Αγανάκτηση!

Αποκαλέστε με Γερμανοτσολιά, Προτεστάντη, Δυτικόφιλο, Ευρωλιγούρη, Ανθέλληνα – και ότι άλλο χειρότερο σας έρθει στο νου – αλλά μέχρι την τελευταία μου πνοή εγώ θα διαμαρτύρομαι ότι αυτή η χώρα δεν ανήκει ούτε στον Δυτικό, ούτε στον Ανατολικό ούτε σε κανένα πολιτισμό.
         

     -   Αυτή η χώρα που δεν μπορεί να διαχειριστεί τα σκουπίδια της (στην Ελλάδα ταξιδεύεις από χωματερή σε χωματερή).

     -  Αυτή η χώρα που δεν μπορεί να εφαρμόσει ένα Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (και οι μισοί οδηγοί παραβιάζουν το κόκκινο).

      -   Αυτή η χώρα όπου δεν μπορεί να πας κάπου χωρίς να εισπνεύσεις καρκίνο. (Ακόμα και οι Τούρκοι εφαρμόσανε αυστηρά τον νόμο για το παθητικό κάπνισμα).

Η φωτογραφία του Πολλάκη που καπνίζει κάτω από το Εθνόσημο, την επιγραφή "Υπουργείο ΥΓΕΙΑΣ", στην αίθουσα συσκέψεων του υπουργείου – αυτός, γιατρός, υφυπουργός υγείας, τα λέει όλα.

Είσαι κύριε τόσο θεριακλής που δεν αντέχεις ούτε πέντε λεπτά χωρίς τσιγάρο; Πήγαινε στο παρασκήνιο και κάπνισε. Αλλά αυτή η επιδεικτική κίνηση σημαίνει: έχω χεσμένο και τον νόμο, και το αξιωμά μου, και την ιατρική επιστήμη, και τον όρκο του Ιπποκράτη, και το κοινό που με βλέπει.

Αν  υπήρχε κάποια τσίπα στην κυβέρνηση, θα τον είχαν αυτόματα παραιτήσει. Αλλά ποιος έχασε την τσίπα για να την βρούνε αυτοί;

Υ. Γ.  Σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα κατά του καπνίσματος...

Οι αστρονόμοι του Πάρνωνα

Το νεφέλωμα "της καρδιάς και της ψυχής" στον αστερισμό της  Κασσιόπης φωτογραφημένο από τον Πάρνωνα (Δημήτρης Πλατύς)

Υπάρχει πιο ωραία, πιο αγνή και ποιητική ερασιτεχνική ενασχόληση από το να παρατηρείς το στερέωμα; Να παρακολουθείς, να εντοπίζεις και να φωτογραφίζεις αστερισμούς, νεφελώματα και γαλαξίες; Να χάνεσαι στην απεραντοσύνη του σύμπαντος, βλέποντας την ορθή κλίμακα της παρουσίας μας μέσα στο άπειρο;

Ερασιτέχνες αστρονόμοι στην Ελλάδα; Ναι - και είναι πολύ περισσότεροι από όσους θα μπορούσα να φανταστώ. Έτυχε να με καλέσουν δύο σύλλογοι: η Αστρονομική Ένωση Σπάρτης «Διός Κούροι» και η Αστρονομική Εταιρία Πάτρας «Ωρίων». Οργάνωσαν τις «Ημέρες Ορθολογισμού» αποδεικνύοντας ότι πέρα από την παρατήρηση των άστρων, ενδιαφέρονται για όλόκληρο τον χώρο και την μέθοδο των επιστημών.

Άραγε να υπάρχουν παρόμοιοι επιστημονικοί σύλλογοι στην Αθήνα; Προφανώς ναι  – αν και δεν έχω ακούσει κάτι γι αυτούς. 

Αλλά η ιδέα πως στην παραμελημένη (και συχνά περιφρονημένη…) «περιφέρεια», άνθρωποι ξοδεύουν χρόνο και χρήματα για τόσο υψηλούς (κυριολεκτικά) στόχους, με συγκινεί αφάνταστα. 

Είδα και δείγματα της δραστηριότητάς τους, που σας μεταφέρω και εδώ. Το «Αστρονομικό Ημερολόγιο» που εξέδωσε φέτος η Ένωση Σπάρτης περιέχει φωτογραφική δουλειά των μελών της που εντυπωσιάζει με το επίπεδό της. Από εκεί έμαθα ότι ο Πάρνωνας θωρείται ως ιδανικό παρατηρητήριο για το στερέωμα. Όπως γράφει το ημερολόγιο: «Σχεδόν 15 χρόνια τώρα, κάθε νέα Σελήνη, φίλοι από όλη την Ελλάδα βρίσκονται κάτω από τον σκοτεινό ουρανό του Πάρνωνα για να παρατηρήσουν και να φωτογραφίσουν μεγάλα νεφελώματα, γαλαξίες, αστικά σμήνη και άλλα».

Πάρνωνας εν δράσει. (Γιώργος Σταματούκος)

Όταν πρωτοπήρα ένα email από την «Αστρονομική Ένωση Σπάρτης», παραξενεύτηκα και χαμογέλασα. Τώρα τους αντιμετωπίζω με θαυμασμό και σεβασμό. Πόσοι πια έχουν όραμα στη ζωή;

Να και μερικά πράγματα που ξεπερνάνε την μιζέρια των ημερών και δίνουν ανακούφιση και ελπίδα. Η απεραντοσύνη του σύμπαντος είναι μεγάλο αντίβαρο για την μικρότητα των ανθρώπων.

Όσοι θέλουν περισσότερες πληροφορίες: http://www.orionas.gr/ και www.spartastronomy.gr

Τέσσερις και ένας αρχηγοί κρατών.

Δύο αρχηγοί κράτους μας έχουν επισκεφθεί φέτος. Ο τρίτος ο καλύτερος έρχεται μεθαύριο και μοιάζει πολύ με τους άλλους.

Ο πρώτος αρχηγός κράτους ήταν το «Άγιον Φώς».

Ο δεύτερος ήταν η Παναγία Σουμελά. (Αυτή δεν ήταν ως τώρα αρχηγός κράτους όπως το Άγιο Φως, η Αγία Ζώνη και το Άξιον Εστί. Προήχθη όμως εσχάτως, μερίμνη του κυρίου Υπουργού Εθνικής Αμύνης).

Πέντε αρχηγούς κρατών έχουμε στην Ελλάδα - μόνο ένας είναι άνθρωπος - ο Προκόπης.

Ο επόμενος που θα μας επισκεφθεί είναι ο Βλαντιμίρ Πούτιν. Είναι κι αυτός εικόνισμα στις καρδιές πολλών Ελλήνων. Με τα άλλα εικονίσματα μοιράζεται την ιδιότητα ότι παρόλο που εμείς τον λατρεύουμε, δεν έχει ποτέ του κάνει κάτι καλό για μας. Κοινώς, μας έχει γραμμένους.

Γενικώς με τα εικονίσματα έχουμε μία περίεργη σχέση. Τα κρεμάμε στο εικονοστάσι τα φωτίζουμε με καντήλια, τους ανάβουμε κεριά και λαμπάδες και τους κρεμάμε τάματα. Όταν πρωτοείδα την Παναγία της Τήνου, στραβώθηκα. Όχι από την μεταφυσική της λάμψη, αλλά από τα δεκάδες διαμάντια, σμαράγδια, ζαφείρια, χρυσάφια, ασήμια, πλατίνες, που την σκέπαζαν. Εδώ που τα λέμε, η λέξη «πρωτοείδα» είναι λάθος. Διότι δεν την είδα καθόλου. Δεν φαινόταν κάτω από τα βαρύτιμα τάματα.

Η ευσεβής αυτοκράτειρα Ειρήνη η Αθηναία, που επανέφερε τις εικόνες μετά την Εικονομαχία (παρεμπιπτόντως τύφλωσε το γιό της και εξολόθρευσε μερικές δεκάδες χιλιάδες εικονομάχους) τις αποκαλούσε «τα καλά μου νινία». Δηλαδή τα παιδάκια μου.

Ξέρω ανθρώπους που δεν είναι καν πιστοί χριστιανοί, που δεν τηρούν καθόλου τις διδασκαλίες και τα κηρύγματα της εκκλησίας – αλλά λατρεύουν τις εικόνες. Όχι αισθητικά – για την βυζαντινή τους τέχνη – αλλά καθαρά ειδωλολατρικά. Προσεύχονται σε αυτές, τις προσκυνάνε και περιμένουν την βοήθειά τους.

Κάποιος ρωτούσε προχθές ποιανού κράτους είναι αρχηγός η Παναγία Σουμελά. (Μεγάλη η χάρη της!). Μα προφανώς του κράτους των εικονολατρών. Είναι χιλιάδες, ξέρετε. Και την αφελή (και συχνά ειλικρινή) τους πίστη εκμεταλλεύονται ασύστολα όλοι οι πολιτικοί καιροσκόποι.

Αφού και ο Πούτιν θα προσκυνήσει στο Άγιον Όρος. Και ο άθεος (κατά δήλωσίν του) Τσίπρας είχε μοναχικό «τετ α τετ» με το Άξιον Εστί.

Όταν χτυπάει ο κεραυνός

Ο μεγάλος άγγλος συγγραφέας Τζων Φάουλς, εραστής της παλαιάς και της νέας Ελλάδας, είχε κάποτε γράψει πως η ζωή του ανθρώπου ορίζεται από τρεις παράγοντες. Τους είχε ονομάσει στα αγγλικά με ελληνικά ονόματα: sideros, keravnos, elefteria.

O «σίδηρος» είναι η αναγκαιότητα στη οποία υπαγόμαστε. Ο χρόνος, η φθορά, τα όρια του κορμιού και του πνεύματος, ο θάνατος. Όταν επαναστατούμε ενάντια στην σιδερένια νομοτέλεια, τότε κινούμαστε προς την «ελευθερία». Προσπαθούμε να ξεπεράσουμε τα όριά μας. Γράφει: «για μας τους ανθρώπους, ο σίδηρος είναι στην σκιά – η ελευθερία στο φως».

Και ο «κεραυνός»; Είναι το τυχαίο, το απρόβλεπτο, αυτό που ξεπερνάει τους νόμους της αναγκαιότητας αλλά και των πιθανοτήτων. Αυτό που εμφανίζεται στο κέρδος του τζακ ποτ, ή στο τροχαίο ατύχημα, στον σεισμό, ή τον αιφνίδιο θάνατο. Μπορούμε πολλά να προβλέψουμε με βάση τη γνώση και την πείρα μας – αλλά ξαφνικά κάτι απροσδόκητο ανατρέπει τα πάντα.

Γιατί τα γράφω αυτά; Από αμηχανία. Γιατί προχθές, ακριβώς δίπλα μου, χτύπησε ο κεραυνός και με έχει αφήσει άφωνο. Κάθομαι μπροστά στο πληκτρολόγιο με το κεφάλι εντελώς άδειο. Όποιο θέμα κι αν σκεφθώ να σχολιάσω, μου φαίνεται ανύπαρκτο. 

Ζούμε – και ευτυχώς – σαν να μην υπήρχε ο κεραυνός. Ξυπνάμε το πρωί και καταστρώνουμε τα σχέδιά μας για την μέρα, σαν να ήταν δεδομένο πως όλα θα κυλήσουν ομαλά. Παίρνουμε το καράβι – σαν τους επιβάτες του Τιτανικού – και σχεδιάζουμε τι θα κάνουμε μόλις φτάσουμε. Χωρίς να σκεφτούμε πως είναι ενδεχόμενο να μην φτάσουμε ποτέ.

Κι όταν δίπλα μας χτυπήσει ο κεραυνός, όταν μας αγγίξει η μυρωδιά του καμένου, η αίσθηση του τίποτα – τότε μουδιάζουμε και αδειάζουμε. Τι να γράψω τώρα για την κυβέρνηση, τα διαπλεκόμενα, τις ταυτότητες; Όλη η επικαιρότητα, όλο το Δελτίο των Οκτώ περνάει μπροστά στα μάτια μου σαν παραλήρημα παρανοϊκού.

Ζούμε την ζωή μας πάνω σε μία λεπτή κρούστα πάγου. Κάθε τόσο σπάει και κάποιοι χάνονται. Μακάριοι όσοι πιστεύουν ότι κάτω από τον πάγο είναι ο Παράδεισος. Αλλά ακόμα κι αυτοί βουβαίνονται, όταν χτυπάει ο κεραυνός.

Υ. Γ. Ξέθαψα αυτό το κείμενο του 2000 γιατί προχθές, πολύ στενή φίλη μας, μόλις και επέζησε από απίθανο δύστύχημα. Είναι πολυτραυματίας, υφίσταται αλλεπάληλες επεμβάσεις και θα χρειασθεί μήνες για να συνέλθει - όσο συνέλθει. Στην φωτογραφία βλέπετε τον τόπο του δυστυχήματος. Το ταξί  ντεραπάρησε, έριξε τον στύλο, ανετράπη, καβάλησε το διαχωριστικό ξυλώνοντας τα φυτά και προσγειώθηκε επάνω στη μηχανή. Αμέριμνη, επάνω στη μηχανή, ήταν η φίλη μας...

Το υποθηκευμένο ακίνητο «Πατρίς»

Ο κόφτης όπως τον οραματίστηκε πριν 10 χρόνια ο Διαμαντής Αϊδίνης

Μερικά νούμερα - γυμνά:

Το 2009 οι πρωτογενείς δαπάνες του Δημοσίου (το κόστος του κράτους) έφτασαν τα 57,98 δισεκατομμύρια. Το 2003 ήταν τα μισά: 30, 46 δις.

Το δημόσιο χρέος ανέβηκε από 184,51 δις το τέλος του 2004, σε 297,92 δις το 2009.

Στο ίδιο διάστημα οι δημόσιες δαπάνες από 47% του ΑΕΠ έφτασαν στο 54% - ενώ τα δημόσια έσοδα έπεσαν στο 38%. Η διαφορά εσόδων εξόδων από τέσσερις μονάδες ανέβηκε στις δέκα έξη.

Στα πεντέμισι αυτά χρόνια ο αρμόδιος τότε υπουργός Προκόπης Παυλόπουλος έκανε 865.132 διορισμούς (το 60% εκτός ΑΣΕΠ). Το μισθολογικό κόστος του Δημοσίου αυξήθηκε 117% στην Ελλάδα (έναντι 40% στην Ε.Ε. και 17% στη Γερμανία).

Τέτοια νούμερα και άλλα ανάλογα απαριθμώ στους ξένους δημοσιογράφους όταν με ρωτάνε γιατί και πώς χρεοκοπήσαμε.

Είμαστε σαν κάτι παιδιά με άσωτους γονείς και τζογαδόρους θείους, που καλούνται τώρα να πληρώσουν τα χρέη της οικογένειας και να σώσουν το υποθηκευμένο ακίνητο «Πατρίς».

       

      -  Μα δεν πληρώνουμε τώρα έξη χρόνια; Θα ρωτήσει δίκαια ο πολίτης.

Πληρώναμε, ίσα ίσα για να μην χρεοκοπήσουμε. Έξοδα όμως δεν περιορίσαμε και κυρίως μεταρρυθμίσεις δεν κάναμε. Αχ! Αυτές οι μεταρρυθμίσεις! Διαβάζω σε ένα γράμμα του Πέτρου Δούκα, υφυπουργού του Στέφανου Μάνου – τι φοβερό εσωκομματικό πόλεμο υπέστη ο Μάνος το 90-93, για να μην κάνει μεταρρυθμίσεις.

Κι εκεί που κάπως κακομοίρικα ψευτο-ισορροπούσαμε στο τέλος του 2014, ήρθε η «πρώτη φορά Αριστερά» και μας έδωσε τη χαριστική βολή. Μας χρέωσε και άλλα 86 δις, που μας κόστισε η γενναία διαπραγμάτευση Βαρουφάκη (κατά προχθεσινή δήλωση Στουρνάρα).

Και τώρα ο κόφτης.

Πού σε πονάει και πού σε κόφτει!

Ίλιγγος με πιάνει όταν υπολογίζω ότι θα πληρώσω υπερδιπλάσιο ΕΝΦΙΑ (εκεί που θα τον καταργούσαν!) και πως οι νέοι φόροι θα με επιβαρύνουν τουλάχιστον 30% επάνω. Πού θα τα βρω;

Όχι, δεν μας βούλιαξαν διεθνείς συνωμοσίες, κακόβουλοι ξένοι γραφειοκράτες, εχθρικοί τραπεζίτες. Μας βούλιαξαν δικοί μας άνθρωποι, ανίκανοι, σπάταλοι, επιπόλαιοι, που τους ψηφίσαμε και τους ξαναψηφίσαμε!

Είμαστε άξιοι της τύχης μας!

Το κρυφό σώμα

Το έχω ζήσει αυτό το πράγμα. Να γνωρίζεις έναν άνθρωπο, να κάνεις παρέα, να σχηματίσεις μία εικόνα γι αυτόν – και ξαφνικά να συμβεί κάτι και να τα ανατρέψει όλα.

Όχι ένα γεγονός – όχι μία συμπεριφορά. Αλλά μία αποκάλυψη. Π. χ. να τον δεις γυμνό – ή, έστω, με μαγιό. Και να αλλάξεις εντελώς εικόνα. Για το καλύτερο ή για το χειρότερο.

Μου έχει συμβεί δυο-τρεις φορές. Η μία, πολύ σημαντική. 

Αλλά αυτή τη φορά θα πάρω ένα παράδειγμα. Μία ηθοποιό, φαντάζομαι γνωστή στους περισσότερους, πολύ καλή, βραβευμένη με Όσκαρ και πολλές άλλες διακρίσεις. Την Έλεν Μίρεν.

Την θυμόμαστε κυρίως σε ρόλους ηλικιωμένων κυριών (όπως της Βασίλισσας Ελισάβετ που της έδωσε το Όσκαρ) και μεσόκοπων dames (ντάμες τις λέμε και στο δικό μας θέατρο). Είναι άλλωστε και εβδομήντα χρόνων.

Ε λοιπόν προχθές είδα αυτή τη φωτογραφία της: Και φρικάρησα!

Αυτό το αισθησιακό σώμα, ποθητό όσο λίγα νεότερα, ανήκει στην συμπαθητική εβδομηντάχρονη γριούλα της οθόνης;

Και θυμήθηκα μία παλιά φίλη μου, πεπειραμένη στα ερωτικά, που μου έλεγε: «αν δεν τον δω με μαγιό, δεν τον πηδάω. Πρέπει να μου μιλήσει το σώμα του!». 

Κι όταν την ρώτησα αν κυνηγάει σωματαράδες και μετράει «φέτες» στους κοιλιακούς, μου απάντησε πως  δεν δίνει καμία σημασία στην αθλητική μορφή, αλλά στην έκφραση του σώματος.

 Ε, κατά τη γνώμη μου και αυτό το σώμα της Λαίδης Μίρρεν, μιλάει. Είναι μάλιστα πολύ εύγλωττο. Και σκεφθείτε: η φωτογραφία είναι φετεινή - από ρεπορτάζ. Όχι σαν αυτή όπου κρατάει το Όσκαρ, που βρίσκεται δέκα χρόνια πίσω!


Να λοιπόν το μύστικό της νεότητας. Ούτε λιποαναρροφήσεις ούτε τραβήγματα: ζωντάνια!

Ημέρες Ορθολογισμού

Για όσους ενδιαφέρονται:

Ο Ν. Δ. θα μιλήσει την δεύτερη Παρασκευή 27 Μαΐου, δεύτερος (και τελευταίος).

Από την αρχή θα πωλείται εκεί και το νέο του βιβλίο "Μικρό Εγχειρίδιο Ορθολογισμού" που κυκλοφορεί αύριο.

Επίσης κυκλοφορεί το νέο τεύχος του περιοδικού "Δέντρο" που περιέχει μικρό (18 σελίδες) αφιέρωμα στον υποφαινόμενο.

Η ΠΕΙΝΑ ΠΑΛΙ

Η φωτογραφία αυτή, που ακόμα θυμόταν ο Viennezos, με στοιχειώνει από τότε που την τράβηξα  το 1996 στην Κωνσταντινούπολη. Έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο. Εγώ ο ίδιος την έχω σχολιάσει δύο φορές μία στο blog nikosdimou το 2006 και μία στο  Protagon το 2014.

Ο πρώτος σχολιασμός ήταν επηρεασμένος από την μελέτη των θεωριών του Rawls για την δικαιότερη κοινωνία. Θα τον βρείτε εδώ: http://nikosdimou.blogspot.co.at/2006/01/blog-post_28.html

Ο δεύτερος ήταν καθαρά συναισθηματικός (ή μελοδραματικός κατά τον κ. V.) και, επειδή τα αρχεία του Protagon δεν είναι πια προσιτά, σας παραπέμπω στον δικό μου Ιστότοπο: http://ndimou.gr/el/keimena/dimosieymata/protagongr/%CE%B7-%CF%80%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CF%84%CF%8D%CF%88%CE%B7/

Αλλά αυτή τη φορά θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα χθεσινό δημοσίευμα του Πάσχου Μανδραβέλη που χωρίς συναισθηματισμούς εξετάζει το θέμα του πλούτου και της φτώχιας σε παγκόσμιο πλαίσιο. Υπάρχουν καλά νέα σε αυτό το κείμενο. Γράφει: «Το 1993 σχεδόν δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι ζούσαν κάτω από το όριο της απόλυτης φτώχειας, σήμερα ο αριθμός αυτός έχει μειωθεί στο μισό. Είναι κάτι που δεν συνέβη ποτέ στην παγκόσμια ιστορία».

Ανάλογα με το γνωστό παράδειγμα του μισογεμάτου ή μισοάδειου ποτηριού, ο ένας θα εστιάσει στην μείωση και ο άλλος στην συνέχιση της ύπαρξης ενός δισεκατομμυρίου φτωχών. Και σαφώς είναι σκάνδαλο να υπάρχουν ακόμα τόσοι πεινασμένοι. Αλλά είναι και παρήγορο ότι, για πρώτη φορά στην ιστορία, μειώνονται.

Σωστά παρατηρεί το άρθρο ότι η αρχική κατάσταση του ανθρώπου είναι η φτώχεια. Όπως όλοι οι άνθρωποι γεννιόμαστε γυμνοί έτσι και οι κοινωνίες ξεκινάνε φτωχιές.  Μετά διαφοροποιούνται και δημιουργείται ένα οικονομικό περιβάλλον.

Η φτώχεια είναι απόλυτα σχετική. Μιλάμε για το πλούσιο 1% των ανθρώπων (σκεπτόμενοι τον Μπιλ Γκαίητς, αλλά όχι τον γείτονα μας που κερδίζει 20.000 το χρόνο). Όμως: «…ένας Έλληνας με 23.500 ευρώ ετήσιο εισόδημα εντάσσεται στο 1% των τυχερών του κόσμου. [ ] Για τα 23.500 ευρώ ετησίως ενός Έλληνα, ένας Ινδονήσιος πρέπει να δουλέψει 43 χρόνια, κατά μέσον όρο. Αυτό το ετήσιο εισόδημα αντιστοιχεί στο συνολικό εισόδημα 122 γιατρών στο Καζαχστάν. Ο εργαζόμενος του παραδείγματός μας παίρνει 12,24 ευρώ την ώρα, ενώ η μέση ωριαία αμοιβή στη Ζιμπάμπουε είναι 39 λεπτά του ευρώ».

Ζάλη σε πιάνει με αυτές τις συγκρίσεις. Ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι η ρημαγμένη Ελλάδα με την Κρίση και το «ανθρωπιστικό πρόβλημα», εξακολουθεί να είναι μία από τις 40 πλουσιότερες χώρες στον κόσμο. Και φυσικά ότι όλοι αυτοί οι «μέσοι όροι» είναι απάτες, λόγω της ανισοκατανομής του εισοδήματος. Και η Τουρκία, όπου λιμοκτονούσε ο φτωχός Τούρκος που φωτογράφησα, είναι πλούσια με κατά κεφαλήν εισόδημα 20.000 δολάρια – αλλά αυτός δεν είχε αρκετά για ένα γιουβέτσι.

Έχουν λοιπόν δίκιο όλοι αυτοί, όπως ο Viennezos, που οραματίζονται ένα κόσμο χωρίς ανισότητες. Μόνο που κάθε απόπειρα για την οικοδόμηση ενός τέτοιου κόσμου, μέχρι σήμερα, κατέληξε σε αδιέξοδο. Για να πετύχουμε την ισότητα, χάναμε πρώτα την ελευθερία –  ακολούθως δε, και την ισότητα…

Κι άραγε ο Τούρκος στην φωτογραφία θα πεινάει αιώνια;

Υ. Γ. Ολόκληρο το άρθρο του Π. Μανδραβέλη, εδώ: http://www.kathimerini.gr/859847/opinion/epikairothta/politikh/to-ploysiotero-1

Γράμμα στην μικρανεψιά μου

Αγαπητή Λίλη

Πριν από μερικές εβδομάδες γιορτάσαμε τα τρίτα σου γενέθλια μέσω Skype. Άλλωστε μέσω Skype, Viber και What’s Up έχουμε τις περισσότερες επαφές μας, μια και ο πατέρας σου ανήκει στους τυχερούς Έλληνες που δεν εργάζονται στην Ελλάδα.

Σου γράφω αυτό το γράμμα, που δεν μπορείς ακόμα να διαβάσεις, με μία προοπτική μέλλοντος. Είναι γραμμένο για να διαβαστεί το 2060, όταν εγώ σίγουρα δεν θα υπάρχω κι εσύ θα είσαι μία ώριμη κυρία 47 ετών.

Γιατί το 2060; Διότι, σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα, τότε θα έχεις πάψει να χρωστάς. Βέβαια αυτό δεν είναι πολύ σίγουρο, το δάνειο του 1897 κράτησε 103 χρόνια – μπορεί και αυτό που περιμένουμε αυτές τις μέρες, να το αποπληρώσουν τα δικά σου παιδιά.

Η χώρα της οποίας είσαι πολίτης (κατά το ήμισυ) πάντα χρωστούσε. Πριν καλά καλά  ελευθερωθεί, είχε καταχρεωθεί. Και μάλιστα ακόμα και αυτό, το πρώτο πολύτιμο δάνειο, φαγώθηκε εν μέρει από επιτήδειους. Αυτοί, στην Ελλάδα, είναι πιο μόνιμοι κι από τον Παρθενώνα.

Σου γράφω για να σου ζητήσω συγγνώμη. Λένε για μας τους Έλληνες πως ζούμε από το (ένδοξο) παρελθόν μας – αλλά η αλήθεια είναι ότι ζούμε από το μέλλον μας. Χρεώνουμε τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας, για να περνάμε εμείς καλά (ή και άσκημα, όπως τώρα). Κάθε γενιά αφήνει κληρονομιά ένα χρέος να το πληρώσουν οι επόμενες.

Εσύ βέβαια δεν ξέρεις τίποτα από αυτά καθώς αμέριμνη παίζεις με τα παιχνίδια σου. Αλλά ο πατέρας σου ήδη πληρώνει ΕΝΦΙΑ και άλλους φόρους, παρόλο που δεν ζει εδώ. Κι αν αποφασίσει να επιστρέψει (γιατί δυστυχώς λατρεύει αυτή τη χώρα) θα το πληρώσει πολύ ακριβά…

Ευτυχώς που είμαι άνεργος...

το φωτογράφησα στο Ναυπλιο - με εκφράζει...

Άνεργος; Και όχι μόνο αυτό…

Εδώ και χρόνια εκτός από άνεργος είμαι και ανεπάγγελτος (έχω καταθέσει στην εφορία το μπλοκάκι και τα βιβλία εσόδων και εξόδων μου…)

Κι ούτε μόνο αυτά – επί πλέον  μη συνταξιούχος. (Η μόνη τακτική δουλειά που έκανα ήταν – πριν πενήντα χρόνια – του διαφημιστή, για τους οποίους τότε δεν υπήρχε ταμείο). Ήμουν λοιπόν ο μοναδικός Έλλην υπερήλιξ που δεν φοβόταν ότι θα του κόψουν την σύνταξη.

Έτσι δεν έχω να χάσω τίποτα από το τρίτο και τέταρτο μνημόνιο. Κάτι ψείρες σε εισφορά αλληλεγγύης θα πληρώσω, για τόκους καταθέσεων , από τις οποίες και ζω.

Βέβαια οι καταθέσεις λιγοστεύουν, αφού οι τόκοι είναι πια ανύπαρκτοι και τρώω το κεφάλαιο. Εξαρτάται πόσα χρόνια θα ζήσω ακόμα – για 2-3 στριμωγμένα μου φτάνουν, μετά την πάτησα. Κόβω, κόβω, κόβω έξοδα από παντού…

Όσο για παροχές,  ως μακροχρόνια άνεργος δικαιούμαι τις ίδιες (ανύπαρκτες) που απολαμβάνουν οι εργαζόμενοι…

Όλα αυτά τα γράφω για να εκφράσω την βαθύτατη λύπη μου για σας τους νεότερους, τους εργαζόμενους – και ιδιαίτερα τους ελεύθερους επαγγελματίες.  Από σήμερα δουλεύετε για το κράτος, τον δημόσιο τομέα και τους συνταξιούχους. Για τον εαυτό σας μπορεί να μένει το ένα τρίτο των εσόδων σας. Οπότε ή μεταναστεύετε, ή φοροδιαφεύγετε – γιατί με το ένα τρίτο δεν ζείτε…  

Κι ας αποπνέει αισιοδοξία και ενθουσιασμό (επειδή τα ...καταφέραμε!) το πρόσωπο του πρωθυπουργού μας! Αυτός, σίγουρα πια, ζει σε άλλη χώρα.

Δεν θα μπω στην συζήτηση ποιος φταίει γι αυτό το κατάντημα – οι σπάταλοι Έλληνες, οι ανίκανοι πολιτικοί μας, οι σαδιστές ξένοι, το απαίσιο ΔΝΤ, ο  Σόυμπλε, ο Βαρουφάκης, οι Illuminati, οι Ρότσιλντ (ακούω ότι τελικά αυτοί φταίνε για όλα). Γεγονός είναι πως φτάσαμε σε αδιέξοδο και κολλήσαμε.

Όσο κι αν τις σκέπτομαι, οι εναλλακτικές λύσεις που προτείνουν διάφοροι – με βασικό συστατικό την έξοδο από την Ευρωζώνη – δεν με πείθουν.  Δεν έχω δει ούτε ένα σχέδιο που να μην οδηγεί σε άμεση και πλήρη καταστροφή της χώρας. Η πιο αισιόδοξη άποψη, ότι η ταλαιπωρία θα είναι προσωρινή – τρία-τέσσερα δύσκολα χρόνια και μετά ανάκαμψη – ούτε αυτή μου βγαίνει. Ίσα ίσα που φοβάμαι πως αν βουλιάξουμε θα είναι αδύνατο μετά να αναδυθούμε από το βάθος που θα έχουμε πέσει.

Φυσικά δεν ξέρω πολλά από οικονομικά – αλλά και αυτοί που ξέρουν διαφωνούν ριζικά, φάσκουν και αντιφάσκουν.

Οπότε φτιάξτε περισσότερες τρύπες στο ζωνάρι… θα τις χρειαστούμε!

Του Θωμά, η πρώτη μου γιορτή

Giovanni Batista  Piazzetta: San Tomaso

Οι γονείς μου δεν είχαν πρόβλημα με την επιλογή του ονόματος όταν έφτασε η ώρα να με βαφτίσουν. Και οι δύο παππούδες ήταν συνονόματοι. Νίκος, λοιπόν, ομοφώνως.

ο Θωμάς σε Ρωσική εικόνα

Κι έτσι γιορτάζω του Αγίου Νικολάου, μαζί με δεκάδες χιλιάδες άλλους Έλληνες και ολόκληρο το πολεμικό και εμπορικό ναυτικό. Πολύς κόσμος.

Έχω βέβαια και γενέθλια. Από την στιγμή όμως που έκανα το λάθος να τα αναφέρω σε ένα κείμενο, μαθεύτηκαν και αυτά και έτσι έχασαν την αποκλειστικότητά τους. Ας αφήσουμε που μετά τα πενήντα άρχισα να τα μισώ γιατί μου πρόσθεταν ένα χρόνο παραπάνω. Η γιορτή του γηράσκειν…

Όμως, με τα χρόνια, ξεχώρισα δύο μέρες που άρχισα να τις γιορτάζω, για δικούς μου λόγους. Η μία είναι σήμερα: η Κυριακή του Θωμά. Και η άλλη έρχεται: η 21^η Ιουνίου – το θερινό ηλιοστάσιο.

Ο Θωμάς, ο σκεπτικιστής της Καινής Διαθήκης, που δεν αποδέχθηκε χωρίς πειστήρια το αδιανόητο θαύμα. Απόλυτα ανθρώπινη αντίδραση, που θα την είχαμε κι εγώ κι εσείς, αν μας έλεγαν ξαφνικά πως κάποιος γνωστός μας πέθανε και μετά αναστήθηκε. Ταυτίζομαι εντελώς μαζί του – όπως και με τον δεύτερο ληστή της Σταύρωσης, για τον οποίο έχω γράψει αλλού. Είναι και οι δύο ορθολογιστές. Δεν αποδέχονται το φανταστικό, το παράλογο χωρίς κάποιες αποδείξεις. 

Είναι η γιορτή των σκεπτικιστών: «ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων…». Ο Θωμάς πίστεψε μόνον αφού είδε και άγγιξε. Αν θέλετε και ο πρώτος επιστήμων. Ζήτησε εμπειρική επιβεβαίωση.  

Την διαφορά την επισήμανε και ο Χριστός: «ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες». Αυτή την μακαριότητα αναζητώ μάταια.                        

Η 21^η Ιουνίου πάλι είναι η πιο μεγάλη μέρα του χρόνου – η γιορτή του φωτός. Μισώ το σκοτάδι (κάθε είδους). Είμαι φωτολάτρης. Και για αυτήν έχω γράψει ξεχωριστά.

Έτσι εγώ γιορτάζω τέσσερις φορές το χρόνο.

Αν μπορούσατε να διαλέξετε τώρα την γιορτή σας – ποια μέρα, ποια επέτειο, ποιον Άγιο/α, ποιο γεγονός ή σύμβολο θα επιλέγατε;

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Για τον Θωμά έχω γράψει ΕΔΩ: http://ndimou.gr/el/keimena/dimosieymata/vima/%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CF%89%CE%BC%CE%B1/

για τον ληστή ΕΔΩ: http://ndimou.gr/el/keimena/dimosieymata/vima/%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BB%CE%B7%CF%83%CF%84%CE%AE/

και για το φως ΕΔΩ: http://ndimou.gr/el/keimena/dimosieymata/vima/%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BF-%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%83/

(Ολόκληρη ανθολογία… διαβάστε τουλάχιστον τον ληστή…)

Μία ενοχλητική πάθηση

Πρέπει να ξεκινήσω αυτό το κείμενο με μία εξομολόγηση: «Δεν αντέχω τον Πάνο Καμμένο. Μου προκαλεί αλλεργία».

Είναι μία αντίδραση που ένιωθα από καιρό – τώρα την πιστοποίησα και ιατρικά, ελέγχοντας, μέσω Ιντερνέτ, τα συμπτώματα. Πλήρης δυσανεξία!

Μου είπαν ότι κινδυνεύω να υποστώ μήνυση – διότι ο Πάνος Καμμένος εξαπολύει μηνύσεις σε όσους τον σχολιάζουν αρνητικά, όπως ο Δίας εξαπέλυε κεραυνούς εναντίον όσων αμφισβητούσαν την ισχύ του.

Αλλά εδώ δεν υπάρχει αντικείμενο μήνυσης. Διότι για τις αλλεργικές καταστάσεις ευθύνεται αυτός που τις υφίσταται. Π. χ. όποιος είναι αλλεργικός στην γύρη των πεύκων,  έχει εκείνος το πρόβλημα. Δεν φταίει η γύρη – ούτε θα μπορούσε να την μηνύσει (ή να τον μηνύσει) για την ευαισθησία του.

Έτσι, για την αλλεργία που μου προκαλεί ο Πάνος Καμμένος, φταίω αποκλειστικά και μόνον εγώ. Κάποια πρωτεΐνη μου λείπει, κάποιο γονίδιο. Και το κακό είναι πως κανένα αντί-ισταμινικό ή κορτιζονούχο φάρμακο δεν θεραπεύει αυτή τη κατάσταση.

Η αλλεργία εκδηλώνεται και με την απλή φωτογραφία, χειροτερεύει όμως με την φωνή του στο ραδιόφωνο και τα βίντεο στην τηλεόραση. Φτάνει στο αποκορύφωμά της όταν φοράει στολή – ιδιαίτερα παραλλαγής.

Ενίοτε επεκτείνεται και στα πρόσωπα που τον περιβάλλουν. Όταν έμαθα ότι ο Πρωθυπουργός πήγε ολοήμερη βόλτα με το σκάφος του Πάνου, στο Πόρτο Ύδρα, κόντεψα να πάθω αλλεργία και με τον Τσίπρα. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν: μα πώς τον άντεξε ολόκληρη μέρα; Μετά συνειδητοποίησα την μεταφορά: προφανώς ο Πρωθυπουργός δεν πάσχει από την δική μου πάθηση. Κάνει παρέα με τον Καμμένο, διότι περνάει καλά μαζί του.

Είναι όπως όταν βλέπω κάποιον να τρώει παστουρμά (που δεν τον ανέχομαι). Η αυθόρμητη αντίδρασή μου είναι: μα πώς είναι δυνατόν να τον τρώει; Μετά συνειδητοποιώ ότι προφανώς του αρέσει! Δεν τον ενοχλεί το σκόρδο, ούτε τα μπαχαρικά – ίσα ίσα του εμπλουτίζουν την γεύση.

Η αλλεργική αυτή αντίδραση δεν είναι κληρονομική. Με τον πατέρα του, τον μακαρίτη Ηλία Καμμένο, είχα άριστη και φιλική σχέση.

Τι να γίνει; Άλλοι είναι αλλεργικοί σε τρόφιμα, άλλοι σε  φάρμακα – εγώ σε ανθρώπους.

Τέλος πάντων, εμείς οι αλλεργικοί πρέπει να μάθουμε να ζούμε με την πάθησή μας. Οι γιατροί λένε να αποφεύγουμε την έκθεση στα πράγματα που μας πειράζουν. Γι αυτό κι εγώ, όποτε βλέπω τον Πάνο Καμμένο στην τηλεόραση, αλλάζω κανάλι.

Το σπίτι μας

Ας γίνουμε λίγο εσωστρεφείς.

Από την έναρξή του (20. 5. 2006), σε αυτό το blog δημοσιεύθηκαν 607 αναρτήσεις και 53,439 σχόλια. (Ας σημειωθεί ότι τα τελευταία αφορούν μόνο στους πρώτους 15 μήνες λειτουργίας και τους τέσσερεις πρόσφατους. Για εννέα σχεδόν χρόνια τα σχόλια ήταν κλειστά).

Από τα σχόλια, 48.028 δημοσιεύθηκαν την πρώτη περίοδο σε 238 ποστ, ήτοι μέσος όρος 201 σχόλια ανά ανάρτηση. (Απόλυτο ρεκόρ: μία για τον Μίκη Θεοδωράκη, που έφτασε τα 783!). 5411 είναι τα σχόλια στην τελευταία περίοδο από την αρχή του 2016 – μέσος όρος 100 ανά ποστ. Ρεκόρ για ένα blog που ανεστήθη εκ νεκρών.

Πιο ενδιαφέρον έχουν οι αναγνώσεις σελίδων. (Pageviews). Συνολικά 1,513,078. Αμφιβάλλω αν τα βιβλία που δημοσιεύω επί 60 χρόνια έχουν διαβαστεί περισσότερο… Αν προσθέσουμε και τα άλλα δικτυακά κείμενα (20 χρόνια ndimou.gr, 7 Lifo + 2 Protagon) σίγουρα όχι.

Και κάτι χαριτωμένο από τα στατιστικά της Google. Μετά τους Έλληνες (που αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία των αναγνωστών) δεύτεροι έρχονται οι …Ουκρανοί! (Προφανώς Έλληνες ή Ελληνόφωνοι εξ Ουκρανίας, μια και τα κείμενα είναι στα Ελληνικά). 852 μας διαβάζουν από Ουκρανία, έναντι 427 από ΗΠΑ, 410 από Κύπρο, 322 από Μεγάλη Βρετανία και 259 από Γερμανία. Υπάρχουν μικρότερα νούμερα από όλη την υφήλιο.

Γιατί όλα αυτά; Διότι χθες ήρθε ένα σχόλιο (από «Ανώνυμο», βέβαια) που έγραφε: «Αυτό το post μπαγιάτεψε». Και είχε το θράσος να το ανεβάσει ακριβώς κάτω από τα φρέσκα και σπαρταριστά σχόλια της Αφροδίτης!

Θεωρητικά ναι, το ποστ ήταν "παλιό". (Έχω κακομάθει τους αναγνώστες μου με το να αλλάζω θέμα σχεδόν κάθε δύο μέρες). Αυτό εδώ είχα πει να το κρατήσω τις Πασχαλινές αργίες, επειδή φανταζόμουν πως ο περισσότερος κόσμος θα έλειπε (και είχα δίκιο). Παρόλα αυτά μάζεψε 150 σχόλια και είχε πάνω από 1600 επισκέπτες.

Πότε «μπαγιατεύει» ένα ποστ; Μετά από δύο τρεις μέρες; Η απάντησή μου είναι: συνήθως ποτέ! Τα δικά μου ποστ δεν είναι ειδήσεις εφημερίδων. Τα θέματα είναι διαχρονικά και γενικού ενδιαφέροντος, άσχετα αν μερικές φορές παίρνουν αφορμή από την επικαιρότητα. Μπαγιατεύει ο έρωτας, ο θάνατος, ο ορθολογισμός, τα οικονομικά συστήματα;

Απόδειξη: κάθε μέρα έρχονται σχόλια για περασμένα ποστ. Και σήμερα το πιο δημοφιλές κείμενο του blog μετά το τελευταίο, είναι ένα του …2007!  Για χρόνια πρώτο σε ανάγνωση ήταν τα «Τριάντα Βιβλία» επίσης του 2007.

Και πιο σημαντικό: για μένα το ποστ είναι κυρίως μία αφορμή για να γίνει διάλογος. Τα σχόλια είναι η ουσία του blog και αυτά (ειδικά στο τελευταίο) είναι φρεσκότατα!

Θεωρητικά το blog είναι δικό μου (δηλαδή του γάτου Don). Αλλά εγώ το βλέπω σαν ομαδική δημιουργία. Για μένα τα σχόλια είναι εξίσου (ή και περισσότερο) σημαντικά από την αρχική ανάρτηση. Γι αυτό άλλωστε έφυγα από το Protagon. Διότι ουσιαστικά κατάργησε τα σχόλια (ακόμα και από τα παλιότερα άρθρα, σβήστηκαν!). 

Δεν με καλύπτει ο μονόλογος. Ίσα-ίσα με γοητεύει αυτή η κοινότητα που δημιουργείται γύρω από το doncat. Γιατί (και αυτό έχει σημασία) οι σχολιαστές δεν είναι περαστικοί και περιστασιακοί. Είναι μέλη της κοινότητας. Σε αυτό διαφέρει από τις περισσότερες αναρτήσεις στο Διαδίκτυο. Και γι αυτό δεν μου χρειάζεται το Facebook. Έχουμε δικό μας σπίτι!

Ας μιλήσουμε λοιπόν μέσα στο blog, για το blog μας. Τι έχει πιο σημασία: η ανάρτηση ή ο διάλογος; Πότε «μπαγιατεύει» ένα θέμα; Πόσο συχνά πρέπει να αλλάζει; (Άλλοι μου είχαν παραπονεθεί ότι ανανεώνω πολύ συχνά και «δεν με προφταίνουν»). Διαβάζετε περισσότερο τα ποστ ή τα σχόλια; (Μερικοί λένε πως διαβάζουν μόνο τα μεν ή τα δε).

Συζητάμε!

Λοιπόν, ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

Γιορτές, εκδρομές, οβελίες, λειτουργίες, λαμπάδες, επιτάφιος, Άγιον Φως, τραγούδι και κρασί, κόκκινα αυγά, Παπαδιαμάντης… το Πάσχα είναι η πιο πλούσια σε έθιμα γιορτή των Ελλήνων. 

Ποιος έχει τώρα νου και διάθεση για Διαδίκτυο και μπλογκ;

Κι όμως το μπλογκ πρέπει να συνεχίσει. Αλλά πώς;

Σκέφθηκα ότι ο καθένας από μας έχει ζήσει κάποτε, κάπου, ένα ιδιαίτερο Πάσχα. Μπορεί να ήταν πολύ όμορφο – ή πολύ απογοητευτικό. Ας μας γράψει εδώ δύο λόγια για το πιο ενδιαφέρον Πάσχα της ζωής του.

Ή, παράλληλα, ας μας στείλει και μία φρέσκια ανταπόκριση από τα πράγματα που ζει τώρα, από την παρούσα εορταστική του εμπειρία. Έτσι κι αλλιώς, όπου κι αν είσαστε, Διαδίκτυο υπάρχει – και τα έξυπνα κινητά μπορούν να καταγράψουν εντυπώσεις. Το μπλογκ θα μείνει ανοιχτό (και φιλόξενο) ως πέρα από το Πάσχα.

Και θα αρχίσω γράφοντας για το πιο τρελό Πάσχα της ζωής μου που ήταν ένα …βιβλίο. Όχι Παπαδιαμάντης, όπως θα σκεφτόταν κάποιος, αλλά ένα εντελώς παλαβό και σοφό αφήγημα που έγραψε ο Αντώνης Σουρούνης το 1991, μία νουβέλα με τίτλο «Πάσχα στο χωριό». Ήταν το πρώτο βιβλίο του που έπεσε στα χέρια μου και από τότε τον αγάπησα σαν συγγραφέα.

Το βιβλίο αυτό είναι ένα ξεφάντωμα ζωής που δεν έχει το όμοιό του στην Ελληνική λογοτεχνία. Μια παρέα από τρεις θεοπάλαβους νέους αποφασίζουν να κάνουν Πάσχα στο χωριό, ταξιδεύοντας με ένα παλιό Ντεσεβό που ανήκει στην κοπέλα της συντροφιάς. Το τι γίνεται μέσα στις 131 σελίδες του βιβλίου είναι αδύνατον να το αφηγηθεί κανείς όχι σε ένα μπλογκ – αλλά ούτε σε ένα χοντρό τόμο. 

Γιατί, όπως συμβαίνει σε συμπυκνωμένα κείμενα ζωής (ακραίο παράδειγμα ο Δον Κιχώτης που γιορτάζουμε φέτος) η δράση είναι καταιγιστική και οι καταστάσεις κουτρουβαλιάζονται η μία πάνω στην άλλη, σαν χιονοστιβάδα. Και το πιο σημαντικό: Κάτω από το κέφι και την τρέλα, υπάρχει μια βαθειά αίσθηση της ζωής, της αγάπης και της φιλίας.

Αν βρείτε αυτό το βιβλίο (εκδόσεις Καστανιώτη), σας εγγυώμαι ότι θα περάσετε ένα υπέροχο Πάσχα – έστω κι αν είναι Αύγουστος…

Περιμένω ιστορίες και εντυπώσεις!

Υ. Γ. ύστερον: μετά το σχόλιο 130 ρεσιτάλ Αφροδίτης ως guest star του blog!

Το σκάνδαλο και η τραγωδία του Αγγελιόσημου

Πιθανότατα με το τελευταίο Ασφαλιστικό Νομοσχέδιο να απαλλαγεί η Ελληνική κοινωνία (και οικονομία) από το Αγγελιόσημο. Ο παράλογος αυτός «φόρος υπέρ τρίτων» επιβιώνει τώρα επί 49 χρόνια – παρόλο που έχει πολλές φορές αναγγελθεί η κατάργησή του.

Τι είναι το Αγγελιόσημο; Ένας φόρος που επιβάλλεται σε κάθε διαφήμιση – έντυπη, ραδιοφωνική ή τηλεοπτική. Κυμαίνεται από 16 ως 21,5% και αποδίδεται στα ασφαλιστικά ταμεία των δημοσιογράφων. Οι εκδότες και καναλάρχες δεν πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές για τους εργαζόμενους στις επιχειρήσεις τους – αλλά και οι εργαζόμενοι πληρώνουν λιγότερα σε σχέση με τις παροχές τους.

Δηλαδή, με άλλα λόγια, την κοινωνική ασφάλιση των δημοσιογράφων και άλλων εργαζόμενων στα ΜΜΕ την πληρώνει ολόκληρος ο ελληνικός λαός. Διότι όπως καταλαβαίνετε το κόστος διαφήμισης κάθε προϊόντος επιβαρύνει την τιμή του. Άρα κάθε φορά που αγοράζετε μακαρόνια ή απορρυπαντικό, εισφέρετε και στον ΕΔΟΕΑΠ (Ενιαίος Δημοσιογραφικός Οργανισμός Επικουρικής Ασφάλισης και Περίθαλψης). Αυτό βέβαια είναι μία διεθνής πρωτοτυπία. Τα ποσά δε που εισέπραττε το Ταμείο τον καιρό των παχέων αγελάδων της διαφήμισης (1980-2010) ήταν μυθώδη.

Ο ΕΔΟΕΑΠ δηλώνει ότι ασφαλίζει 18.500 άτομα. Από αυτούς ούτε οι μισοί δεν είναι ενεργοί ή συνταξιούχοι δημοσιογράφοι. Υπάρχουν εκεί υπάλληλοι Δημοσίου και ΔΕΚΟ που εργάζονται στα Γραφεία Τύπου και πολλοί άλλοι που είχαν το σωστό μέσο.

Πώς προέκυψε το αγγελιόσημο; Επί Κατοχής είχε επιβληθεί μία εισφορά 5% στις αγγελίες του ημερήσιου Τύπου (τότε ουσιαστικά δεν υπήρχαν διαφημίσεις).  Αυτή την εισφορά η Χούντα την ανέβασε σε 20%, την επεξέτεινε σε όλα τα έντυπα (και στα περιοδικά) στο ραδιόφωνο και αργότερα στην Τηλεόραση.

Γιατί το έκανε αυτό η Χούντα; Προφανώς για να καλοπιάσει δημοσιογράφους και εκδότες. Άλλωστε είχε καταργήσει έναν άλλο παράτυπο πόρο, το ονομαζόμενο «Λαχείο των Συντακτών». Γιατί παράτυπο; Διότι το Σύνταγμα γράφει ότι μόνο το κράτος δικαιούται να οργανώνει λαχεία. Αλλά ο Μεταξάς, όταν έφτιαξε την Διεύθυνση Κρατικών Λαχείων, τους παραχώρησε το προνόμιο – κι έγιναν το μοναδικό ιδιωτικό λαχείο στην Ελλάδα.

Εργαζόμουν τότε (1967) στη διαφήμιση και έζησα το Αγγελιόσημο στην πράξη. Μείωσε τα έσοδά μας και μας κατέστησε εισπράκτορες ασφαλιστικών εισφορών.  Μετά την Χούντα είχα συζητήσει το θέμα με τον Τάκη Λαμπρία, υπουργό Προεδρίας και δεξί χέρι του Καραμανλή. Θυμάμαι την αντίδρασή του: «Ό,τι άλλο θέλεις – αυτό ξέχνα το».

Ήταν βέβαιο ότι κάποτε το Αγγελιόσημο θα έπαυε να υπάρχει. Επρόκειτο για  μία διεθνή ανωμαλία. Το ζητούσε η Ευρωπαϊκή Ένωση από δεκαετίες. Η τραγωδία είναι, πως ενώ αυτό ήταν σίγουρο, οι διάφορες Ενώσεις Συντακτών δεν φρόντισαν εγκαίρως να δημιουργήσουν νέες συνθήκες, να διαπραγματευθούν με τους εργοδότες και το κράτος. Έτσι φτάσαμε στην χειρότερη εποχή: η διαφήμιση έχει καταρρεύσει, οι εργοδότες επίσης και οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν ένα τεράστιο κενό. Αν καταργηθεί το  Αγγελιόσημο μένουν εντελώς ακάλυπτοι. Από εκεί που ήταν οι πιο προνομιούχοι ανάμεσα στους ασφαλισμένους, κινδυνεύουν να γίνουν παρίες!

Υ. Γ. 1 Να διευκρινίσω ότι δεν είμαι μέλος δημοσιογραφικής ένωσης και δεν είμαι ασφαλισμένος στον ΕΔΟΕΑΠ (ούτε πουθενά αλλού, άλλωστε).

Υ. Γ. 2  Άρθρο Μανδραβέλη στην Καθημερινή της Κυριακής 24.4.16 για την χρεωκοπία των εμμέσως κρατικοδίαιτων ΜΜΕ  http://www.kathimerini.gr/857742/opinion/epikairothta/politikh/ta-domika-provlhmata-twn-mme) Αν θέλετε να διαβάστε τις απόψεις της άλλης πλευράς – π.χ. γιατί το Αγγελιόσημο δεν είναι «φόρος υπέρ τρίτων» – αλλά «κοινωνικός πόρος» θα τις βρείτε εδώ: http://mediatvnews.gr/?p=3391

Η εξαφάνιση

Την επόμενη Δευτέρα το πρωί, η Κυβέρνηση της Ελλάδας εξαφανίστηκε. Κανένας υπουργός, αναπληρωτής, υφυπουργός ή γενικός γραμματέας δεν παρουσιάστηκε στο υπουργείο του. Το ίδιο συνέβη με τους επικεφαλής πολλών οργανισμών και ΔΕΚΟ. Απουσίες παντού.

Διάφοροι δημοσιογράφοι τους αναζήτησαν στα σπίτια τους. Κλειστά. Ναι, μερικοί γείτονες τους είδαν να φεύγουν με βαλίτσες από την Παρασκευή ή το Σάββατο. Νόμιζαν πως πάνε εκδρομή ή ταξίδι.

Από τη Βουλή έλειπαν οι περισσότεροι κυβερνητικοί βουλευτές – οι υπόλοιποι δεν είχαν ιδέα. Παρατηρήθηκε ότι απουσίαζαν και οι 53+ της εσωτερικής κυβερνητικής αντιπολίτευσης.  Όσοι ρεπόρτερ ερεύνησαν τις αναχωρήσεις από το «Ελευθέριος Βενιζέλος» δεν βρήκαν κανένα στοιχείο. Το ίδιο και στα καράβια και τα τρένα. Έμοιαζε οι άνθρωποι να έχουν εξαερωθεί.

Οι «Θεσμοί» είχαν φτάσει έγκαιρα στο Χίλτον – αλλά δεν βρήκαν κανένα για να συζητήσουν. Οι πρεσβείες έστειλαν επείγοντα μηνύματα σε όλα τα κράτη ρωτώντας τις κυβερνήσεις τους αν ήξεραν κάτι – αλλά καμία απάντηση.

Η χώρα είχε ξημερωθεί χωρίς κυβέρνηση. Διάφοροι ψυχολόγοι και ψυχίατροι στα πρωϊνάδικα επιχειρηματολογούσαν ότι προφανώς η πίεση των δανειστών (και ιδιαίτερα του σκληροπυρηνικού ΔΝΤ) από την μία πλευρά και οι αντιδράσεις της εσωκομματικής αντιπολίτευσης από την άλλη, ήταν τόσο μεγάλες που δεν τις άντεξαν και αποφάσισαν να το σκάσουν.

Ναι, αλλά πώς εξαφανίζονται 200-300 άνθρωποι (κανείς δεν ήξερε πόσοι έλειπαν ακριβώς) χωρίς να τους προσέξει κανείς και χωρίς να αφήσουν πίσω τους έστω ένα ίχνος; Ανελήφθησαν στους ουρανούς; Και εκεί που έφθασαν, ουδείς τους πήρε μυρωδιά;

«Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς Τσίπρα, Παππά, Δραγασάκη, Κατρούγκαλο και Τσακαλώτο;» άρχισε να σκέπτεται ο κόσμος.

Για πολλούς η σκέψη αυτή έφερε μία αίσθηση ανακούφισης και απελευθέρωσης. Για άλλους ανασφάλειας και φόβου. Πάντως σε όλους έφερε άγχος.

Κάποιος θυμήθηκε τον «ανώτατο πολιτειακό παράγοντα». Αλλά το προεδρικό μέγαρο ήταν θεόκλειστο – όπως και το Μαξίμου. «Φυσικό», σκέφθηκαν πολλοί – «ο Προκόπης ήταν δικός τους άνθρωπος και τον πήραν μαζί τους».

Στο ΥΕΘΑ, στο Πεντάγωνο, οι διάφορες στολές του υπουργού, που τον έκαναν να νιώθει πολέμαρχος, κρέμονταν άδειες και θλιβερές σε ένα ντουλάπι.

Η Πρώτη Φορά Αριστερά είχε απλώς εξαφανιστεί από το προσκήνιο. Άραγε δεν άντεξε την πίεση;  Δεν μπόρεσε να συνεχίσει την συνεχή ανατροπή όλων της των επαγγελιών μέχρι σήμερα; Όταν έφτασε στο σημείο της υπογραφής, της ολοκληρωτικής συνθηκολόγησης, κατέρρευσε; Υποθέτει κανείς ότι ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά και πολλοί άλλοι, δεν θα κοιμούνταν καλά τις νύχτες.

Και τώρα τι θα γινόταν η χώρα; Κάποιος θα έπρεπε να κυβερνήσει! Ποιος, με ποια Βουλή (έλειπε το ένα τρίτο) με ποια στελέχη;

(Η συνέχεια του σεναρίου σε σας. Δεχόμεθα προτάσεις).

Περί ορθολογισμού

Αριστοτέλης

Για μένα ο ορθολογισμός είναι μία μέθοδος σκέψης που βασίζεται στον ορθό λόγο. (Ακούγεται ταυτολογία, αλλά δεν είναι). 

Κάθε πρόβλημα αναλύεται στα επιμέρους, ελέγχεται λογικά και εμπειρικά (αν δηλαδή τα δεδομένα του ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα) και η λύση του αναζητείται μέσα στα όρια της λογικής και της εμπειρίας. 

Αυτή η λύση πρέπει να είναι τέτοια που να ικανοποιεί τους όρους που έθεσε η αρχική έρευνα και να γίνεται αποδεκτή από όλους – μέχρι να προταθεί μία καλύτερη.

Όταν μαθαίνω ότι κάποιος κάνει κριτική στον ορθολογισμό, θέτω πάντα το εξής ερώτημα: η κριτική του γίνεται με ορθολογικά επιχειρήματα; Αν ναι, τότε εξαρχής έχει αυτοαναιρεθεί. Αν όχι και γίνεται με μη ορθολογικές φράσεις (π. χ.: «ο ορθολογισμός είναι μπλε») τότε δεν είναι κριτική. Ίσως είναι ποίημα.

Rene Descartes - Καρτέσιος

Όπως ίσως θα έχετε καταλάβει, η περιγραφή της ορθολογικής μεθόδου συμπίπτει με τις αρχές της επιστημονικής – γιατί η επιστημονική μέθοδος δεν είναι άλλο από την κατεξοχήν εφαρμογή του ορθολογισμού.

Διαχωρίζω τις χρήσεις της γλώσσας (άρα και της σκέψης) σε λογικές και ποιητικές. Οι πρώτες εκφράζουν όρους, δομές και σχέσεις, οι δεύτερες συναισθήματα.

Ο ορθολογισμός δεν είναι άλλο παρά η λογική του Αριστοτέλη, εμπλουτισμένη με την «μεθοδική αμφισβήτηση» του Καρτέσιου και τις διακρίσεις του Καντ ανάμεσα σε αναλυτικές και συνθετικές προτάσεις. Δεν θέλω όμως να μπω σε περισσότερες (και ίσως δυσνόητες) λεπτομέρειες. Ότι έγραψα ως τώρα (σε στιλ μαθητικής έκθεσης) αρκεί σαν εισαγωγή. Περιμένω να ακούσω τις δικές σας απόψεις και ιδιαίτερα τα επιχειρήματα εναντίον του ορθολογισμού.

Πριν κλείσω, ας επαναλάβω ότι ο ορθολογισμός μου δεν είναι ούτε φιλοσοφικό σύστημα, ούτε ιδεολογία. Είναι μέθοδος, τρόπος σκέψης. Ισχύει και εφαρμόζεται σε όλα τα πεδία  της διανοητικής εργασίας. Έχει και άλλα ονόματα: κριτική μέθοδος, αναλυτική φιλοσοφία, ακόμα και (εν μέρει) φιλοσοφία της γλώσσας.

Στην μνήμη του Don

Σήμερα είναι η πρώτη επέτειος από τον θάνατο του Don, που έδωσε το όνομά του σε αυτό το blog.

O Don ήταν ο διάδοχος του Μούψη – έμοιαζαν πολύ και στο πρόσωπο και στο στυλ. Ο Μούψης έζησε από το 1968 ως το 1979. Ο Don εμφανίστηκε με πολύ θαυματουργό τρόπο (στο όνειρό μου – τα έχουμε πει) τον Ιούλιο του 1998.

Ο Μούψης ήταν ένας γάτος πολύ σοβαρός. Έχω γράψει γι αυτόν ένα κείμενο που θα βρείτε ΕΔΩ.

Έχω επίσης γράψει και ένα ποίημα, στο «Βιβλίο των Γάτων»:

Πάνω στο κόκκινο RO 80, το 1971

Στωικός σαν Ρωμαίος φιλόσοφος.

Ακίνητος ώρες, μέρες.

Με μιαν άλλη διάσταση στα μάτια.

Ούτε μία περιττή κίνηση

ούτε μία περιττή σκέψη.

Όταν οι άνθρωποι μιλάνε για ενδοσκόπηση,

για αυτοσυγκέντρωση, για περισυλλογή,

σκέφτομαι πάντα τον Μούψη,

συμπαγή και σωστό σαν θεώρημα.

Ο Don ήταν επίσης σοβαρός – αλλά όχι τόσο απρόσιτος όσο ο Μούψης. Ο οποίος μου επέτρεψε να τον χαϊδέψω μόνον στα τελευταία του, όταν το επιζήτησε σαν αποχαιρετισμό.  Όμως κάθε βράδυ κοιμόταν στα πόδια μου.  Ήταν πολεμιστής με ένδοξους και

φοβερούς αγώνες με λυκόσκυλα, με αγριόγατους – ενώ ο Don ήταν σπιτόγατος, που μερικές φορές έκανε και «κοιλίτσες» για να χαϊδευτεί. (Ο Μούψης δεν θα έκανε ποτέ τέτοιες «χαριτωμενιές»).

Έχω γράψει κι αλλού πως χωρίς άνθρωπο μπόρεσα να ζήσω – χωρίς γάτα ποτέ. Ένα καινούργιο σπίτι είναι νεκρό και απωθητικό για μένα αν δεν έχει γάτα. Και μόλις έρθει, αλλάζει όλη την ατμόσφαιρα.

Το 2008, παραμονές του Πάσχα,  είχα γράψει στο LiFO ένα κείμενο με τίτλο «Όνειρο»:

«Έλειπα λέει καιρό από την Ελλάδα. Τόσον καιρό που, ενώ έπινα τσάι στις "Πόρτες" του Ψυχικού, ρώταγα το γκαρσόνι να μου εξηγήσει τα νομίσματα.

Ξεκίνησα μετά από τον "Φάρο" με τα πόδια να πάω στο σπίτι, ψηλά στον λόφο του Παλιού Ψυχικού. Τρία χιλιόμετρα δρόμος, κρατούσα και κάτι σακούλες. Όταν ξεκίνησα έπεφτε ο ήλιος, όταν έφτασα ήταν μαύρη νύχτα.

Το σπίτι, στην ίδια θέση, δεν ήταν αυτό που μένω τώρα. Ήταν μονοκατοικία. Έμοιαζε με το σπίτι της Εκάλης, όπου έζησα την δεκαετία του 70, αλλά χτισμένο με πέτρα σαν το εξοχικό στα Κιούρκα. Στο σκοτάδι έψαχνα να βρω την κλειδαριά.

Και ξαφνικά ο χώρος γύρω μου γέμισε γάτες. Δεν ήταν μόνον αυτές που έχω τώρα – αλλά όλες οι γάτες της ζωής μου. Ο Μούψης, το Νίνι, το Γατσί, γάτες χαμένες εδώ και δεκαετίες, παλιές και σημερινές, της Αθήνας, της Εκάλης, του Ψυχικού και των Κιούρκων και μερικές που δεν τις αναγνώριζα.

Τρίβονταν στα πόδια μου χαρούμενες γουργουρίζοντας και με είχαν ακινητοποιήσει στο προαύλιο. Δεν μπόρεσα να μπω στο σπίτι.

Ξύπνησα ευτυχισμένος και χορτάτος από αγάπη. Ύστερα θυμήθηκα το τελευταίο ποίημα από «Το Βιβλίο των Γάτων»:

ΜΕΤΑ

Άραγε θα είναι εκεί;

Άραγε θα είναι όλοι εκεί;

Με όρθιες ουρές θα έρθουν

να τριφτούνε στα πόδια μου;

Θα χουρχουρίσουν στα γόνατά μου;

Αυτοί, που μου λείπουν κάθε μέρα,

θα είναι εκεί;

Αν ο Θεός είναι

αν είναι Πανάγαθος,

θα φτιάχνει για τον καθένα

τον δικό του Παράδεισο.

Άραγε θα είναι όλοι εκεί;

 Στον ύπνο μου είχα πάρει μία πρόγευση από Παράδεισο. Τον δικό μου Παράδεισο, με τα μόνα πλάσματα που δεν με πρόδωσαν ούτε με απογοήτευσαν ποτέ».