία 1η : Internet και intranet

    Στην υπηρεσία μας όλοι έχουμε διαθέσιμο intranet, με καθαρά εταιρικό περιεχόμενο. Κατεβάζω στο σπίτι μου από το internet δύο κορίτσαρους με μαγιό, η μία μελαχρινή εξωτική ομορφιά, η άλλη ξανθή βοριοευρωπαία. Στο γραφείο βάζω όλα τα links του intranet γύρω από την εικόνα της μελαχρινής καθώς και μέσα στην εικόνα. Στην εικόνα της ξανθής βάζω links ανύπαρκτα, και στέλνω το αρχείο σε φίλο συνάδελφο, με email και τις σχετικές επεξηγήσεις. Π.χ. για να δεις τα επιτόκια κλικ στο δεξί βυζί της κοπέλας, για ισοτιμίες συναλλάγματος στο αριστερό, κοκ. Έτσι καλοκαιριάτικα ήταν ευχάριστος εναλλακτικός τρόπος να ανοίγουμε το intranet.
    Μετά από λίγο στο τηλέφωνο ο παραλήπτης του email: Βασίλη πολύ ωραίο αλλά στην ξανθιά δεν λειτουργεί τίποτε τι φταίει; (αφού επίτηδες δεν άνοιγε τίποτε) Καλά ρε φίλε του λέω πολύ απαιτητικός είσαι, περιμένεις από ξανθιά να σου κάνει δουλειά γραφείου; Είναι δυνατόν; Πάντως της έβαλες χέρι για τα καλά. (σύμπτωση όταν το ποντίκι βρίσκεται πάνω σε link μετατρέπεται σε χέρι με τον δείκτη να ξεχωρίζει). Τον κούφανα τον φίλο.

    ReplyDelete
  116. Επειδή βλέπω μεγαλούτσικα κείμενα, καταθέτω το ακόλουθο κείμενο, ως προσωπική συμμετοχή hors concours και hors internet:

    Στο μάθημα της έκθεσης, ο δάσκαλος ζητά από τους μαθητές του να γράψουν ελεύθερο θέμα, που να περιέχει, οπωσδήποτε, τις εξής έννοιες: θρησκεία, αριστοκρατία, μυστήριο και σεξ.

    Κι ο Μπόμπος γράφει: "Ω Θεέ μου, αναφώνησε η κόμισσα, είμαι έγκυος, αλλά από ποιον;"

    ReplyDelete
  117. Iστορία 2η : Μαθήματα Ιντερνέτ

    O γιός μου πριν 3 χρόνια ήταν μαθητής στην έκτη δημοτικού. Ερχεται μια μέρα με το φίλο του και ρωτάει: μπαμπά να μπω λίγο στο ιντερνετ; Ναι του λέω και για λίγα λεπτά δεν ακούω τίποτε. Η πόρτα του δωματίου του κλειστή. Παραξενεύτηκα οπότε πάω να δω τι γίνεται και με το που ανοίγω την πόρτα οι μάγκες σαστίζουν και με ενστικτώδη αντανακλαστικά βάζουν τις παλάμες πάνω στην οθόνη σαν να τη μουντζώνουν. Κατέβαζαν πορνό . Ρωτάω που το βρήκε και μου λέει, στο σχολείο τους έχουν πλέον pc με σύνδεση internet και κάνουν μάθημα το απόγευμα, πάτησαν τη λέξη porno και ότι βγει. Καλά ο δάσκαλος δεν σας κατάλαβε; Σιγά το δύσκολο να τον παρακάμψουν. Ενημέρωσα τον πατέρα του άλλου παιδιού και τον διευθυντή του σχολείου και το θέμα έληξε χωρίς να πάρει έκταση. Η Δράμα πέφτει μακριά από την Αθήνα και έτσι δεν γίναμε παράθυρο στα τηλεκανάλια.
    Στο γιό μου εξήγησα ότι δεν χρειάζεται τόση βιασύνη να τα δει αυτά και ότι αν γινόταν μια εκτροπή κλήσης (τότε η σύνδεση ήταν ακόμη pstn) θα πληρώναμε στο λογαριασμό του ΟΤΕ ποιος ξέρει τι ποσό. Το κατάλαβε και συμμορφώθηκε, αλλά υπάρχουν πλέον τα dvd player τα dvd club και τα πορνοπεριοδικά οπότε…..

    ReplyDelete
  118. Και πάλι δίχως επιθυμία να κερδίσω μπλουζάκι, έχει ενδιαφέρον η έννοια της "κατάρρευσης" όπως την αναφέρετε και είναι διαφορετική στη θεωρία από το να τη βιώνεις. Πάντως διατηρώ τις επιφυλάξεις μου σχετικά με τις αρετές της δικτύωσης στην οποία συμμετέχω κι εγώ. Έπειτα από μια περιήγηση σε blogs απορώ κάπως με αυτή τη διαρκή ψηλάφηση σε ζητήματα τετριμμένα, καθώς πεπεισμένος πως κάθε άνθρωπος δεν μπορεί παρά να νιώθει πως επιλέγει κάθε στιγμή, όπως και να αγαπάει - αποδέχεται - τον εαυτό του με όποια προτερήματα κι ελαττώματα σε σχέση με την έννοια του ωραίου. Πέραν της ευτελούς κατανάλωσης και της ελαφρότητας των στερεοτύπων κι ό,τι αυτά πουλάνε, η αλήθεια είναι πως καθείς με τον άνθρωπό του νιώθει και κάνει πράγματα που δεν υπακούουν σε καμία πεποίθηση οπαδού και ιδεολογίας κι ο έρωτας δεν είναι κάτι που εξηγείται.
    Το αναφέρω χάρη σε κάμποσα "χαριτωμένα" που διάβασα σε λογής blogs, που όχι ανασφάλεια και κίνητρα δεν δημιουργούν, αλλά δεν είναι καν χιουμοριστικά. Ίδια είναι η γνώμη μου σχετικά με περιοδικά κι έντυπα που κυκλοφόρησαν ως σατυρικά, αλλά δεν πιστεύω πως έχει νόημα να σχολιάσω θραύσματα που έχουν να κάνουν με χρώματα μαλλιών, σωματότυπους, τι σημαίνει αριστερά και τι δεξιά σήμερα, και λοιπά που έχω ήδη ειρωνευτεί με τον τρόπο μου.
    Τουλάχιστον ο χώρος εργασίας που βρίσκομαι εγώ - βιομηχανία της εκπαίδευσης - δεν έχει να κερδίσει τίποτα από τέτοια στερεότυπα που αναπαράγονται. Εννοείται πως δεν έχω
    καμία όρεξη να ξυπνήσω τον οποιονδήποτε που κοιμάται ή δεν κοιμάται, να ενοχλώ γιατί γράφτηκε κάπου πως σημαίνει τάδε, να ασχοληθώ με νούμερα που κατεβάζουν από το κεφάλι τους χρεώσεις δίχως να δίνουν απόδειξη γιατί είναι "ρεαληστές" - νούμερα και δε ξέρω τι άλλο κατεβάζει η κεφάλα καθενός. Κανένας δεν φαντάζεται γιατί απλούστατα υπάρχει η δυνατότητα, πχ. στο διαδίκτυο, να δεις και να ακούσεις, προτού ξεκινήσεις να φαντάζεσαι, όπως και να αποτυπώσεις τη φαντασία σου με όποιον τρόπο μπορείς για τους δικούς σου λόγους. Αυτό για τις άχαρες προσπάθειες στην πραγματική πραγματικότητα. Όπως και να έχει υπάρχουν κι εξαίρετα blogs, όπως το παρόν. Με συμπαθάς γάτε που δεν έχω ιστορία να σου γράψω λόγω έλλειψης διάθεσης προς φαντασία. Καλή χρονιά και καλύτερη συνέχεια στον don cat και στις φιλότιμες προσπάθειές του.

    ReplyDelete
  119. Re: Η ντουμπλφάς αγκινάρα που σκέπασε μια πυγολαμπίδα παράμερα


    Γαλαζωπές οι ανταύγειες αυτού του παράξενου φωτός στο μισοσκότεινο δωμάτιο· στους τοίχους σπινθηρίζουν μικροσκοπικές καρδιές: πυγολαμπίδες που μισοκρύβονται πίσω από λέξεις σε Verdana· στιγμές, οι καρδιόσχημες πυγολαμπίδες φουντώνουν και πνίγουν τις ίδιες τις λέξεις τους. Και λίγο μετά, ο συναισθηματικός παλμός χαμηλώνει το φωτάκι τους.

    Ναι, Andy, κάποιες από αυτές, πανέμορφες, ισοσκελίζουν τις μικρές λάμψεις των άσχημων και των (πολλών) ουδέτερων. Και ναι, Synas, τα φύλλα του χρόνου μάς κρύβουν και μας οριοθετούν συνάμα. Κι αυτή εδώ, και ολόκληρο το Ιντερνετ, είναι μια οριοθετημένη μέθεξη. Μια οθόνη διεμβολίζει σπινθηρίζουσες ψυχές και ψευτοκρύβει τ’ άντερά μας· τα γαλαζώνει.

    Και κάτι νύχτες με αλκοόλ να φιλεύουμε τα «Αχ» μας με σάουντρακ τα ζβιν - ντόινγκ της Αφροδίτης...

    ReplyDelete
  120. antvol said...
    Βλέποντας το εξαιρετικό κείμενο του Andy, θεωρώ αυτονόητο ότι, αν καταταγεί στις θέσεις 1 έως και 31, δεν θα διεκδικήσει δώρο από τον εαυτό του.

    ----------------------------

    Τα δώρα τα χορηγεί ο Andy αλλά τα δίνω εγώ... άρα...

    ReplyDelete
  121. To Πρώτο Δικτυακό Πάρτυ
    στην Ελλάδα!

    Keep up the network!

    να ευχηθώ και εγώ
    στο Δον Γάτο και
    στους συμμετέχοντες
    στο αγώνισμα
    της e-γραφίδος



    •´¸.•*´¨) ¸.•*¨) ¸.•´¸.•*´¨)
    (¸.•´ (¸.•` * ¸.•´¸.•*´¨) ¸.•*¨)
    ........|___|...
    ........|000|...DONCAT IS PARTYING WITH THE TIME ..
    ........|000|...2006 WAS A GOOD YEAR FOR HIM..
    ........|000|... LETS HOPE THE SAME ABOUT 2007..
    ........|000|... LETS MIOW on THE ARRIVAL OF NEW YEAR..
    .........\00/....
    ..........\0/..... CHEERS.....
    SEVEN IS A LUCKY NUMBER
    ...........||...... HAPPY NEW YEAR....
    ...........||......WISHES FOR THIS YEAR TO BRING MORE SENSATIONAL COMMENTS and MORE BLOODY DEBATES under the eyes of peaceful Buddha_D o N
    the Grrrrrrrreat!

    ...........||.........
    ........._||_....
    ♥¸.•*¨)¸.•*¨)
    (¸.•´♥♥.¸.•´¸.•*´¨) ¸.•*¨) ¸.•´¸.•*´¨) ¸.•*¨)
    (¸.•´ (¸.•` * ¸.•´¸.•*´¨]
    AND WELCOME
    __000000____0000000____0000000____000000000
    _00000000__000000000__000000000___00_____00
    _00____00__00_____00__00_____00_______ 00
    ______00___00_____00__00_____00______ 00
    _____00____00_____00__00_____00_____00
    ____00_____00_____00__00_____00____00
    ___00______00_____00__00_____00____00
    _00000000__000000000__000000000____00
    0000000000__0000000____0000000_____

    ReplyDelete
  122. Re: No subject


    Ανήκω σε μια από τις τελευταίες (ίσως την τελευταία) γενιά με σεξουαλικά στερημένη εφηβεία. Χρειάστηκε, τότε, να υπερβάλλω την «αλήτικη» πλευρά μου για να ζήσω όσα έπρεπε να γνωρίσω...

    Η γενιά μου, λοιπόν, εκβράσθηκε σχεδόν στη μέση ηλικία της στην παραδείσιο νήσο της ιντερνετικής πορνογραφίας.
    Κι όμως -ή, ίσως ακριβώς γι’ αυτό-, τα βλέμματα των φωτογραφημένων θηραμάτων συχνά κλέβουν την προσοχή μας από τα κάτωθεν εκθέματά τους. Βλέμματα ναρκισιστικά, αδηφάγα, άλλα ανασφαλή και άλλα φοβισμένα, κάποια γλυκά και κάποια αντιπαθή. Φύρδην μίγδην. Και θυμάμαι την γιαγιά μου: «Μάτια λαίμαργα, ψυχή χαμένη»... Μου αρέσει όμως που ο νους μπορεί να ίπταται στις κοιλάδες του σεξουαλικού συμβολισμού χωρίς τα δεσμά του σαρκίου. Και γλυκόπικρος ο νόστος της σκεπτομορφής του γυναικείου στήθους: αυτή η λυτρωτική νοσηρότης, μακριά από την υγιή σεξουαλική υδραυλική του «Κάτσε κάτω μωρή»...

    Ηδονοβλεψίας εγκώμιον; Γιατί όχι. Αίτημα αθανασίας είναι κι αυτή. Όταν το ημίγυμνο σώμα βιάζεται, εν αγνοία του, από το βλέμμα μας: εισβάλλουμε, μετέχουμε (θεατρικά θαρρείς...) σε μια ξένη ζωή. Προσθέτουμε σπαράγματα ζωών που δεν ζήσαμε στο σακούλι μας.

    Σκέπτεσθε, οι νεώτεροι, την αυτοϊκανοποίηση; Μπα... Στην ηλικία μας διαφυλάττουμε την ενέργεια που λιγόστεψε συν τω χρόνω κι έγινε πια υπερπολύτιμη. Ναι· γίναμε γερο-λαδάδες της λίμπιντο...

    ReplyDelete
  123. Μπορώ να υποβάλω και δεύτερο post ε;

    «Kiss Off»

    Πριν 3-4 μήνες ήταν να ‘ρθει Θεσ/νίκη o numb να δει το φίλο του τον Ερωτοστομάχη. Με τα παιδιά είχα ανταλλάξει 1-2 e-mail κι ως κοινωνικό ον που είμαι, εκδήλωσα ενδιαφέρον να τους συναντήσω. Δέχτηκαν και είπαμε να βρεθούμε μεσημεράκι για καφέ. Το πρωί της ίδιας μέρας μου είχε υποσχεθεί ο nada βόλτα στην παραλία με ποδήλατο (ρομαντικός νέος γαρ) και υπολόγιζα να συνδυάσω και τα δυο. Δυστυχώς για να βολέψω τους 3 νέους την ίδια μέρα, αναγκάστηκα να απορρίψω μια πολύ αξιόλογη πρόταση, αλλά δεν θα το κάνω θέμα, δεν είναι της παρούσης.
    Και λέω δυστυχώς διότι τελικά έφαγα το στήσιμο της ζωής μου! Τον nada τον πλάκωσε το πάπλωμα και ξύπνησε αργά το μεσημέρι, ενώ ο numb κι ο ερωτοστομάχης πιάσανε τα δικά τους που είχαν καιρό να τα πούνε και με ξέχασαν τελείως. Μ’ έπιασε κι εμένα η τσατίλα κι έγραψα στο καπάκι ένα ειρωνικό post όπου τους ξέχ$ζ@ πατόκορφα που με στήσανε.
    Με το που το κάνω publish, δεν περνάνε 10 λεπτά και χτυπάει το τηλέφωνο. Ήταν ο numb κι ο ερωτοστομάχης, δικαιολογήθηκαν για την αργοπορία και τελικά πήγαμε για καφέ.
    Αφού τα είπαμε λίγη ώρα, άνοιξα το στοματάκι μου εγώ:
    - «Παιδιά, έχω να σας εξομολογηθώ κάτι... έγραψα ένα post στο οποίο σας έκραξα για το φτύσιμο»
    - «Εχμ... κι εμείς έχουμε να σου εξομολογηθούμε κάτι nosy! Το διαβάσαμε!»
    Ν' ανοίξει η γη και να με καταπιεί!!!

    Για του λόγου το αληθές: http://curiosity-killed.blogspot.com/2006/10/kiss-off.html

    ReplyDelete
  124. Αστείρευτη πηγή άντλησης πληροφοριών, δραστική εξοικονόμηση χρόνου (και νεύρων), αποδέσμευση τοπική και χρονική, ακόμη και … ακτινοβολία θετικής ενέργειας που σου εκπέμπει ο οικείος υπολογιστής – είναι κάποια από τα πολλαπλά ευεργετήματα του Ιντερνετ για κάποιον που, γενικά, συγγράφει. Πρόσφατα μου έμελλε να ανακαλύψω ακόμη ένα:
    Πληκτρολογώντας στην αναζήτηση το όνομά μου, είδα να παρουσιάζονται τρία νέα links του Pathfinder. Διαπίστωσα ότι επρόκειτο για σελίδες προσωπικών ημερολογίων, όπου, στις συγκεκριμένες σελίδες, τρεις κοπελίτσες, έφηβες, από διάφορες πόλεις, είχαν καταχωρήσει στη στήλη «αγαπημένα μου βιβλία», μεταξύ άλλων – ολιγάριθμων πάντως – τίτλων, και δυο δικά μου βιβλία!
    Αν σκεφθεί κανείς ότι στο χώρο του παιδικού/εφηβικού βιβλίου η συνήθης πρακτική είναι τα βιβλία να χαρίζονται ή να «επιβάλλονται» στους νεαρούς αναγνώστες από γονείς, συγγενείς ή εκπαιδευτικούς (αφού το διάβασμα είναι «κάτι το καλόν», συνήθως όμως και εξόχως βαρετόν), αντιλαμβάνεται τι σημαίνει για έναν συγγραφέα μια τέτοια αυθόρμητη επιλογή, εκφρασμένη μάλιστα σ’έναν δικτυακό τόπο που προορίζεται αποκλειστικά για παρεϊστικη, εκ βαθέων επικοινωνία και ανταλλαγή απόψεων και εκμυστηρεύσεων, μεταξύ ομηλίκων και μόνον.
    Α, ναι. ΄Εκτοτε προσετέθη στη λίστα μια ακόμη γλυκιά ύπαρξη. Αποτέλεσμα: ΄Εχω εθιστεί! Μια φορά τη βδομάδα ψάχνω όλο προσμονή στην αναζήτηση για τυχόν νέο … κρούσμα.

    ReplyDelete
  125. Χρόνια Πολλά και Καλά!!

    Η δικιά μου "internet"-ική ιστορία...

    Ιούλιος 2005 έχοντας μόλις τελειώσει απο μια συνέντευξη για δουλειά και θέλοντας να ξεφύγω απο το καταθληπτικό Λονδίνο, πάω διακοπές Σαντορίνη με φίλους.

    Κανείς συγγενής ή γνωστος δεν ξέρει τίποτα για αυτή την "απόδραση".

    Ξαφνικά ενα πρωί μήνυμα στο αγγλικό κινητό απο έναν παλιό φίλο: "Σταύρο τι έγινε? όλα ΟΚ?". Η απάντησή μου δεν έφτανε ποτέ. Για κάποιο λόγο το δίκτυο μού έστελνε πίσω μήνυμα λάθους.

    Περίεργο. Με την ελληνική κάρτα μπορούσα να καλέσω Ελλάδα, με την Αγγλική πουθενά. Κατάλαβα οτι κάποιο πρόβλημα θα υπήρχε στο αγγλικό δίκτυο. Δεν έδωσα σημασία.

    Το αν δε λειτουργεί το κινητό σου είναι το τελευταίο πράγμα που σε απασχολεί στις διακοπές. Αλλα και να με απασχολούσε, ποιόν να ρωτήσω για το λόγο που ξαφνικά δε λειτουργεί η αγγλική μου κάρτα στην Ελλάδα; Τους ντόπιους, τους γνωστους και φίλους στην Ελλάδα που πίστευαν οτι εργαζόμουν κανονικά στο Λονδίνο ή τους φίλους στο Λονδίνο με τους οποίους ήταν τεχνικά αδύνατο να έρθω σε επαφή;

    Λίγες ώρες αργότερα ελέγχω το email μου. Εκείνη τη μέρα θα λάμβανα νέα για τη δουλειά. Αντι για απάντηση έλαβα αρκετά email που ρωτούσαν για μένα.

    Περνάω κι απο BBC: "Terrorist attack - Chaos in London". Μεταξύ άλλων, τα τηλεφωνικά δίκτυα είχαν καταρεύσει...

    ReplyDelete
  126. Τι περίεργο, συναισθηματικό ή χιουμοριστικό μπορεί να συμβεί σε ένα 28χρονο ανθοπώλη που σερφάρει στο internet?
    Να κάνει chat με μια παντρεμένη πελάτισα του και να της κλείνει ραντεβού σε πονηρό ξενοδοχείο?
    Να παραγγέλνει λουλούδια στο internet και να του έρχεται δώρο ένας ωραίος δονητής?
    Να ανεβάζει φωτογραφίες για το site και να τα μπερδέψει και να ανεβάσει και μια γυμνή φωτογραφία της Αντζελίνα Τζολί?
    Θα μπορούσαν να είχαν συμβεί ο΄λα αυτά ή μάλλον δεν λεω οτι δεν συνέβησαν...
    Προτιμώ όμως να γράψω τι ακριβώς έκανα πέρσι ακριβώς την ίδια ώρα!
    Καθόμουν στο γραφείο όπως ακριβώς και τώρα και έχοντας τελειώσει από τα γραφειοκρατικά είπα να χαζέψω λίγο διαδίκτυο!
    Πρώτη κίνηση "επίκαιρα"
    "Για να δούμε έγραψε τίποτα ο Δήμου?"
    Εκείνη την μέρα λοιπόν έγραφε κάτι για κάποιο blog!
    Τι διάολο είναι πάλι αυτό?
    Μπήκα!
    Α!!! Ζωντανή επικοινωνία ουσιαστικά!
    Και τι πρέπει να κάνω για να σχολιάζω?
    Μάλιστα!
    Έτοιμο και το δικό μου blog!
    Θα 'χει άραγε ανταπόκριση αυτό?
    Έ?????

    Ένα χρόνο μετά...........Εκατομμύρια λέξεις, καμιά χιλιάδα άνθρωποι, γνωριμίες νεύρα, κλάμματα, θλίψη, τσακωμοί, ανέκδοτα, φλερτ, καυγάδες και πάλι από την αρχή!
    Και πάρτι!
    Με διαγωνισμό!
    Για το καλύτερο κείμενο με θέμα το διαδίκτυο!
    Και νάτη η συμμετοχή μου!
    Χρόνια πολλά!

    (197λέξεις)

    ReplyDelete
  127. Buzz

    toMoraki στον messenger.

    -Ρίξε καμιά καλή διεύθυνση.

    Δημιουργούσαμε παρωνύμια και μπαίναμε μαζί σε free cam2cam live chat. Lol! Οι ατάκες των macho fuckers στα public rooms και οι αντιφωνήσεις της πολύφερνης κυβερνοτσούλας που τους κουλάντριζε δεν παίζονταν.

    -Πέτυχα ένα αχτύπητο cyber girl τις προάλλες στο http://www.cam2cam.com μα τώρα δεν ζει.

    -Ναι καλά!

    -Καλαμάρια! Πάνω που μπήκαμε στο private κι άρχισαν τα γκάζια -ίσα που προλάβαμε να μαυροκαμωθούμε, μην φανταστείς- και η οθόνη γέμισε ορμητικά νερά. Στην αρχή εκνευρίστηκα. Νόμισα ότι έπεσα σ’ επαγγελματία performer. Εγώ για ένα εικονικό συνδέθηκα κι εκείνη έστησε ολόκληρη παραγωγή! Την έρμη μόλις την είχε αρπάξει ο Katrina από το μπουντουάρ της. Μπροστά στα μάτια μου ρε συ. Μετά κάνα δυο μέρες την είδα στις ειδήσεις. Την ψάρεψαν δυο μαύροι της εθνοφρουράς από τον καναπέ της που έπλεε τώρα σε μια λεωφόρο. Καθώς είχε γείρει στο πλάι το κυλοτάκι της ήταν ακόμα τραβηγμένο. Ο ένας εθνοφρουραράς έπιασε ακριβώς εκεί.

    -Ααα. ΚΑΙ - PRIVATE!

    -Αι πνίξου tomAraki! Δεν θα σου δώσω και λογαριασμό πώς θα σε απατήσω. Στον ύπνο μου να δεις τι γίνεται.

    Από τότε κάθε βράδυ κοιμόμασταν με video conference. Αθήνα - Θεσσαλονίκη. Ένα βράδυ η camera δεν έδειχνε εικόνα. Κατάλαβα. Δεν ξαναβρεθήκαμε ποτέ.

    ReplyDelete
  128. Επειδή ζήλεψα,θα συμμετάσχω τελικά κι εγώ στον διαγωνισμό(αυτό θα πει να έχει ο άνθρωπος σταθερές απόψεις).Προκαταβολικά,όμως,δηλώνω ότι,εάν κερδίσω,εκχωρώ την απαίτησή μου(ας αναλάβει ο antvol τις διατυπώσεις),για το όποιο δώρο, στο παιδικό χωριό SOS της Βάρης(έτσι,εξασφαλίζω και ότι,αν εμφανιστούν δώρα εκπλήξεις,τουλάχιστον θα τα χαρώ κι εγώ μέσω συνομηλίκων μου).
    ----------------------------------
    ΕΠΙΣΗΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ
    -----------
    Ο ΧΡΟΝΟΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ
    Η καλύτερη ιντερνετική εμπειρία, για εμένα,ήταν η συνειδητοποίηση πως δεν ήταν και τραγικά δύσκολο να σερφάρω στο διαδίκτυο - όπως πίστευα πριν - και η έκπληξή μου για το πόσο εύκολο ήταν να περάσω από την αρχαιότητα στους ελληνιστικούς χρόνους,μετά στον μεσαίωνα και ακολούθως στην αναγέννηση,ύστερα στους νεώτερους χρόνους κι από κεί στη σύγχρονη εποχή και στο διάστημα.Έγινα,έτσι-με μερικά μόνο κλικ-χρονοταξιδιώτης, πριν ακόμη ανακαλυφθεί επισήμως η μηχανή του χρόνου.Κι αν ζήσω άλλα πενήντα χρόνια,ποιος ξέρει, μπορεί και πραγματικά να γνωρίσω-υπό την μορφή που την εννοούμε κοινώς,μέσω της εξέλιξης της τεχνολογίας-τη μηχανή του χρόνου.
    Καληνύχτα παρελθόν-Καλημέρα μέλλον

    -----------------------------
    Εκτός συμμετοχής:Ωραία η παραλλαγή σου Kato Patissia,αν και εγώ θα προτιμούσα την παραδοσιακή γραφή (με - ω -)δύο λέξεων.Θα ήταν πιο παραστατικό το κείμενο.
    -Συγγνώμη που ξέχασα να φέρω βερμούτ στο πάρτυ,άλλωστε ακόμη πίνω γάλα.Στέλνω μια μεγάλη αγκαλιά σε όλους σας.Ευχαριστώ DonCat.

    ReplyDelete
  129. Χρόνια πολλά και καλή χρονιά!!! Στον οικοδεσπότη doncat και σε όλους τους φίλους.
    Ιστορία δεν θα στείλω, δεν έχω κάτι εξαιρετικό να διηγηθώ ως εμπειρία από το ίντερνετ. Η μάλλον τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα έχω μία ενδιαφέρουσα ιντερνετική εμπειρία. Και θα είναι και πολύ πιο κάτω από το όριο των 200 λέξεων. Την αποστέλλω με το επόμενο μου σχόλιο. Και πάλι χρόνια πολλά και ευχές για ένα όσο το δυνατό πιο όμορφο και ευτυχισμένο 2007!

    P.S.: τα συγχαρητήρια μου στον Reactor69 και στον Αndy. Εξαιρετική η αφίσα – T-shirt. Και χάρηκα ιδιαίτερα για την παρουσία μου σε αυτήν.

    ReplyDelete
  130. Μου άρεσε ο «Ήλεκτρο_Λόγος»!!

    ReplyDelete
  131. Κι εμένα ο
    half-blood_phoenix

    :))

    ReplyDelete
  132. Χρόνια πολλά σε όλους!
    Ευχαριστώ γιά την ωραία σας παρέα!

    Από την μικρή μου ιντερνετική εμπειρία:

    Τετραήμερη εκδρομή στην Κρήτη επί τη ευκαιρία των αργιών της 28ης Οκτωβρίου.Τα ξενοδοχεία κλεισμένα μέσω ιντερνετ, γιά πρώτη φορά από εμένα.Πρώτος σταθμός τό Ηράκλειο. Ολα ηταν τακτοποιημένα μιά χαρά και εγώ αισθάνθηκα μιά περιφάνεια γιά την επιτυχία του τολμήματος μου. Στό Ρέθυμνο ομως ,το ξενοδοχείο ειχε κλείσει λόγω τέλους εποχής και δεν είχε ειδοποιήσει το σάιτ, το οποίο έκανε κανονικά την επιβεβαίωση και για τα δύο!
    Ευτυχως λόγω εποχής δεν ταλαιπωρηθήκαμε!

    ReplyDelete
  133. Ειναι πανω απο 10 χρονια, παραμονες Χριστουγεννων, πηραμε απο την Ελλαδα μια special internet καρτα με τον Αγιο Βασιλη και με μια κοπελα ντυμενη Αγιος Βασιλης. Εαν εκανες κλικ στο σωστο σημειο, εκανε ο Aι Βασιλης στριπ τιζ και αναλογως η κοπελια. Ωραια και politically correct. Πλακα, γελια,
    να το στειλουμε και εμεις σε ελληνες συμπατριωτες γνωστους...εγινε, μεγαλη επιτυχια , τηλεφωνα...Να το στειλουμε και σε πελατες, ...καποιοι ενδοιασμοι εκφρασθηκαν, τελικα την στειλαμε σε στελεχη μιας μεγαλης γερμανικης εταιρειας και περιμεναμε ενα καποιο σημα...
    τιποτε.
    Ωχ θα τους θιξαμε, λεει ο ενας, ειδες οι γερμανοι, λεει η αλλη, δεν τα δεχονται, μαλλον ζημια μας εκανε η καρτα.
    Κατα το τελος του Γεναρη ρωτησα με τροπο...μα δεν λαβαμε τετοια καρτα ειπαν.
    Τον Αγιο τον ειχε φαει το προφυλακτικο και την κοπελα μαζι.
    Firewall.

    ReplyDelete
  134. Χρόνια πολλά στο blog, στον Don και στον ΝΔ, συγχαρητήρια στον Andy και στον reactor69 και καλή χρονιά σε όλη την παρεούλα!

    Η συμμετοχή μου:
    ___________________

    Ήταν μέσα Απρίλη. Το blog μου δεν είχε κλείσει ακόμα ούτε ένα μήνα ζωής και τα posts μου ήταν μόνο 6. Εγώ είμαι σε μία φάση όπου δεν καταλαβαίνω και πολύ πόσο μου αρέσει το ότι είμαι blogger και ονειρεύομαι ότι γράφω σε εφημερίδα. Το έχω δε σχεδόν σίγουρο, ότι πολύ σύντομα θα βλέπω το όνομά μου τυπωμένο σε χαρτί να υπογράφει άρθρα.

    Ξαφνικά, όπως γίνεται στις ταινίες όπου ο ήρωας ζει αυτό ακριβώς που φαντάζεται, παίρνω ένα e-mail από κάποιον που έγραφε σε μια εφημερίδα της Άρτας, που μου έλεγε ότι διάβασε ένα post μου και του άρεσε τόσο πολύ που θα ήθελε να χρησιμοποιήσει κάποια κομμάτια για ένα δικό του άρθρο! Και με ρωτούσε αν είχα πρόβλημα!

    Αφού συνήλθα από το σοκ (πήδαγα μέχρι το ταβάνι), του απαντάω ότι δεν είχα κανένα πρόβλημα, αλλά θα ήθελα μόνο να μου στείλει την εφημερίδα (το όνομά μου τυπωμένο!). Πέρασε κάνας μήνας μέχρι να δημοσιευτεί το άρθρο, κάνας μήνας που το συζητούσαμε, εγώ εντωμεταξύ ερωτεύτηκα τόσο πολύ το blogging που δεν δίνω δεκάρα πια για τις εφημερίδες, γίναμε σχεδόν φιλαράκια με τον τύπο, αλλά αυτός δεν αξιώθηκε να μου τη στείλει ακόμα.

    Μάλλον δε θα δω ποτέ το όνομά μου τυπωμένο…

    _____________________

    Εκτός ιστορίας:

    Skouma, αν διαβάζεις δεν το έχω ξεχάσει...

    ReplyDelete
  135. Δευτερη συμμετοχη.

    Ειχα εκτισει την ποινη μου, 6χρονη φυλακιση συμπεριλαμβανομενη και η αγροτικη για ληστεια παρανομη οπλοκατοχη και χρηση .Νομιζα οτι ειχα ξεμπερδεψει και με τα καβατζομενα κλοπιμαια κατι εκατονταδες χιλιαδες ευρω θα μπορουσα να χτισω την ζωη μου απο εκει που την ειχα αφησει!!!
    Η πραγματικοτητα ομως ηταν διαφορετικη απο αυτην που υπολογιζα..οι πρωτες κρυαδες ηρθαν απο τους συγγενεις και ακολουθησαν οι φιλοι!!!
    Το τιμημα δεν ηταν μονο η 6χρονη φυλακιση ηταν και ο κοινωνικος μου αποκλεισμος.Το στιγμα.
    Στην φυλακη ηταν πολλοι που μαγαπουσαν..Αστρεχα με φωναζαν.Ηθελα ομως να ξεκοψω..ολοι τους ειχαν το διαολο μεσα.Σαν απομηχανης Θεος ηρθε το Ιντερνετ νεες φιλιες διαδυκτιακες στην αρχη, πραγματικες στην συνεχεια..ακολουθησε δικια μου επιχειρηση , οικογενεια, παιδια..ξεχασα το Αστρεχας.

    ReplyDelete
  136. Αργησα άλλα ήρθα και εγώ στο Gathering.

    Ολα τα ευχαριστώ στον Andy που έκανε όλη τη δουλειά.

    Ευχαριστούμε!

    Θα επανέλθω αύριο με ιστορία.

    Συγνώμη Γάτε για την απουσία αλλά εχθές το πρωί, ξημερώματα του νέου έτους, έχασα ένα φίλο... Και πονάει διότι φέρω το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης.

    ReplyDelete
  137. «Η ιστορία άρχισε μετά από ένα σχόλιο μου στο ποστ του Νίκου Δήμου ‘Τέσσερις σπουδαίοι άνθρωποι’. Στο Σχόλιο μου αναφερόμουν στον Δάσκαλο μου Γιάννη ( δεν ζει πια ) και το πόσο ( θετικά ) επηρέασε τη ζωή μου και πολλών άλλων. Ακολούθησε ένα σχόλιο από μια κοπέλα με το nick Γιάννα, η οποία μου έγραφε ότι έχει δει το σχόλιο μου στο Blog του Doncat και ότι θα ήθελε να με ρωτήσει κάτι σχετικό και μου παρέθετε το email της.
    Με την πρώτη ευκαιρία της έγραψα και μου απάντησε ότι εκείνος για τον οποίο αναφέρθηκα είναι ο παππούς της και ότι χάρηκε αφάνταστα που εκτιμήθηκε τόσο πολύ το έργο του. Μου έγραψε ότι βρισκόταν στην Αγγλία για μεταπτυχιακό και ότι με την επιστροφή της θα ήθελε να συναντηθούμε. Ζήτησε επίσης, αν υπήρχε οποιοδήποτε υλικό ( φωτογραφίες, κείμενα κ.α ) να της δοθούν αντίγραφα. Της εισηγήθηκα να γίνει νέα συνάντηση με όλους τους παλιούς συμμαθητές, ( πενηντάρηδες και βάλε ) όπως είχε γίνει το 1996, στην παρουσία τότε του αγαπημένου μας δασκάλου και συμφωνήθηκε να γίνει στην παρουσία της ίδιας και της οικογένειας της. Στο μεταξύ, ενημέρωσα πολλούς παλιούς συμμαθητές, μάζεψα υλικό ( ακόμα και video που γυρίστηκε το 1996 ) και πρόκειται σύντομα να γίνει η συνάντηση.
    (Αλλιώς δεν θα γινόταν ποτέ ).»


    Είναι μια απλή ιστορία, που όμως αποδεικνύει την δύναμη του Blog ( και του συγκεκριμένου Blog ), το οποίο διαβάζεται σε πολλές χώρες του κόσμου. Είναι μια δυνατότητα άμεσης επικοινωνίας μέσω της οποίας καταγράφονται και δημοσιοποιούνται ιδέες, γνώμες, σκέψεις ελευθέρα αλλά και γεγονότα που διαφορετικά μπορεί να χάνονταν για πάντα. Και ο Δάσκαλος μου μέσω του blog, μνημονεύεται, (όπως και τόσοι άλλοι) και οι δικοί του αισθάνονται περήφανοι για τον άνθρωπο τους και για το έργο του.

    Και νομίζω ότι αυτό είναι δίκαιο.

    ( Φοβερή η μαντινάδα της Μαρίας Χναράκη ).

    Με αγάπη

    Κκάϊ - Λι

    ReplyDelete
  138. Ασχημο νέο Reactor69! Λυπάμαι.

    Κουράγιο.

    Που είναι η Πανάσχημη; Λείπει από πέρυσι!

    ReplyDelete
  139. 2η συμμετοχή doctor:

    Στην αρχή όταν έμπαινα ως επισκέπτης, ανάμεσα στους πολλούς και αξιόλογους σχολιαστές του blog με εντυπωσίαζε μια κοπέλα:

    διαύγεια σκέψης,

    σωστό απόσταγμα.

    Αγάπη προς όλους, απέραντη.

    Ακόμη και σε αυτούς που της επιτίθεντο.

    Ηρεμία,

    εξυπνάδα,

    ευθυκρισία.


    Ορθολογισμός και αμφισβήτηση κάθε της βήμα.

    Για να βγάλεις γλώσσα στα παραισθησιογόνα της ζωής
    (Θεός, εθνικισμός) πρέπει να έχεις τεράστια αυτοπεποίθηση,
    μα πάνω απ’όλα πρέπει να χαίρεις άκρας υγείας,
    εσύ και οι δικοί σου άνθρωποι.

    Με εντυπωσίασε η σκέψη της,
    την ακολούθησα:
    Μπήκα στο blog της.

    Και τότε μου κόπηκαν τα πόδια:

    Αυτό το αγέρωχο μυαλό,

    αυτός ο αετός,

    αυτό το ατσάλι...

    ζει αγκαλιά με τον πόνο.

    Ζυμωμένη η ψυχή της με την αρρώστια της κόρης της,
    όμως διδάσκει ορθή σκέψη την ώρα που όλοι μας δεν θα μπορούσαμε να σταθούμε όρθιοι!

    Αγωνίζεται,
    Επιμένει
    και διάγει συνεχείς νίκες.

    Θα μπορούσε να λυγίσει
    και να περπατάει στα γόνατα σε μοναστήρια,
    να ζητά μάγια,
    ξόρκια,
    φυλαχτά,
    ξόανα
    και μεσαίωνες.

    Όχι!
    Με τη λογική να κυριαρχεί πλήρως,
    ψάχνει,
    ερευνά,
    χαμογελά
    και βρίσκει ό,τι καλύτερο για το παιδί της.

    Δεν έχω ζήσει μεγαλύτερο θαυμασμό για άνθρωπο σε όλη μου την ζωή.

    Δεν έχω δει τέτοιο μεγαλείο ψυχής και τέτοια λεβεντιά.

    Ώρες, ώρες νομίζω ότι ο Übermensch του Νίτσε συχνάζει εδώ...

    doctor

    ReplyDelete
  140. Ιούνιος Ελλάδα 2004 έτος Ολυμπιάδας.
    Εγώ στο πατρικό στην Αθήνα να προσπαθώ να κάνω την αντίστοιχη έρευνα και να κλείσω ναύλους και ξενοδοχεία για Μύκονο και Σαντορίνη μέσω internet. Παρόλη την Ολυμπιακή προετοιμασία δεν είναι και το πιο αυτονόητο για τους πράκτορες που ανταλλάσσω email μαζί τους. Διαδικασία, πρωτόγνωρη αλλά ξεκάθαρη πια στο μυαλό μου: Email , εκτύπωση συνημμένης αίτησης και fax αν πληρώνεις με πιστωτική. Ο υπολογιστής και το ίντερνετ σε ρόλο γραφομηχανής. Ευτυχώς φίλος είχα fax αλλιώς θα’χα πρόβλημα. Η υποβάθμιση από τα 6Mbps της Comcast στα 34Kbps της Tellas δεν ήταν και ο καλύτερος σύμμαχος αλλά τα bits αγκωμάχησαν στο άλλο άκρο και η ηλεκτρονική συναλλαγή πραγματοποιήθηκε.
    Αφιχθείς στη Μύκονο είπα να περάσω από το τουριστικό γραφείο να πω ένα γεια και να τους ευχαριστήσω για τη συναλλαγή. Μόλις συστήθηκα ένοιωσα κάπως όπως θα ένοιωθε ο πρώτος εξωγήινος που πάτησε στο πόδι του στο νησί του Πέτρου. Ήμουν ο πρώτος που πραγματοποιούσε ηλεκτρονική κράτηση μέσω ίντερνετ στο γραφείο. Η χειραψία μου μάλλον ξεδιάλυναν και τις τελευταίες αμφιβολίες της υπαλλήλου για το αν ήμουν αληθινός.
    Ιούνιος Ελλάδα 2004 έτος Ολυμπιάδας.

    -------

    Αγαπητέ Νίκο Δήμου ευχαριστώ για την εμπειρία.

    Καλό, ακόμα πιο δημιουργικό και με υγεία 2007 σε όλους.

    ReplyDelete
  141. ND said:
    Ο Λουδοβίκος ο 14ος είχε πει:

    L' etat c' est moi!

    O Gustave Flaubert είχε πει:

    Madame Bovary c' est moi!

    Κι εγώ λέω

    Don c'est moi!



    Je est un autre... ;D

    ReplyDelete
  142. Καλή χρονιά σε όλους!

    Η πρόσκληση του Don κατάφερε να δελεάσει κι εμένα. Δηλώνω συμμετοχή στο διαγωνισμό λοιπόν με την ακόλουθη απλοϊκή ιστορία. Από τα πλήκτρα μου και στου Don τ'αυτί:


    Η διαλεκτική μου ικανότητα; Άνετα πιάνει πάτο, είτε σε live συζητήσεις είτε σε οποιασδήποτε μορφής ασύγχρονη επικοινωνία (από καπνοσήματα έως e-περιστέρια).

    Ο σάκος των εμπειριών μου; Δεν έχει σημασία η ετικέτα. Είναι σχεδόν άθικτος, αδειανός, όποια κατηγορία κι αν επιλεχθεί για θεώρηση.

    Τα ταλέντα μου... ουουου; Άπειρα, ακόμη τα ψάχνω με χιλιάρη τηλεφακό. Δε μπορεί, θα έρθει η στιγμή που θα εστιάσω κάπου!

    Κι όμως, παρ'ότι πιότερο κάκτος παρά άνθρωπος, ταλαιπωρούμαι από μια λυσσασμένη δίψα. Διψώ για την άλλη γνώμη, την άλλη άποψη, το άλλο επιχειρήμα.

    Για κοιτάχτε μια μουσούδα που μου προσφέρει νερό μήνες τώρα. Μα τα μουστάκια του Donγατί, πόσες κοιλιακές κράμπες έχω υποφέρει εξαιτίας της σπιρτάδας του κοινοβίου σου; Πόσες φορές αναφώνησα 'Είναι θεός/θεά!' σαρώνοντας απίστευτες λεξικοσυνθέσεις, σχεδόν από κάθε μέλος σου!

    Σεντόνια, τηλεγραφήματα... ζωγραφίες, φωτογραφιές... τζαzzzzοπωλείο, διαμαντοπωλείο... παιδική χαρά, ιδεοδοχείο... γατοφρονήσεις, φιλομαχίες... σπιναρίσματα, Τ.Δ.... έχει πολλά φρούτα ο κήπος και λαχανικά και μυρωδικά και άνθη διάφορα.

    Ο ένας το βιολί του, ο άλλος το κοντραμπάσο του. Πιο πέρα ηχούν κύμβαλα, άρπες και ενίοτε σεξόφωνα. Μα σαν αρχίσει να υψώνεται συμφωνική παραφωνία, χαμηλώνω την ένταση και πετάγομαι για ψάρεμα.

    Όμως η αποχή από την ψηφιακή πραγματικότητα δεν είναι τόσο εύκολη, το εξομολογούμαι. Πάντοτε επιστρέφω με τη δίψα μου αμείωτη.


    That's all Folks! Χαιρετώ τη λουνοπαρέα!

    ΥΓ: Συλλυπητήρια Γρηγόρη

    ReplyDelete
  143. x-taramas

    ανάμεσα στο moi

    του Flaubert

    και το je

    του Rimbaud

    υπάρχει ένας κόσμος...

    ReplyDelete
  144. «I don’t know what level 4 Epilepsy center means and why Mayo says Υes and John Hopkins No»
    --------------------------------------

    Η ξαδελφή μου (ζει από χρονια στις ΗΠΑ) ανέλαβε τις διαδικασίες για το νοσοκομείο John Hopkins. Αρχικά μας δέχτηκαν. Όταν όμως διάβασαν τον φάκελο του παιδιού, κωλυσιεργούσαν. Προφανώς μας θεώρησαν χαμένη υπόθεση...

    Της έστειλα το παρακάτω ιμέιλ [9/3/05]:

    «I called again Kostala’s [υπεύθυνη για τους ασθενείς της νότιας Ευρώπης] office this afternoon.

    Still there is no news.

    Is it really so complicated to arrange an appointment? What is this place? The White House?

    Anyway, I understand that they follow a procedure! It just I feel that these people there are my only hope, therefore forgive me if I’m impatient. (...)»

    Κατάλαβε κι εκείνη η καημένη, αλλά δεν έκατσε με τα χέρια σταυρωμένα:

    "I’m thinking that it might be a good idea to inquire at a different hospital. I did a search to find the best neurological center for epilepsy and The first ranked hospital in the U.S. Is Mayo Clinic in Minnesota

    I looked it up on the web and I don’t know what level 4 Epilepsy center means and why Mayo says yes and John Hopkins No.

    I’ll research them more and let you know."

    Το ίδιο απόγευμα επικοινωνήσαμε με το Mayo, κλείσαμε ραντεβού για τις 9 Μαΐου 2005.

    Από το Μάη του 2005 άρχισε η κορούλα μας να ζει.

    Όταν, δηλαδή, έκλεισε τα τρία της χρόνια.



    Με αγάπη – Παράγραφος


    [Εκτός διαγωνισμού]

    ReplyDelete
  145. Απλά θα ήθελα να πω την ιστορία. Και το δώρο μου θα ήταν να το διαβάσουν οι δύο φίλες μου και να αρχίσουμε να ξαναμιλάμε. Έχω αλλάξει τα ονόματα. Όμως το γεγονός είναι αληθινό.

    Είχα δύο φίλες την Άρτεμις και την Ερμιόνη με τις οποίες λόγω απόστασης μιλούσα στο msn. Η Ερμιόνη σπουδάζει στη Φιλανδία . Ήταν ο πρώτος χρόνος εκεί και τύγχανε τα γενέθλια της ενηλικίωσής της να πρέπει να τα περάσει μονάχη της. Εγώ λόγω χρόνου το μόνο που είχα μπορέσει ήταν να της πω απλά ένα “χρόνια πολλά”. Δεν ήμουν ευχαριστημένος. Όμως λόγω απόστασης δεν ήξερα τι άλλο να κάνω. Καθόμουν το λοιπόν στον υπολογιστή και έκανα μια εργασία. Ξαφνικά ανοίγει ένα παράθυρο του msn όπου ένας τύπος ονόματι τρολ αρχίζει να μιλάει. Μπαίνει ακόμη ένας με περίεργο επίσης nickname. Αρχίζω να ανησυχώ. Όμως βλέπω την Άρτεμις μέσα και καταλαβαίνω. Διαδικτυακό πάρτι μέσω msn. Σε λίγη ώρα το παράθυρο είχε γεμίσει από διάφορα άτομα, από διαφορετικά σημεία του πλανήτη. Όλοι μιλούσαν μεταξύ τους και τα γράμματα σε μορφή matrix κατεβαίναν. Ενώ όταν μπήκε η εορτάζουσα η κατάσταση ξέφυγε του ελέγχου .Η RAM μου με το ζόρι άντεξε την πληθώρα των ευχών που κατακλίσαν το παράθυρο. Η Ερμιόνη ήταν ενθουσιασμένη και πιστεύω ότι θα είναι από τα πάρτι που θα θυμάται σε όλη της ζωή.
    Για μένα ήταν επίσης και μια απόδειξη της δύναμης του διαδικτύου καθώς κατάρριψη του μύθου της μοναξιάς που το διακατέχει.

    ReplyDelete
  146. I emigrated to the US in 1980. In the beginning, I kept in touch with friends and happenings in Greece. Gradually, with the passing of my parents and life’s demands diverting attention, the connection to Greece faded. The world was farther apart back then, whereas today technology has made the world much smaller.

    Recently, I was contacted by an old friend who found me by searching the internet. We’ve been talking for sometime now. This “new” experience prompted me to begin to read Greek news on line. I also discovered this blog about 2 weeks ago; I’m happy I did. It brought me good memories. My father had given me a few books of N. Dimou in the late 1970s. One was Εγχειριδιον Ελευθεριας, the other, Νεοι Ελληνες, and another with essays written for a newspaper.

    I realize that we can’t read everything, but I’m sorry I missed your sharp witticism and acute observations about Greece and life in general all these years. Better late than never, they say, so I feel fortunate that I’m getting another chance to re-kindle my connection to the motherland.

    Cheers for a great year!

    PS> I hope you forgive me writing in English (at least no offending misspellings in Greek).

    ReplyDelete
  147. Ένα ''ερασιτεχνικό'' videophone στο διαδίκτυο έκανε τον γύρο του κόσμου δημιουργώντας μια πρωτόγνωρη δυναμική στην παγκόσμια ενημέρωση.

    Οι εικόνες της μεσαιωνικής εκτέλεσης του Saddam Hussein που είχαν δημοσιευθεί μέχρι τότε στα διεθνή μέσα ενημέρωσης αποδείχθηκαν προϊόντα ενός δήθεν (θα έλεγα σκόπιμα) πολιτισμένου μοντάζ.

    Ναι. Ο διάσημος θανατοποινίτης ξεφτιλίστηκε από τον παρευρισκόμενο όχλο. Αυτή είναι η αλήθεια. Από την ώρα που έσκασε μύτη στο internet το πολυσυζητημένο video αποδείχτηκε ότι οι mainstream εικόνες ήταν μια κακή διαφημιστική μεταφορά του πασίγνωστου πειράματος του Κουλέσωφ. Και αν πάμε και πιο παλιά, έμοιαζαν λίγο με την λεγόμενη ζωγραφική ''genre'' – την εικόνα της «απλής ζωής» - που θεωρήθηκε το αντίθετο της μυθολογικής εικόνας στην μεγάλη παράδοση της ελαιογραφίας και η οποία ήταν χυδαία αντί ευγενική. Εικόνες με πικρό και άμεσο ρεαλισμό αλλά με ηθικό δίδαγμα προς τον θεατή. Στα κοντινά πλάνα που μεταδόθηκαν από την τηλεόραση όλοι οι θεατές προσπαθούσαν να δουν ένα ίχνος μετάνοιας του περιβόητου δικτάτορα προκειμένου να εντοπίσουν κάποιο νόημα στη συλλογική βαρβαρότητα. Πολλοί το είδαν.

    Προσωπικά θεώρησα καθήκον μου (παρότι επικρίθηκα) να δώσω στις 12/31/2006 12:18:00 PM στην δημοσιότητα τα links για το βάρβαρο video μέσα από το blog μου. Θεωρώ αυτή την ημέρα ορόσημο στην διεθνή επικοινωνία. IRAQ connecting people.

    ReplyDelete
  148. Η μικρη ιστορια αντι ευχης για τα γενεθλια του blog:


    1988 Θεσσαλονίκη Αριστοτέλειο:
    Δίσκος βινυλίου.
    Στο εξώφυλλο ένας τύπος δαγκώνει μια μπανάνα.
    «Άκουσε τον αυτόν! Leonard Cohen. Έχει και σπίτι στην Ύδρα»


    1998 Τορόντο Βιβλιοθήκη:
    Στα ίχνη του Kαναδού τροβαδούρου.
    Στην Ελλάδα τίποτα για τον ποιητή κι εδώ όχι μόνο βιβλία, CD , DVD αλλά και υπολογιστές με δωρεάν πρόσβαση στο Internet!
    Χρόνια προ Google, ψάξιμο, leonardcohenfiles.com και νάτος ο εξαφανισμένος ποιητής- μοναχός του Zen να στέλνει στο site από το κελί του στο βουνό ποιήματα και ζωγραφιές και γύρω από αυτό άνθρωποι που σχολιάζουν, φλερτάρουν, φιλοσοφούν.


    2001 Δίκτυο chatroom :
    Για μία και μόνη φορά ο Leonard αυτοπροσώπως!

    -Πως κερδίζει πίσω κανείς μια γυναίκα;
    -«Δεν ξέρω. Δεν το κατάφερα ποτέ.»

    -Κι ο θάνατος;
    -«Δεν μ’απασχολεί. Για τα πριν είναι που ανησυχώ»


    2002 Ύδρα λιμάνι:
    Σαν σε πίνακα του Τέτση.
    'Aνθρωποι φερμένοι από όλες τις γωνιές της γης παίζουν στις κιθάρες τους και τραγουδούν τις μουσικές του Leonard Cohen. Συναντήθηκαν πρώτη φορά μέσα στο Internet κι έπειτα Μόντρεαλ, Ύδρα , Νέα Υόρκη, Βερολίνο.


    2007 Βlog ενός γάτου που ακούει Cohen:
    Άνθρωποι που σχολιάζουν, φλερτάρουν, φιλοσοφούν.
    Άραγε θ’ ανταμώσουν κάποτε κι αυτοί στις σελίδες ενός βιβλίου του Νίκου Δήμου ή σε μια σαν σε πίνακα του Τέτση δική τους Ύδρα;

    ---
    Λέξεις: 200
    Αvatar: μια Ύδρα του Παναγιώτη Τέτση.

    ReplyDelete
  149. Εκείνο το πρωί ξύπνησε κάπως περίεργα.Θα'λεγε πιό ανάλαφρος πιό εύθυμος πιό.... δεν μπορούσε να καταλάβει.Όπως κάθε πρωινό άνοιξε το παράθυρο να ρίξει μιά ματιά στο κόσμο.Εδώ και 2 χρόνια δεν αγόραζε εφημερίδα ούτε έβλεπε πολύ τηλεόραση.Τώρα που το σκέφτόταν καλύτερα είχε κόψει και τις πολλές εξόδους τις εκδρομές τα ξενύχτια με φίλους.Ο κόσμος του είχε αλλάξει ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε.Όλα ξεκίνησαν κανά δυό χρόνια πριν. "Κανά υπολογιστή δε θα πάρεις εσύ;" του είπε ο Κώστας.Μακρινός ξάδελφος με εμπειρία στο χώρο τον έπεισε γρήγορα για τα πλεονεκτήματα της νέας τεχνολογίας.Ποτέ δεν είχε πρόβλημα να μπεί σε νέες περιπέτειες και έτσι μπήκε και σε αυτή.Γρήγορα μπήκε στα βαθειά κονσόλες, linux, java, c++, όταν κάτι το έπιανε στα χέρια του ήθελε να το γνωρίσει σε βάθος.Η ερώτηση που έκανε πάντα στον εαυτό του δεν ήταν "γιατί" ήταν "πώς".Το πως έγινε δε το κατάλαβε.Δεν ήταν ο ίδιος εκείνο το πρωινό.Λες και το σώμα του είχε αποκτήσει άλλη διάσταση.Ένοιωθε τόσο ελαφρύς τόσο αέρινος.Άρχισε να πληκτρολογεί γρήγορα, όλο και πιό γρήγορα ώσπου χωρίς να το καταλάβει χάθηκε στο ΔΙΚΤΥΟ.

    189 λέξεις αφιερωμένες σε σας τους περιηγητές του διαδυκτίου.

    ReplyDelete
  150. Για δεκαετίες ντρεπόμουν να παραδεχθώ ότι γράφω. Να τολμήσω να το πω και να μην κοκκινίσω ή να μην αισθανθώ ‘διαφορετική’. Ή να αισθανθώ βλέμματα απορίας πάνω μου. Έγραφα και τα γραπτά μου διαβάζονταν από ελάχιστα άτομα εμπιστοσύνης. Και τότε ήρθε η πρόταση… «Αφού γράφεις βιβλία, γιατί δεν γράφεις στο διαδίκτυο; Όχι για να καταξιωθείς σαν συγγραφέας, αλλά για να κάνεις ‘ασκήσεις θάρρους’!»

    Πράγματι, το έκανα… Την ίδια μέρα μάλιστα. Είχα ανάγκη, εκτός της καθημερινής μου γραφής σε βιβλία, να γράφω μικρά κειμενάκια σαν μικρές ιστορίες, χωρίς σκέψη, έτσι αυθόρμητα και ειλικρινά. Έκανα τεστ στον εαυτό μου, κατά πόσο είχα τη δύναμη και την ψυχική αντοχή να γράψω μέσα σε 300 λέξεις μια ιστορία, να καταθέσω δυνάμεις, σκέψεις, συναισθήματα, αισθήσεις και να τα μοιραστώ και με άλλους…

    Δεν μπορώ να γράψω για ένα άτομο… Γιατί εκεί έξω οι φίλοι μου είναι πολλοί… Δεν ήξερα ποτέ πως με βρήκαν… Δεν ξέρω πως ξεκίνησε να σχηματίζεται μια παρέα αγαπημένη. Άνθρωποι από όλες της μεριές του κόσμου… Άνθρωποι σκεπτόμενοι, με σεβασμό στις ανθρώπινες αξίες, που η γραφή και η έκφραση τους έβγαινε καλύτερα μέσω του διαδικτύου. Με ιδιαίτερες ευαισθησίες, πλούτο πνευματικό και συναισθήματα, ιδιαίτερο τρόπο έκφρασης και προσέγγισης… Διαφορετικοί αλλά τόσο οικείοι, η δύναμη που μας ένωνε ήταν η ανάγκη της έκφρασης, της αγάπης για το βιβλίο, για τις τέχνες, για την ανθρωπιά, για ιδανικά που πίστευα ότι μόνο ελάχιστοι ακόμα έχουν…

    Φυσικά εμφανίστηκαν και μερικοί που αμφισβήτησαν την αλήθεια της έκφρασης και της προσέγγισής μου στα πράγματα. Αλλά αυτοί, απλά, όπως ήρθαν έφυγαν. Και έτσι ήταν το σωστό… Δεν άντεξαν να συνεχίσουν να ‘επισκέπτονται’ τον κήπο μου στο δημοκρατικό χώρο του διαδικτύου. Ναι με μερικούς (δύο κυρίες του διαδικτύου) βρέθηκα από κοντά. Η χαρά μου μεγάλη. Αφού ήταν σαν να τις γνώριζα ήδη… Η καρδιά τους και το μυαλό τους μου ήταν ήδη γνωστά! Ειλικρινά τιμή μου φίλοι μου…

    ReplyDelete
  151. Δεν καταλαβαινω.
    Kαποιο μπερδεμα με τον blogger.
    To σωστο avatar ειναι αυτο:

    Υδρα,πινακας του Παναγιωτη Τετση.

    ReplyDelete
  152. << Σε ονειρεύτηκα σήμερα το βράδυ. Και ήσουνα κοντά μου, φιλικός και άμεσος, όπως σε θυμόμουν. Δεν ξέρω άμα αυτή η διεύθυνση είναι η δικιά σου. Ξέρω μόνο ότι χαίρομαι που σε ξαναβρίσκω. Άμα είσαι όντως εσύ. >>

    Είχαμε να τα πούμε περίπου ένα χρόνο. Διάφορα γεγονότα μεσολάβησαν. Αλλά η Αϊσέ παρέμεινε δικιά μου, έστω ως υπέροχη ανάμνηση. Ένας χρόνος μαζί, ένας χρόνος χώρια. Και τώρα νά’σου να με ξαναβρίσκει μέσω μιας μηχανής αναζήτησης. Είμαι, δεν είμαι εγώ... Είμαι όμως. Και ίσως είναι που διαβάζω το μήνυμά της μετά από μια κρασοκατάνυξη, ίσως που ακόμα τη σκέφτομαι. Ξαναρχίσαμε να γράφουμε. Από την Άγκυρα έχει μετακομίσει στην Πόλη. Δεν είναι δα και καμιά φοβερή απόσταση από τη Σαλονίκη. Ξαναβρισκόμαστε. Ξαναγαπιόμαστε. Ένα χρόνο χώρια. Ένα χρόνο ξανά μαζί. Είναι αλήθεια, δεν είναι; Σημασία έχει ότι αυτό το άτιμο το διαδίκτυο μας ξαναένωσε. Να είναι καλά...
    (Το κείμενο τελειώνει εδώ, 68 λέξεις όλο κι όλο)

    Έχω γράψει όλον αυτόν τον καιρό (πότε πέρασε αλήθεια ένας χρόνος) μόνο μια φορά. Αλλά σας διαβάζω πάντα. Φέτος παντρεύομαι την αγαπημένη μου. Δεν είναι η Αϊσέ. Είναι η Μαρτσέλα από την Τσεχία. Η Αϊσέ είναι μια αγαπημένη φίλη που όντως με ξαναβρήκε μέσω του διαδικτύου, αφού είχαμε χαθεί για παραπάνω από χρόνο. Και όντως με ονειρεύτηκε και με ξαναβρήκε μέσω γκουγκλ. Η Μαρτσέλα όμως μου το θύμισε και μέσα στη μέθη του κρασιού και των προετοιμασιών του επερχόμενου γάμου μου βγήκε το παραπάνω κείμενο. Να είστε όλοι σας καλά, είστε αγαπημένοι και φίλοι έστω και αν δε με ξέρετε, και ειδικά εσύ Don. Είναι και αυτό μια από τις ιδιότητες του άτιμου του διαδίκτυου...

    ReplyDelete
  153. Καλά μας χρονιά! 7 χρόνια πριν, Α' Λυκείου, περιζήτητο κοριτσάκι με πολύ ιδιαίτερες απαιτήσεις για σύναψη "σχέσης". Αποτέλεσμα, ούτε καν είχε φιλήσει, πράγμα απαράδεκτο ήδη τότε για φίλους-ες. Πρώτη επαφή με το internet, στο IRC, Creece-cAfEnEiO, ίσως κάποιοι τα θυμούνται. Αααα η μαγεία του chat! Μέσα σ' ένα μήνα host με ένα μαγικό @ δίπλα στο nickname. Γνωριμίες, κόσμος, διαδικτυακή μούρη. Η μαμά φοβισμένη μήπως πέσει το κοριτσάκι σε κάνα τρελό (ήταν της μόδας τότε). Φοβισμένο και το κοριτσάκι αλλά δυναμικό. Μετά από ένα χρόνο και πολλές ώρες μπρόστά στην οθόνη, που σήμερα λειτουργεί ως ντεκόρ στο σπίτι μου (κούκλα την έχω κάνει), αποφασίζει να ενδώσει και να πάει στο μαγαζί που ο εν λόγω κύριος (πιτσιρίκι) θα έπαιζε μουσική. Κρυμμένη πίσω από την ανωνυμία της και το "χαχα, αυτός δε με ξέρει αλλά εγώ ξέρω τι θα φοράει", οπλίζεται με θάρρος και πάει με τη φιλενάδα της. Στην εξώπορτα του μαγαζιού, πιτσιρικοαντροπαρέα καθισμένη στο πεζούλι με απλωμένα τα κανιά τους και oops παραλίγο να σκοτωθεί το κοριτσάκι γιατί ο τελευταίος γάιδαρος δεν τα μάζεψε έγκαιρα! Τέσπα, μαζέυει την αξιοπρέπεια της και εισέρχεται στο μαγαζί ψάχνωντας τον τύπο με το ζωγραφιστό μάτι στη μπλούζα!Κολλητή: Ο τύπος που έβρισες έξω νομίζω ότι φορούσε μια μπλούζα με ένα μάτι.
    Ωχ! Την έπαθε το κοριτσάκι! Είσοδος του τύπου, ψυχραιμία θα μιλήσει, στο δίκτυο είναι φίλοι άλλωστε, γιατί όχι κι εδώ; Και μίλησε, και ξαναμίλησε και έγινε ο πρώτος της έρωτας και μείναν 3 χρόνια σχεδόν μαζί!
    Το κοριτσάκι γνώρισε και ένα άλλο παιδάκι εκεί στο δωμάτιο καφενείο. Εκείνος έμελλε να είναι γείτονάς της σχεδόν και να μιλάνε 2 χρόνια πριν το μάθουνε. Έμελλε ακόμα να "τα φτιάξει" με την κολλητή της για πολύ πολύ καιρό και μετά που τον έχασε να τον βρει ξανά στην άκρη της Ελλάδας που πέρασε κι αυτή κι εκείνος σε σχολές. Εκεί έμελλε να "τα φτιάξει" με μια άλλη καινούρια καλή της φίλη και να μείνουν πάλι πολύ πολύ πολύ... καιρό μαζί. Το κοριτσάκι, μετά από δύο χρόνια ξέφρενου internet και χάλια πανελλαδικών εξαιτίας του, δεν είχε πια σύνδεση σπίτι του μέχρι σήμερα, που όμως δεν είναι πια ΤΟ σπίτι του. Και μπορεί το κοριτσάκι να μεγάλωσε, να άλλαξε και να μην ταίριαζε πια μ'εκείνο το αγοράκι, αλλά στο δρόμο του βρέθηκε άλλο αγοράκι, όχι από το internet πια (δεν θα ήταν πια σύμπτωση!) που συνεχίζουν ακόμα εδώ και 4 χρόνια να μεγαλώνουν και να αλλάζουν μαζί αυτή τη φορά. Κι έτσι ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Και το 2007 θα ζήσουμε όλοι ακόμα καλύτερα γιατί το 7 είναι από την αρχαιότητα Ο αριθμός.

    ReplyDelete
  154. για δες πόσοι όμορφοι μαζεύτηκαν
    με ρήματα, ουσιαστικά, επίθετα, δεσμούς. Μου αρέσει να διαβάζω περιγραφές με λόξυγγα. Μυαλά που δε βιάζονται πια και μπορούν να μεταφέρουν κάπως πιο καθαρά τα τότε τους. Πρέπει ν'αρχίσω να τα ψάχνω σε βιβλία μου δείχνουν. Τις ιστορίες τους που διαβάζονται σαν ιστορία. Δεν είναι δα και για βραβεία, μα ούτε και γι'απολογία. Πρέπει να μπω στον κόπο να διαβάσω και τον φίλτατο doncat. Να ξεκινήσω από τα πρόσφατα υποθέτω. Ξαναποστάρω, συμπαθάτε με. Ανέκαθεν πίνω αρκετά στα πάρτι.

    ReplyDelete
  155. Μια πλακατζιδικη ιστορία , ήταν η αντιδραση φίλης μου σε Nigerian spam mail, (επιστολή του ταδε πρίγκηπα Αφρικανικής χώρας που ζητά τη μεσολάβησή σου για απελευθέρωση $60,000,000 με αμοιβή 20%) Το κόλπο είναι ότι αν ζεσταθείς σου ζητούν καταβολή εξόδων (έξοδα δικηγόρου, επιταγής κτλ.)

    Η γνωστή μου απάντησε με πάμπολλες βιβλικες αναφορές και έμφαση στη Γενεση προσποιούμενη την μοναχή στο Saint Francis Convent στη Τζαμάϊκα. Φυσικά και θα βοηθούσε το θεάρεστο έργο του πριγκηπα διότι η ίδια ήταν η διαχειρίστρια της μονης, υπεύθυνη κατάθεσης $300,000 που αν γινόντουσαν 12,300,000 η φιλανθρωπική δράση τους θα ήταν πλέον εντυπωσική. Τους έκοψε τον αέρα για τηλεφωνα γνωριμίας διότι η ηγουμένη δεν θα άρεσε την ιδέα και η μυστικότης ήταν απαραίτητη για την κοινή επιτυχία. Της ήρθε αίτημα για καταβολή $1000 ως έξοδα τραπέζης. Με ενθουσιασμό δέχτηκε, αλλά η ηγουμένη δεν θα της έδινε ουτε σεντ για το ταξί, ούτε φυσικά χρήματα για το πέναλτυ που έπρεπε να προκαταβάλλει για το σπάσιμο της προθεσμιακής κατάθεσης. Με πολλές παραπομπές απο την προς Κορινθίους ζήτησε βοήθεια από τον πριγκηπα δίνοντας του ακριβείς οδηγίες για ιντερνετική κατάθεση μικροποσού σε πιστωτική κάρτα.

    Λογω περιορισμού λέξεων δεν χωρά το τέλος. Υποθετω I disqualify. But I’m a good sport, no?

    ReplyDelete
  156. Τωρα ειδα τα θλιβερα μαντάτα του Ριακτορ.
    Λυπάμαι πολύ.

    ReplyDelete
  157. Νοέμβρης του 1998
    dial-up σύνδεση, 33.6Kbps
    το τσιτσίρισμα του μοντεμ
    τα πρώτα βήματα online

    chat rooms: η παιδική χαρά του πρωτάρη
    πάντα μετά τις 10 το βράδυ (μισή χρέωση)
    κρυμμένος πίσω απο ένα ψευδώνυμο - χιτώνα
    ανακάλυψα για πρώτη φορά τον εαυτό μου

    ήταν αυτή που μου μίλησε πρώτη
    αναγνώρισε το (τότε) nickname μου
    ένα τραγούδι των sonic youth
    a song for karen

    ενθουσιασμός, πολλά τα κοινά
    μέχρι ότι υπήρξα συμμαθητής της πρώτης της ξαδέλφης - σε άλλη πόλη
    (μικρός ο κόσμος, αλλά τόσο μικρός;)
    όμως πιστεύω στις συμπτώσεις

    πολλές οι ώρες που περάσαμε μιλώντας (ή γράφοντας)
    ατελείωτα ξενύχτια, ιντερνετ & bourbon (τι συνδυασμός!)
    μου είπε ότι έχω πολύ πλάκα
    κι εγώ το πήρα στα σοβαρά (τώρα πλέον ξέρω τι εννοούσε)

    η πρώτη συνάντηση, τα πόδια μαρμελάδα
    αίσθηση άλλου μισού, το μυαλό αλλού γι' αλλού
    ήμουν μόλις 19, ήταν η πρώτη μου φορά
    χαμένος μέσα στην αφέλειά μου...

    πάνε χρόνια που έχουμε χάσει επαφή
    όμως υπήρξε, ήταν απτή
    μπορεί να ακούγεται χαζό
    αλλά αν ξέρω κάτι, ξέρω αυτό...

    η τεχνολογία αποξενώνει;
    λάθος, η τεχνολογία ενώνει

    The End
    ----

    happy birthday

    ReplyDelete
  158. Με τον Μοχάμεντ μιλάμε μόνο στο Yahoo chat, μια φορά τη βδομάδα. Τον είχα γνωρίσει βέβαια από πριν τον μαγκώσουνε. Τότε που σύχναζε στο ημιυπόγειο καφέ σαντάν (ξεχνάω το όνομα) της οδού Folie Méricourt με St-Ambroise γωνία. Γουστάριζε κι αυτός τη Λεϊλά, την απόκοσμη βερβέρικη φωνάρα που φύσαγε τους γκρεμούς του Άτλαντα –θυμάρι και γάλα κατσικίσιο.

    Κάτι τέτοια μου γράφει και, παρά την αστεία ορθογραφία του, με βάζει κι εμένα στο τριπάκι, ο μπαγάσας, και συγκινούμαι. Έχει κλέψει (παλιά του τέχνη...) τον ασύρματο κωδικό του διευθυντή, και μπαίνει νύχτα με το λάπτοπ –από μέσα, από το κελί– μουλωχτός να κατεβάζει καμιά τσοντούλα από τη Webdetente για να τη σπάει στη μοναξιά. Είναι και η φυλακή (λέει) «πειραματική», και ψιλοκάνουνε τα στραβά μάτια...

    Τώρα που του ’χω μάθει το «μαλάκα», και άλλα γαλλικά ελληνικά, δηλώνει έτοιμος να μπλογκάρει στου Γάτου, αλλά του λέω ότι θα τον φάει το μοντερέσι και (κάνουμε ότι) γελάμε. Έχω τάξει και κρασοκατάνυξη, όταν βγει, στο αγαπημένο μας –κατά Βαγγέλη– πολιτιστικό κέντρο, όμως δεν του είπα ακόμα ότι η Λεϊλά παντρεύτηκε πρόσφατα τον από χρόνια χοντρό και γόη γκόμενό της, κι εξαφανίστηκε.

    -Μοντερέσι στο μοντερέσι της φυλακής. Χρειαζούμενο και άχαρο –ε, Γάτε;

    _____________________________________________________________________


    (Υ.Γ. –Σόρι: το 1ο του ΜάριουΠ δαγκωτό.
    Υ.Γ.2. –Τρολλ, είδα, πριν ποστάρω, τη 2η ιστορία σου. Πολύ ενδιαφέρουσα.
    Υ.Γ.3. –Reactor, σε παρακαλώ δέξου τα ειλικρινή –παρότι διαδικτυακά– συλλυπητήριά μου. Ανήκω σε αυτούς που το έχουν περάσει –και μάλιστα από πολύ κοντά.)

    ReplyDelete
  159. Χρονίσατε και δεν σας φαίνεται, δεν σας χωράει ο χρόνος. Να διασταλεί λοιπόν ο νέος για να προλαβαίνει τα γεγονότα, αλλιώς θα τρέχει και δεν θα φτάνει, και μείς ξοπίσω σας.

    Των γιορτών τα φουσάτα περνούν φέρνοντας ευχές για υγεία ,ανασυγκρότηση και κυρίως δράση και αναλαμπές ευτυχίας.
    Να πηγαίνουμε κι όχι να μας πηγαίνει ο χρόνος.

    Χρόνια πολλά και γλυκά σε όλους.

    Η διαγωνισματική! μου ιστορία.....

    "Με τη λαχτάρα του μαθητή να συμμετάσχει στο διαγωνισμό φυσικής, έτσι για το κλίμα, την αύρα, όχι για το άπιαστο βραβείο.
    Και τι θέμα να θυμηθώ, αφού τα βήματά μου στο διαδίκτυο είναι νηπιακά; Α! και τα νήπια κάποτε αρχίζουν μπουσουλώντας.

    Ήταν Οκτώβρης του 2005 όταν χρειάστηκε να επικοινωνήσω με γνωστό μου, πού είχε μεταβεί στη Ζάμπια με τους «Γιατρούς χωρίς σύνορα». Πώς όμως; Από συνάδελφο βρήκα το email του, αλλά εγώ δεεεν…. Η κόρη μου όμως, έδειξε κατανόηση και με βοήθησε να φτιάξω email.

    Άναυδος, είδα το σκοτάδι και τη φλόγα να σιγοκαίει.
    Ήρθε μπρος μου η τραγωδία της Αφρικής, η φτώχια, η πείνα, το AIDS, o θάνατος.
    Και εκεί μέσα κάποιοι,άξιοι άνθρωποι τολμούν να προσφέρουν βοήθεια, να δίνουν ελπίδα.

    Κι ύστερα Μάρτης 2006 ο κόσμος φαίνεται αλλιώς, η ζωή παίρνει κι άλλη διάσταση.
    Καταφέρνω, με βοήθεια της κόρης μου και πάλι –οι γνώσεις μου στον υπολογιστή και στα αγγλικά λειψές- να γράψω στο blog του ΝΔ.
    Έκτοτε ψάχνω το δρόμο του ορθολογισμού, του ελεύθερου πνεύματος του Δήμου και της δικτυωμένης παρέας του.

    Όλη η γη, οι άνθρωποι με ένα κλικ είναι εδώ, μια δρασκελιά, μια γειτονιά, ένα απείθαρχο σχολείο, με ζωηρά νιάτα,με όνειρα, με μέλλον."

    ReplyDelete
  160. Ιστορία 2η σε τρίτο πρόσωπο σε ένα απώτερο μέλλον (και εκτός διαγωνισμού).

    Ο Μ. φόρεσε τη φόρμα του και μπήκε στο ειδικό σκάφανδρο.Έδωσε τις οδηγίες στον Intamd 6400bitx2000 και γρήγορα ξεκίνησε τη καθημερινή του ενασχόληση.Σαν γνήσιος ιστορικός του δικτύου καταναλώνει ώρες κάθε μέρα ψάχνοντας με το ειδικό σκάφος του όλες τις γωνιές του παλαιολιθικού ιντερνετ γιά νέα στοιχεία.Τη προηγούμενη κάτι καινούργιο του είχε κινήσει το ενδιαφέρον.Σε ένα απομακρυσμένο server υπήρχαν δύο site για τα οποία πολλά κατά καιρούς είχαν ακουστεί αλλά ποτέ κανεις δεν είχε βρεί τίποτα μετά το Μεγάλο Κρασσάρισμα του 2117.Τώρα 300 χρόνια μετά είχαν τη ελπίδα ότι κάτι ήρθε στο φώς.Φτάνοντας στο server βγήκε από το σκάφανδρο και άρχισε να το περιεργάζεται.Είχε δίκιο ήταν ένας dual-core opteron του 2006 σε άριστη κατάσταση.Ο Intamd ανέλαβε την επαναφορά.Σε λίγα λεπτά τον έφερε στη ζωή.Τα δεδομένα άρχισαν να μεταφέρονται στη κεντρική μονάδα και ξεκίνησε ή μεταγλώτιση.Το όνειρο έγινε πραγματικότητα, δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του.Τέσσερεις αιώνες μετά σε αυτόν έτυχε η τιμή να ξαναδώσει στην ανθρωπότητα τα θρυλικά site http://nikosdimou.blogspot.com/ και http://doncat.blogspot.com/ .

    ReplyDelete
  161. Συμμετοχή Νο 2
    Βλέπω πως μέχρι στιγμής οι ιστορίες είναι απολαυστικές, αστείες, ευχάριστες, δείχνουν τη θετική πλευρά… Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Εύχομαι κανείς να μην τη ζήσει. Ιδού:

    Κάθε μέρα έβρισκα μηνύματα-ερωτικές εξομολογήσεις στο mail μου. Και αντίστοιχα μηνύματα στον τηλεφωνητή μου. Είχα από καιρό αρνηθεί ευγενικά και προσπαθούσα να μη δώσω συνέχεια.
    Σιγά-σιγά τα μηνύματα άρχισαν να γίνονται λίγο πιο επιθετικά. Στο τέλος ήταν ανάμεικτα ερωτικά και υβριστικά μαζί.
    Δεν έδινα σημασία, πίστευα πως με την πάροδο του χρόνου θα ξεχαστεί. Θα ηρεμήσει.
    Κάποια μέρα τον είδα έξω από το σπίτι μου. Τα’ χασα. Του εξήγησα με ήρεμο τρόπο πως θέλω να με αφήσει στην ησυχία μου. Έδειξε να καταλαβαίνει. Ζήτησε συγγνώμη κι έφυγε.
    Μετά από δύο ημέρες έλαβα ξανά ένα υβριστικό mail που όμως έκλεινε με τη φράση «είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον, πότε θα το καταλάβεις?»
    Μπήκε στο λογαριασμό μου στο msn και μιλούσε με τους φίλους μου σαν να ήταν εγώ. Έστελνε σε όλους mail προσπαθώντας να ζητήσει τη βοήθειά τους για να με πείσουν να τον παντρευτώ.
    Δεν μπορώ να περιγράψω σε λίγες μόνο γραμμές τον εφιάλτη που έζησα. Σταμάτησα να κυκλοφορώ μόνη μου, έκλεισα όλους τους λογαριασμούς e-mail, msn κλπ., άλλαξα τηλέφωνο, άλλαξα και σπίτι… Με ξαναβρήκε.
    Ζήτησα από τους γονείς του να επέμβουν. Η ψυχιατρική κλινική τον κρατάει μακριά (απ’ όσο ξέρω).
    Ο φόβος όμως μου χτυπάει την πόρτα κάθε τόσο.

    ReplyDelete
  162. Καλημέρα!

    ΠΑΜΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ!

    Πλησιάζουμε τις 60 ιστορίες και οι περισσότερες ειναι χάρμα.

    Μας βλέπω να τις βγάζουμε σε βιβλίο.

    Συνεχίστε ακάθεκτοι.

    (Οι θεές απέχουν;)

    ReplyDelete
  163. καλη χρονια σε ολους σας, και παντα γεροι δυνατοι για ποιοτικερο μπλογκιγκ.Ιστοριες διαφορες εχω απο το ιντερνετ ομως καμια ιδιαιτερα αξιολογη για τον διαγνωισμο. Καλη επιτυχια στους υπολοιπους.

    γατε εμεις που ειμαστε στο wordpress δεν μας επιτρεπεται το σχολιο?? Αναγκαστικα βαζω το παλιο blogger ID μου τωρα, αλλα πραγματικα με ποιον τροπο θα μπορουσα να σχολιασω με την νεα μου βλογοδιευθυνση?

    ReplyDelete
  164. Καλημέρα σε όλους

    "Δικτυακό Πάρτι" must go on

    ReplyDelete
  165. Nikos Dimou said:
    (Οι θεές απέχουν;)

    Ακριβώς τηνίδια απορία εχω κι εγώ απο χθές. Τι συμβαίνει?
    Φαντάζομαι και ελπίζω τι μας ετοιμάζει και χαίρομαι προκαταβολικά...

    ReplyDelete
  166. par-i-saktos said...
    γατε εμεις που ειμαστε στο wordpress δεν μας επιτρεπεται το σχολιο?? Αναγκαστικα βαζω το παλιο blogger ID μου τωρα, αλλα πραγματικα με ποιον τροπο θα μπορουσα να σχολιασω με την νεα μου βλογοδιευθυνση?

    -------------------------

    Δεν το ξέρω το θέμα - όταν ζητάει ID εννοεί μόνο blogspot? Τότε θα πρέπει να κρατήσετε το παλιό σας...

    Δοκίμασε κανείς να περάσει τα blog του στο νέο blogspot που δεν είναι πια beta? Πριν το τολμήσω θα ήθελα πληροφόρηση.

    ReplyDelete
  167. Στις ιστορίες δεν είμαι καλός...

    Γνώρισα το internet την εποχή του dial-up χωρίς συνοπτική (να επιλέγεις καμμιά εικοσαριά αριθμούς δηλαδή), το terminal και του telnet. Όταν δεν μπορούσες να στείλεις e-mail αν δεν ήξερες τι σημαίνουν ls, cat και pico. Αλλά υπήρχαν τα newsgroup και το irc. Διαδραστικότητα! Ενθουσιασμός! Κι απογοήτευση! Δεν έμεινα κοντά τους. Θες η ανωριμότητα του μέσου, οι υπερβολικές προσδοκίες; Το internet έμεινε μια μοναχική ενασχόληση, ένας ακόμη μοναχικός surfer που είχε σταματήσει ν' ανακαλύπτει τον κόσμο στον ωκεανό του www.

    Το 2006 απλά ανακάλυψα την κοινότητα του blog του γάτου. Και τη διαδραστικότητα του μέσου που κάπου στο δρόμο την είχα χάσει.

    ReplyDelete
  168. Είμαστε ήδη στις 61 ιστορίες. Μερικές όμως είναι ΠΟΛΥ μεγάλες. Π. χ. η πρώτη του nosyparker είναι 364 λέξεις, Artaddicted 423, Alexandra 307... Μπορείτε να τις κλαδέψετε;

    ReplyDelete
  169. Nikos dimou said..
    Δοκίμασε κανείς να περάσει τα blog του στο νέο blogspot που δεν είναι πια beta? Πριν το τολμήσω θα ήθελα πληροφόρηση.

    ----------
    Τα μετέτρεψα εγώ, χωρίς κανένα πρόβλημα, μόνο την ώρα επαναρύθμισα
    από τα settings.
    Μάλιστα έχουν και ωραίες επιλογές background κλπ καλούδια.
    Μόνο που πρέπει να μπαίνεις πάλι με τον google account που δημιούργησες με το beta

    ReplyDelete
  170. nikos dimou said...
    όταν ζητάει ID εννοεί μόνο blogspot? Τότε θα πρέπει να κρατήσετε το παλιό σας...

    ναι ζηταει blogger username και password. τελος παντων, εγω μπορω να γραφω με το παλιο id...δεν ειμαι σιγουρος αν αυτο ισχυει για ολους παντως.

    http://par1saktos.wordpress.com

    ReplyDelete
  171. Για σχόλιο στον blogger χρειάζεται εγγραφή (εκτός αν το συγκεκριμένο blog δεν τη ζητάει, πράγμα σπάνιο, όμως, επειδή δεν είναι το default...). Το παλιό μου μπλογκ το πέρασα κι εγώ στον (πρώην) beta blogger χωρίς πρόβλημα...

    ReplyDelete
  172. Η συμμετοχή της Blade Runner
    (εστάλη με e-mail):


    Ο μεγάλος σεισμός είχε ήδη γίνει. Ολοι είχαν εγκαταλείψει τα σπίτια τους και είχαν στήσει αυτοσχέδιες προσωρινές κατοικίες, στο δρόμο, σε αυτοκίνητα, σε μαγαζιά στο ισόγειο, για να είναι πιο κοντά στην έξοδο.

    Όταν άρχισαν ξανά να κουνιούνται, άκουσε φωνές στο ισόγειο: “Τρελή είσαι; Κατέβα που κάθεσαι εκεί πάνω μόνη σου! Εχεις αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης;”. Ναι, πως… Μια χαρά την είχε αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης. Ηταν η πρώτη φορά στη ζωή της που ένιωθε να τελείται μέσα της το μέγα μυστήριο, το μυστήριο του έρωτα. Μόνο που μέσα στην τύχη της, ήταν άτυχη. Εκείνος ζούσε μακρυά. Αθήνα - Βρυξέλλες, Βρυξέλλες-Αθήνα. Πόσα χιλιόμετρα, πόσοι χτύποι καρδιάς μακρυά… Στο πρώτο τους ταξίδι στο εξωτερικό, εκεί κάπου στη μέση για να μοιράσουν την απόσταση, έφτιαχναν βάρκες από χαρτί, έγραφαν πάνω τα ονόματά τους και τα άφηναν στις εισόδους ανύποπτων Ισπανών, που κάποια στιγμή θα έβρισκαν στα πόδια τους αυτό το ενθύμιο ανεκπλήρωτης αγάπης, αν δεν είχε προλάβει να το πάρει ο αέρας.

    Κάποτε αυτός ο έρωτας θα ζούσε μόνο μέσα από επιστολές γραμμένες σε χαρτί που θα μύριζε δάκρυα και ορμόνες. Τώρα αυτή είχε άλλον τρόπο να επικοινωνεί μαζί του, πιο άμεσο… Η Αθήνα κλυδωνιζόταν από μετασεισμούς, κι εκείνη έμενε πεισματικά στο δωμάτιό της, κρατώντας τον υπολογιστή της, για να μην πέσει κάτω, γράφοντας στο icq! Κι από τότε, κάθε φορά που γίνεται σεισμός, αυτή θυμάται τις ταλαντώσεις της καρδιάς της και χαμογελάει. Ένα τέτοιο τσουνάμι θα το ξαναζούσε ευχαρίστως.

    ReplyDelete
  173. χάλια ήμουν 3 μέρς τώρα..
    το πανηγύρι της πρωτοχρονιάς
    το έχασα, του διαγωνισμού το προλαβαίνω;
    πότε έιναι το dead end;

    μ' αρέσει το t-shirt!

    α, και καλή χρονιά σε όλους!

    ReplyDelete
  174. Simela Meletlidou said...
    χάλια ήμουν 3 μέρς τώρα..
    το πανηγύρι της πρωτοχρονιάς
    το έχασα, του διαγωνισμού το προλαβαίνω;
    πότε έιναι το dead end;

    -----------------------

    deadline σήμερα το βράδυ στις 11 - γράψε - γράψε!

    ReplyDelete
  175. Μπλογκομανής;

    Μέσα Νοέμβρη διάβαζα μια συνέντευξη του Νίκου Δήμου για το blogging. Μέσω ψαχτηρομηχανής έμαθα τα πάντα και λίγες ώρες μετά είχα το δικό μου e-μερολόγιο. Ταυτόχρονα η Floor Manager (καθαρίστρια) συνέχιζε να πασαλείβει το γραφείο μου, μην αφήνοντας μου πια άλλη λύση από την παραίτηση.

    Οι πελάτες θορυβήθηκαν, οι ιδιοκτήτες προσπάθησαν να με μεταπείσουν, οι συνεργάτες δάκρυσαν, κούνησαν τη φολιδωτή ουρά τους και ξαναχώθηκαν στη λιμνούλα. Εγώ απλά τριγυρνούσα στη μπλογκόσφαιρα και γενικά δεν έδωσα και πολύ σημασία. Είχα επιτέλους ανακαλύψει ζωή σε εγκεφάλους που σκέφτονται στα ελληνικά.

    Μέσα Δεκέμβρη. Η γραμματέας με βοηθά στο ξεκαθάρισμα των εγγράφων. Ξεκρεμά τους φτηνοπίνακές μου και τους πετά. Μάλλον συμφώνησα, αφηρημένος όπως ήμουν με τα σχόλια του Doncat.

    29 Δεκέμβρη. Τελευταίο post από το γραφείο. Τελευταία ημέρα στη δουλειά. Μη βιαστείτε να με κατακρίνετε. Όχι, δεν είμαι μπλογκομανής! Το αντίθετο. 5 χρόνια βουτηγμένος στη χρήση και στο εμπόριο ελπίδας προερχόμενης από σύννομες επιχειρηματικές μικροληστείες, τώρα καθάρισα.

    Ουλαλούμ, Αστεροειδή, Attalanti, Shades, Doncat… με λένε Ναυαγός και είμαι καλά!

    (165 λέξεις – ατάκτως ερριμμένες)

    ReplyDelete
  176. παναγιά μου, κι έμεινα πίσω σε τόσες δουλιές... πώς να τα προλάβω όλα ;-)

    ReplyDelete
  177. "Αναζητώντας αναμνήσεις"

    Ολη του τη ζωή, όλα τα αγαπούσε με ημερομηνία λήξης. Μια μικρή ετικέτα σφράγιζε το κάθε τι που κατάφερνε, αργά ή γρήγορα, να προσπεράσει η γκαζιάρα φαντασία του.

    Η καρδιά του σωστό φρούριο, άπληστη για το χρυσάφι του κόσμου, απόρθητη για τους πολιορκητές της. Καταδικασμένοι αυτοί να σβήνουν όλοι τους σε κελιά αδειανά, τρόφιμοι της Λήθης.

    Και τότε μια μέρα, τόσο μακρινή πριν έρθει, μα ολοένα και πιο υπαρκτή καθώς περνούσε δίπλα του και χανόταν στον ορίζοντα μπροστά του, η πολιορκία άρχισε να σπάει. Αυτό που έμοιαζε με δώρο, γινόταν τώρα καταδίκη...

    Οι διεκδικητές έφευγαν απογοητευμένοι, και μαζί τους χάνονταν τα τείχη και οι πύλες που τους κρατούσαν έξω. Καθώς οι σιλουέτες τους χάνονταν στο βαθύ σκοτάδι και το χρυσάφι άρχισε να παίρνει την πραγματική του μορφή, εκείνος παραδινόταν σε ύπνο βαθύ...

    Ο ήλιος που μεσουρανούσε τύφλωνε το αγουροξυπνημένο βλέμμα του. Το χρυσάφι ήταν τώρα αναμνήσεις και το φρούριο, δισάκι. Δεν ήταν πια βασιλιάς, αλλά ταξιδιώτης.

    Καθώς τα μάτια του συνήθιζαν το φως που του είχε στερησεί η απομόνωση, γύρω του άρχισε να ξετυλίγεται ένας κόσμος μεγαλύτερος από τη φαντασία του. Με το πρώτο του βήμα στο άπειρο, πήρε και μια υπόσχεση...

    Πως η πολυτιμότερη εμπειρία θα είναι πάντα αυτή που δεν έγινε, ακόμη, ανάμνηση.
    ____________________

    (205 λέξεις)

    ReplyDelete
  178. Kε Δήμου καλημέρα

    Χρόνια πολλά και στον Don επίσης.

    Καινούργια χρονιά. Βαρέθηκα τον εαυτό μου πια...

    :-))

    Από δω και στο εξής θα γράφω καθώς πρέπει. Τέρμα τα κεφαλαία.

    :-))



    Yγ:

    ΑΝ ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΠΑΛΙΟ ΓΑΙΔΟΥΡΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΙΑ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ!!!

    :-)))

    ReplyDelete
  179. - συμμετοχη 1 :

    κατα την εκπονηση της διπλωματικης μου εργασιας, που κρατησε περιπου 1 χρονο, βρισκομουν εκτος ελλαδας.
    ετσι, επικοινωνουσα με τον επιβλεποντα καθηγητη μου, σχεδον αποκλειστικα, μεσω ιντερνετ.
    (του εστελνα κομματια της, του εδινα διευκρινησεις και επαιρνα οδηγιες - παντοτε μεσω mail)

    λιγες ημερες πριν τη καταθεση της και εχοντας ηδη στειλει την οριστικη της μορφη, αντι για τις τελικες του παρατηρησεις, λαμβανω επι λεξει τα ακολουθα :

    «οι μετρησεις ηταν λαθς, πρεπει να τις ξανακανεις ολες απο την αρχη.
    η αναλυση ειναι πολυ μικρουτσικη και τα συμπερασματα σου για γελια.
    να βαλεις κι αλλες εικονες.
    p.s. σας εχω βαρεθει ολους! »

    μ’αεροπλανα & βαπορια, καταφτανω το επομενο μεσημερι στην πολυτεχνειουπολη του ζωγραφου και μπαινω στο γραφειο του καθηγητη, σε εξαλλη κατασταση.
    εκει, τον βρισκω, εντρομο, να απαντα (βλαστημωντας, τηλεφωνωντας, πληκτρολογωντας) σε πληθος φοιτητων, συνεργατων και συναδελφων του, εξηγωντας τους οτι τα τελευταια, άλλα ακαταληπτα, άλλα προσβλητικα, άλλα σουρεαλιστικα μηνυματα που ειχαν λαβει, οφειλονταν στον δωδεκαχρονο γιο του (τον οποιο ειχε αφησει την προηγουμενη και για λιγες ωρες, στο γραφειο του, μονο - διχως επιβλεψη).

    γνωρισα απο κοντα τον μικρο διαβολο.
    οπως ευφυεστατα μου εδηλωσε αργοτερα, ηθελε να παιξει για λιγο με τα παιχνιδια του μπαμπα…

    ReplyDelete
  180. Ο blogger non beta έχει περισσότερα τερτίπια αλλά νομίζω Γάτε θα έχεις πρόβλημα να μετακομίσεις, λέει πως τα πολύ μεγάλα μπλογκς δεν θα εμφανίζονται σωστά μετά τη μετατροπή. Στο δικό μου που είχε μόλις δύο ποστ και ελάχιστα κόμεντς, εξαφανίστηκαν τα αβατάρια.

    ReplyDelete
  181. Ήμουν 16 και μισό. Ήδη χρήστης του διαδικτύου 2 χρόνια. Ικανοποιημένος από τις επιτυχίες στις συνομήλικες δεν έψαχνα όπως όλοι οι συμμαθητές κοπέλα μέσω αυτού του καινούργιου και χωρίς κίνδυνο μέσου. Τη συνάντησα μέσα σε chat room του irc και χωρίς να το επιδιώξει κανένας μας για κάποιο λόγο μιλούσαμε όλο και περισσότερο. Μέσα σε λίγες εβδομάδες οι συζητήσεις που κάναμε ήταν από τις πρώτες που με έκαναν να σκεφτώ πράγματα πέραν αυτών που απασχολούν έναν 16χρονο νέο.

    Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι είχα κολλήσει. Ξέκοψα από τις συνομήλικες οι οποίες πλέον μου φαίνονταν ανώριμες. Κάθε μέρα περίμενα όλο και με περισσότερη ανυπομονησία να έρθει η ώρα να μιλήσουμε. Κάθε μέρα η ώρα που περνούσαμε μιλώντας μου φαίνονταν όλο και πιο λίγη. Δεν είχε αναφερθεί τίποτα το ερωτικό. Υπήρχε όμως μέσα στις συζητήσεις.. Συνεχίσαμε να μιλάμε και αρχίσαμε σιγά σιγά να ονειρευόμαστε και να σχεδιάζουμε. Μετά από ομολογουμένως αρκετό καιρό άρχισε να εκφράζεται δειλά δειλά και από τους δύο η επιθυμία να συναντηθούμε. Διαφορετικές πόλεις αλλά λίγα τα χιλιόμετρα. Είπαμε να το προσπαθήσουμε.

    Ένα πρωί από εκείνες τις ημέρες μου στέλνει τη φωτογραφία της. Δεν ήταν ότι περίμενα. Κατέρρευσαν όλα. Απογοητεύτηκα. Όχι από την κατάληξη του πράγματος, αλλά από τον εαυτό μου. Προσπάθησα να γράψω ένα email εξηγώντας αλλά δεν μπόρεσα. Κατάφερα να στείλω ένα ξερό συγνώμη. Πέρασε καιρός μέχρι να συγχωρήσω τον εαυτό μου.

    ReplyDelete
  182. Αποκάλυψη τώρα!!!


    Επιτρέψετε μου να καταγγείλω 32 συνωμότες που με κατασκόπευαν επί δύο μήνες με στόχο να μας προκαλέσουν οικογενειακή αναστάτωση που κρατάει ακόμα!

    Είναι οι: andy dufresne, An-Lu, anke, aphrodite, apousia, Artanis, Άσχετος, blade runner, cyrusgeo, dora in e-space, Dormammu, FunKy_MouToN, g help me, glenn, gravoura, heinz, Ihadafarminafrica, kyriaz, lemon, maika, McKat, mickey, Nikos Dimou, Π, sofi-k, Stavros Katsaris, synas, Takis Alevantis, takis vasilopoulos, Yannis H, Τάκης και Φιντείας.

    Όπως ομολόγησαν, για την συνωμοσία τους χρειάστηκαν:

    «60 μέρες, καμιά 20αριά καϊπιρίνιες (συνταγή από τον Yannis H)., 120 λίτρα καφέ, αναρίθμητα λίτρα coca-cola, 3 blogs - ζωή να ‘χουν!., 1 template, του οποίου του αλλάξαμε εις τριπλούν τα φώτα και το κάναμε αγνώριστο! ., 33 post, 52 φωτογραφίες, 6.000 λέξεις , 300 e-mails, 10.000 επαναλήψεις των λέξεων e-mail-blog-blogspot-post-link, 3 browser, 2 πληκτρολόγια, 2 κατασκόπους, 1 αγγελιοφόρο, αρκετοί τσακωμοί με το Blogspot, που αρνιόταν να δουλέψει για δυο εβδομάδες, καινούρια μουστάκια για τον Mickey, γιατί η Artanis πείραζε τα template (καλά δεν ήξερε, δεν ρώταγε;) και του έπεσαν όλα από τα νεύρα του., όλες τις μούσες, οι οποίες κατέληξαν να μας βρίσουν, γιατί, λέει, εξαιτίας μας έπαθαν υπερκόπωση (υπερβολές, μην τις ακούς)., πανέμορφες γνωριμίες ., πολύ κέφι., και πάνω απ’ όλα, πολλή-πολλή ΑΓΑΠΗ για σένα!»

    Εκεί καταφεύγουμε για να πάρουμε δύναμη!



    Με ευγνωμοσύνη και αγάπη

    Α, Κ και Μ-Φ

    ReplyDelete
  183. @paragrafos: Η καλύτερη ιντερνετική ιστορία απ' όλες!

    ReplyDelete
  184. συμμετοχη #2 :

    sex and rock&roll (without drugs)

    ομαδα τριων φοιτητων εστησε καποτε ενα μικρο δικτυο, στο σπιτι εργενη & μεσοκοπου καθηγητη. οχι, δεν επροκειτο για εκδουλευση, υπηρξε αμοιβη για την εργασια.
    η συντηρηση του ομως απεδειχθη μια κολαση. καθε 3 και λιγο η ομαδα σπαταλουσε πολλες ωρες και πολυ κοπο (κανεις τους αλλωστε δεν ηταν expert), για να συνεφερει το δικτυο απο τους viruses, trojans, worms κ.α που κομιζαν οι επισκεψεις του σε διαφορα sex sites. η δε διακριτικη επισημανση των φοιτητων για τα αιτια των προβληματων, ουδολως πτοησαν τον κ.καθηγητη.

    τελικα, το προβλημα λυθηκε ως εξης : σε συνεννοηση με γνωστο τους «μουτρο», εστειλαν ανωνυμα στο σπιτι του, μια παραστρατημενη διμετρη & πανεμορφη ουκρανεζα, την οποια εδεχθη ασμενως (& επανειλημμενως - με δικα του πλεον εξοδα).
    εκτοτε, ο κ.καθηγητης ειτε διεκοψε το σερφαρισμα στα sex sites ειτε αλλαξε maintenance team.

    η πιθανοτητα αναγνωρισης της ταυτοτητας μου (εφοσον ο εν λογω καθηγητης επισκεπτεται τον doncat ) ειναι 33.33%. η ντροπη, εξ ημισειας!

    ReplyDelete
  185. Δεν μπορώ να λείψω από το πάρτι του Don! Η συμμετοχή μου:

    Πριν από μερικούς μήνες έλαβα ένα αναπάντεχο e-mail. Ήταν μία φοιτήτρια από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο, που με λέξεις περιεκτικές και μεστές μού μετέφερε μια σύντομη εικόνα του εαυτού της και δήλωσε την επιθυμία της να ασχοληθεί με την κτηνιατρική. Ζητούσε πληροφορίες για την κτηνιατρική ως επιστήμη και επάγγελμα, και ρωτούσε πώς μπορεί να μπει στη σχολή της Θεσσαλονίκης.

    Το e-mail με τράβηξε για την απλότητά του, την αμεσότητά του και την άριστη γλώσσα του. Υποδήλωνε ένα συγκροτημένο άτομο. Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο που δεν αστειεύεται και που ό,τι θέλει να πετύχει στη ζωή του το παλεύει σοβαρά. Τέτοιους ανθρώπους με πάθος δεν τους φοβάμαι. Μπορούν να καταφέρουν πολλά στη ζωή τους. Στην πορεία της σχέσης μας αποκαλύφθηκαν και άλλες πτυχές του χαρακτήρα της, όλες εντυπωσιακές και θαυμαστές. Αυτόν τον καιρό προετοιμάζεται για κατατακτήριες.

    Το e-mail αυτό ήταν μια ευτυχής συγκυρία και απόδειξη της δύναμης του internet, κυρίως όμως της δυναμικής των ανθρώπων που ασχολούνται με αυτό. Η νεολαία μας είναι ζωντανή, σοβαρή, υπάρχει ενεργά στον κυβερνοχώρο, γράφει και δημιουργεί. Όλες οι απογοητεύσεις μου από τη φτωχή συμμετοχή των φοιτητών στο internet (on-line μαθήματα, distance learning κ.λπ.) σβήνονται από κάτι τέτοιες φωτεινές εξαιρέσεις. Είμαι αισιόδοξος.

    Χρόνια πολλά Don!

    ReplyDelete
  186. Προσυπογράφω για την πολύ όμορφη ιστορία που έστειλε η παράγραφος!

    ReplyDelete
  187. Ιστορία δεύτερη:

    Ο Κ. είναι υπάλληλος στον Δήμο επαρχιακής (τουριστικής) πόλης. Μισθός μικρός, χρόνος όμως αρκετός. Ψηλός, καλούτσικη εμφάνιση, γύρω στα 39. Οι δύο καλύτεροι φίλοι του παντρεμένοι εδώ και λίγα χρόνια. Παλιότερα οι τρεις τους θεωρούνταν τα μεγαλύτερα «καμάκια» της περιοχής. Τέρμα το καμάκι και οι κραιπάλες γι’ αυτούς, αλλά και για εκείνον, καθόσον ξαφνικά βρέθηκε χωρίς παρέα και δεν έκανε κέφι να συνεχίσει το σπορ μόνος του. Ξεκίνησε το σερφάρισμα στο διαδίκτυο αρχικά ως μανιώδης παίκτης στοιχήματος, παρακολουθώντας ζωντανά όλα τα παιχνίδια (και το χρηματιστήριο), μέχρι που βρήκε ιστοσελίδες γνωριμιών με κοπέλες ανατολικών χωρών. Οι φίλοι του τον έχασαν. Βρισκόταν κλεισμένος στο σπίτι του με τις ώρες. Το παραδοσιακό «καμάκι» αντικαταστάθηκε από κουβέντα μέσω μόντεμ και msn messenger, με αμφίβολα αποτελέσματα. Προσκάλεσε ορισμένες από τις γνωριμίες του για διακοπές στην Ελλάδα και ξεπαραδιάστηκε. Η εμφάνισή του άλλαξε. Ο πάλαι ποτέ κραταιός κυνηγός, κατέληξε ένας χοντρός, ατημέλητος internet junkie. Όταν προσπάθησαν ορισμένοι να του μιλήσουν, τους έστειλε στον αγύριστο. Ίσως και να ζηλεύει την ζωή που για τους υπόλοιπους φίλους του προχωράει μπροστά: παιδιά, άλλες υποχρεώσεις, άλλες ευθύνες. Κι ο Κ. σταθερός, μπροστά από τον υπολογιστή, να ψάχνει….. Τα τελευταία νέα από κοινούς γνωστούς, λένε πως εθεάθη συνοδευόμενος από Ουκρανή «επαγγελματία».

    (200 λέξεις ακριβώς!)

    ReplyDelete
  188. Νομίζω πως η Παράγραφος αξίζει όχι μόνο την πρωτιά, αλλά και ένα Πούλιτζερ!

    Οχι μόνο ξεμπρόστιασε 32 καθαρματάκια, αλλά υπήρξε και ο ηθικός αυτουργός της εναντίον της συνομωσίας!!!

    Εμ, είναι μια Εμπειρία από μόνη της!

    Γάτε και Andy ξηλωθείτε για να τυπώσετε και ένα μπλουζάκι ΧXSmall για τη μικρή μασκώτ μας με τη μεγάλη θέληση!!!

    Μη με κοιτάτε εμένα, οι καλλιτέχνες(!!!) ψωμολυσσάμε!
    :ppp

    ReplyDelete
  189. Λοιπόν, αποφάσισα τελικά να μοιραστώ κι εγώ μία ιστορία μου:

    Εκεί γύρω στα 1994, 1995, έβαλα κι εγώ το λιθαράκι μου... Δούλευα σε πάροχο, και μου είχε ανατεθεί να βάλω μπρος τον πρώτο dial up κόμβο μας στην Ελλάδα. Το λογισμικό είχε έρθει απ’έξω (πολυεθνική γαρ), αλλά.... κάτι δεν πήγαινε καλά. Για κανά μήνα, είχα σχεδόν μετακομίσει στο υπόγειο όπου βρισκόταν ο server.

    Μπουντρούμι. Κρύο. Θόρυβος από τα κλιματιστικά, τις τεράστιες (τότε) μηχανές (περί mainframes ο λόγος), και από το handshake των πολυάριθμων μόντεμ. Πω πω. Αρχαία Ιστορία. Αναλογικές γραμμές. Dial up γραμμές. Το 64k ήταν για τις λίγες εταιρείες, για τους έχοντες......

    Πώς λένε κάποιοι ότι θυμούνται πού βρίσκονταν όταν δολοφονήθηκε ο JFK ή όταν πάτησε ό άνθρωπος στο φεγγάρι.... Εγώ λοιπόν θυμάμαι που καθόμουν όταν πέτυχα την πρώτη σύνδεση. Μην φανταστείτε τίποτα γραφικά. Μία απλή text οθονιά με μήνυμα καλωσορίσματος (άλλως welcome message). Απλά μιλήσανε τα μόντεμ. Ακούστηκε αυτός ο εκνευριστικός ήχος (πόσες φορές αλήθεια τον έχω ακούσει μέχρι τώρα) και μετά η υπέροχη σιγή. Ναι, ήταν ακόμη μέσα. Δεν μού'χε πεσει. Ναι, ναι, βγάζει και κάτι γράμματα στην οθόνη.... Woao... Αφεντικό, αφεντικό !!! Έλα να δεις !!!

    Από τότε, και τί δεν έχουμε δει. Ακόμη και το να γράφει ένας άσχετος (συγγραφικά) σε blog του Μεγάλου ΝΔ. Να είσαι καλά ΝΔ. Πάντα καλά.

    ReplyDelete
  190. Θερμες ευχες στον Καπετανιο καιτο Πληρωμα του καραβιου.Captain,μηπως χρειαζεται αριθμηση στα comments ;

    ReplyDelete
  191. Χαλαρά η Παραφραγο-οικογένεια προηγείται από τον δεύτερο και καταιδρωμένο Αndy, διότι πρόκειται για Υπερπαραγωγή με ίντριγκες, κατασκοπείες, coctails, καφετιέρες, καλώδια, οπτικές ίνες, ευρυζωνικές, μυστικές συναντήσεις, διανοούμενους, καλλιτέχνες, Θεές, hackers που τους τσαταλιάζει τα νεύρα μια ευαίσθητη καλλιτέχνης και τέλος μια ανυποψίαστη οικογένεια που καταφέρνει να τους κάνει όλους αυτούς ζάφτι. Αυτό είναι έτοιμο σενάριο για ταινία :)

    Παράγραφε δεν ξέρω τι θα πουν οι φωστήρες της Ακαδημίας αλλά το βραβείο κοινού το έχετε στο τσεπάκι :))) Υπάρχει βέβαια και η επική υπερπαραγωγή της Χναράκη αλλά νομίζω διαγωνίζεται σε άλλη κατηγορία. Ο Andy με την τεχνοτροπία Bergman έχει πλέον ελπίδες για βραβείο κοινού μόνο σε κάποιο από τα Ευρωπαϊκά φεστιβάλ. Τα ποιητικά σενάρια (reactor & ναυαγός) έχουν εξασφαλισμένο βραβείο κριτικών στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Τον ηλεκτρο_λόγο και τον ihafia τους βλέπω να δίνουν συνεντεύεξις στη Δράμα. Οι aggelos & doctor έχουν ελπίδες στα ντοκυμενταίρ, ενώ ο stavros p παίζει μόνος του μπάλα στη σάιενς φίκτιον. Το θρίλερ της Πανάσχημης αν βρει λεφτά να το ολοκληρώσει νομίζω στον επόμενο διαγωνισμό θα είναι φαβορί για Όσκαρ. Περιμένουμε βέβαια ακόμη συμμετοχές από πολυγραφότατους, so fingers crossed...

    ReplyDelete
  192. Αγαπητέ κύριε Δήμου, δεν επιθυμώ να κλαδέψω την ιστορία μου, γιατί πολύ απλά την έστειλα για τη χαρά της συμμετοχής και μόνο. Τις είχα μετρήσει τις λέξεις και ήξερα πως είναι πάρα πολλές, αλλά δεν ήθελα να καταπιεστώ ακόμα και στο blogging! :-D Θα προσπαθήσω όμως να κάνω λίγες περικοπές για χάρη σας.

    ΥΓ. Η γατούλα μου είναι θηλυκή, οπότε είμαι Η nosyparker. :-)

    ReplyDelete
  193. Version πετσοκομένη

    Όταν ο φίλος μου Γιάννης Κωνσταντακόπουλος με προέτρεψε να ξεκινήσω ένα blog, εγώ δεν ήξερα καν τι ήταν αυτό! «Θα πονέσω;» αναρωτήθηκα. «Είναι απλό» μου εξήγησε –κι ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που τον άκουσα. Διότι απλό μεν ήτανε, στην πορεία δε, αποδείχτηκε εθιστικό. Μέσα από το blog αυτό έμαθα να συνομιλώ με στον εαυτό μου, να με αφουγκράζομαι, να με αναλύω, να βγάζω τα μέσα έξω, να με καθησυχάζω και κυρίως να με αγαπώ. Και χωρίς να πληρώνω τα μαλλιοκέφαλά μου σε ψυχαναλυτές! Δεν ντρέπομαι να πω πως έχω πονέσει διαβάζοντας blogs, έχω κλάψει, έχω ταυτιστεί, έχω γελάσει, έχω προβληματιστεί – ε συχνά πυκνά με νυστάζει κιόλας.

    Με αφορμή λοιπόν αυτό το κειμενάκι, θέλω να ευχαριστήσω τον Mr Mindblog για την ευκαιρία που μου έδωσε να μπω στον κόσμο των blogs. Για τους ανθρώπους που διάβασα και γνώρισα, για τα e-mail που αντάλλαξα και τα σχόλια που έλαβα, για την κατανόηση κι υποστήριξη που παίρνω κατά καιρούς, αλλά πιο πολύ για την ικανοποίηση του να έχω κάτι δικό μου, όμορφο, αληθινό, κάτι που φωνάζει ότι είμαι ΕΓΩ, χωρίς μάσκες, χωρίς «πρέπει».

    Και σε όσους κατά καιρούς μας λένε «get a life», ένα έχω να πω. To blogging είναι επαφή, είναι επικοινωνία, είναι ανθρώπινο συναίσθημα, πνοή, σφυγμός, λύπη, χαρά, δημιουργία. Αν όλα αυτά δεν είναι ζωή, τότε τι είναι;

    ΥΓ. Κάπως καλύτερα ε;

    ReplyDelete
  194. Navigator said
    "Συνεχίσαμε να μιλάμε και αρχίσαμε σιγά σιγά να ονειρευόμαστε και να σχεδιάζουμε. Μετά από ομολογουμένως αρκετό καιρό άρχισε να εκφράζεται δειλά δειλά και από τους δύο η επιθυμία να συναντηθούμε. "

    Τι σφάλμα ολκής ήταν αυτό νέε μου; Το ζουμι είναι στο σχέδιο, όχι στην εκτέλεση, αυτην την αποφεύγουμε όπως ο διάολος το λιβάνι. Διότι κατα τον σχεδιασμο ανεβαίνουν αδρεναλίνες, αυξάνουν τα ντουκου ντουκου στο μεσοθωράκιο, το αύριο φαίνεται φωτεινοτερο. Αλλά κατα την εκτέλεση, και τι δεν πάει στραβά... όλα σχεδον.

    Γι αυτο και η συμβουλή μου (που θεωρούμαι και σοφή) ειναι:
    Plan like hell.
    But don't do it.

    ReplyDelete
  195. Η δικη μου ιστορια:

    Hταν όταν αρχισε να μετρα ο χρονος για εμενα,πριν 5 χρονια,ετων 17 αλλα και ετων 0 ταυτοχρονα…..

    Ειχα αρχισει απεγνωσμενα να αναζητω εμενα..Σε αυτην την προσπαθεια τεραστιο ρολο επαιξε μια κοπελα,η Βικυ.

    Την γνωρισα μεσω ενός παραθυρου chat...Aνταλλαξαμε τηλεφωνα...

    Αμεσως αρχισε μια διαπροσωπικη σχεση μεσω e-mail,καθημερινα της εγραφα τις σκεψεις μου,ειχα βρει επιτελους καποιον να με ακουσει ( αχ, ποσο το ειχα και ποσο το εχω ακομα αναγκη ) , μαθαινα τα παντα για αυτην και μαθαινε τα παντα για εμενα,ζουσαμε ( ή εστω ζουσα ) μια υπεροχη επικοινωνια οπου το γεγονος ότι δεν την ειχα δει ποτε εκανε την κατασταση μαγικη και μυστηριακη...Ηταν ο πρωτος ανθρωπος που γνωριζα βαθια,ενιωθα σαν πρωτοπλαστος.

    Μου προτεινε να συναντηθουμε…..Ακομα θυμαμαι τον εαυτο μου να καθεται στο << Νεον >> με ιδρωμενα χερια να περιμενω να συναντησω τη Μουσσα μου,που αποτελεσε την πρωτη οδο για να με προσσεγισω.

    Ηρθε,καναμε μια συζητηση,όχι πολύ ενδιαφερουσα...Αυτό που φοβομουν εγινε,η μαγεια,αυτό το αλατοπιπερο της επικοινωνιας χαθηκε…..

    Εκτοτε δεν την ξαναειδα ουτε ξαναεπικοινωνησαμε.

    ReplyDelete
  196. Δέχομαι ευχαρίστως υποδείξεις και γνώμες - μία άτυπη ψηφοφορία - για να με βοηθήσετε στο έργο της επιλογής.

    Επίσης ήθελα να πω ότι ο διαγωνισμός δεν αφορά μόνο τους τακτικούς επισκέπτες του blog - δεχόμαστε υλικό από παντού. Όλοι είναι ευπρόδεκτοι στο Donparty!

    Πανάσχημη έχουμε μείνει ξεκρέμαστοι! Πως έληξε η ιστορία; Άντε σου δίνουμε και ένα bonus 30 λέξεων!

    ReplyDelete