Πρωτεύουσα των ηδονών

Χαρακτήρισα την Πομπηία «αρχαία πρωτεύουσα των ηδονών». Ό,τι μας έχει απομείνει από αυτή δείχνει μία υπερβολική καλλιέργεια όλων των αισθήσεων. Δεν ξέρω αν την είχε ποτέ επισκεφθεί ο Καβάφης – αλλά δεν μπορώ να φανταστώ πόλη που να του ταίριαζε περισσότερο.

Στις τοιχογραφίες των σπιτιών απεικονίζονται σκηνές αισθησιακές: ερωτικές, γαστρονομικές, μουσικές. Με φόντο αυτό το παντοδύναμο «κόκκινο της Πομπηίας» που δρα ως διεγερτικό και φουντώνει όλες τις αισθήσεις.



Και δεν μιλάω για τα πορνικά του Gabinetto Segretto (δυστυχώς ήταν κλειστό λόγω restauro) αλλά και τα σεμνά, καθημερινά. Σε ποια αρχαία πόλη βλέπεις ανάγλυφους φαλλούς στο πλακόστρωτο να σου δείχνουν το δρόμο;


Παντού υπάρχουν οίκοι ανοχής – αλλά στο πομπηιανό lupanar (πορνοβοσκείον, χαμαιτυπείον, μεταφράζει ο Κουμανούδης στο λεξικό του, το 1854) υπάρχουν μικρές τοιχογραφίες που δείχνουν τι προσφέρει το μαγαζί. Ένα είδος μενού, τιμοκατάλογος των απολαύσεων.



Και παντού εκείνες οι υπέροχες διακοσμήσεις κατά προτίμηση με ερωτιδείς και νύμφες, σάτυρους και τρυφερά αγοράκια. Τίποτα δεν ήταν απαγορευμένο εκεί, ο Χριστιανισμός δεν είχε ακόμα μολύνει την ηδονή με το σαράκι της αμαρτίας, οι θεοί συναγωνίζονταν τους θνητούς σε ερωτικές επιδόσεις. Σε δεκάδες πόζες συνουσίας τους συναντάς – ιδιαίτερα τον Δία. Το φαντάζεστε αυτό για τον Ιεχωβά ή τον Ιησού;

Οι σκύλοι της Πομπηίας

Στη Νάπολη ο Αθηναίος αισθάνεται σαν στο σπίτι του. Βουνά από σκουπίδια σε κάθε γωνιά, πλήθος αδέσποτοι σκύλοι που σε παίρνουν από πίσω, χαοτική κυκλοφορία όπου οι παρανομίες υπερτερούν συντριπτικά από τις νόμιμες ενέργειες… Ακόμα η ιστορία που είναι παρούσα σε κάθε σου βήμα – ερείπια, μνημεία, ονόματα. Μία ιστορία αδιάσπαστη για τρεις χιλιάδες χρόνια, χωρίς τις δικές μας μαύρες τρύπες.

Προσθέστε επιπλέον τα εκκωφαντικά και συνεχή κορναρίσματα και τις κρεμασμένες μπουγάδες (ακόμα και σε μπαλκόνια …γραφείων) και το πορτρέτο είναι πλήρες.

Κορυφαία εμπειρία η Πομπηία – αυτά τα Σόδομα του αρχαίου κόσμου. Μία πόλη που ζούσε μόνο για την ηδονή: ερωτική, γευστική, αισθητική. («Γι αυτό τους έκαψε ο Θεός!» ψιθύρισε μία επισκέπτρια, αντικρίζοντας τις «γενναίες» κατά Καβάφη – τοιχογραφίες).

Ίσως επανέλθω κάποια στιγμή στην Πομπηία. Αλλά τώρα θέλω να καταγράψω την πρώτη μου εντύπωση για τους μόνιμους κατοίκους της απέραντης αυτής ερειπιούπολης. Οι επισκέπτες κάποια στιγμή φεύγουν. Και τότε η πόλη ανήκει στους σκύλους της.

Δεκάδες – δεν τους μέτρησα – κυκλοφορούν, κοιμούνται, παίζουν, τσακώνονται μέσα στους δρόμους και τα σπίτια της. Ποτέ δεν έχω δει τόσους σε αρχαιολογικό χώρο. Μάλλον τους ταΐζουν οι ζωόφιλοι τουρίστες (ευτυχώς δεν γνωρίζουν τον νόμο του Μπερλουσκόνι που χαρακτηρίζει ποινικό αδίκημα το να ταΐζεις αδέσποτα). Φαίνονταν καλοθρεμμένοι και πολύ φιλικοί.

Οι σκύλοι της Πομπηίας. Μετά τα όργια και τα συμπόσια - διάδοχοι ενός πολιτισμού που έγινε στάχτη.

Ένα όνειρο 50* χρόνων

Η Αιγυπτιακή Σφίγγα, πέντε χιλιάδων ετών, κρατάει το μυστικό του σπιτιού.


Στην σημερινή LiFO γράφω για ένα όνειρο που φύλαγα μέσα μου για πολλές δεκαετίες - από την εποχή που, δεκαπεντάχρονος, διάβασα το βιβλίο: "The Story of San Michele" του Axel Munthe. Ολόκληρο το κείμενο (που είχε γραφτεί πριν από μέρες) εδώ:

click

Σήμερα από τη Νάπολη πέρασα στο Κάπρι, από εκεί ανέβηκα στο Ανακάπρι και επισκέφθηκα αυτό το μυθικό σπίτι με τους υπέροχους κήπους και την φανταστική θέα. Όχι μόνο δεν με απογοήτευσε (όπως συχνά συμβαίνει με τα όνειρα) αλλά το βρήκα ανώτερο από κάθε περιγραφή. Μέσα και έξω ίσως το ωραιότερο κτίριο που έχω ζήσει ποτέ.

Άξιζε την αναμονή των πενήντα* χρόνων...



_____________________________________________________

* Κανείς δεν το πρόσεξε - ούτε κι εγώ. 75 - 15 = 60. Εξήντα ετών ήταν το όνειρο κι όχι 50...

Αντίστροφη σκέψη

Είπε ο ΓΑΠ στην χθεσινή διακαναλική: "Θα μπορούσαμε να μειώσουμε την φορολογία στο μισό, αν πλήρωναν όλοι".

Δεν είχα αυταπάτες για την ευφυία του ΓΑΠ - αλλά δεν έχει ούτε έναν ικανό σύμβουλο;

Η σωστή μορφή της φράσης είναι αντίστροφη: "Αν μειώναμε την φορολογία στο μισό, θα πλήρωναν όλοι".

Η τελευταία απόδειξη αυτής της αλήθειας έγινε στην Κύπρο. Μείωσαν την φορολογία στο 10% και αύξησαν τα έσοδα.

Οι υψηλοί φορολογικοί συντελεστές (άκου 45%!) είναι το πρώτο αίτιο φοροδιαφυγής. Το 11% το πληρώνεις άνετα και εύκολα - δεν αξίζει καν τον κόπο να φοροδιαφύγεις...

____________________________________________________

Στη φωτογραφία (ανέκδοτη) ο Στέφανος Μάνος, που έχει κάτι τέτοιες αιρετικές ιδέες - οι οποίες παραμενουν στα αζήτητα.

Πανικός

Φτάνεις σε μία ηλικία και αρχίζουν, ο ένας μετά τον άλλο, να εξαφανίζονται γνωστοί και φίλοι. Η ζωή σου περιβάλλεται από αγγελτήρια κηδειών. «Πάει κι αυτός», μουρμουρίζεις, «πάει κι αυτή».

Ξαφνικά νιώθεις σαν να είσαι στο στόχαστρο συμμορίας εκτελεστών, χωρίς όμως να γνωρίζεις την σειρά σου στον κατάλογο. Το μόνο που ξέρεις είναι πως από αυτή τη συμμορία δεν γλίτωσε κανείς. Όταν το συλλογίζεσαι σε καταλαμβάνει πανικός. Που ξεχνιέται για λίγο και όλο ξανάρχεται, δριμύτερος.

Ξυπνάς το πρωί και κάνεις τις καθημερινές καθησυχαστικές κινήσεις: ετοιμάζεις πρωινό. Και ξαφνικά ο πανικός. Μήπως ο εκτελεστής σε σκοπεύει πίσω από την γωνία;

Μόνο ξεχνώντας ζεις. Και γι αυτό εργάζεσαι περισσότερο. Η δουλειά είναι το μόνο αντίδοτο. Αντίθετα η διασκέδαση, η χαλάρωση, ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες στον απρόσκλητο επισκέπτη που απροσδόκητα σε πιάνει από το λαιμό.

Φθονώ τα ζώα που (όπως λένε) δεν γνωρίζουν. Εμείς, όσο γερνάμε, πεθαίνουμε πολλές φορές κάθε μέρα.

_____________________________________________

Y. Γ. (μετά 10 ώρες): Από τα μηνύματα που πήρα, ένα έγραφε: "μάλλον εδώ, τώρα, εσύ περνάς πάρα πολύ καλά και δεν θέλεις να τελειώσει αυτό ποτέ". Και συνεχίζει: "μήπως σε τελική ανάλυση... σκεφτόμενος το θάνατο είναι σα να χτυπάς καμπανάκι (στον εαυτό σου; στους άλλους;)".

Σωστές και οι δύο παρατηρήσεις. Στον εαυτό μου χτυπάω καμπανάκι - τελικά η ιδέα του θανάτου έχει γίνει το διεγερτικό μου για τη ζωή...

_____________________________________________

Ο άγγελος από το μαυσωλείο Βαφιαδάκη, στο κοιμητήριο Αγ. Γεωργίου στην Ερμούπολη. (Το ωραιότερο μουσείο επιτύμβιας γλυπτικής 19ου αιώνα στην Ελλάδα). Όταν τελειώσει ο πανικός, θα βρίσκομαι λίγο πιο μέσα και δεξιά.

Ομαδικοί βιασμοί

Εδώ και χρόνια, κάθε φορά που ακούω ανταποκρίσεις από περιοχές μαρτυρικές (Ρουάντα, Βοσνία, πρόσφατα Νταρφούρ) με την στερεότυπη φράση ότι έγιναν μαζικές δολοφονίες και ομαδικοί βιασμοί, απορώ. Εντάξει, για να δολοφονήσεις μαζικά χρειάζεται μόνο ένα όπλο. Δεν έχεις παρά να πατήσεις την σκανδάλη. Αν είναι αυτόματο δεν χρειάζεται ούτε να σκοπεύσεις: γαζώνεις.

Αλλά για να βιάσεις χρειάζεται άλλο όπλο – και μάλιστα σε στύση. Πώς γίνεται μέσα στον χαμό – εκρήξεις, φωτιές, πυροβολισμοί – μπροστά σε άλλους συστρατιώτες και υποψήφιους βιαστές, με μία γυναίκα που αμύνεται και χτυπιέται, να βρεθείς σε ετοιμότητα μάχης;

Πρέπει να είναι άλλου είδους άνδρας αυτός ο ομαδικός βιαστής που με τις σφαίρες να σφυρίζουν στα αυτιά του έχει την δυνατότητα να καυλώνει. Δυνατότητα καθόλου αυτονόητη όταν, σύμφωνα με τις έρευνες, το ένα τρίτο των ανδρών (ακόμα και των νέων) παρουσιάζουν διαλείπουσα ή μόνιμη στυτική ανικανότητα. Αυτοί μάλλον εκτονώνονται δολοφονώντας. Πράγμα που ίσως είναι προτιμότερο για μία γυναίκα, παρά να υποστεί την επαχθέστερη μορφή βίας, δίπλα στους νεκρούς της, στα σφαγμένα παιδιά της.

Αναρωτιέμαι συνεχώς: Πώς μπορούν; Πώς γίνεται από μία στιγμή πάλης, βίας και θανάτου να μεταβαίνεις σε μία κατάσταση έστω και μονόπλευρα ερωτική; Επιδρά ο χάρος ως αφροδισιακό;

Βέβαια όλα αυτά τα σκέπτομαι σαν «ευαίσθητος διανοούμενος» ενώ εκείνοι που σκοτώνουν και βιάζουν είναι Άντρες με κεφαλαίο (και έτσι το αποδεικνύουν). Ωστόσο πιστεύω ότι κι αυτοί μέσα τους κρύβουν ευαισθησίες και συναισθήματα. Σίγουρα σέβονται τη μάνα τους και αγαπούν την αδερφή τους. Φαντάζομαι πως οι ειδικοί θα έχουν μελετήσει τους ψυχολογικούς μηχανισμούς που επιτρέπουν την μετάβαση ανθρώπου σε κάτι χειρότερο από κτήνος.

Ο πόλεμος για μένα είναι μία παράκρουση. Βλέπω πολεμικές ταινίες και απορώ: άνθρωποι σφάζουν, ανατινάζουν, βασανίζουν, διαμελίζουν συνανθρώπους, συνήθως επειδή έχουν άλλη σημαία, θρησκεία ή γλώσσα. Αλλά μέσα στον πόλεμο, ακόμα πιο παράλογος και υπαρξιακά παράταιρος μου φαίνεται ο βιασμός.

Περί ηλικίας

Χθες είχα τα γενέθλιά μου. Εβδομήντα πέντε. Τα τελευταία χρόνια όχι μόνο δεν γιόρταζα αλλά και αισθανόμουνα ενόχληση. Υπενθυμίζω ένα παλαιό «Επίκαιρο»:

Επτά λόγοι για τους οποίους δεν γιορτάζω γενέθλια.

Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2007

1. Δεν βλέπω κανένα λόγο να πανηγυρίζω επειδή γερνάω. Έχω πει ότι ίσως μετά τα 80 θα άξιζε κανείς να τα αναφέρει, ως άθλο επιβίωσης.
2. Θεωρώ την ημερομηνία της γέννησής μου «απόρρητο προσωπικό δεδομένο». Κι ας με υποχρεώνουν διάφοροι γραφειοκράτες να την αναγράφω.
3. Η επέτειος των γενεθλίων μου είναι ατομική υπόθεση. Την ονομαστική μου γιορτή την μοιράζομαι με χιλιάδες άλλους Νίκους – αλλά στα γενέθλιά μου δεν ξέρω με ποιους συμπίπτω (και ούτε με ενδιαφέρει).
4. Θεωρώ άκρως βαρετή την ανταλλαγή ευχών και ευχαριστιών (συνήθως τυπικών και τυποποιημένων). Αυτό ισχύει για όλες τις γιορτές.
5. Τα γενέθλιά μου ενδιαφέρουν τους αστρολόγους – ένας λόγος παραπάνω να μην ενδιαφέρουν εμένα.
6. Το μόνο που κάνω στα γενέθλιά μου είναι ένας προσωπικός απολογισμός της χρονιάς που πέρασε. Όχι, δεν τον κάνω την πρωτοχρονιά. Όπως πολλές εταιρίες κλείνουν ισολογισμό με βάση την ημερομηνία ίδρυσης, έτσι κι εγώ σουμάρω από γενέθλια σε γενέθλια. Και πάλι απόρρητο προσωπικό δεδομένο, ο απολογισμός.
7. Τέλος, δεν μου γουστάρει το άσμα “Happy Birthday to you” και παθαίνω αλλεργικό σοκ με την ελληνική του εκδοχή («Να ζήσεις Νικάκη…»). Άσε που οι πνεύμονές μου δεν επαρκούν πια να σβήσουν δάση κεριών.

Αν νομίζετε πως έγραψα αυτό το κείμενο επειδή έχω γενέθλια, έχετε δίκιο. Αλλά (για όλους τους λόγους που αναφέρω παραπάνω) ΔΕΝ εορτάζω.

Αυτά έγραφα πριν τρία χρόνια. Όμως, κάτι έχει αλλάξει. Για πρώτη φορά φέτος ένιωσα σαν να πραγματοποίησα επίτευγμα, που έκλεισα τρία τέταρτα αιώνα. Στατιστικά δεν πέτυχα κάτι. Το προσδόκιμο επιβίωσης για άνδρες ήταν (τελευταία στοιχεία, 2006) 77,06 χρόνια. (Από κει και πέρα αρχίζεις και κλέβεις τους άλλους. Πώς έλεγε ο Χότζας: «Ο Θεός να μου κόβει μέρες και να σου δίνει χρόνια, πασά μου!»). Τώρα θα έχει αυξηθεί κι άλλο. (Βέβαια οι γυναίκες εξακολουθούν να μας ρίχνουν 6+ χρόνια, το ...ασθενές!).

Ωριμάζω; Αρχίζω να συμφιλιώνομαι με την ηλικία μου; Να αποδέχομαι τα γεγονότα χωρίς να εφευρίσκω λόγους (7 ή περισσότερους) για να τα αρνούμαι; Το μέλλον (όσο είναι αυτό) θα δείξει. Ίσως σε μερικά χρόνια να παραδεχθώ πως γερνάω…

Φυλλομετρώ παλιές φωτογραφίες. Αυτή που βλέπετε στα δεξιά είναι 50 χρόνια πίσω. Ναι, παραδέχομαι, εξωτερικά έχω αλλάξει. Πολύ. Αλλά εσωτερικά; Ήμουν τότε πιο συντηρητικός, πιο σχολαστικός, πιο φοβισμένος. Κι ας χαμογελάω – εγώ ξέρω τι αμηχανία και αβεβαιότητα ένιωθα μέσα μου.

Μπα – πιο νέος είμαι τώρα… :-(

_______________________________________________
Η φωτογραφία, από τις αγαπημένες μου: δύση σε ταξίδι...

Η ιστορία του Τέρι

Πέρυσι τέτοια εποχή τον πέταξαν κάποιοι, μικρό γατάκι, στον κήπο. Μένουμε σε ένα συγκρότημα με δύο πολυκατοικίες, μέσα σε αρκετά μεγάλο οικόπεδο. Εμείς ως ισόγειο με άμεση πρόσβαση στη πρασιά, είμαστε και το σπίτι υποδοχής αδέσποτων. Υπάρχουν δύο μόνιμα. Έρχονται, τρώνε και φεύγουν.

Το Τέρι (έτσι το βαφτίσαμε) ήταν πολύ τρομαγμένο – δεν πλησίαζε το φαΐ αν δεν έφευγες μακριά. Με επιμονή και υπομονή το εξημερώσαμε κι έγινε ένας μεγάλος γάτος, τρυφερός και χαδιάρης. Ζούσε μόνιμα στον κήπο κι ερχόταν μόλις τον φώναζες. Πρώτα χαϊδευόταν και μετά έτρωγε.

Ένα πρωί με παίρνει τηλέφωνο ο θυρωρός. «Κύριε Νίκο εσείς που ξέρετε από γάτες, ελάτε να μας βοηθήσετε! Στη βεράντα του ισογείου της δεύτερης πολυκατοικίας είναι μία γάτα άγρια, την διώχνουν και δεν φεύγει. Κάνει φχ φχ! Φοβούνται για το παιδάκι τους».

Η βεράντα τους είναι υπερυψωμένη ενάμιση μέτρο από τον κήπο. Πάω και τι να δω; Το Τέρι κάτω πεσμένο χύμα. Φαινόταν από μακριά παράλυτο. Γύρω του ο θυρωρός, το ζεύγος των ενοίκων και η κοπέλα που κρατούσε το παιδί σε απόσταση ασφαλείας.

Μόλις με είδε το Τέρι, προς έκπληξιν όλων, νιαούρισε φιλικά. Έσκυψα και το πήρα στην αγκαλιά μου (Μεγαλύτερη έκπληξη του κοινού). Ασήκωτο το βάρος του παράλυτου σώματος. Ήταν φανερό πως το είχαν χτυπήσει (γιατί πώς παράλυτο να πηδήξει στην βεράντα;) και μετά φοβόνταν να το πλησιάσουν γιατί ξεφύσαγε και σφύριζε απελπισμένα.

Κατευθείαν στον κτηνίατρο. Διάγνωση: τετραπληγία από αιμάτωμα στον εγκέφαλο. Έκβαση αβέβαιη. Θεραπεία με ισχυρές δόσεις κορτιζόνης.

Το απομονώσαμε σε ένα δωμάτιο και το περιποιηθήκαμε όσο μπορούσαμε. Τώρα, μετά δύο εβδομάδες, το Τέρι μπορεί και περπατάει, λίγο αβέβαια. Δεν τρέχει και δεν πηδάει εύκολα – με κόπο ανεβαίνει στον καναπέ. Η κατάστασή του θα βελτιωθεί και άλλο – αλλά δεν είναι σίγουρο πόσο.

Από την πρώτη στιγμή σερνόταν με κόπο στην άμμο, δεν λέρωσε καθόλου. Παραμένει το πιο τρυφερό και χαδιάρικο γατάκι. (Ψάχνω να του βρω ένα σπίτι – διαμέρισμα – όπου θα είναι μόνο του, γιατί έτσι δεν μπορεί να συμβιώσει με άλλους γάτους. Θα είναι τέλειος σύντροφος).

Αφηγούμαι αυτή την ιστορία για να εξηγήσω πως η άγνοια των ανθρώπων είναι η βασική αιτία της βίας στα ζώα. Σίγουρα υπάρχουν και οι σαδιστές και οι διεστραμμένοι που εκτονώνονται στα άκακα ζωντανά – αλλά είναι λίγοι. Οι πολλοί, σαν το ζευγάρι του ισογείου, δεν ξέρουν. Φοβήθηκαν την «απειλή» για το τρίχρονο παιδί τους (απειλή ο Τέρι!). Αντί να το μάθουν να αγαπάει τα ζώα – προκειμένου να γίνει ολόκληρος και υπεύθυνος άνθρωπος – την «προστάτευσαν». Ίσως ο Τέρι να την πλησίασε για να χαϊδευτεί και τον τσάκισαν. Με κλωτσιά, ή ξύλο – δεν ξέρω και δεν θέλησα να μάθω. Στην αρχή ήμουν γεμάτος οργή εναντίον τους, ύστερα άρχισα να τους λυπάμαι.

Αλίμονο στους ανθρώπους που δεν επικοινωνούν με τη φύση – και τα ζώα είναι καθαρή φύση. Αλίμονο σε αυτούς που δεν γνώρισαν την αγνότητα, την εντιμότητα και την σταθερότητα του ζώου. Μένουν μισοί άνθρωποι.

Όνειρο

Στον ύπνο σου βλέπεις πως περπατάς ή και πετάς πάνω από δρόμους και προσγειώνεσαι κάπου σε παχειά χλόη και είναι λέει η οδός Πανεπιστημίου - απέναντί σου το μέγαρο του Σλήμαν. Ξαπλώστρες και πολυθρόνες στο γκαζόν, άνθρωποι λιάζονται μέσα στην μέση της λεωφόρου.

Παιδάκια παίζουν έξω από το μεγάλο πολυκατάστημα, ποδηλάτες περνάνε εκεί που βρόνταγαν φορτηγά και λεωφορεία.

Ναι ήταν όνειρο εκείνο το πρωινό της 18ης Σεπτεμβρίου. Η "ημέρα χωρίς αυτοκίνητο" έστω και σε ένα δρόμο...

Σε δύσκολους καιρούς

Ακούω αυτούς που στενάζουν για τα δύσκολα που ζούμε και γι αυτά που έρχονται και θυμάμαι το στίχο του Μπρεχτ: «αλήθεια ζω σε δύσκολους χρόνους». Κοιτάζοντας πίσω βλέπω πολλά σκοτάδια στη ζωή μου και λίγα ξέφωτα.

Δεν είχα καλά-καλά σταθεί στα πόδια μου και με τρέχανε στα καταφύγια, τυλιγμένο σε μία κουβέρτα. Ο ήχος από τις σειρήνες ακόμα αντηχεί στ’ αυτιά μου. Πόλεμος του 40. Αερομαχίες πάνω από την Αθήνα.

Κατοχή. Μπότες των Ναζί. Χειμώνας του 1941, σκληρός, λευκό χιόνι. Η Μεγάλη Πείνα. Να ακούς κάποιον έξω από το σπίτι σου να φωνάζει «πεινάω!» όλη τη νύχτα και το πρωί να τον μαζεύουν κοκαλωμένο. Να νιώθεις ενοχές πιο βαριές κι από την μπομπότα που έφαγες.

(Αχ, όλοι αυτοί που τώρα επιλέγουν μπομπότα για «ποικιλία», τι θα έλεγαν αν την έτρωγαν υποχρεωτικά κάθε μέρα;).

Δεκεμβριανά. Ο πόλεμος στον δρόμο σου. Και πίσω από τις μάχες η μισή γειτονιά να κυνηγάει και να καταδίδει την άλλη μισή. Πολιτοφυλακή. Χίτες. Όλμοι. Πολυβόλα.

Εμφύλιος. Όχι μόνο στο βουνό αλλά και μέσα στην τάξη του σχολείου. Θυμάμαι τον καθηγητή που μας δίδασκε Σολωμό: «Η Διχόνοια που βαστάει / ένα σκήπτρο η δολερή...» να αναστενάζει βαριά. Αριστερός που κρυβόταν σε μεγαλοαστικό σχολείο.

Διάλειμμα. Πανεπιστήμιο στη Γερμανία μετά τον πόλεμο. Το ένα τρίτο της πόλης γκρεμισμένο. Πολλοί συμφοιτητές ανάπηροι. Ωστόσο εκεί έζησα μία αναγέννηση.

Επιστροφή. Βουτιά με το κεφάλι στη βιοπάλη. Δουλειές του ποδαριού και συχνά το τίποτα. Παράλληλα, 26 μήνες θητεία! Ατέλειωτη.

Μόλις ισορρόπησα επαγγελματικά – η Χούντα. Επτά σκοτεινά χρόνια με ελάχιστες αναλαμπές. Θυμάμαι να τραγουδάω με πολλούς άλλους Θεοδωράκη στην κηδεία του Γιώργου Σεφέρη.

Αττίλας, Κύπρος. Θυμάμαι να στήνω το «Δεν ξεχνώ».

Και τώρα, μετά από τρεισήμισι δεκαετίες ευημερίας, η χρεοκοπία, το μνημόνιο, η κατρακύλα κάτω από την Ρουάντα και την Μποτσουάνα. Θα υπάρξει σίγουρα κάποτε ανάκαμψη, όμως θα πάρει πολύν καιρό. Θα την προλάβω;

Ζούμε σε δύσκολους καιρούς. Αλλά θυμάμαι δυσκολότερους.

Η (διαρκής) φόρτιση ως ψευδαίσθηση αθανασίας

Όσες συσκευές μου διαθέτουν μπαταρία, τις κρατάω πάντα φορτισμένες στον ύψιστο βαθμό. Όταν δω το εικονίδιο μίας μπαταρίας που αδειάζει μου έρχεται να βάλω τις φωνές: «κάτι πεθαίνει!». Γιατί χωρίς φόρτιση η συσκευή είναι νεκρή.

Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι ταυτίζομαι. Κι ότι υποσυνείδητα φορτίζω συνεχώς τα πάντα, για να δώσω αποθέματα ζωής στον εαυτό μου. Το ρεζερβουάρ της βενζίνης στο αυτοκίνητο δεν πέφτει ποτέ κάτω από τα τρία τέταρτα.

Τα κινητά μου είναι στο 100% αλλά και το ρολόι μου (που φορτίζει με την κίνηση του χεριού) έχει συνεχώς απόθεμα φόρτισης για ένα μήνα.

Και σκέπτομαι κάποτε, που θα πάψω να κινούμαι, εκείνο θα έχει ζωή ένα μήνα πάνω από εμένα. Και θα μπορεί να ξαναφορτίσει.

...υπολειτουργεί...

Είναι η τέταρτη φορά που άκουω αυτή τη λέξη μέσα σε μία μέρα. Με διαφορετικό υποκείμενο και προσδιορισμό (π. χ.: «η υπηρεσία υπολειτουργεί, λόγω διακοπών»).

Για πολλές από τις υπολειτουργούσες υπηρεσίες σου έρχεται να πεις: «Μα και πότε λειτουργούσε σωστά;» Αλλά δυστυχώς η έκφραση δεν αφορά μόνον τον δημόσιο τομέα. Την άκουσα και στον ιδιωτικό: η εταιρία, η αντιπροσωπεία, το κατάστημα κλπ., υπολειτουργεί – αν δεν είναι και ολότελα κλειστό.

Θα μου πείτε: αυτά συμβαίνουν παντού. Θα απαντήσω: ναι, αλλά όχι για τρεις μήνες! Από τον Ιούνιο ακούω τα ίδια. Και έπεται συνέχεια...

Διότι σε λίγο τα πάντα θα υπολειτουργούν λόγω εκλογών, μετά λόγω εορτών και πάει λέοντας. Θα βγαίνουμε από την μία υπολειτουργία και θα μπαίνουμε στην επόμενη. Ισχύει για όλη τη χώρα, όλο το έτος.

Μόνο το ΔΝΤ και η Τρόικα δεν υπολειτουργούν ποτέ. Αλλά αυτοί είναι Κουτόφραγκοι – που προσπαθούν (ματαίως) να μας λειτουργήσουν, να μας ξεματιάσουν και να μας ξορκίσουν...

Κι ας λειτουργούν τόσο συχνά οι λειτουργοί του Υψίστου, παπάδες κι επίσκοποι, στις εκκλησίες μας.

Μήπως όμως αυτοί υπολειτουργούν περισσότερο από όλους;

ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ;

Το κείμενο αυτό δημοασιεύθηκε πριν 20+ χρόνια. Το ανακάλυψε παλιός blogger, o steppenwolf, στο ndimou.gr και μου το θύμησε. Έσβησα μόνο 3 ονόματα, μία φράση, αλλαξα την ΕΟΚ σε ΕΕ και τον ΟOΣΑ σε ΔΝΤ.


Πλους


"ΠΡΟΣΟΧΗ! ΠΡΟΣΟΧΗ! Οι επιβάτες παρακαλούνται να κατευθυνθούν ήρεμα προς τους ναυαγοσωστικούς σταθμούς και να φορέσουν τα σωσίβιά τους. Ψυχραιμία. Ουδείς λόγος πανικού. ΠΡΟΣΟΧΗ! Δεν πρόκειται για άσκηση! Επαναλαμβάνω..."

"Άκουσες το μεγάφωνο;"

"Λες να φτηνύνει ένα δυοχιλιάρι; Μία Mercedes 200E πόσο θα πάει;"

"Καπετάνιε, είμαστε το πλήρωμα της δεξιάς αντλίας. Το αμπάρι έχει ένα μέτρο νερά! Η σύμβασή μας δεν προβλέπει τέτοιες συνθήκες εργασίας. Θέλουμε ειδικό επίδομα για να μπούμε μέσα!"

"Ρε συ - τρέχα! Έχουν κάνει κατάληψη στο μπαρ και πίνουνε τζάμπα. Πάμε να γίνουμε φέσι;"

"Πιάνει που λες ένα ξερό βολέ ο μεγάλος και..."

"Της άλλαξαν την πίστη της Πίστεως. Γάτες οι συνδικαλιστές! Σε ένα μήνα θα την έχουν κάνει προβληματική."

"Προχθές στην παραλιακή έγινε χαμός. Είχανε κατέβει κάτι μωρά, να τα πιείς στο ποτήρι. Η λουλουδού ξέμεινε από γαρδένιες!"

"'Ακου λέει 'πόθεν έσχες'; Λογαριασμό θα σου δώσω; Δεν υπάρχει προστασία του ιδιωτικού βίου;"

"Ένα μοντελάκι ντε πιές, με πιέτες εβαζέ κάτω, γιακαδάκι με βολάν, μούρλια!"

"ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ! Οι επιβάτες να μην ακούνε την παραπληροφόρηση από τα μεγάφωνα. Σας μιλάει τώρα η απεργιακή επιτροπή του πληρώματος. Αυτή τη στιγμή ξεκινάμε στάση εργασίας διεκδικώντας δίκαια αιτήματα. Ζητάμε συμπαράσταση!"

"Λοιπόν, αυτό που συμφέρει είναι ένα diesel turbo. Είναι το πιο οικονομικό κάτω στα δύο λίτρα!"

ΠΡΟΣ ΠΛΟΙΟΚΤΗΤΡΙΑΝ ΕΤΑΙΡΙΑΝ ΣΤΟΠ ΠΛΗΡΩΜΑ ΑΠΕΡΓΕΙ ΣΤΟΠ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ ΣΥΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΣΤΟΠ ΕΠΙΒΑΤΑΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΜΠΑΡ ΤΡΑΠΕΖΑΡΙΑ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟΚΛΑΜΠ ΣΤΟΠ ΡΗΓΜΑ ΕΙΣ ΔΕΞΙΑΝ ΠΛΕΥΡΑΝ ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΠ ΑΔΥΝΑΤΟΥΜΕ ΕΚΠΕΜΨΟΥΜΕ SOS ΛΟΓΩ ΑΠΟΧΗΣ ΑΣΥΡΜΑΤΙΣΤΩΝ ΣΤΟΠ ΤΗΛΕΓΡΑΦΩ ΙΔΙΟΧΕΙΡΩΣ Ο ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ ΟΒΕΡ

"Ρε, κοίτα πως γέρνει το καράβι; Είσαι για τσουλήθρες;"

"Πλοίαρχε, τελειώσαμε τη σύσκεψή μας. Να σας διαβάσουμε τις απόψεις των τριών πολιτικών παρατάξεων που στηρίζουν τον κυβερνήτη;"

"Το πλοίο, ποιος θα το στηρίξει; Οι ναύτες, τι κάνουν;"

"Έρχονται να διατυπώσουν τα αιτήματά τους."

"Κούλα! Κούλα! Που είναι ο μικρός;"

"Κώστα, θα μου πάρεις εκείνο το άρωμα από το duty free;"

"Γιατί να το πληρώσω; Πάμε να κάνουμε κατάληψη κι εκεί. Θα γίνει Πολυτεχνείο!"

"Αιτήματα: Οι λιπαντές θέλουν επίδομα λεκέδων και οι θερμαστές επίδομα θέρμανσης. Ο μάγειρας διεκδικεί επίδομα διαίτης. Οι καμαρότοι επίδομα καμακιού - το καλοκαίρι, με τις τουρίστριες διπλό. Επίσης επίδομα ανθυγιεινής εργασίας, λόγω του κινδύνου του Aids. Όλοι οι ναύτες ζητούν επίδομα ναυτίας και προσαύξηση μποφόρ. Οι ασυρματιστές απαιτούν επίδομα ακουστικών..."

"Βρε σεις - βουλιάζουμε!"

"Το εργατικό κίνημα δεν πτοείται από κινδυνολογίες και παραπληροφόρηση. Θα προχωρήσει ενωμένο - με την υποστήριξη των επιβατών. Α, ναι - παραλίγο να το ξεχάσω. Έχουν κι αυτοί ένα αίτημα. Να ταξιδεύουν τζάμπα."

"ΠΡΟΣΟΧΗ! ΠΡΟΣΟΧΗ! ΣΑΣ ΟΜΙΛΕΙ Ο ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ: ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΕΠΙΒΙΒΑΣΗ ΣΤΙΣ ΒΑΡΚΕΣ! ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ"

"Τι φωνάζει ο μ.... ! Πήγαμε στις βάρκες και δεν είχε ψυχή!"

"Σιγά μην πάει ο κόσμος στις βάρκες, επειδή το είπε το μεγάφωνο!

"Ξέρει ο κόσμος - οι βάρκες είναι έτσι κι αλλιώς άχρηστες. Για τα μάτια."

"Τόσα χρόνια λαδώνανε τούς ελεγκτές - όχι τους μακαράδες..."

"Εγώ, πάντως, λέω να πάρω ένα BMW 520i - μ' αρέσει η γραμμή."

"Φίλτατε, το μόνον φλέγον θέμα είναι τα εθνικά δίκαια. Πρέπει να αναβιώσει ο Μακεδονικός Αγών. Να εκδιωχθούν οι αλλόθρησκοι εκ της Θράκης και να απελευθερωθούν οι στενάζοντες αδελφοί της Βορείου Ηπείρου!"

"Ορίστε! Δύο Τζόννυ Γουώκερ μπλακ λαίημπελ - δωδεκάρια! Και μία κούτα Κεντ!"

"Ξέρεις αν θα ξαναβγάλει ομόλογα με δώδεκα τα εκατό; Λέω να φέρω το συνάλλαγμα από την Ελβετία - εκεί μου δίνουν ψίχουλα!"

"Πέτρο, πήγα κάτω στην καμπίνα - ο διάδρομος είναι ποτάμι από τα νερά!"

"Να φωνάξουμε τον υδραυλικό!"

"Αμάν! τώρα έσβησαν και τα φώτα!"

"Άλλη ΔΕΗ εδώ!"

"Δεν βλέπω τη μύτη μου! Που πέφτει η σκάλα; Θα σκάσουμε σαν τα ποντίκια!"

"Γιαννάκη! Μαρία! Τα παιδιά - τι έγιναν τα παιδιά;"

"Μαμά, φοβάμαι!"

ΠΡΟΣ ΠΛΟΙΑΡΧΟΝ ΣΤΟΠ ΝΑΥΑΓΟΣΩΣΤΙΚΑ ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ ΣΤΟΠ ΛΙΜΑΝΙΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΣΤΟΠ ΔΝΤ ΜΑΣ ΒΑΡΕΘΗΚΕ ΣΤΟΠ ΕΕ ΜΑΣ ΣΙΧΑΘΗΚΕ ΣΤΟΠ ΗΠΑ ΜΑΣ ΑΓΝΟΟΥΝ ΣΤΟΠ ΕΣΣΔ ΕΧΕΙ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΧΑΟΣ ΣΤΟΠ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΑΤΕ ΠΛΟΙΟΝ OBEP

"Η απεργιακή επιτροπή ανακοινώνει: Ο αγώνας μας συνεχίζεται, τιτανικός!"






"Καθημερινή" 11. 2. 1990

Αναγνώριση νόθου

_______________________________________________________

godoodle.blogspot.com

_______________________________________________________


Στις 19 Σεπτεμβρίου 2007 άρχισα να δημοσιεύω ένα ανώνυμο blog στα Αγγλικά. Μέχρι τις 17 Σεπτεμβρίου του 2008 (ένα χρόνο παρά δύο μέρες) είχα δημοσιεύσει εκεί 54 κείμενα και περίπου ισάριθμες φωτογραφίες. Η ανωνυμία ξέφτισε στα τρία τέταρτα της απόστασης.(Mea culpa). Μετά για δύο χρόνια το ξέχασα.

Το θυμήθηκα όταν ξενόγλωσση φίλη με ρώτησε αν δεν έχω γράψει κάτι άλλο που να μπορεί να διαβάσει πέρα από τα κείμενα στο αγγλόφωνο site (ndimou.gr/index_en.asp). Και σκέφθηκα ότι ήταν καιρός να αναγνωρίσω το νόθο μου τέκνο.

Για όσους διαβάζουν αγγλικά και ενδιαφέρονται, η διεύθυνση είναι στον τίτλο και δεξιά στα links. Περιηγηθείτε το από την αρχή προς το τέλος - παρόλο που, όπως όλα τα blogs, παρατίθεται από το τέλος στην αρχή.

"Ποιοι οι φίλοι;"

Χθες το βράδυ συμπλήρωσα τρεις χιλιάδες εκατόν τριάντα τρεις φίλους στο Facebook. Η πολιτική μου είναι να μην ζητάω αλλά να αποδέχομαι όλες τις αιτήσεις φιλίας που μου έρχονται. (Νιώθω άσκημα να τις απορρίπτω).

Από τους φίλους αυτούς εγώ γνωρίζω ελάχιστους – δύο τρεις δεκάδες. Υποτίθεται όμως πως όλοι όσοι ζητάνε τη φιλία μου θα πρέπει κάπως να με ξέρουν. Όχι βέβαια προσωπικά αλλά από τα βιβλία, τα άρθρα, τα blogs και τις (παλιότερες) παρουσίες μου στην τηλεόραση.

Το πόσο λίγο συμβαίνει αυτό, το διαπιστώνω καθημερινά. Έτσι π. χ. με προσκαλούν συχνά σε θρησκευτικές τελετές, ή σε εθνικιστικές σταυροφορίες. Σύμφωνοι, δεν περιμένω να έχουν εμβαθύνει όλοι στα βιβλία μου, αλλά τις πολύ στοιχειώδεις τοποθετήσεις μου περίμενα να τις ξέρουν. Π. χ. ότι δεν είμαι πιστός, ούτε σοβινιστής. Πως έχω πολεμήσει μία ζωή εναντίον δογμάτων κάθε είδους και των φανατικών οπαδών τους.

Καταλαβαίνω ότι στατιστικά είναι δύσκολο να μην βρεθούν και μερικοί που έχουν ακούσει μόνο το όνομα. Πάντως για ολονυχτίες και προσκυνήματα της Παναγίας δεν προσφέρομαι...

Άλλοι πάλι παραβιάζουν ανοιχτές πόρτες, προσπαθώντας να με πείσουν για πράγματα για τα οποία ήδη αγωνίζομαι μία ζωή. Μου γράφουν και θυμάμαι την παροιμία: «Έλα παππούλη μου να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου».

Θα μου πείτε: μα δεν ήξερες πόσο επιπόλαιο πράγμα είναι αυτές οι δικτυακές φιλίες; Το υποπτευόμουν, αλλά πίστευα (και το πιστεύω ακόμα) ότι οι τόποι κοινωνικής δικτύωσης είναι χρήσιμοι θεσμοί στις νέες δικτυακές κοινότητες. Γι αυτό και συμμετέχω. Το πόσο σωστοί, δημιουργικοί και παραγωγικοί είναι, εξαρτάται από εμάς. Δυνατότητες παρέχουν άφθονες. Και δεν φταίει το Facebook αν οι χρήστες του το χρησιμοποιούν χωρίς προσοχή και περίσκεψη...

___________________________________________________

Ο τίτλος δανεικός από το πρώτο βιβλίο του Νίκου Καχτίτση

Αγγ(ε)λάκια

Το κείμενο αυτό είναι συνέχεια του «Παιδάκια» (29.7.).

Στο δεύτερο μισό των διακοπών μας μέναμε δίπλα-δίπλα με μία οικογένεια Άγγλων. Είχαν τρία παιδάκια 6, 8, και 11 ετών. Έπαιζαν όλη μέρα στην πισίνα, όπου λιαζόμασταν και εμείς. Ακούραστα βούταγαν, κολυμπούσαν ανέβαιναν σε στρώματα και βαρκάκια. Μιλούσαν, γελούσαν, πειράζονταν – αλλά ουδέποτε τσίριζαν. Και όταν η μητέρα έκανε ένα νεύμα (ούτε αυτή τσίριξε ποτέ) έβγαιναν από την πισίνα, μάζευαν και τακτοποιούσαν όλα τους τα πράγματα - και έμπαιναν στο μπάνγκαλο. Από όπου ουδέποτε ακούστηκαν. Περισσεύει να πω ότι κολυμπούσαν και τα τρία σαν δελφινάκια.

Θα με κατηγορήσουν πάλι για ξενομανή. Θα πούνε ότι τα ξένα παιδιά είναι ξενέρωτα και δεν ξέρουν να ζούνε (ούτε και οι γονείς τους άλλωστε…).

Αλλά ήταν μεγάλο ευεργέτημα για τα αυτιά και τα νεύρα μας… Χαλαρώσαμε. Και κάναμε πραγματικές διακοπές.


____________________________________________

Στην φωτογραφία η εξάχρονη κόρη - ένα πολύ διακριτικό διαβολάκι.

Το τέλος των Αιώνιων Ελληνικών Διακοπών

Από τον καιρό του σχολείου το τέλος των διακοπών ήταν πάντα μία οδυνηρή εμπειρία. Αργότερα, που οι διακοπές έγιναν οικογενειακή υποχρέωση, ήταν ακόμα επώδυνο αλλά με στοιχεία ανακούφισης (όσο περνούσαν τα χρόνια, περισσότερα).

Τώρα όμως έχουμε το τέλος των αιώνιων διακοπών της Ελλάδας. Πέρσι υποπτευόμασταν, αλλά δεν ξέραμε. Φέτος γνωρίζουμε καλά τι μας ήρθε και μετράμε ήδη τις απώλειες. Πρώτη απώλεια η σιγουριά για το μέλλον.

Ήδη φέτος οι περισσότεροι κάνουμε στενάχωρες διακοπές. Πιο μικρή απόσταση, πιο φτηνό κατάλυμα, λιγότερες μέρες. Του χρόνου; Άραγε θα κάνουμε διακοπές, έστω και πιο περιορισμένες;

Μαζί με την Ελλάδα έχουμε όλοι χρεοκοπήσει. Και οι χρεοκοπημένοι δεν δικαιούνται διακοπές ούτε πολλές-πολλές απολαύσεις. Ας χαρούμε λοιπόν τις φετινές ως τις τελευταίες διακοπές μία χώρας που ως τώρα έμοιαζε να παραθερίζει όλο τον χρόνο.

Γιατί εκεί ήταν το πρόβλημα. Είχαμε αναγάγει την καλοπέραση, την άνεση, την χαλάρωση ως πρωταρχικό σκοπό της ζωής. Υπήρχαν βέβαια και τα λίγα θύματα που σκοτώνονταν στη δουλειά για να προχωράει το κατάστημα. (Στην Ελλάδα όλα είναι του ύψους ή του βάθους: ή κάτεργο ή ραστώνη). Για τους περισσότερους όμως βασική απασχόληση ήταν η εξεύρεση χρημάτων με τον μικρότερο δυνατό κόπο και η μεγιστοποίηση της καλοπέρασης. Όπως λέει η θεία Άγκελα, εκεί που ο δυτικοευρωπαίος έχει σαν στόχο του την παραγωγή, την αξιοποίηση, την δημιουργία, ο Έλληνας έχει το αραλίκι ποιότητας. Αλήθεια, δεν της είπαν οι συμπατριώτες της πως ο τόπος αυτός είναι φτιαγμένος για μόνιμες διακοπές;

Τέρμα τα πάντα. Οι διακοπές διαρκείας όλων των μονίμως απόντων συμβασιούχων, συμβούλων (π. χ. της ΕΡΤ) των άφαντων, αργόσχολων ή ημιαπασχολούμενων, τελείωσαν. Οι μαϊμού και πρόωρες συντάξεις, οι επιδοτήσεις, οι δέκατοι τρίτοι, τέταρτοι (αύριο: πέμπτοι και έκτοι) μισθοί, τα επιδόματα, οι αργομισθίες, οι διπλομισθίες, τα δώρα, οι μίζες, τα «μαύρα», τα τυχερά, εξαφανίζονται. Οι βαρέως και ανθυγιεινώς εργαζόμενοι (κακώς τόσο λίγοι: όλα τα επαγγέλματα είναι βαριά και βλάπτουν – γενικώς η δουλειά είναι ανθυγιεινή) περιορίζονται και αυτοί. Τα τριήμερα που γίνονταν εβδομαδιαίες κοπάνες, το Πάσχα και τα Χριστούγεννα όπου όλοι έλειπαν για δεκαπενθήμερο, οι άδειες από τη σημαία και οι τεράστιες αναρρωτικές (οι περισσότεροι εξαντλούσαν το νόμιμο όριο) όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν.

Οι Αιώνιες Ελληνικές Διακοπές τελείωσαν. Απολαύστε το τελευταίο ίσως ανέμελο καλοκαίρι (ακόμα δεν μας έχουν έρθει όλες οι επιπτώσεις) και ετοιμαστείτε για ένα δύσκολο φθινόπωρο.

Να περάσετε (όσο γίνεται) καλύτερα!

___________________________________________

LiFO τεύχος Αυγούστου

«Υπέρ εμού»...

Κωπηλατώντας ανοιχτά από το Νυδρί συναντάς πρώτα το νησάκι του Βαλαωρίτη – την Μαδουρή. Το σπίτι δείχνει σε καλή κατάσταση, φαίνεται πως τα δισέγγονά του, ο Νάνος και η Ελένη, το συντηρούν. Πιο πίσω ο Σκορπιός με ενταφιασμένη την τραγική δυναστεία των Ωνάση και παραπέρα όλο το παραμυθένιο αρχιπέλαγος της Λευκάδας.

Η Μαδουρή μου θύμισε ένα γράμμα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη που διάβασα πρόσφατα. Γράφει στον δάσκαλό του, τον λόγιο Κωνσταντίνο Ασώπιο και αναφέρεται στον πρόσφατο θάνατο του Σολωμού (1857):

«Ο ποιητής Σολωμός απεβίωσεν, άωρον θύμα τοσούτων καταχρήσεων. Η Επτάνησος, η Ελλάς ήλπιζεν να λάβει παρ’ αυτού πλούσιον κληροδότημα μελλούσης δόξης. Άπαντες εθρήνησαν επί του τάφου του και εν μέσω γενικού πένθους η ιδέα των αναγγελλομένων ποιημάτων του ήτο η μόνη παρηγορία ήτις ηδύνατο να ελαττώση τοσαύτην λύπην. Η πραγματικότης απέδειξε τουναντίον. Ολίγοι στίχοι, τινές στροφαί είναι το μόνον προϊόν τεσσαράκοντα περίπου ετών διηνεκούς απασχολήσεως! Εψεύσθησαν αι ελπίδες του έθνους.

Ίσως το γεγονός τούτο να συνέτεινεν ουκ ολίγον υπέρ εμού».

«Υπέρ εμού». Τι μικροψυχία, Θεέ μου!

Σήμερα θα δίναμε ολόκληρο το Βαλαωρίτη για «ολίγους στίχους» του Σολωμού. Πώς γίνεται οι άνθρωποι να περνάνε δίπλα στο θαύμα και να μην καταλαβαίνουν τίποτα!

Τα παιδάκια

Στο ξενοδοχείο που παραθερίζουμε έχει πολλά παιδάκια. Όλων των ηλικιών: από βρέφη τριών μηνών μέχρι δεκατριάχρονους ήδη μαντράχαλους. Πίσω από το ξενοδοχείο μας είναι άλλα δύο συγκροτήματα με ενοικιαζόμενα δωμάτια. Κι εκεί μένουν παιδάκια, τόσα πολλά που αναρωτιέσαι πού χωράνε.

Το δωμάτιό μας είναι διαμπερές. Μπροστά βλέπει στον κήπο του ξενοδοχείου και πίσω στο κηπάκι των ενοικιαζόμενων. Τα παιδάκια παίζουν στους κήπους εμπρός- πίσω, αλλά και στα μπαλκόνια τους.

Όλα τα γύρω μας παιδάκια διαθέτουν στεντόρειες φωνές. Μερικά μπορεί αργότερα να διαπρέψουν στην όπερα. Ήδη το κλάμα του μικρότερου βρέφους αντηχεί εκατοντάδες μέτρα μακριά. Οι γονείς φαίνεται πως ενθαρρύνουν τα παιδάκια να ασκούν τις φωνές τους σκεπτόμενοι το ενδεχόμενο ωδικού μέλλοντος. Έτσι τα παιδάκια, παίζοντας ή κλαίγοντας, φωνάζουν, τσιρίζουν, ουρλιάζουν ή μιλάνε δυνατά όλη μέρα – αλλά και τη νύχτα.

Έχω την υποψία πως τα παιδάκια έχουν οργανωθεί και φωνάζουν με βάρδιες – ούτως ώστε να ακούγονται μόνιμα. Διότι δεν μπορεί τα ίδια παιδιά να μην κοιμούνται καθόλου το μεσημέρι και να ξενυχτάνε ως την μία το πρωί. Προφανώς κοιμούνται με βάρδιες και αναλαμβάνουν υπηρεσία μόλις ξυπνήσουν.

Το αποτέλεσμα είναι μια διαρκής φωνητική παρουσία, που ζωντανεύει το τοπίο και την παραθεριστική μας διαμονή.

Υ. Γ. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα παιδάκια – αλλά ευχαρίστως θα στραγγάλιζα τους γονείς…

Paradise Lost (Απολεσθείς Παράδεισος)

Στη ζωή μου ανακάλυψα πολλούς μικρούς παραδείσους τους οποίους διέγραψα μετά από τον παραδείσιο κατάλογο. Μέρη που ήταν παρθένα και έρημα – μέχρι που τα ανακάλυψαν οι πολλοί και έγιναν αφόρητα.



Νομίζω πως στον κατάλογο των απολεσθέντων παραδείσων θα προσθέσω και την Λευκάδα. Ο γραφικός όρμος, που μας είχε φιλοξενήσει δύο καλοκαίρια, πριν επτά και πέντε χρόνια, πάσχει φέτος από το αδιαχώρητο. Στην παραλία η κερδοσκοπία έβαλε τις ξαπλώστρες τόσο κοντά που βρίσκεσαι αγκαλιά με τον διπλανό σου. Η κρίση δεν φαίνεται πουθενά εδώ, μόνο το επίπεδο του κοινού έχει πέσει. Θορυβούν και φωνάζουν ασύστολα – ακόμα και οι συνήθως διακριτικοί ξένοι.



Η απεργία των βυτιοφόρων σε κρατάει δέσμιο (χρειάζεσαι τα καύσιμα για την επιστροφή). Μία μόνο εξόρμηση έδειξε ότι και το Άβατο των Αβάτων, οι Εγκρεμνοί απέκτησαν ξαπλώστρες και ομπρέλες.




Σε αναζήτηση νέων παραδείσων, λοιπόν.

Οι ρίζες της βίας

Με ρώτησαν σε μία ραδιοφωνική εκπομπή: «Γιατί στην Ελλάδα έχουμε τρομοκρατία;» Απάντησα πρόχειρα. Αργότερα ξανασκέφθηκα το ερώτημα.

Μία πρώτη απάντηση είχα δώσει στα «Αναμασήματα» και μετά στο «Ειρωνικό Νεοελληνικό Λεξικό»:

Αγωνιστές (ή αντιστασιακοί ή μαχητές της ελευθερίας): Άτομα φέροντα όπλο και προκήρυξη. Μετά τη δικτατορία, από την ανάγκη μας να επινοήσουμε αντιστασιακούς, αναδείξαμε σε τέτοιους κι όλους ανεξαιρέτως τους τρομοκράτες - δικούς μας και ξένους. Έτσι την αίγλη του «αγωνιστή» κέρδισαν η 17 Νοέμβρη, ο ΙRA η ETA, η RAF, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες, ο Μπιν Λάντεν και οποιοσδήποτε άλλος φανατικός κουμπουροφόρος σκότωνε ανυπεράσπιστους πολίτες σε δημοκρατικά καθεστώτα. Ακόμα και σήμερα επικρατεί σύγχυση - άνθρωποι ειρηνόφιλοι και προοδευτικοί γράφουν με θαυμασμό για δολοφόνους, μόνο και μόνο επειδή καλύπτουν την βία κάτω από μία οποιαδήποτε ιδεολογία. (Τελικά η βία γεννάει μόνο βία. Το μόνο επίτευγμα της 17Ν, ήταν ο «τρομονόμος»).

Αυτά το 1996. Από τότε δεν άλλαξαν πολλά. Η έξαρση της εξέγερσης (και της βίας) καλά κρατεί. Προχθές στην «Καθημερινή» ο Θάνος Βερέμης έγραψε: «Ακόμα και σήμερα, οι κλεφταρματολοί βρίσκονται πιο κοντά στις καρδιές των Ελλήνων από ότι ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος».

Μία ερμηνεία είναι λοιπόν ότι αυτή η κοινωνία ανέχεται (αν όχι εξαίρει) την βία. Γιατί όμως;

Εδώ χωράνε διάφορες ερμηνείες που σχετίζονται με παθογένειες της κοινωνίας μας. Η μεγαλύτερη για μένα είναι η ανασφάλεια που νιώθουν οι Έλληνες και το απόλυτο έλλειμμα εμπιστοσύνης. Νιώθουν αδικημένοι και ριγμένοι, ως άτομα και ως έθνος. Εξυφαίνουν απίθανες θεωρίες συνομωσίας μέχρι που οι ψυχίατροι να μιλάνε για μανία καταδιώξεως και ελληνική παράνοια.

Μία κοινωνία που δεν οργανώθηκε ποτέ σε χώρο πολιτών, που επιβιώνει από τις πελατειακές εξαρτήσεις της, που όλοι οι θεσμοί της είναι ύποπτοι και υπονομευμένοι, γεμίζει τα μέλη της με άγχος, θυμό και ανασφάλεια.

Η τελευταία κρίση και οι σωρευτικές αποκαλύψεις διαφθοράς και διαπλοκής έκαναν ακόμα μεγαλύτερο το έλλειμμα εμπιστοσύνης όλων προς όλους. Ένα διάχυτο αίσθημα αδικίας κυριαρχεί. Εκεί λοιπόν, η «ξεκάθαρη» λύση που δίνει το περίστροφο του τρομοκράτη αποκαθιστά το δίκαιο όπως παλιά το τόξο του Ρομπέν και το σπαθί του Ζορό.

Μέχρι να υπονομευτεί και ο θεσμός της τρομοκρατίας. Ως τώρα, πολλοί που διαφωνούσαν με τις μεθόδους της, πίστευαν στην αγνότητα των προθέσεών της. Αυτή όμως η τελευταία της πράξη μοιάζει διπλά ύποπτη. Ίσως τους οδηγήσει να αναθεωρήσουν. Μακάρι.


Υ. Γ. Δεν γνώριζα τον Σωκράτη Γκιόλια και δεν σύχναζα στο «Τρωκτικό». Ανέβασα αυτό το κείμενο την ώρα της κηδείας του, ως αποχαιρετισμό σε blogger και πράξη διαμαρτυρίας για την τυφλή βία. Σήμερα, 20 του μηνός, επέτειο του Αττίλα που με έκανε πριν 36 χρόνια να γράψω το «Δεν Ξεχνώ».

Αλίμονο όμως, όλοι ξεχνάμε και πρώτοι οι Ελληνοκύπριοι που, βολεμένοι στην ευμάρειά τους, μοιάζει να έχουν σιωπηλά αποδεχθεί την de facto διχοτόμηση…

Το κόμμα του ΚΟΚ

Κάθε φορά που κυκλοφορώ με το αυτοκίνητο απελπίζομαι. Όσο περνάνε τα χρόνια γινόμαστε χειρότεροι. Ένας λαός που δεν μπορεί να κινηθεί σωστά στον δρόμο, που δεν είναι σε θέση να τηρήσει τις απλές και τελείως ορθολογικές εντολές του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, πώς θα μπορέσει να επιβιώσει σαν κοινωνία;

Τι λέει ο ΚΟΚ; Περνάει όποιος έχει πρωτοπορία. Ο άλλος, που έχει STOP ή κόκκινο, περιμένει. Τι λέει ο Ρωμιός; Περνάει όποιος είναι πιο μάγκας. Όπως κι εσείς, κάθε μέρα ζω αθρόες παραβιάσεις. Ούτε τον ΚΟΚ σεβόμαστε ούτε τον άλλο οδηγό.

Μπορεί να φαίνεται υπερβολικό – αλλά θεωρώ ότι η Ελληνική Ασθένεια ξεκινάει από εκεί, από τα στοιχειώδη. Αν κατέβαινα στην πολιτική, θα έφτιαχνα το «Κόμμα του ΚΟΚ». Ας κατακτήσουμε αυτό to επίπεδο και τα άλλα θα έρθουν από μόνα τους.

«Κράτος Καλό – Ιδιώτης Κακό»

Μόλις αναγγελθεί η πιθανότητα να ιδιωτικοποιηθεί μία κρατική εταιρία, αυτόματα κινητοποιούνται οι εργαζόμενοι και κατεβαίνουν σε απεργία. Αυθημερόν. Σαν εξαρτημένο αντανακλαστικό – πριν καν επιβεβαιωθεί η είδηση, πριν μαθευτούν λεπτομέρειες – έρχεται η άρνηση.

Τα χρόνια της Μεταπολίτευσης, ένα σωρό ιδιωτικές εταιρίες πήραν τον αντίστροφο δρόμο. Κρατικοποιήθηκαν. Τράπεζες, διυλιστήρια, αερομεταφορείς, βιομηχανίες, ναυπηγεία, πέρασαν από τον ιδιωτικό στον δημόσιο τομέα. Δεκάδες επιχειρήσεις. Θυμάται κανείς να υπήρξε – έστω και μία φορά – αρνητική αντίδραση του προσωπικού;

Με την απλοποιημένη λογική του Όργουελ («Φάρμα των Ζώων») αυτό εκφράζεται με το δίπολο: «Κράτος Καλό – Ιδιώτης Κακό».



______________________________________________________

Εικονογράφηση του Quentin Blake από την έκδοση George Orwell: Animal Farm, Folio Society, 1984

Κοφμάν ή Κάουφμαν...

Αυτή την σκάλα την πρωτοανέβηκα πριν εξήντα και κάτι χρόνια. Παιδί ακόμα έμαθα τον δρόμο που οδηγούσε στον μεγαλύτερο - για μένα - θησαυρό. Τα βιβλία!

Κι αφού τον έμαθα τον ακολουθούσα σχεδόν κάθε εβδομάδα. Η κλασική έξοδος είχε σινεμά στην Σταδίου - αλλά πριν, επίσκεψη στα βιβλία για ενημέρωση ή (αν υπήρχε χαρτζιλίκι) αγορά.

Μέρος μαγικό, μέρος μυθικό, η είσοδος στη γνώση, την ονειροπόληση, την φυγή. Έχει μείνει ακριβώς όπως ήταν τότε. Μπήκα σήμερα και ανατρίχιασα.

Το ίδιο παραμένει το γύρισμα της σκάλας, φορτωμένο βιβλία και μικρές αφίσες. Κι επάνω ο ...παράδεισος.

Εδώ πρωτογνώρισα Camus, Sartre, Proust, Char - όλη την νεότερη Γαλλική λογοτεχνία και σκέψη. (Τα Αγγλικά βιβλία από τον Παντελίδη και τα Ελληνικά από την Εστία - πάλι τότε στη Σταδίου).

Μεγαλύτερος (και πιο εύρωστος οικονομικά) από εδώ αγόραζα τις υπέροχες εκδόσεις της Pleiade, δερματόδετες σε λεπτό ριζόχαρτο με τα άπαντα όποιου άξιζε να έχει άπαντα.

Οι χώροι έμειναν ίδιοι, αλλά γυμνοί πια από βιβλία. Το μαύρο ξύλο γυαλίζει ακόμα. Στα ράφια, αντί για τις πυκνές ράχες, τώρα εξώφυλλα ανοιχτά, αραδιασμένα, να γεμίζουν τον χώρο. Pleiade πια δεν υπάρχει - μόνο με παραγγελία... Κι όμως - τι ατμόσφαιρα! Κοντά του όλα τα άλλα βιβλιοπωλεία θυμίζουν σουπερμάρκετ.

Σε λίγο θα συμπληρώσει τα εκατό του χρόνια αυτός ο σπουδαίος ναός του πνεύματος. Θα προλάβει; Θυμάμαι ακόμα τον γέροντα ιδρυτή του, καμπουριασμένο επάνω σε σωρούς βιβλίων - ή μην ήταν κατάστιχα; Η καθηγήτρια μου των Γαλλικών (με την γαλλική της προφορά) τον έλεγε Κοφμάν. Αλλά οι περισσότεροι τον πρόφεραν στα Γερμανικά κι ας μην είχε πουλήσει ένα Γερμανικό βιβλίο.

Ω Παύλο, Μέγα Εσύ Χταπόδι της Μοίρας!

Η ήττα της Εθνικής Γερμανίας ήταν ο οριστικός θρίαμβος του προφήτη-χταπόδι Paul. Προβλέπει ανελλιπώς και με επιτυχία 100% τα σκαμπανεβάσματα αυτής της παράξενης ομάδας, που πότε θαμπώνει τον κόσμο με το παιχνίδι της, ρίχνοντας τεσσάρες στην Αγγλία και την Αργεντινή και πότε παίζει ψόφια και άτολμα, υποκύπτοντας αμαχητί στη Σερβία και την Ισπανία.

Λέω μήπως ζητήσουμε και μας δώσουν τίποτα απογόνους. (Το ίδιο μάλλον δεν θα το πουλάνε). Αν έχουν κληρονομήσει το χάρισμα, τα χταποδάκια του μπορεί, εκτός από προγνωστικά για το Προ Πο, να μας απαντήσουν και σε τίποτα πιο σημαντικές ερωτήσεις:

Π. χ. ρε χταπόδια - θα επιβιώσουμε ή θα χρεοκοπήσουμε;

_______________________________________________________


Κι ένα διήγημα από τη σημερινή LiFO: CLICK

Ματσακόνι *

Η πρόσφατη ιστορία με τον υιό Ζαγορίτη στο Πολεμικό Μουσείο μου θύμισε κάτι ανάλογο που είχε συμβεί τον καιρό της δικής μου θητείας στο Ναυτικό. Τρεις γόνοι καλών οικογενειών που υπηρετούσαν μαζί μας στην Βασική Εκπαίδευση (στρατόπεδο Παλάσκας) το έσκασαν ένα βράδυ και εμφανίστηκαν σε δεξίωση που έδινε ο τότε διάδοχος Κωνσταντίνος στον Βασιλικό Ναυτικό Όμιλο στο Τουρκολίμανο.

Από την Βασική Εκπαίδευση, τις γνωστές πρώτες σαράντα μέρες πριν την ορκωμοσία, δεν είχε βγει ποτέ κανείς. Αυτοί κατάφεραν και βγήκαν, φόρεσαν πολιτικά και πήγαν να χορέψουν.

Ο Βασιλιάς Παύλος δεν φημιζόταν για την οξύνοιά του (η Φρειδερίκη τον έσερνε από τη μύτη) αλλά ήταν αυστηρός. Είδε τους νεαρούς και φώναξε τον Κωνσταντίνο. Τον ρώτησε αν θυμόταν καλά ότι οι φίλοι του υπηρετούν τη θητεία τους. Δεν ξέρω τι απάντησε ο διάδοχος (που φυσικά είχε οργανώσει την απόδραση) αλλά την άλλη μέρα ο Παύλος κάλεσε τον Α/ΓΕΝ (αντιναύαρχος Παναγιωτόπουλος) και του έδωσε οδηγίες.

Όχι μόνο τους τάραξαν στο καψώνι στην υπόλοιπη εκπαίδευση, όχι μόνο δεν έγιναν (μόνοι αυτοί από τον λόχο μας) επίκουροι σημαιοφόροι, αλλά υπέφεραν πολλαπλά και ως απλοί ναύτες. Τους είδα μέσα στο καταχείμωνο, στη Σούδα, να κάνουν ματσακόνι κρεμασμένοι έξω από ένα πολεμικό.

Αναρωτιέμαι ποια ήταν η τιμωρία του υιού Ζαγορίτη για τα (πολύ χειρότερα) καμώματά του στο Πολεμικό Μουσείο.

_______________________________________________________

* Το ματσακόνι είναι ένα ειδικό βαρύ σφυρί. Χρησιμοποιείται για να χτυπάει και να αφαιρεί ο "ματσακόνης" τις σκουριές και τα άλατα από τις λαμαρίνες στα ύφαλα του πλοίου. Μαζί με την αμμοβολή, είναι από τις πιο βαριές και επιβλαβείς δουλειές.

Στη φωτογραφία το καταδρομικό "Έλλη", όπου υπηρέτησα μέρος της θητείας μου στη Σούδα.

Non connected connex

Ως εδώ καλά τα πήγαμε με τον ΟΤΕ. Από τους πρώτους συνδρομητές της ΟΤΕΝΕΤ με ταχύτητες χελώνας (14.400bps) αναβαθμίστηκα αργότερα σε ISDN 128K και μετά σε ADSL ανεβάζοντας συνεχώς την ταχύτητα μόλις γινόταν διαθέσιμη. Δεύτερη σύνδεση στα Κιούρκα κι αυτή πέρασε από τα Kbps στα Mbps.

Όλα αυτά καλά μέχρι την περασμένη Κυριακή. Η καταιγίδα που σάρωσε την Αττική μας στέρησε όλες τις τηλεφωνικές γραμμές του σπιτιού και την DSL. Μετά από τηλεφωνήματα στις βλάβες η σύνδεση του Διαδικτύου αποκαταστάθηκε σε 24 ώρες (οι άλλες μετά δύο ημέρες). Μόλις όμως ήρθαν οι φωνητικές γραμμές χάθηκε πάλι η DSL. Τηλεφωνήματα κλπ την ξανάφεραν σε μερικές ώρες για να ξαναχαθεί το Σαββατο μεσημέρι.

Έκτοτε δεν υπάρχει Διαδίκτυο και οι βλάβες (Σαββατοκύριακα 8-2!) απαντάνε το στερεότυπο: «σε δύο εργάσιμες ημέρες». Διαμαρτύρομαι ότι η σύνδεση είναι επαγγελματική και το μόνο που εισπράττω είναι ότι: «θα το δώσουμε ως επείγον».

Τρεις διακοπές σε μία εβδομάδα είναι πολλές. Ο δεκαπενταετής γάμος μου με τον ΟΤΕ απειλείται με διαζύγιο. Ανακαλύπτω πάλι ότι μου είναι πολύ δύσκολο να ζήσω χωρίς Internet. Οι συνδέσεις με κινητή τηλεφωνία (που χρησιμοποιώ στα ταξίδια) είναι άχρηστες στο σπίτι μου. Μένω στην καρδιά του Παλιού Ψυχικού και σε αυτή την υποβαθμισμένη περιοχή της Αττικής η κάλυψη των εταιριών κινητής τηλεφωνίας είναι ανύπαρκτη. Ίσα-ίσα αρκεί (κι όχι πάντα) για τηλεφώνημα – αλλά για data πέφτει στο GPRS και καλό ξημέρωμα!

Γράφω τώρα από τα Κιούρκα όπου ευτυχώς η σύνδεση (να χτυπήσω ξύλο) είναι υγιής. Και είμαι σε αναζήτηση εναλλακτικών μέσων...

_______________________________________

Υ. Γ. Μετά από 24 ώρες απουσίας το conn-X επανήλθε. Ας ελπίσουμε ότι τώρα θα μείνει. Τελικά είναι ο ομφάλιος λώρος που με συνδέει με τον κόσμο...

Ιόνιο Πέλαγος

Τέλος Ιουνίου και στα περίχωρα της Αθήνας ακόμα ψιλοβρέχει. Θέλω να σας κεράσω ήλιο. Βρέθηκα πριν λίγες μέρες στον απόλυτο για μένα τόπο φωτός. Όπως τον είχα περιγράψει πριν πολλά χρόνια:

"Αυτές οι μέρες είναι ο θρίαμβος, η δόξα και η δύναμη του Φωτός. Οι μεγαλύτερες μέρες του χρόνου. Με φως διαυγές, μελένιο, Ελληνικό. Τίποτα δεν είναι πιο όμορφο - να βρίσκεσαι ξαπλωμένος σ' έναν αμμόλοφο, κάπου στη δυτική Πελοπόννησο (με τα μεγάλα πεύκα-ομπρέλες να ρίχνουν μακρότατες σκιές) και να απολαμβάνεις αυτή την παράταση ζωής, αυτές τις πρόσθετες ώρες φωτός, πριν απ' τη δύση. Θερινό ηλιοστάσιο".

Διαδρομές στη Μεσσηνία - ευλογημένος τόπος, ο κήπος της Ελλάδας. Βουτιές στη Βοϊδοκοιλιά.



Στο λιμανάκι της Κυπαρισσίας παροπλισμένο ένα κότερο με όνομα Γαλλικό: ¨Η Χορευτική Ζωή". Κανείς πια δεν χορεύει εκεί.



Προτιμώ μία πολύχρωμη βαρκούλα που την την λένε "Ελπίδα". Όσο με πάει...


_____________________________________________________

Ολόκληρο το κείμενο "Ιόνιο Πέλαγος" ΕΔΩ

Λίγη (νόμιμη) βία παρακαλώ…

Ο Max Weber ορίζει το κράτος ως τον μόνο θεσμό που δικαιούται (με νόμο) να χρησιμοποιεί βία. Κατέχει «το μονοπώλιο της νόμιμης βίας».

Το κακό είναι ότι συνήθως την χρησιμοποιεί με λάθος τρόπο και σε λάθος ανθρώπους. Κυρίως τους αδύναμους, τους μετανάστες, τους τσιγγάνους – όπου η χρήση βίας δεν θα φέρει συνέπειες.

Όταν όμως πρέπει να την χρησιμοποιήσει για να εφαρμόσει το νόμο με ισότητα απέναντι σε όλους δεν το κάνει. Πιάνει τον φουκαρά τον ντελίβερι με το μηχανάκι επειδή δεν φορούσε κράνος – ποτέ όμως δεν έχω δει να σταματάει ένα από το πανάκριβα τζιπ που παράνομα έχουν καλύψει όλα τους τα τζάμια με κατάμαυρες μεμβράνες.

Και βέβαια τρέμει μπροστά στο ΠΑΜΕ.

Έζησα την Οδύσσεια μίας ξένης που έχασε τις διακοπές της επειδή το ΠΑΜΕ έκλεισε (παράνομα και καταχρηστικά) το λιμάνι του Πειραιά. Η παρέα της είχε νοικιάσει ένα μικρό ιστιοπλοϊκό και έπρεπε να τους συναντήσει στα Κουφονήσια. Άυπνη όλη νύχτα (η πτήση της έφτασε 2 το πρωί) είχε ήδη κλείσει εισιτήριο να φύγει στις 7.25 από το λιμάνι. Δεν έφυγε και η παρέα δεν μπορούσε να την περιμένει. Ξέμεινε εδώ χωρίς χρήματα και κάποιος ξένος δημοσιογράφος με παρακάλεσε να την βοηθήσω.

Εκατοντάδες θα είναι οι ιστορίες ανθρώπων, δικών μας και ξένων, που έχουν υποστεί την βία του ΠΑΜΕ. (Κάθε μία από αυτές και μία ζωντανή δυσφήμιση της χώρας). Το ΠΑΜΕ πότε θα νιώσει την παρουσία του νόμου;

Προς το παρόν, πάντως, πιστεύω πως, σύμφωνα με τον ορισμό του Weber, στην Ελλάδα κράτος είναι το ΠΑΜΕ.