Ένα Λουλούδι για την Αμαλία

Η Αμαλία Καλυβίνου κηδεύεται σήμερα στις 12:30 στο Νεκροταφείο της Αναστάσεως στον Πειραιά, περιοχή Χαραυγή.

Η Αμαλία ησύχασε. Εμείς;

Ήταν δύο φορές άτυχη. Της έλαχε ένα σπάνιο, δυσδιάγνωστο και δολοφονικό νόσημα, έτυχε να πέσει και σε κακούς ή αδιάφορους γιατρούς που την βασάνισαν απάνθρωπα.

Στην δίκαια αγανάκτησή της έφτασε στο (άδικο) συμπέρασμα ότι: "Οι γιατροί είναι ανεύθυνοι,ανίκανοι και άρπαγες στη συντριπτική τους πλειοψηφία.Η μόνη τους έννοια είναι η "κονόμα".Οι φαρμακευτικές κάνουν κουμάντο,η δικαιοσύνη τους αφήνει ατιμώρητους και ανθρώπινες ευτυχίες εξακολουθούν να χάνονται ΑΔΙΚΑ."

Η οργή της ξεσήκωσε το πανελλήνιο. Για πρώτη φορά ένα ελληνικό blog (http://fakellaki.blogspot.com) δημιούργησε πρωτοσέλιδες ειδήσεις. Όσοι είχαν υποφέρει από ιατρικά λάθη, αδιαφορία, επιπολαιότητα και εκμετάλλευση, ταυτίστηκαν μαζί της. Χιλιάδες σχόλια στο blog της.

Όλα αυτά δεν την βοήθησαν να επιζήσει. Της έδωσαν ικανοποίηση και δικαίωση, αλλά δεν μπορούσαν να αναστρέψουν την πορεία μίας δολοφονικής νόσου. (Όχι - δεν την σκότωσαν οι κακοί γιατροί - απλώς την βασάνισαν. Και βρέθηκαν αρκετοί καλοί γιατροί που την βοήθησαν).

Η Αμαλία αφήνει πίσω μία βαριά κληρονομιά. Με το blog της άνοιξε ένα δρόμο. Για περισσότερη δικαιοσύνη (αν όχι Θεία - τουλάχιστον ανθρώπινη). Για περισσότερη συνειδητοποίηση, ευσυνειδησία και ανθρωπιά. Τόσο από τους γιατρούς, όσο κι από όλους εμάς.

Το τελευταίο δημοσιευμένο της post ζητάει: "Tα 15' του Γουόρχολ να αφήσουν βάση". Σαρκαστικά γνωρίζει πόσο πρόσκαιρη είναι η δημοσιότητα που κέρδισε - και ζητάει να μην πάει χαμένη.

Γεννήθηκε για να υποφέρει. Ας μας οδηγήσει σε λιγότερο πόνο.

H Ημέρα της Αμαλίας

Αμαλία Καλυβίνου!

Όλα τα ελληνικά blogs μιλάνε για Σένα!

Για τον αγώνα, για το πείσμα, για την λεβεντιά Σου.

Εμείς, την ημέρα της κηδείας Σου, ξεκινήσαμε ήδη την μνήμη Σου:

Ένα Λουλούδι για την Αμαλία

Εκεί υπάρχουν ήδη 195 σχόλια - και μπορείτε να συνεχίσετε.

Αλλά το πραγματικό προσκύνημα πρέπει να γίνει στο δικό Σου blog:

fakellaki

Ήδη, όλα τα ΜΜΕ έχουν πάρει το θέμα και το συνεχίζουν.

Ήταν η πρώτη νίκη των blogs στην Ελλάδα και είσαι η πρώτη μας ηρωίδα.

Βέβαια οι αντιδράσεις των ιθυνόντων ήταν από χλωμές έως ανύπαρκτες.

Κάτι ψέλλισε ο Ιατρικός Σύλλογος, μούγγα το Υπουργείο Υγείας.

Αλλά το μαστίγωμα όλου του χώρου, που πλουσιοπάροχα μοίρασε το blog Σου, πόνεσε και πονάει ακόμα.

Σε αυτή τη δύναμη βασίζομαι - και, όπως όλοι, Σε ευχαριστώ!





Μη ξεχνάτε

την τελευταία της επιθυμία.

Σήμερα κι όλας!

Tα εικαστικά είναι του Γιώργου Κρόγια. Για την κινητοποίηση των bloggers και ανάλογο υλικό στο giatinamalia. Και για το καλύτερο κείμενο που διάβασα σε άλλο blog pitsirikos .

Επιστροφή μετά 62 χρόνια

Το εμβληματικό δημαρχείο

Γράφω Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου στις 10 το πρωί. Αύριο, τέτοια ώρα, θα φτάνω στο Μόναχο για παραμονή μίας εβδομάδας.

Η πρώτη μου άφιξη στο Μόναχο έγινε στις 7 Σεπτεμβρίου 1954. Ένα Μόναχο φτωχό και βομβαρδισμένο. Η τελευταία ήταν τον Σεπτέμβριο του 2004. Τότε έγραψα ένα μικρό ποίημα.

Επιστροφή

Περπατάω στην Schelling Strasse.

Επτά του Σεπτέμβρη 2004.

Ακριβώς πενήντα χρόνια μετά.

Τίποτα δεν έχει αλλάξει εδώ γύρω.

Μόνον εγώ.

Εδώ, στην Pension Frank

πέρασα την πρώτη μου νύχτα στο Μόναχο

άγρυπνος από την αγωνία:

άγνωστος τόπος, δύσκολη γλώσσα, φιλόδοξοι στόχοι

(βουνό μου φαινόταν μες το σκοτάδι η φιλοσοφία).

Αγωνία και άγχος: τι θα γίνω; Τι θα γίνω;

Τώρα ξέρω την απάντηση.

Έγινα ένας γέρος που νοσταλγεί τα νιάτα του.

Ακόμα και την αγωνία τους.

Έκρυβε τόσες δυνατότητες.

Τώρα εξαντλήθηκαν όλες.

Η επιστροφή στο Μόναχο είναι πάντα οδυνηρή. Μου δείχνει πόσο έχω αλλάξει – πόσο έχω γεράσει. Οι αποστάσεις όλο μεγαλώνουν και τα τετράγωνα που κατάπινα κάποτε, μοιάζουν ατελείωτα. Η γειτονιά όπου βρίσκεται το ξενοδοχείο μου, σχεδόν δεν υπήρχε στην δική μου εποχή. Οικόπεδα, αλάνες και χαμόσπιτα έχουν δώσει την θέση τους σε κτίρια γραφείων, εμπορικά κέντρα και πολυτελείς κατοικίες.

Τα χρώματα της Βαυαρίας,
της Γερμανίας και του Μονάχου

Αλλά η μεγάλη αντιπαράθεση γίνεται μέσα μου. Τότε ζούσα κι αν μπορούσα να γράψω την λέξη με ύψος και πάχος αφίσας, θα το έκανα. 

Δεν ζούσα για να πετύχω κάτι – π. χ. να κερδίσω χρήματα, να γράψω βιβλία, να γίνω κάποιος. Απλώς ζούσα: με όλους τους πόρους ανοιχτούς, με όλες τις κεραίες τεντωμένες. Άπληστο σφουγγάρι που ρουφούσε ό,τι τύχαινε στο δρόμο του. 

Τα έξη χρόνια στο Μόναχο ισοδυναμούσαν με τουλάχιστον είκοσι – γι αυτό και στην αυτοβιογραφία μου έχω αφιερώσει το ένα τέταρτο (έναν ολόκληρο τόμο) σε αυτά. Και λίγο είναι. Από το υλικό που μάζεψα τότε (γνώσεις, εμπειρίες, βιώματα) αντλώ ακόμα – και είναι τόσο πολύ, που δεν θα προλάβω να το εξαντλήσω.

Τότε ζούσα. Τώρα απλώς επιβιώνω. Γι αυτό και η οδύνη.

H Theatiner Kirche
όπου αναπαύονται
ο Όθων και η Αμαλία

Υ. Γ. Το μπλογκ θα παραμείνει ανοιχτό και κατά την απουσία μου. Μπορείτε να στέλνετε σχόλια για οποιοδήποτε ποστ – η moderation θα γίνεται με το κινητό. Μπορεί να αργεί λίγο. Δεν ξέρω αν θα προλάβω να στείλω «ανταποκρίσεις» - πιθανότερο μετά την επιστροφή. Οι φωτογραφίες είναι από την τελευταία μου επίσκεψη.