Όνειρο

Στον ύπνο σου βλέπεις πως περπατάς ή και πετάς πάνω από δρόμους και προσγειώνεσαι κάπου σε παχειά χλόη και είναι λέει η οδός Πανεπιστημίου - απέναντί σου το μέγαρο του Σλήμαν. Ξαπλώστρες και πολυθρόνες στο γκαζόν, άνθρωποι λιάζονται μέσα στην μέση της λεωφόρου.

Παιδάκια παίζουν έξω από το μεγάλο πολυκατάστημα, ποδηλάτες περνάνε εκεί που βρόνταγαν φορτηγά και λεωφορεία.

Ναι ήταν όνειρο εκείνο το πρωινό της 18ης Σεπτεμβρίου. Η "ημέρα χωρίς αυτοκίνητο" έστω και σε ένα δρόμο...

Σε δύσκολους καιρούς

Ακούω αυτούς που στενάζουν για τα δύσκολα που ζούμε και γι αυτά που έρχονται και θυμάμαι το στίχο του Μπρεχτ: «αλήθεια ζω σε δύσκολους χρόνους». Κοιτάζοντας πίσω βλέπω πολλά σκοτάδια στη ζωή μου και λίγα ξέφωτα.

Δεν είχα καλά-καλά σταθεί στα πόδια μου και με τρέχανε στα καταφύγια, τυλιγμένο σε μία κουβέρτα. Ο ήχος από τις σειρήνες ακόμα αντηχεί στ’ αυτιά μου. Πόλεμος του 40. Αερομαχίες πάνω από την Αθήνα.

Κατοχή. Μπότες των Ναζί. Χειμώνας του 1941, σκληρός, λευκό χιόνι. Η Μεγάλη Πείνα. Να ακούς κάποιον έξω από το σπίτι σου να φωνάζει «πεινάω!» όλη τη νύχτα και το πρωί να τον μαζεύουν κοκαλωμένο. Να νιώθεις ενοχές πιο βαριές κι από την μπομπότα που έφαγες.

(Αχ, όλοι αυτοί που τώρα επιλέγουν μπομπότα για «ποικιλία», τι θα έλεγαν αν την έτρωγαν υποχρεωτικά κάθε μέρα;).

Δεκεμβριανά. Ο πόλεμος στον δρόμο σου. Και πίσω από τις μάχες η μισή γειτονιά να κυνηγάει και να καταδίδει την άλλη μισή. Πολιτοφυλακή. Χίτες. Όλμοι. Πολυβόλα.

Εμφύλιος. Όχι μόνο στο βουνό αλλά και μέσα στην τάξη του σχολείου. Θυμάμαι τον καθηγητή που μας δίδασκε Σολωμό: «Η Διχόνοια που βαστάει / ένα σκήπτρο η δολερή...» να αναστενάζει βαριά. Αριστερός που κρυβόταν σε μεγαλοαστικό σχολείο.

Διάλειμμα. Πανεπιστήμιο στη Γερμανία μετά τον πόλεμο. Το ένα τρίτο της πόλης γκρεμισμένο. Πολλοί συμφοιτητές ανάπηροι. Ωστόσο εκεί έζησα μία αναγέννηση.

Επιστροφή. Βουτιά με το κεφάλι στη βιοπάλη. Δουλειές του ποδαριού και συχνά το τίποτα. Παράλληλα, 26 μήνες θητεία! Ατέλειωτη.

Μόλις ισορρόπησα επαγγελματικά – η Χούντα. Επτά σκοτεινά χρόνια με ελάχιστες αναλαμπές. Θυμάμαι να τραγουδάω με πολλούς άλλους Θεοδωράκη στην κηδεία του Γιώργου Σεφέρη.

Αττίλας, Κύπρος. Θυμάμαι να στήνω το «Δεν ξεχνώ».

Και τώρα, μετά από τρεισήμισι δεκαετίες ευημερίας, η χρεοκοπία, το μνημόνιο, η κατρακύλα κάτω από την Ρουάντα και την Μποτσουάνα. Θα υπάρξει σίγουρα κάποτε ανάκαμψη, όμως θα πάρει πολύν καιρό. Θα την προλάβω;

Ζούμε σε δύσκολους καιρούς. Αλλά θυμάμαι δυσκολότερους.

Η (διαρκής) φόρτιση ως ψευδαίσθηση αθανασίας

Όσες συσκευές μου διαθέτουν μπαταρία, τις κρατάω πάντα φορτισμένες στον ύψιστο βαθμό. Όταν δω το εικονίδιο μίας μπαταρίας που αδειάζει μου έρχεται να βάλω τις φωνές: «κάτι πεθαίνει!». Γιατί χωρίς φόρτιση η συσκευή είναι νεκρή.

Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι ταυτίζομαι. Κι ότι υποσυνείδητα φορτίζω συνεχώς τα πάντα, για να δώσω αποθέματα ζωής στον εαυτό μου. Το ρεζερβουάρ της βενζίνης στο αυτοκίνητο δεν πέφτει ποτέ κάτω από τα τρία τέταρτα.

Τα κινητά μου είναι στο 100% αλλά και το ρολόι μου (που φορτίζει με την κίνηση του χεριού) έχει συνεχώς απόθεμα φόρτισης για ένα μήνα.

Και σκέπτομαι κάποτε, που θα πάψω να κινούμαι, εκείνο θα έχει ζωή ένα μήνα πάνω από εμένα. Και θα μπορεί να ξαναφορτίσει.

...υπολειτουργεί...

Είναι η τέταρτη φορά που άκουω αυτή τη λέξη μέσα σε μία μέρα. Με διαφορετικό υποκείμενο και προσδιορισμό (π. χ.: «η υπηρεσία υπολειτουργεί, λόγω διακοπών»).

Για πολλές από τις υπολειτουργούσες υπηρεσίες σου έρχεται να πεις: «Μα και πότε λειτουργούσε σωστά;» Αλλά δυστυχώς η έκφραση δεν αφορά μόνον τον δημόσιο τομέα. Την άκουσα και στον ιδιωτικό: η εταιρία, η αντιπροσωπεία, το κατάστημα κλπ., υπολειτουργεί – αν δεν είναι και ολότελα κλειστό.

Θα μου πείτε: αυτά συμβαίνουν παντού. Θα απαντήσω: ναι, αλλά όχι για τρεις μήνες! Από τον Ιούνιο ακούω τα ίδια. Και έπεται συνέχεια...

Διότι σε λίγο τα πάντα θα υπολειτουργούν λόγω εκλογών, μετά λόγω εορτών και πάει λέοντας. Θα βγαίνουμε από την μία υπολειτουργία και θα μπαίνουμε στην επόμενη. Ισχύει για όλη τη χώρα, όλο το έτος.

Μόνο το ΔΝΤ και η Τρόικα δεν υπολειτουργούν ποτέ. Αλλά αυτοί είναι Κουτόφραγκοι – που προσπαθούν (ματαίως) να μας λειτουργήσουν, να μας ξεματιάσουν και να μας ξορκίσουν...

Κι ας λειτουργούν τόσο συχνά οι λειτουργοί του Υψίστου, παπάδες κι επίσκοποι, στις εκκλησίες μας.

Μήπως όμως αυτοί υπολειτουργούν περισσότερο από όλους;

ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ;

Το κείμενο αυτό δημοασιεύθηκε πριν 20+ χρόνια. Το ανακάλυψε παλιός blogger, o steppenwolf, στο ndimou.gr και μου το θύμησε. Έσβησα μόνο 3 ονόματα, μία φράση, αλλαξα την ΕΟΚ σε ΕΕ και τον ΟOΣΑ σε ΔΝΤ.


Πλους


"ΠΡΟΣΟΧΗ! ΠΡΟΣΟΧΗ! Οι επιβάτες παρακαλούνται να κατευθυνθούν ήρεμα προς τους ναυαγοσωστικούς σταθμούς και να φορέσουν τα σωσίβιά τους. Ψυχραιμία. Ουδείς λόγος πανικού. ΠΡΟΣΟΧΗ! Δεν πρόκειται για άσκηση! Επαναλαμβάνω..."

"Άκουσες το μεγάφωνο;"

"Λες να φτηνύνει ένα δυοχιλιάρι; Μία Mercedes 200E πόσο θα πάει;"

"Καπετάνιε, είμαστε το πλήρωμα της δεξιάς αντλίας. Το αμπάρι έχει ένα μέτρο νερά! Η σύμβασή μας δεν προβλέπει τέτοιες συνθήκες εργασίας. Θέλουμε ειδικό επίδομα για να μπούμε μέσα!"

"Ρε συ - τρέχα! Έχουν κάνει κατάληψη στο μπαρ και πίνουνε τζάμπα. Πάμε να γίνουμε φέσι;"

"Πιάνει που λες ένα ξερό βολέ ο μεγάλος και..."

"Της άλλαξαν την πίστη της Πίστεως. Γάτες οι συνδικαλιστές! Σε ένα μήνα θα την έχουν κάνει προβληματική."

"Προχθές στην παραλιακή έγινε χαμός. Είχανε κατέβει κάτι μωρά, να τα πιείς στο ποτήρι. Η λουλουδού ξέμεινε από γαρδένιες!"

"'Ακου λέει 'πόθεν έσχες'; Λογαριασμό θα σου δώσω; Δεν υπάρχει προστασία του ιδιωτικού βίου;"

"Ένα μοντελάκι ντε πιές, με πιέτες εβαζέ κάτω, γιακαδάκι με βολάν, μούρλια!"

"ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ! Οι επιβάτες να μην ακούνε την παραπληροφόρηση από τα μεγάφωνα. Σας μιλάει τώρα η απεργιακή επιτροπή του πληρώματος. Αυτή τη στιγμή ξεκινάμε στάση εργασίας διεκδικώντας δίκαια αιτήματα. Ζητάμε συμπαράσταση!"

"Λοιπόν, αυτό που συμφέρει είναι ένα diesel turbo. Είναι το πιο οικονομικό κάτω στα δύο λίτρα!"

ΠΡΟΣ ΠΛΟΙΟΚΤΗΤΡΙΑΝ ΕΤΑΙΡΙΑΝ ΣΤΟΠ ΠΛΗΡΩΜΑ ΑΠΕΡΓΕΙ ΣΤΟΠ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ ΣΥΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΣΤΟΠ ΕΠΙΒΑΤΑΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΜΠΑΡ ΤΡΑΠΕΖΑΡΙΑ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟΚΛΑΜΠ ΣΤΟΠ ΡΗΓΜΑ ΕΙΣ ΔΕΞΙΑΝ ΠΛΕΥΡΑΝ ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΠ ΑΔΥΝΑΤΟΥΜΕ ΕΚΠΕΜΨΟΥΜΕ SOS ΛΟΓΩ ΑΠΟΧΗΣ ΑΣΥΡΜΑΤΙΣΤΩΝ ΣΤΟΠ ΤΗΛΕΓΡΑΦΩ ΙΔΙΟΧΕΙΡΩΣ Ο ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ ΟΒΕΡ

"Ρε, κοίτα πως γέρνει το καράβι; Είσαι για τσουλήθρες;"

"Πλοίαρχε, τελειώσαμε τη σύσκεψή μας. Να σας διαβάσουμε τις απόψεις των τριών πολιτικών παρατάξεων που στηρίζουν τον κυβερνήτη;"

"Το πλοίο, ποιος θα το στηρίξει; Οι ναύτες, τι κάνουν;"

"Έρχονται να διατυπώσουν τα αιτήματά τους."

"Κούλα! Κούλα! Που είναι ο μικρός;"

"Κώστα, θα μου πάρεις εκείνο το άρωμα από το duty free;"

"Γιατί να το πληρώσω; Πάμε να κάνουμε κατάληψη κι εκεί. Θα γίνει Πολυτεχνείο!"

"Αιτήματα: Οι λιπαντές θέλουν επίδομα λεκέδων και οι θερμαστές επίδομα θέρμανσης. Ο μάγειρας διεκδικεί επίδομα διαίτης. Οι καμαρότοι επίδομα καμακιού - το καλοκαίρι, με τις τουρίστριες διπλό. Επίσης επίδομα ανθυγιεινής εργασίας, λόγω του κινδύνου του Aids. Όλοι οι ναύτες ζητούν επίδομα ναυτίας και προσαύξηση μποφόρ. Οι ασυρματιστές απαιτούν επίδομα ακουστικών..."

"Βρε σεις - βουλιάζουμε!"

"Το εργατικό κίνημα δεν πτοείται από κινδυνολογίες και παραπληροφόρηση. Θα προχωρήσει ενωμένο - με την υποστήριξη των επιβατών. Α, ναι - παραλίγο να το ξεχάσω. Έχουν κι αυτοί ένα αίτημα. Να ταξιδεύουν τζάμπα."

"ΠΡΟΣΟΧΗ! ΠΡΟΣΟΧΗ! ΣΑΣ ΟΜΙΛΕΙ Ο ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΕΠΙΒΙΒΑΣΗ ΣΤΙΣ ΒΑΡΚΕΣ! ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ"

"Τι φωνάζει ο μ.... ! Πήγαμε στις βάρκες και δεν είχε ψυχή!"

"Σιγά μην πάει ο κόσμος στις βάρκες, επειδή το είπε το μεγάφωνο!

"Ξέρει ο κόσμος - οι βάρκες είναι έτσι κι αλλιώς άχρηστες. Για τα μάτια."

"Τόσα χρόνια λαδώνανε τούς ελεγκτές - όχι τους μακαράδες..."

"Εγώ, πάντως, λέω να πάρω ένα BMW 520i - μ' αρέσει η γραμμή."

"Φίλτατε, το μόνον φλέγον θέμα είναι τα εθνικά δίκαια. Πρέπει να αναβιώσει ο Μακεδονικός Αγών. Να εκδιωχθούν οι αλλόθρησκοι εκ της Θράκης και να απελευθερωθούν οι στενάζοντες αδελφοί της Βορείου Ηπείρου!"

"Ορίστε! Δύο Τζόννυ Γουώκερ μπλακ λαίημπελ - δωδεκάρια! Και μία κούτα Κεντ!"

"Ξέρεις αν θα ξαναβγάλει ομόλογα με δώδεκα τα εκατό; Λέω να φέρω το συνάλλαγμα από την Ελβετία - εκεί μου δίνουν ψίχουλα!"

"Πέτρο, πήγα κάτω στην καμπίνα - ο διάδρομος είναι ποτάμι από τα νερά!"

"Να φωνάξουμε τον υδραυλικό!"

"Αμάν! τώρα έσβησαν και τα φώτα!"

"Άλλη ΔΕΗ εδώ!"

"Δεν βλέπω τη μύτη μου! Που πέφτει η σκάλα; Θα σκάσουμε σαν τα ποντίκια!"

"Γιαννάκη! Μαρία! Τα παιδιά - τι έγιναν τα παιδιά;"

"Μαμά, φοβάμαι!"

ΠΡΟΣ ΠΛΟΙΑΡΧΟΝ ΣΤΟΠ ΝΑΥΑΓΟΣΩΣΤΙΚΑ ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ ΣΤΟΠ ΛΙΜΑΝΙΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΣΤΟΠ ΔΝΤ ΜΑΣ ΒΑΡΕΘΗΚΕ ΣΤΟΠ ΕΕ ΜΑΣ ΣΙΧΑΘΗΚΕ ΣΤΟΠ ΗΠΑ ΜΑΣ ΑΓΝΟΟΥΝ ΣΤΟΠ ΕΣΣΔ ΕΧΕΙ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΧΑΟΣ ΣΤΟΠ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΑΤΕ ΠΛΟΙΟΝ OBEP

"Η απεργιακή επιτροπή ανακοινώνει: Ο αγώνας μας συνεχίζεται, τιτανικός!"






"Καθημερινή" 11. 2. 1990

Αναγνώριση νόθου

_______________________________________________________

godoodle.blogspot.com

_______________________________________________________


Στις 19 Σεπτεμβρίου 2007 άρχισα να δημοσιεύω ένα ανώνυμο blog στα Αγγλικά. Μέχρι τις 17 Σεπτεμβρίου του 2008 (ένα χρόνο παρά δύο μέρες) είχα δημοσιεύσει εκεί 54 κείμενα και περίπου ισάριθμες φωτογραφίες. Η ανωνυμία ξέφτισε στα τρία τέταρτα της απόστασης.(Mea culpa). Μετά για δύο χρόνια το ξέχασα.

Το θυμήθηκα όταν ξενόγλωσση φίλη με ρώτησε αν δεν έχω γράψει κάτι άλλο που να μπορεί να διαβάσει πέρα από τα κείμενα στο αγγλόφωνο site (ndimou.gr/index_en.asp). Και σκέφθηκα ότι ήταν καιρός να αναγνωρίσω το νόθο μου τέκνο.

Για όσους διαβάζουν αγγλικά και ενδιαφέρονται, η διεύθυνση είναι στον τίτλο και δεξιά στα links. Περιηγηθείτε το από την αρχή προς το τέλος - παρόλο που, όπως όλα τα blogs, παρατίθεται από το τέλος στην αρχή.

"Ποιοι οι φίλοι;"

Χθες το βράδυ συμπλήρωσα τρεις χιλιάδες εκατόν τριάντα τρεις φίλους στο Facebook. Η πολιτική μου είναι να μην ζητάω αλλά να αποδέχομαι όλες τις αιτήσεις φιλίας που μου έρχονται. (Νιώθω άσκημα να τις απορρίπτω).

Από τους φίλους αυτούς εγώ γνωρίζω ελάχιστους – δύο τρεις δεκάδες. Υποτίθεται όμως πως όλοι όσοι ζητάνε τη φιλία μου θα πρέπει κάπως να με ξέρουν. Όχι βέβαια προσωπικά αλλά από τα βιβλία, τα άρθρα, τα blogs και τις (παλιότερες) παρουσίες μου στην τηλεόραση.

Το πόσο λίγο συμβαίνει αυτό, το διαπιστώνω καθημερινά. Έτσι π. χ. με προσκαλούν συχνά σε θρησκευτικές τελετές, ή σε εθνικιστικές σταυροφορίες. Σύμφωνοι, δεν περιμένω να έχουν εμβαθύνει όλοι στα βιβλία μου, αλλά τις πολύ στοιχειώδεις τοποθετήσεις μου περίμενα να τις ξέρουν. Π. χ. ότι δεν είμαι πιστός, ούτε σοβινιστής. Πως έχω πολεμήσει μία ζωή εναντίον δογμάτων κάθε είδους και των φανατικών οπαδών τους.

Καταλαβαίνω ότι στατιστικά είναι δύσκολο να μην βρεθούν και μερικοί που έχουν ακούσει μόνο το όνομα. Πάντως για ολονυχτίες και προσκυνήματα της Παναγίας δεν προσφέρομαι...

Άλλοι πάλι παραβιάζουν ανοιχτές πόρτες, προσπαθώντας να με πείσουν για πράγματα για τα οποία ήδη αγωνίζομαι μία ζωή. Μου γράφουν και θυμάμαι την παροιμία: «Έλα παππούλη μου να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου».

Θα μου πείτε: μα δεν ήξερες πόσο επιπόλαιο πράγμα είναι αυτές οι δικτυακές φιλίες; Το υποπτευόμουν, αλλά πίστευα (και το πιστεύω ακόμα) ότι οι τόποι κοινωνικής δικτύωσης είναι χρήσιμοι θεσμοί στις νέες δικτυακές κοινότητες. Γι αυτό και συμμετέχω. Το πόσο σωστοί, δημιουργικοί και παραγωγικοί είναι, εξαρτάται από εμάς. Δυνατότητες παρέχουν άφθονες. Και δεν φταίει το Facebook αν οι χρήστες του το χρησιμοποιούν χωρίς προσοχή και περίσκεψη...

___________________________________________________

Ο τίτλος δανεικός από το πρώτο βιβλίο του Νίκου Καχτίτση

Αγγ(ε)λάκια

Το κείμενο αυτό είναι συνέχεια του «Παιδάκια» (29.7.).

Στο δεύτερο μισό των διακοπών μας μέναμε δίπλα-δίπλα με μία οικογένεια Άγγλων. Είχαν τρία παιδάκια 6, 8, και 11 ετών. Έπαιζαν όλη μέρα στην πισίνα, όπου λιαζόμασταν και εμείς. Ακούραστα βούταγαν, κολυμπούσαν ανέβαιναν σε στρώματα και βαρκάκια. Μιλούσαν, γελούσαν, πειράζονταν – αλλά ουδέποτε τσίριζαν. Και όταν η μητέρα έκανε ένα νεύμα (ούτε αυτή τσίριξε ποτέ) έβγαιναν από την πισίνα, μάζευαν και τακτοποιούσαν όλα τους τα πράγματα - και έμπαιναν στο μπάνγκαλο. Από όπου ουδέποτε ακούστηκαν. Περισσεύει να πω ότι κολυμπούσαν και τα τρία σαν δελφινάκια.

Θα με κατηγορήσουν πάλι για ξενομανή. Θα πούνε ότι τα ξένα παιδιά είναι ξενέρωτα και δεν ξέρουν να ζούνε (ούτε και οι γονείς τους άλλωστε…).

Αλλά ήταν μεγάλο ευεργέτημα για τα αυτιά και τα νεύρα μας… Χαλαρώσαμε. Και κάναμε πραγματικές διακοπές.


____________________________________________

Στην φωτογραφία η εξάχρονη κόρη - ένα πολύ διακριτικό διαβολάκι.

Το τέλος των Αιώνιων Ελληνικών Διακοπών

Από τον καιρό του σχολείου το τέλος των διακοπών ήταν πάντα μία οδυνηρή εμπειρία. Αργότερα, που οι διακοπές έγιναν οικογενειακή υποχρέωση, ήταν ακόμα επώδυνο αλλά με στοιχεία ανακούφισης (όσο περνούσαν τα χρόνια, περισσότερα).

Τώρα όμως έχουμε το τέλος των αιώνιων διακοπών της Ελλάδας. Πέρσι υποπτευόμασταν, αλλά δεν ξέραμε. Φέτος γνωρίζουμε καλά τι μας ήρθε και μετράμε ήδη τις απώλειες. Πρώτη απώλεια η σιγουριά για το μέλλον.

Ήδη φέτος οι περισσότεροι κάνουμε στενάχωρες διακοπές. Πιο μικρή απόσταση, πιο φτηνό κατάλυμα, λιγότερες μέρες. Του χρόνου; Άραγε θα κάνουμε διακοπές, έστω και πιο περιορισμένες;

Μαζί με την Ελλάδα έχουμε όλοι χρεοκοπήσει. Και οι χρεοκοπημένοι δεν δικαιούνται διακοπές ούτε πολλές-πολλές απολαύσεις. Ας χαρούμε λοιπόν τις φετινές ως τις τελευταίες διακοπές μία χώρας που ως τώρα έμοιαζε να παραθερίζει όλο τον χρόνο.

Γιατί εκεί ήταν το πρόβλημα. Είχαμε αναγάγει την καλοπέραση, την άνεση, την χαλάρωση ως πρωταρχικό σκοπό της ζωής. Υπήρχαν βέβαια και τα λίγα θύματα που σκοτώνονταν στη δουλειά για να προχωράει το κατάστημα. (Στην Ελλάδα όλα είναι του ύψους ή του βάθους: ή κάτεργο ή ραστώνη). Για τους περισσότερους όμως βασική απασχόληση ήταν η εξεύρεση χρημάτων με τον μικρότερο δυνατό κόπο και η μεγιστοποίηση της καλοπέρασης. Όπως λέει η θεία Άγκελα, εκεί που ο δυτικοευρωπαίος έχει σαν στόχο του την παραγωγή, την αξιοποίηση, την δημιουργία, ο Έλληνας έχει το αραλίκι ποιότητας. Αλήθεια, δεν της είπαν οι συμπατριώτες της πως ο τόπος αυτός είναι φτιαγμένος για μόνιμες διακοπές;

Τέρμα τα πάντα. Οι διακοπές διαρκείας όλων των μονίμως απόντων συμβασιούχων, συμβούλων (π. χ. της ΕΡΤ) των άφαντων, αργόσχολων ή ημιαπασχολούμενων, τελείωσαν. Οι μαϊμού και πρόωρες συντάξεις, οι επιδοτήσεις, οι δέκατοι τρίτοι, τέταρτοι (αύριο: πέμπτοι και έκτοι) μισθοί, τα επιδόματα, οι αργομισθίες, οι διπλομισθίες, τα δώρα, οι μίζες, τα «μαύρα», τα τυχερά, εξαφανίζονται. Οι βαρέως και ανθυγιεινώς εργαζόμενοι (κακώς τόσο λίγοι: όλα τα επαγγέλματα είναι βαριά και βλάπτουν – γενικώς η δουλειά είναι ανθυγιεινή) περιορίζονται και αυτοί. Τα τριήμερα που γίνονταν εβδομαδιαίες κοπάνες, το Πάσχα και τα Χριστούγεννα όπου όλοι έλειπαν για δεκαπενθήμερο, οι άδειες από τη σημαία και οι τεράστιες αναρρωτικές (οι περισσότεροι εξαντλούσαν το νόμιμο όριο) όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν.

Οι Αιώνιες Ελληνικές Διακοπές τελείωσαν. Απολαύστε το τελευταίο ίσως ανέμελο καλοκαίρι (ακόμα δεν μας έχουν έρθει όλες οι επιπτώσεις) και ετοιμαστείτε για ένα δύσκολο φθινόπωρο.

Να περάσετε (όσο γίνεται) καλύτερα!

___________________________________________

LiFO τεύχος Αυγούστου

«Υπέρ εμού»...

Κωπηλατώντας ανοιχτά από το Νυδρί συναντάς πρώτα το νησάκι του Βαλαωρίτη – την Μαδουρή. Το σπίτι δείχνει σε καλή κατάσταση, φαίνεται πως τα δισέγγονά του, ο Νάνος και η Ελένη, το συντηρούν. Πιο πίσω ο Σκορπιός με ενταφιασμένη την τραγική δυναστεία των Ωνάση και παραπέρα όλο το παραμυθένιο αρχιπέλαγος της Λευκάδας.

Η Μαδουρή μου θύμισε ένα γράμμα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη που διάβασα πρόσφατα. Γράφει στον δάσκαλό του, τον λόγιο Κωνσταντίνο Ασώπιο και αναφέρεται στον πρόσφατο θάνατο του Σολωμού (1857):

«Ο ποιητής Σολωμός απεβίωσεν, άωρον θύμα τοσούτων καταχρήσεων. Η Επτάνησος, η Ελλάς ήλπιζεν να λάβει παρ’ αυτού πλούσιον κληροδότημα μελλούσης δόξης. Άπαντες εθρήνησαν επί του τάφου του και εν μέσω γενικού πένθους η ιδέα των αναγγελλομένων ποιημάτων του ήτο η μόνη παρηγορία ήτις ηδύνατο να ελαττώση τοσαύτην λύπην. Η πραγματικότης απέδειξε τουναντίον. Ολίγοι στίχοι, τινές στροφαί είναι το μόνον προϊόν τεσσαράκοντα περίπου ετών διηνεκούς απασχολήσεως! Εψεύσθησαν αι ελπίδες του έθνους.

Ίσως το γεγονός τούτο να συνέτεινεν ουκ ολίγον υπέρ εμού».

«Υπέρ εμού». Τι μικροψυχία, Θεέ μου!

Σήμερα θα δίναμε ολόκληρο το Βαλαωρίτη για «ολίγους στίχους» του Σολωμού. Πώς γίνεται οι άνθρωποι να περνάνε δίπλα στο θαύμα και να μην καταλαβαίνουν τίποτα!

Τα παιδάκια

Στο ξενοδοχείο που παραθερίζουμε έχει πολλά παιδάκια. Όλων των ηλικιών: από βρέφη τριών μηνών μέχρι δεκατριάχρονους ήδη μαντράχαλους. Πίσω από το ξενοδοχείο μας είναι άλλα δύο συγκροτήματα με ενοικιαζόμενα δωμάτια. Κι εκεί μένουν παιδάκια, τόσα πολλά που αναρωτιέσαι πού χωράνε.

Το δωμάτιό μας είναι διαμπερές. Μπροστά βλέπει στον κήπο του ξενοδοχείου και πίσω στο κηπάκι των ενοικιαζόμενων. Τα παιδάκια παίζουν στους κήπους εμπρός- πίσω, αλλά και στα μπαλκόνια τους.

Όλα τα γύρω μας παιδάκια διαθέτουν στεντόρειες φωνές. Μερικά μπορεί αργότερα να διαπρέψουν στην όπερα. Ήδη το κλάμα του μικρότερου βρέφους αντηχεί εκατοντάδες μέτρα μακριά. Οι γονείς φαίνεται πως ενθαρρύνουν τα παιδάκια να ασκούν τις φωνές τους σκεπτόμενοι το ενδεχόμενο ωδικού μέλλοντος. Έτσι τα παιδάκια, παίζοντας ή κλαίγοντας, φωνάζουν, τσιρίζουν, ουρλιάζουν ή μιλάνε δυνατά όλη μέρα – αλλά και τη νύχτα.

Έχω την υποψία πως τα παιδάκια έχουν οργανωθεί και φωνάζουν με βάρδιες – ούτως ώστε να ακούγονται μόνιμα. Διότι δεν μπορεί τα ίδια παιδιά να μην κοιμούνται καθόλου το μεσημέρι και να ξενυχτάνε ως την μία το πρωί. Προφανώς κοιμούνται με βάρδιες και αναλαμβάνουν υπηρεσία μόλις ξυπνήσουν.

Το αποτέλεσμα είναι μια διαρκής φωνητική παρουσία, που ζωντανεύει το τοπίο και την παραθεριστική μας διαμονή.

Υ. Γ. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα παιδάκια – αλλά ευχαρίστως θα στραγγάλιζα τους γονείς…

Paradise Lost (Απολεσθείς Παράδεισος)

Στη ζωή μου ανακάλυψα πολλούς μικρούς παραδείσους τους οποίους διέγραψα μετά από τον παραδείσιο κατάλογο. Μέρη που ήταν παρθένα και έρημα – μέχρι που τα ανακάλυψαν οι πολλοί και έγιναν αφόρητα.



Νομίζω πως στον κατάλογο των απολεσθέντων παραδείσων θα προσθέσω και την Λευκάδα. Ο γραφικός όρμος, που μας είχε φιλοξενήσει δύο καλοκαίρια, πριν επτά και πέντε χρόνια, πάσχει φέτος από το αδιαχώρητο. Στην παραλία η κερδοσκοπία έβαλε τις ξαπλώστρες τόσο κοντά που βρίσκεσαι αγκαλιά με τον διπλανό σου. Η κρίση δεν φαίνεται πουθενά εδώ, μόνο το επίπεδο του κοινού έχει πέσει. Θορυβούν και φωνάζουν ασύστολα – ακόμα και οι συνήθως διακριτικοί ξένοι.



Η απεργία των βυτιοφόρων σε κρατάει δέσμιο (χρειάζεσαι τα καύσιμα για την επιστροφή). Μία μόνο εξόρμηση έδειξε ότι και το Άβατο των Αβάτων, οι Εγκρεμνοί απέκτησαν ξαπλώστρες και ομπρέλες.




Σε αναζήτηση νέων παραδείσων, λοιπόν.

Οι ρίζες της βίας

Με ρώτησαν σε μία ραδιοφωνική εκπομπή: «Γιατί στην Ελλάδα έχουμε τρομοκρατία;» Απάντησα πρόχειρα. Αργότερα ξανασκέφθηκα το ερώτημα.

Μία πρώτη απάντηση είχα δώσει στα «Αναμασήματα» και μετά στο «Ειρωνικό Νεοελληνικό Λεξικό»:

Αγωνιστές (ή αντιστασιακοί ή μαχητές της ελευθερίας): Άτομα φέροντα όπλο και προκήρυξη. Μετά τη δικτατορία, από την ανάγκη μας να επινοήσουμε αντιστασιακούς, αναδείξαμε σε τέτοιους κι όλους ανεξαιρέτως τους τρομοκράτες - δικούς μας και ξένους. Έτσι την αίγλη του «αγωνιστή» κέρδισαν η 17 Νοέμβρη, ο ΙRA η ETA, η RAF, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες, ο Μπιν Λάντεν και οποιοσδήποτε άλλος φανατικός κουμπουροφόρος σκότωνε ανυπεράσπιστους πολίτες σε δημοκρατικά καθεστώτα. Ακόμα και σήμερα επικρατεί σύγχυση - άνθρωποι ειρηνόφιλοι και προοδευτικοί γράφουν με θαυμασμό για δολοφόνους, μόνο και μόνο επειδή καλύπτουν την βία κάτω από μία οποιαδήποτε ιδεολογία. (Τελικά η βία γεννάει μόνο βία. Το μόνο επίτευγμα της 17Ν, ήταν ο «τρομονόμος»).

Αυτά το 1996. Από τότε δεν άλλαξαν πολλά. Η έξαρση της εξέγερσης (και της βίας) καλά κρατεί. Προχθές στην «Καθημερινή» ο Θάνος Βερέμης έγραψε: «Ακόμα και σήμερα, οι κλεφταρματολοί βρίσκονται πιο κοντά στις καρδιές των Ελλήνων από ότι ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος».

Μία ερμηνεία είναι λοιπόν ότι αυτή η κοινωνία ανέχεται (αν όχι εξαίρει) την βία. Γιατί όμως;

Εδώ χωράνε διάφορες ερμηνείες που σχετίζονται με παθογένειες της κοινωνίας μας. Η μεγαλύτερη για μένα είναι η ανασφάλεια που νιώθουν οι Έλληνες και το απόλυτο έλλειμμα εμπιστοσύνης. Νιώθουν αδικημένοι και ριγμένοι, ως άτομα και ως έθνος. Εξυφαίνουν απίθανες θεωρίες συνομωσίας μέχρι που οι ψυχίατροι να μιλάνε για μανία καταδιώξεως και ελληνική παράνοια.

Μία κοινωνία που δεν οργανώθηκε ποτέ σε χώρο πολιτών, που επιβιώνει από τις πελατειακές εξαρτήσεις της, που όλοι οι θεσμοί της είναι ύποπτοι και υπονομευμένοι, γεμίζει τα μέλη της με άγχος, θυμό και ανασφάλεια.

Η τελευταία κρίση και οι σωρευτικές αποκαλύψεις διαφθοράς και διαπλοκής έκαναν ακόμα μεγαλύτερο το έλλειμμα εμπιστοσύνης όλων προς όλους. Ένα διάχυτο αίσθημα αδικίας κυριαρχεί. Εκεί λοιπόν, η «ξεκάθαρη» λύση που δίνει το περίστροφο του τρομοκράτη αποκαθιστά το δίκαιο όπως παλιά το τόξο του Ρομπέν και το σπαθί του Ζορό.

Μέχρι να υπονομευτεί και ο θεσμός της τρομοκρατίας. Ως τώρα, πολλοί που διαφωνούσαν με τις μεθόδους της, πίστευαν στην αγνότητα των προθέσεών της. Αυτή όμως η τελευταία της πράξη μοιάζει διπλά ύποπτη. Ίσως τους οδηγήσει να αναθεωρήσουν. Μακάρι.


Υ. Γ. Δεν γνώριζα τον Σωκράτη Γκιόλια και δεν σύχναζα στο «Τρωκτικό». Ανέβασα αυτό το κείμενο την ώρα της κηδείας του, ως αποχαιρετισμό σε blogger και πράξη διαμαρτυρίας για την τυφλή βία. Σήμερα, 20 του μηνός, επέτειο του Αττίλα που με έκανε πριν 36 χρόνια να γράψω το «Δεν Ξεχνώ».

Αλίμονο όμως, όλοι ξεχνάμε και πρώτοι οι Ελληνοκύπριοι που, βολεμένοι στην ευμάρειά τους, μοιάζει να έχουν σιωπηλά αποδεχθεί την de facto διχοτόμηση…

Το κόμμα του ΚΟΚ

Κάθε φορά που κυκλοφορώ με το αυτοκίνητο απελπίζομαι. Όσο περνάνε τα χρόνια γινόμαστε χειρότεροι. Ένας λαός που δεν μπορεί να κινηθεί σωστά στον δρόμο, που δεν είναι σε θέση να τηρήσει τις απλές και τελείως ορθολογικές εντολές του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, πώς θα μπορέσει να επιβιώσει σαν κοινωνία;

Τι λέει ο ΚΟΚ; Περνάει όποιος έχει πρωτοπορία. Ο άλλος, που έχει STOP ή κόκκινο, περιμένει. Τι λέει ο Ρωμιός; Περνάει όποιος είναι πιο μάγκας. Όπως κι εσείς, κάθε μέρα ζω αθρόες παραβιάσεις. Ούτε τον ΚΟΚ σεβόμαστε ούτε τον άλλο οδηγό.

Μπορεί να φαίνεται υπερβολικό – αλλά θεωρώ ότι η Ελληνική Ασθένεια ξεκινάει από εκεί, από τα στοιχειώδη. Αν κατέβαινα στην πολιτική, θα έφτιαχνα το «Κόμμα του ΚΟΚ». Ας κατακτήσουμε αυτό to επίπεδο και τα άλλα θα έρθουν από μόνα τους.

«Κράτος Καλό – Ιδιώτης Κακό»

Μόλις αναγγελθεί η πιθανότητα να ιδιωτικοποιηθεί μία κρατική εταιρία, αυτόματα κινητοποιούνται οι εργαζόμενοι και κατεβαίνουν σε απεργία. Αυθημερόν. Σαν εξαρτημένο αντανακλαστικό – πριν καν επιβεβαιωθεί η είδηση, πριν μαθευτούν λεπτομέρειες – έρχεται η άρνηση.

Τα χρόνια της Μεταπολίτευσης, ένα σωρό ιδιωτικές εταιρίες πήραν τον αντίστροφο δρόμο. Κρατικοποιήθηκαν. Τράπεζες, διυλιστήρια, αερομεταφορείς, βιομηχανίες, ναυπηγεία, πέρασαν από τον ιδιωτικό στον δημόσιο τομέα. Δεκάδες επιχειρήσεις. Θυμάται κανείς να υπήρξε – έστω και μία φορά – αρνητική αντίδραση του προσωπικού;

Με την απλοποιημένη λογική του Όργουελ («Φάρμα των Ζώων») αυτό εκφράζεται με το δίπολο: «Κράτος Καλό – Ιδιώτης Κακό».



______________________________________________________

Εικονογράφηση του Quentin Blake από την έκδοση George Orwell: Animal Farm, Folio Society, 1984

Κοφμάν ή Κάουφμαν...

Αυτή την σκάλα την πρωτοανέβηκα πριν εξήντα και κάτι χρόνια. Παιδί ακόμα έμαθα τον δρόμο που οδηγούσε στον μεγαλύτερο - για μένα - θησαυρό. Τα βιβλία!

Κι αφού τον έμαθα τον ακολουθούσα σχεδόν κάθε εβδομάδα. Η κλασική έξοδος είχε σινεμά στην Σταδίου - αλλά πριν, επίσκεψη στα βιβλία για ενημέρωση ή (αν υπήρχε χαρτζιλίκι) αγορά.

Μέρος μαγικό, μέρος μυθικό, η είσοδος στη γνώση, την ονειροπόληση, την φυγή. Έχει μείνει ακριβώς όπως ήταν τότε. Μπήκα σήμερα και ανατρίχιασα.

Το ίδιο παραμένει το γύρισμα της σκάλας, φορτωμένο βιβλία και μικρές αφίσες. Κι επάνω ο ...παράδεισος.

Εδώ πρωτογνώρισα Camus, Sartre, Proust, Char - όλη την νεότερη Γαλλική λογοτεχνία και σκέψη. (Τα Αγγλικά βιβλία από τον Παντελίδη και τα Ελληνικά από την Εστία - πάλι τότε στη Σταδίου).

Μεγαλύτερος (και πιο εύρωστος οικονομικά) από εδώ αγόραζα τις υπέροχες εκδόσεις της Pleiade, δερματόδετες σε λεπτό ριζόχαρτο με τα άπαντα όποιου άξιζε να έχει άπαντα.

Οι χώροι έμειναν ίδιοι, αλλά γυμνοί πια από βιβλία. Το μαύρο ξύλο γυαλίζει ακόμα. Στα ράφια, αντί για τις πυκνές ράχες, τώρα εξώφυλλα ανοιχτά, αραδιασμένα, να γεμίζουν τον χώρο. Pleiade πια δεν υπάρχει - μόνο με παραγγελία... Κι όμως - τι ατμόσφαιρα! Κοντά του όλα τα άλλα βιβλιοπωλεία θυμίζουν σουπερμάρκετ.

Σε λίγο θα συμπληρώσει τα εκατό του χρόνια αυτός ο σπουδαίος ναός του πνεύματος. Θα προλάβει; Θυμάμαι ακόμα τον γέροντα ιδρυτή του, καμπουριασμένο επάνω σε σωρούς βιβλίων - ή μην ήταν κατάστιχα; Η καθηγήτρια μου των Γαλλικών (με την γαλλική της προφορά) τον έλεγε Κοφμάν. Αλλά οι περισσότεροι τον πρόφεραν στα Γερμανικά κι ας μην είχε πουλήσει ένα Γερμανικό βιβλίο.

Ω Παύλο, Μέγα Εσύ Χταπόδι της Μοίρας!

Η ήττα της Εθνικής Γερμανίας ήταν ο οριστικός θρίαμβος του προφήτη-χταπόδι Paul. Προβλέπει ανελλιπώς και με επιτυχία 100% τα σκαμπανεβάσματα αυτής της παράξενης ομάδας, που πότε θαμπώνει τον κόσμο με το παιχνίδι της, ρίχνοντας τεσσάρες στην Αγγλία και την Αργεντινή και πότε παίζει ψόφια και άτολμα, υποκύπτοντας αμαχητί στη Σερβία και την Ισπανία.

Λέω μήπως ζητήσουμε και μας δώσουν τίποτα απογόνους. (Το ίδιο μάλλον δεν θα το πουλάνε). Αν έχουν κληρονομήσει το χάρισμα, τα χταποδάκια του μπορεί, εκτός από προγνωστικά για το Προ Πο, να μας απαντήσουν και σε τίποτα πιο σημαντικές ερωτήσεις:

Π. χ. ρε χταπόδια - θα επιβιώσουμε ή θα χρεοκοπήσουμε;

_______________________________________________________


Κι ένα διήγημα από τη σημερινή LiFO: CLICK

Ματσακόνι *

Η πρόσφατη ιστορία με τον υιό Ζαγορίτη στο Πολεμικό Μουσείο μου θύμισε κάτι ανάλογο που είχε συμβεί τον καιρό της δικής μου θητείας στο Ναυτικό. Τρεις γόνοι καλών οικογενειών που υπηρετούσαν μαζί μας στην Βασική Εκπαίδευση (στρατόπεδο Παλάσκας) το έσκασαν ένα βράδυ και εμφανίστηκαν σε δεξίωση που έδινε ο τότε διάδοχος Κωνσταντίνος στον Βασιλικό Ναυτικό Όμιλο στο Τουρκολίμανο.

Από την Βασική Εκπαίδευση, τις γνωστές πρώτες σαράντα μέρες πριν την ορκωμοσία, δεν είχε βγει ποτέ κανείς. Αυτοί κατάφεραν και βγήκαν, φόρεσαν πολιτικά και πήγαν να χορέψουν.

Ο Βασιλιάς Παύλος δεν φημιζόταν για την οξύνοιά του (η Φρειδερίκη τον έσερνε από τη μύτη) αλλά ήταν αυστηρός. Είδε τους νεαρούς και φώναξε τον Κωνσταντίνο. Τον ρώτησε αν θυμόταν καλά ότι οι φίλοι του υπηρετούν τη θητεία τους. Δεν ξέρω τι απάντησε ο διάδοχος (που φυσικά είχε οργανώσει την απόδραση) αλλά την άλλη μέρα ο Παύλος κάλεσε τον Α/ΓΕΝ (αντιναύαρχος Παναγιωτόπουλος) και του έδωσε οδηγίες.

Όχι μόνο τους τάραξαν στο καψώνι στην υπόλοιπη εκπαίδευση, όχι μόνο δεν έγιναν (μόνοι αυτοί από τον λόχο μας) επίκουροι σημαιοφόροι, αλλά υπέφεραν πολλαπλά και ως απλοί ναύτες. Τους είδα μέσα στο καταχείμωνο, στη Σούδα, να κάνουν ματσακόνι κρεμασμένοι έξω από ένα πολεμικό.

Αναρωτιέμαι ποια ήταν η τιμωρία του υιού Ζαγορίτη για τα (πολύ χειρότερα) καμώματά του στο Πολεμικό Μουσείο.

_______________________________________________________

* Το ματσακόνι είναι ένα ειδικό βαρύ σφυρί. Χρησιμοποιείται για να χτυπάει και να αφαιρεί ο "ματσακόνης" τις σκουριές και τα άλατα από τις λαμαρίνες στα ύφαλα του πλοίου. Μαζί με την αμμοβολή, είναι από τις πιο βαριές και επιβλαβείς δουλειές.

Στη φωτογραφία το καταδρομικό "Έλλη", όπου υπηρέτησα μέρος της θητείας μου στη Σούδα.

Non connected connex

Ως εδώ καλά τα πήγαμε με τον ΟΤΕ. Από τους πρώτους συνδρομητές της ΟΤΕΝΕΤ με ταχύτητες χελώνας (14.400bps) αναβαθμίστηκα αργότερα σε ISDN 128K και μετά σε ADSL ανεβάζοντας συνεχώς την ταχύτητα μόλις γινόταν διαθέσιμη. Δεύτερη σύνδεση στα Κιούρκα κι αυτή πέρασε από τα Kbps στα Mbps.

Όλα αυτά καλά μέχρι την περασμένη Κυριακή. Η καταιγίδα που σάρωσε την Αττική μας στέρησε όλες τις τηλεφωνικές γραμμές του σπιτιού και την DSL. Μετά από τηλεφωνήματα στις βλάβες η σύνδεση του Διαδικτύου αποκαταστάθηκε σε 24 ώρες (οι άλλες μετά δύο ημέρες). Μόλις όμως ήρθαν οι φωνητικές γραμμές χάθηκε πάλι η DSL. Τηλεφωνήματα κλπ την ξανάφεραν σε μερικές ώρες για να ξαναχαθεί το Σαββατο μεσημέρι.

Έκτοτε δεν υπάρχει Διαδίκτυο και οι βλάβες (Σαββατοκύριακα 8-2!) απαντάνε το στερεότυπο: «σε δύο εργάσιμες ημέρες». Διαμαρτύρομαι ότι η σύνδεση είναι επαγγελματική και το μόνο που εισπράττω είναι ότι: «θα το δώσουμε ως επείγον».

Τρεις διακοπές σε μία εβδομάδα είναι πολλές. Ο δεκαπενταετής γάμος μου με τον ΟΤΕ απειλείται με διαζύγιο. Ανακαλύπτω πάλι ότι μου είναι πολύ δύσκολο να ζήσω χωρίς Internet. Οι συνδέσεις με κινητή τηλεφωνία (που χρησιμοποιώ στα ταξίδια) είναι άχρηστες στο σπίτι μου. Μένω στην καρδιά του Παλιού Ψυχικού και σε αυτή την υποβαθμισμένη περιοχή της Αττικής η κάλυψη των εταιριών κινητής τηλεφωνίας είναι ανύπαρκτη. Ίσα-ίσα αρκεί (κι όχι πάντα) για τηλεφώνημα – αλλά για data πέφτει στο GPRS και καλό ξημέρωμα!

Γράφω τώρα από τα Κιούρκα όπου ευτυχώς η σύνδεση (να χτυπήσω ξύλο) είναι υγιής. Και είμαι σε αναζήτηση εναλλακτικών μέσων...

_______________________________________

Υ. Γ. Μετά από 24 ώρες απουσίας το conn-X επανήλθε. Ας ελπίσουμε ότι τώρα θα μείνει. Τελικά είναι ο ομφάλιος λώρος που με συνδέει με τον κόσμο...

Ιόνιο Πέλαγος

Τέλος Ιουνίου και στα περίχωρα της Αθήνας ακόμα ψιλοβρέχει. Θέλω να σας κεράσω ήλιο. Βρέθηκα πριν λίγες μέρες στον απόλυτο για μένα τόπο φωτός. Όπως τον είχα περιγράψει πριν πολλά χρόνια:

"Αυτές οι μέρες είναι ο θρίαμβος, η δόξα και η δύναμη του Φωτός. Οι μεγαλύτερες μέρες του χρόνου. Με φως διαυγές, μελένιο, Ελληνικό. Τίποτα δεν είναι πιο όμορφο - να βρίσκεσαι ξαπλωμένος σ' έναν αμμόλοφο, κάπου στη δυτική Πελοπόννησο (με τα μεγάλα πεύκα-ομπρέλες να ρίχνουν μακρότατες σκιές) και να απολαμβάνεις αυτή την παράταση ζωής, αυτές τις πρόσθετες ώρες φωτός, πριν απ' τη δύση. Θερινό ηλιοστάσιο".

Διαδρομές στη Μεσσηνία - ευλογημένος τόπος, ο κήπος της Ελλάδας. Βουτιές στη Βοϊδοκοιλιά.



Στο λιμανάκι της Κυπαρισσίας παροπλισμένο ένα κότερο με όνομα Γαλλικό: ¨Η Χορευτική Ζωή". Κανείς πια δεν χορεύει εκεί.



Προτιμώ μία πολύχρωμη βαρκούλα που την την λένε "Ελπίδα". Όσο με πάει...


_____________________________________________________

Ολόκληρο το κείμενο "Ιόνιο Πέλαγος" ΕΔΩ

Λίγη (νόμιμη) βία παρακαλώ…

Ο Max Weber ορίζει το κράτος ως τον μόνο θεσμό που δικαιούται (με νόμο) να χρησιμοποιεί βία. Κατέχει «το μονοπώλιο της νόμιμης βίας».

Το κακό είναι ότι συνήθως την χρησιμοποιεί με λάθος τρόπο και σε λάθος ανθρώπους. Κυρίως τους αδύναμους, τους μετανάστες, τους τσιγγάνους – όπου η χρήση βίας δεν θα φέρει συνέπειες.

Όταν όμως πρέπει να την χρησιμοποιήσει για να εφαρμόσει το νόμο με ισότητα απέναντι σε όλους δεν το κάνει. Πιάνει τον φουκαρά τον ντελίβερι με το μηχανάκι επειδή δεν φορούσε κράνος – ποτέ όμως δεν έχω δει να σταματάει ένα από το πανάκριβα τζιπ που παράνομα έχουν καλύψει όλα τους τα τζάμια με κατάμαυρες μεμβράνες.

Και βέβαια τρέμει μπροστά στο ΠΑΜΕ.

Έζησα την Οδύσσεια μίας ξένης που έχασε τις διακοπές της επειδή το ΠΑΜΕ έκλεισε (παράνομα και καταχρηστικά) το λιμάνι του Πειραιά. Η παρέα της είχε νοικιάσει ένα μικρό ιστιοπλοϊκό και έπρεπε να τους συναντήσει στα Κουφονήσια. Άυπνη όλη νύχτα (η πτήση της έφτασε 2 το πρωί) είχε ήδη κλείσει εισιτήριο να φύγει στις 7.25 από το λιμάνι. Δεν έφυγε και η παρέα δεν μπορούσε να την περιμένει. Ξέμεινε εδώ χωρίς χρήματα και κάποιος ξένος δημοσιογράφος με παρακάλεσε να την βοηθήσω.

Εκατοντάδες θα είναι οι ιστορίες ανθρώπων, δικών μας και ξένων, που έχουν υποστεί την βία του ΠΑΜΕ. (Κάθε μία από αυτές και μία ζωντανή δυσφήμιση της χώρας). Το ΠΑΜΕ πότε θα νιώσει την παρουσία του νόμου;

Προς το παρόν, πάντως, πιστεύω πως, σύμφωνα με τον ορισμό του Weber, στην Ελλάδα κράτος είναι το ΠΑΜΕ.

Θερινό Ηλιοστάσιο

Σήμερα είναι η μέρα που γιορτάζω το φως και τον ήλιο, η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου. Είπα λοιπόν να βγω από το σκοτεινό πηγάδι όλων αυτών των ημερών και να χαρώ γι άλλη μία φορά το φως. Πήρα και από το αρχείο μου την φωτογραφία εξωφύλλου από το Φως των Ελλήνων – να θυμίσω τα δύο πράγματα που με έπλασαν και με βασάνισαν μία ζωή: το φως και τους Έλληνες.

Άλλο ένα Άγιο Καλοκαίρι αρχίζει επίσημα – το φως θα είναι το ίδιο, αλλά αυτά που θα φωτίζει διαφορετικά και πιο δύσκολα. Άμποτε να τα αντέξουμε.

Παρακολουθώ το πιο δημοκρατικό Μουντιάλ των τελευταίων χρόνων: οι μικροί δυσκολεύουν τους μεγάλους και καμία φορά τους πετάνε έξω. Είμαι πάντα με την πιο αδύναμη ομάδα και χαίρομαι όταν τσαλακώνονται οι υπερφίαλοι και αλαζόνες.

Το Μουντιάλ έχει για μένα και μία επετειακή σημασία: παρακολουθώντας έναν αγώνα του 1978 γνώρισα την σύντροφο και σύζυγό μου. Έκτοτε μετράμε τον χρόνο με τετραετίες, όπως οι αρχαίοι με τις Ολυμπιάδες. Έχουμε λοιπόν οκτώ Μουντιάλ – πόσα ακόμα;

Μιλώντας στην αρχή για τους Έλληνες – μου έρχονται από παντού μηνύματα για την «Δυστυχία». Ένα δημοσίευμα που μου έστειλε φίλος από τα Χανιά, αξίζει να το διαβάσετε ΕΔΩ. Νομίζω πως το βιβλίο κέρδισε ήδη το στοίχημα με το χρόνο – ανατυπώνεται συνεχώς, διαβάζεται, σχολιάζεται, επί τριάμισι δεκαετίες. Για πόσα ελληνικά βιβλία του 1975, γίνεται ακόμα λόγος;

Το αίμα

Ευχαριστώ όσους μου έγραψαν. Χρειάζεται να προσθέσω κάτι:

Το σοκ από τον θάνατο του γάτου δεν ήταν (μόνο) σοκ απώλειας. Ήταν αίσθηση αποτρόπαιας πράξης.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου σκότωσα. Οτιδήποτε. Ούτε κατσαρίδα δεν έχω πατήσει. (Τις πετάω έξω από το σπίτι).

Στα πενήντα χρόνια που οδηγώ, μόνιμος εφιάλτης μου ήταν μην και χτυπήσω κανένα ζωάκι. Σε κατοικημένες περιοχές πήγαινα πάντα σιγά, γι αυτό το λόγο.

(Και να που πάτησα δικό μου, και πολύ αγαπημένο...).

Το ζεστό αίμα του, που ξέπλυνα από το τσιμέντο, με στοιχειώνει. Ένιωσα πράγματα που τα ήξερα μόνο λεκτικά.

Συγγνώμη που σας βαραίνω με προσωπικά βιώματα – αλλά αυτό σημαίνει ημερολόγιο, ιστολόγιο, blog.

Αύριο θα γράψω για πολιτική, για τέχνη.

Αλλά το αίμα θα είναι πάντα εκεί.

Εξομολόγηση

Ευχαριστώ θερμά τους αναγνώστες αυτού του blog που συνεχίζουν να το επισκέπτονται – όπως δείχνει ο μετρητής – παρόλο που για δέκα μέρες δεν υπήρξε νέα καταχώρηση.

Ο λόγος της σιωπής: η απώλεια του Μαυρούκι ήταν διπλό πλήγμα. Πέρα από την θλίψη για την απουσία του, με έχουν συνθλίψει οι ενοχές – γιατί εγώ το σκότωσα. Άθελά μου βέβαια.

Ο χώρος στάθμευσης στα Κιούρκα (ένα υπόστεγο με καλαμωτή) είναι πολύ ευρύχωρος. Εκεί κατεβαίνουν να με υποδεχθούν κάθε μέρα οι γάτες. Πολλές δείχνουν την φιλικότητά τους γυρίζοντας ανάσκελα και προσφέροντας την κοιλιά τους για χάδι.

Η είσοδος είναι δύσκολη. Ο δρόμος στενός και απέναντι παρκάρουν αυτοκίνητα. Γίνεται με την όπισθεν, πάρα πολύ σιγά. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι υπήρχε κίνδυνος με αυτή την ταχύτητα να πατήσω τα αεικίνητα αιλουροειδή.

Ξαφνικά ακούω φρικτό ουρλιαχτό. Νομίζω πως πρόκειται για άγριο καυγά. Σταματάω κατεβαίνω και βλέπω το Μαυρούκι να σφαδάζει κάτω από την πίσω δεξιά ρόδα.

Δεν ξέρω αν (και πότε) θα φύγουν από το νου μου η εικόνα και ο ήχος.

In memoriam

+ mavroukki 4.6.2010

πλήρωσε την ανεμελιά του και την απόλυτη εμπιστοσύνη του στον άνθρωπο

Θύματα

Ένας φανατικός Έλληνας εθνικιστής (ο και Ελληνάρας αποκαλούμενος) συνδυάζει συνήθως δύο ιδιότητες: είναι τουρκοφάγος και αντισημίτης.

Φαντάζομαι το δίλημμα αυτού του ανθρώπου μπροστά στην τελευταία τραγική ιστορία στα ανοιχτά της Γάζας.

Βρίσκεται παγιδευμένος ανάμεσα στον αντισημιτισμό και το «προαίωνιον μίσος».

Το αξίωμα «όποιος σκοτώνει Τούρκους είναι καλός» (γι αυτό άλλωστε βοηθήσαμε στην Σερμπρένιτσα – για τούρκους λογιάζαμε τους Βόσνιους) πόσο ισχύει όταν οι φονιάδες των Τούρκων είναι Εβραίοι; Ανατρέπεται;

Είναι δυνατόν να διαδηλώνουμε υπέρ των Τούρκων (και μάλιστα φανατικών ισλαμιστών;).

Προς στιγμήν το κάνουμε βέβαια (και σωστά – κάθε δολοφονία είναι ολέθρια).

Αλλά προσοχή Ελληνάρες: όχι για πολύ. Αλλιώς παίζετε το παιχνίδι του πονηρού Νταβούτογλου και της τουρκικής διπλωματίας που έστησε παγίδα στους Ισραηλινούς.

Αναρωτιέμαι μάλιστα πώς την πάτησαν. Για πολλά έχουν κατηγορηθεί οι Εβραίοι, αλλά όχι για βλάκες. Ακόμα και οι φανατικότεροι εχθροί τους παραδέχονται την εξυπνάδα τους – και μάλιστα, λόγω αυτής, τους θεωρούν επίφοβους.

Φαίνεται όμως πως υπάρχουν και Εβραίοι βλάκες, που προς στιγμήν κυβερνούν το Ισραήλ. Έτσι επαλήθευσαν την κυνική ρήση του Ταλλεϋράνδου: «ήταν κάτι περισσότερο από έγκλημα – ήταν σφάλμα».

Σκότωσαν εννέα ανθρώπους, τραυμάτισαν περισσότερους και έστρεψαν την παγκόσμια κοινή γνώμη εναντίον τους. Όχι πως είχαν πολλούς φίλους – τώρα δεν θα έχουν κανένα. Ακόμα και οι ΗΠΑ καταδικάζουν. Το Εβραϊκό λόμπι μπορεί να επηρεάζει αλλά όχι και να αντιστρέψει μία τέτοια αντίδραση.

Όσο ισχυρό κι αν είναι ένα κράτος – δεν μπορεί να τα βάλει με όλο τον κόσμο…

Y. Γ. Και στο τέλος τα παιχνίδια προπαγάνδας των μεγάλων και των πονηρών τα πληρώνουν οι μικροί κι ανώνυμοι – όπως τα φτωχά θύματα αυτής της συμφοράς…

…ένα βράδυ με σχεδόν πανσέληνο.

Το άλλο Πήλιο

Κι επειδή μου έγραψαν: "μόνο γκρεμίδια, άδεια παράθυρα και άδειες παραλίες έφερες από το Πήλιο;" να και η άλλη πλευρά:



Πνιγμένο (κυριολεκτικά) στο πράσινο...



...με ωραία καινούργια σπίτια στο παλιό στυλ...



...γραφικά καλντερίμια...



...πηλιορείτικη αρχιτεκτονική νέα και παλαιά...



...και κήπους οργιαστικά πολύχρωμους... το τέλειο Πήλιο.

Από το Πήλιο

Χθές και σήμερα το πρωί βροχή και πυκνή ομίχλη. Το απόγευμα λαμπρός ήλιος. Φωτογραφίζω και σας στέλνω καρτ ποστάλ.



Άδειο παράθυρο στην Πορταριά.



Κι άλλο παράθυρο σε ερειπωμένο αρχοντικό.



'Αδεια παραλία στο Χορευτό.

Βέβαια υπήρχε γύρω και οργιαστική φύση. Αυτές οι φωτογραφίες άλλη φορά.