Έχασα ένα μεγάλο φίλο

Ο Τζων Αλιβιζάτος, έφυγε χθες, διακριτικά, όπως έζησε.

Στις 9 Ιουλίου 2006, σε αυτό το blog, είχα αναρτήσει ένα post με τίτλο "4 σοφοί άνθρωποι". Ήταν δεύτερος στη σειρά. Έγραφα:

Τζων Αλιβιζάτος: Ο ευπατρίδης επιστήμων. Ένας γιατρός από αυτούς που μόνο στα βιβλία συναντάμε. Από μεγάλη Κεφαλλονίτικη ράτσα, που έβγαλε δεκάδες καθηγητές, επιστήμονες, ακαδημαϊκούς. Απόγονος και κληρονόμος των δημιουργών της «Πολυκλινικής Αθηνών» την οποία χάρισε στο Κράτος. Πρωτοπόρος στην ενδοκρινολογία και την διαβητολογία, άνοιξε δρόμους για τους νεότερους. Και σήμερα ακόμα εξακολουθεί να διατηρεί την αθωότητα και την περιέργεια ενός μικρού παιδιού. Κάθε φορά που τον συναντάω θέλει να του εξηγήσω κάποια νέα τεχνολογία. Και κάθε φορά θαυμάζω την ευγένεια και την διακριτικότητα ενός επώνυμου που ζει ανώνυμα.

Οι πρωτοβουλίες που πήρε, οι άνθρωποι που ανέδειξε, οι επιστημονικοί θεσμοί που ίδρυσε, ήταν δεκάδες. Ήταν τόσο σεμνός, που ακόμα και οι στενοί συνεργάτες του δεν γνώριζαν το βιογραφικό του. Με έκπληξη ανακάλυπτες πόσα πράγματα είχε κάνει, πόσο είχε προσφέρει στο σύνολο. Στον ιατρικό κόσμο το όνομά του σήμερα είναι συνώνυμο του ήθους.

Έζησε ωραία και πέθανε ανώδυνα. Πενήντα χρόνια είμασταν φίλοι.
Τζων, αναπαύσου εν ειρήνη. Όσοι σε γνώρισαν δεν θα σε ξεχάσουν ποτέ.

Το πιο δύσκολο πρόβλημα

Το post αυτό είναι αφιερωμένο στο – κατά τη γνώμη μου – πιο σοβαρό πρόβλημα της εποχής μας και σε μία συγγραφέα και ιστορικό που το μελέτησε σε βάθος.

Το πρόβλημα στην επίκαιρη και πιεστική μορφή του είναι το μεταναστευτικό και η συγγραφέας είναι η Σώτη Τριανταφύλλου που το μελέτησε για πολλά χρόνια και το ανέλυσε στο τελευταίο της βιβλίο: «Πλουραλισμός, πολυπολιτισμικότητα, ενσωμάτωση, αφομοίωση» (Εκδόσεις Πατάκη, 2015).

Αναφέρομαι στην επίκαιρη και πιεστική μορφή του προβλήματος γιατί αυτή αφορά εμάς περισσότερο, σαν χώρα υποδοχής - και από εκεί ξεκινάει. Η μετανάστευση – μετακίνηση πληθυσμών - είναι η αρχή που οδηγεί μετά σε μία πολυπολιτισμική κοινωνία. Η ενσωμάτωση ή αφομοίωση είναι τρόποι με τους οποίους η κοινωνία αντιμετωπίζει το πρόβλημα.

Συνιστώ να διαβάσετε το βιβλίο (έχει βέβαια 366 σελίδες και 350 τόμους βιβλιογραφία) αλλά αν θέλετε να πάρετε μία σύντομη ιδέα μπορείτε να πάτε εδώ: http://www.iefimerida.gr/news/239937/ployralismos-polypolitismikotita-ensomatosi-afomoiosi-i-soti-triantafylloy-grafei-ena

Το θέμα είναι πολύπλοκο – τόσο που να μοιάζει γρίφος. Εμπλέκονται μέσα πράγματα τόσο παράταιρα όπως ο ανθρώπινος πόνος και η πολιτική ορθότητα, το πολιτιστικό χάσμα, οι θρησκευτικές διαφορές, οι οικονομικές συνθήκες και ανάγκες, οι πόλεμοι και η αδυναμία των πολιτικών.

Βλέπει κανείς πως η Γερμανική κοινή γνώμη, που υποδέχθηκε τους πρώτους πρόσφυγες με πανό και μουσικές, μεταστρέφεται αμέσως μετά τις ομαδικές επιθέσεις στην Κολωνία. (Που δεν κατάλαβα πώς και γιατί έγιναν). 

Τι θα γινόταν ο μικρός Αϋλαν αν μεγάλωνε; Θα πασπάτευε  κώλους στην Γερμανία

Ακόμα πιο σκληρό δείγμα μεταστροφής: Στο Charlie Hebdo που το υπερασπιστήκαμε όλοι σαν προπύργιο ελευθεροτυπίας, δημοσιεύθηκε γελοιογραφία του Riss  που δείχνει πως αργότερα (αν επιζούσε) ο μικρός Aylan που φωτογραφήθηκε  πνιγμένος και τον έκλαψε η υφήλιος, θα κυνηγούσε γυναίκες στην Κολωνία. 

Πόσους πρόσφυγες και μετανάστες χωράει η Ευρώπη; Πώς θα αποκτήσει η Ε. Ε. μια ενιαία πολιτική ανάμεσα στα άκρα Σουηδίας – Ουγγαρίας;  Και έχει δίκιο η Σώτη Τριανταφύλλου όταν λέει πώς η πολυπολιτισμικότητα είναι ένα ουτοπικό ιδεολόγημα; Και όταν, στο πρώτο κεφάλαιο ορίζει πως θα έπρεπε προϋπόθεση για την αποδοχή ενός πρόσφυγα ή μετανάστη στις κοινωνίες μας να είναι η εξής: «Μπορούμε να καλωσορίζουμε μόνον εκείνους τους μετανάστες που επιθυμούν να βρουν τη θέση τους στη δική μας κουλτούρα, να δεχτούν νόμους, κανόνες και διαδικασίες που πιθανότατα τους είναι, αρχικά, ξένες. Αν οι αλλοδαποί έρχονται στη Δύση για να βελτιώσουν τη ζωή τους, πρέπει να αποδέχονται συγκεκριμένους όρους».

Και φυσικά το μεγάλο πρόβλημα είναι το Ισλάμ. Όχι μόνο λόγω της τρομοκρατίας των εξτρεμιστών του – αλλά διότι το Ισλάμ δεν είναι μόνο θρησκεία αλλά και νομικό σύστημα (σαρία)  και τρόπος ζωής. 

Κι εμείς; Που δεν μας έφτανε η κρίση - βρεθήκαμε (για πολλούς λόγους και γεωγραφικούς και πολιτικούς) στην μπούκα του κανονιού και κινδυνεύουμε να βουλιάξουμε;

Συζητάμε:

Ο δρόμος είναι ωραίος, ακόμα και με χιόνια…

Σήμερα έχω μαστόρους στο σπίτι – που μυαλό για ποστ. Θόρυβος, σκόνη, ακαταστασία.

Γερνάει και το σπίτι και κάθε τόσο κάτι χαλάει. Όπως άλλωστε και στον άνθρωπο – όλο χάπια και γιατρικά.

Θυμάμαι στο αρχικό blog, πριν δέκα χρόνια, κάτι τρόλια που δεν με χώνευαν απαξίωναν αυτά που έγραφα λόγω της ηλικίας μου. «Σιγά μην έχεις άποψη κι εσύ, με το ένα πόδι στον τάφο!».

Κύλησαν δέκα χρόνια, το πόδι δεν μπήκε ακόμα στον τάφο – ή μάλλον μπήκε και ξαναβγήκε. 

Πέρασα ξυστά από τον θάνατο, αλλά φαίνεται πώς ακόμα «δεν είχε τελειώσει το λάδι στο καντήλι μου».

Όμως και η ηλικία και η γειτονιά του τέλους, εκτός από δεκάδες μειονεκτήματα, έχουν και πλεονέκτημα. Είναι μία σωστή ζυγαριά που σου μετράει σαν ειδικό βάρος, το νόημα των πραγμάτων. 

Αυτό εννοούσαν οι παλαιοί όταν μιλούσαν για την σοφία των γερόντων. 

Το γήρας δεν σε κάνει πιο έξυπνο. Αντίθετα, αν είσαι βλάκας, σε κάνει πιο βλάκα. Προσθέτει την ισχυρογνωμοσύνη της (δήθεν) πείρας και την αρτηριοσκλήρυνση των αιμοφόρων αγγείων του εγκεφάλου σου.

Αλλά σου δίνει κριτήρια. Προοπτική, πέρα από σένα. Κι αν δεν είσαι εγωιστής να μην σκέπτεσαι παρά μόνο το τομάρι σου – μπορείς να προσφέρεις.

Τα πράγματα για τα οποία συζητάμε – μεταρρυθμίσεις, εκσυγχρονισμός – θέλουν χρόνο. Δεκαετία, ίσως και παραπάνω. Σύμφωνα με το νόμο των πιθανοτήτων, δεν θα ζήσω το τέλος της κρίσης.

Οπότε, τι με νοιάζει; «Εμού θανόντος…». 

Λάθος. Όπως κάθε πατέρας νοιάζεται για το τι θα αφήσει στα παιδιά του – έτσι και ο κάθε συνειδητός πολίτης ετοιμάζει το κληροδότημά του. Για το σύνολο.

Ξανάνοιξα αυτό το blog για να μιλάω με τους φίλους για το παρόν αλλά κυρίως για το δικό τους μέλλον. Είμαι πολύ συγκινημένος που ήρθαν τόσοι πολλοί. Παλιοί και καινούργιοι. Δεν το φανταζόμουνα. Χιλιάδες επισκέψεις, εκατοντάδες σχόλια – αδιανόητο!

Ο δρόμος είναι ωραίος – ακόμα και με χιόνια. Όσο κρατήσει…

Και τώρα τι κάνουμε;

Ανατέλει κάτι καινούργιο;

Σήμερα το πρωί, ο Θάνος Τζήμερος έστειλε το παρακάτω μήνυμα:

Αγαπητοί φίλοι,

με τον Κυριάκο έχουμε ανοιχτή επικοινωνία. Τον υποστήριξα προεκλογικά με άρθρα και σχολιά μου και έδωσα “γραμμή"  στα μέλη και τους φίλους της Δημιουργίας να τον ψηφίσουν. Δεν έχω καμμία αμφιβολία για τις προθέσεις του. Βέβαια, έχω επιφυλάξεις για το κατά πόσον οι εκπρόσωποι της λαϊκής πελατειακής δεξιάς θα λουφάξουν ή θα αρχίσουν το “ροκάνισμα”. Όμως, ούτως ή άλλως πρέπει να τον στηρίξουμε. Το όχημα αυτή τη στιγμή είναι η ΝΔ και ο κοινός στόχος είναι η συντριβή του λαϊκισμού και η σωτηρία της χώρας. Όσοι μεταρρυθμιστές υπάρχουν σε Δημιουργία, Δράση, ΦΙΣ, Ποτάμι και Δ. Συμπόρευση, οφείλουν από χρέος προς την πατρίδα, την ιστορία και τα παιδιά τους να συστρατευθούν στη ΝΔ του Κυριάκου. Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να ζήσουμε σε ένα σοβαρό ευρωπαϊκό φιλελεύθερο κράτος. Ούτε τα κόμματα μάς ενδιαφέρουν ούτε τα προεδριλίκια. Θέλω να πιστεύω ότι έτσι σκέφτονται όλοι οι μεταρρυθμιστές.

Το ερώτημα είναι: έχει δίκιο ο Θάνος Τζήμερος;

Ξέρω τι θα πείτε: είναι νωρίς ακόμα, πρέπει να δούμε πως θα πάνε τα πράγματα στην Νέα Δημοκρατία, κλπ.

Όμως: οι θέσεις του Κυριάκου είναι γνωστές. Η καταστροφική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ επίσης. Η ανηθικότητά του, αβυσσαλέα. Φτάσαμε στο σημείο να διορίζουμε συζύγους βουλευτών προέδρους σε ΔΕΚΟ άνευ αντικειμένου! (Θυμίζει τον Δον Κιχώτη που διόρισε τον Σάντσο Πάντσα διοικητή σε νησί στην στεριά). 

Από τα σχόλια που γράψατε στην ανάρτηση "Σας κάνω πρωθυπουργό" φάνηκε η ανάγκη όλων για ριζική αλλαγή, για μεταρρύθμιση. Είναι αυτή η ευκαιρία;

Δεν έχουμε καιρό για χάσιμο. Ο Λαϊκισμός είναι σαν το ΄Εμπολα. Κατατρώει τη χώρα. Τι πρέπει να κάνουν οι Φιλελεύθεροι, οι Κεντρώοι, οι ανένταχτοι, οι Ποταμίσιοι;

Τραγικό Τρίτο

Ακούω αρκετή μουσική – όχι τόση όση θα ήθελα. Τα τελευταία χρόνια προτιμώ τα ακουστικά: Έχουν απόδοση ισάξια με πολύ ακριβότερα ηχεία, είναι φορητά και σε απομονώνουν από εξωτερικούς θορύβους. Επιπλέον, δεν υποχρεώνεις και τους τρίτους να ακούνε.

Τι ακούω; Ξεκινώντας με κλασική μουσική (μεγάλωσα με αυτήν) οτιδήποτε άλλο αποκαλώ «καλή» μουσική – σε κάθε είδος υπάρχει. Τώρα στα γεράματα έχω πάψει να πειραματίζομαι και να καταπίνω αμάσητη την avant garde, η οποία τελικά έμεινε ένα πείραμα, που εμπλούτισε την υπόλοιπη δημιουργία, αλλά όλο και λιγότερο ακούγεται.

Ακούω βέβαια και στο αυτοκίνητο – είναι μερικές φορές και ο λόγος που πηγαίνω βόλτα. Όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο μου η «Τέλεια Διαδρομή» θα γνωρίζουν την θεωρία μου για την οδήγηση ως τέχνη και την μουσική ως υπόκρουση στο τοπίο και την κινησιολογία του δρόμου. (Όσοι δεν την έχουν διαβάσει, μπορούν να πάρουν μία ιδέα εδώ: http://ndimou.gr/el/keimena/anthologia/dokimia/odigikis/).

Και ποιες είναι οι πηγές μου; Μία μεγάλη δισκοθήκη με βινύλια, μία εξίσου μεγάλη με CD, ένα αξιοπρεπές στερεοφωνικό σύστημα (τίποτα το εξωτικό hi end) και ένα πολύ χρήσιμο πικάπ Lenco, που ψηφιοποιεί τα βινύλια και τα μετατρέπει σε πιο φορητές μορφές μουσικής. Φυσικά πολλά ΜΡ3 player – συνδεδεμένα με το στερεοφωνικό του αυτοκινήτου, με τα ακουστικά ή και παρακαταθήκη στην τσάντα. Τα τελευταία χρόνια βέβαια μία σημαντική πηγή μουσικού περιεχομένου είναι το Διαδίκτυο, που με το Web Radio έχει υποκαταστήσει το ραδιόφωνο.

Το Ραδιόφωνο! Μεγάλωσα με το Τρίτο Πρόγραμμα. Από το 1954 που ξεκίνησε, με συνόδευε σε όλη μου τη ζωή. Από φανατικός ακροατής του έφτασα κάποτε να γίνω και συνεργάτης του. Και γι’ αυτό με πονάει περισσότερο η παρακμή του.

Το Τρίτο ήταν πάντα μία όαση ποιότητας μέσα στον άμουσο ελληνικό χώρο. Δεν αναφέρομαι μόνο στην ένδοξη εποχή Χατζιδάκι – αλλά και στην υπόλοιπη παρουσία του. Σήμερα απλώς δεν υπάρχει. Διευθυντή δεν έχει, ο τελευταίος «συντονιστής προγράμματος» Πάνος Χρυσοστόμου παραιτήθηκε πριν από μέρες διότι κανείς δεν του έδινε τα μέσα να κάνει την δουλειά του. Αυτά που ακούμε σήμερα είναι σε μεγάλο ποσοστό «κονσέρβα», επαναλήψεις από το αρχείο. Όλοι οι καλοί παραγωγοί που δούλευαν με συμβάσεις δεν έχουν επαναπροσληφθεί. Εκτός από παραγωγούς δεν υπάρχουν ούτε ηχολήπτες, ούτε στούντιο.

Γενικά η επαναλειτουργία της ΕΡΤ ήταν ένα φιάσκο τόσο στην τηλεόραση όσο και στην ραδιοφωνία αλλά ιδιαίτερα στο Τρίτο.

Κρίμα που η Αριστερά φημιζόταν κάποτε για τις επιδόσεις της στον πολιτισμό. Μέχρι στιγμής μόνο καταστροφές έχει φέρει: στα Φεστιβάλ, στο Θέατρο, τα Μουσεία, την Μουσική…

Υ. Γ. Το βράδυ, μετά τις εκλογές, επιστρέφουμε στην ανάρτηση: "Ποιά Νέα Δημοκρατία".

Πάνε κι αυτές οι γιορτές...

Μόνο μικρό παιδί - μα πολύ μικρό - χαιρόμουνα τις γιορτές. Παρόλο που τότε ήταν Κατοχή και ούτε δέντρο στολίζαμε, ούτε δώρα υπήρχαν. Αλλά σπιτικοί κουραμπιέδες και μελομακάρονα, δίπλες και ιδίως η βασιλόπιτα.

Την βασιλόπιτα της μάνας μου την αποζητώ ακόμα σαν γεύση. Μετά τον θάνατό της την συνέχισε η (πολύ μεγαλύτερη και ετεροθαλής) αδελφή μου. Όχι ακριβώς ίδια - αλλά έμοιαζε. Πέθανε και η αδελφή - πάει αυτή η γεύση. Δεν την ξαναβρήκα.

Μια δύο φορές στην Γερμανία έκανα "οικογενειακά" Χριστούγεννα σε φιλικές οικογένειες - και πράγματι εκεί γιορτάζουν υπέροχα. Αλλά εκεί έζησα και τα πιο πικρά μου. Τα έχω περιγράψει στους "Δρόμους". ΕΔΩ

Ήδη από τα εφηβικά μου χρόνια οι γιορτές στο τέλος του χρόνου (άλλο το Πάσχα!) μου έφερναν από αμηχανία μέχρι μελαγχολία. Θρησκευτικά δεν μου έλεγαν τίποτα. Η Πρωτοχρονιά μόνο άγχος μου έφερνε για όσα δεν έγιναν και όσα ήξερα πως δεν θα γίνουν. Και φυσικά, όσο γερνούσα, για τον χρόνο που βάραινε την πλάτη μου.

Γενικά είμαι άνθρωπος της κανονικότητας. Οι αργίες, ακόμα και οι Κυριακές, με αποδιοργανώνουν. Επειδή η δουλειά που έκανα - και κάνω - συνήθως μου άρεσε, η έλλειψή της δεν με χαροποιούσε. Γι αυτό είμαι και υπέρ του να ανοίγουν τα μαγαζιά τις Κυριακές. Ο κόσμος να κινείται, να ψωνίζει: αυτό είναι η ζωή.

Έτσι με ανακούφιση έφτασα και φέτος στις 8 Ιανουαρίου - ανοιχτά τα σχολεία, οι δουλειές, τα μαγαζιά.

Πάνε κι αυτές οι γιορτές... Εσείς;

Η Μητέρα Τερέζα των ζώων

Σύμφωνα με πολλούς, η Μαρία Τσάτσου ήταν τρελή. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της το είχε αφιερώσει σε ένα αδύνατο εγχείρημα: να χορτάσει και να περιθάλψει όλα τα αδέσποτα ζώα της Αττικής και ιδιαίτερα της Αθήνας.

Για να το πετύχει αυτό πούλησε το σπίτι της, ξόδεψε όλα της τα χρήματα, έχασε τη δουλειά της και όλους τους φίλους της – και πέθανε προ ημερών σαν αδέσποτο: άστεγη, ξυλιασμένη, σε ένα χαρτόκουτο.

Από μεγάλη αστική οικογένεια, με λαμπρές σπουδές στo  εξωτερικό, ταλαντούχα ποιήτρια και μεταφράστρια, εξελίχθηκε σε τραγική μορφή. Γιατί τραγικός ήρωας είναι αυτός που κυνηγάει το ανέφικτο. Με τα καθημερινά μας μέτρα μπορεί να θεωρηθεί και τρελός.

Την γνώριζα καλά και για χρόνια προσπαθούσα να την βοηθήσω. Συμμεριζόμουν μαζί της την βασική της αδυναμία: δεν αντέχω να βλέπω ένα ζωντανό να πεινάει. (Στα ζωντανά όντα συμπεριλαμβάνονται φυσικά και οι άνθρωποι. Μόνο που συνήθως τα ζώα είναι πιο ανυπεράσπιστα).

Ο εχθρός του πάθους είναι η υπερβολή: η Μαρία, προσπαθώντας π.χ. να προστατεύσει τα αδέσποτα σκυλιά, τα έκλεινε σε ένα περιφραγμένο οικόπεδο που νοίκιαζε. Μόνο που σε λίγο οι συνθήκες μέσα στο οικόπεδο θύμιζαν στρατόπεδο συγκέντρωσης. Δεν είχε τα μέσα να το διαχειριστεί σωστά.

Η υπερβολή της μας απομάκρυνε – και την έχασα. Τώρα νιώθω ενοχές.

Στην ποίησή της έρχονται και επανέρχονται σαν εφιάλτες εικόνες από σφαγεία και σατανικά ορνιθοτροφεία. Αποσπάσματα από το ποίημα «Η Άγια Κότα»:

Να, εδώ,

σ’ αυτόν το μικρό χώρο

ακριβώς όσο αυτή η σελίδα

θα ζω.

Είκοσι πέντε μέρες. Ύστερα

θα έχω το κατάλληλο βάρος

θα έχουν σπάσει τα πόδια μου

θα είμαι έτοιμη πια.

Δείτε, είναι μέρα ακόμη.

Εδώ δεν νυχτώνει ποτέ.

Έχω μπροστά μου είκοσι πέντε ολόκληρες μέρες,

με τους λαμπτήρες πάντα αναμμένους.

Δεν θα κοιμηθώ. Ποτέ.

Μόνο θα τρώω. Πρέπει να τρώω συνεχώς.

Δεν κάνει να σταματώ. Πρέπει να έχω

το κατάλληλο βάρος όταν θα έρθουν.

Πρέπει να τρώω πολλές φορές την ημέρα τις ορμόνες μου.

Να παίρνω τα φάρμακά μου.

Να τρώω την άμμο μου, το χαλίκι μου, τον ασβέστη μου. [ ]

Δεν θα μάθω ποτέ μου τι είναι το χώμα.

Δεν μπορώ να ραμφίσω. Μου έκοψαν το ράμφος μου.

Ήμουν κακή. Ράμφιζα μέχρι αίματος το στήθος μου.

Μου αύξησαν τα ηρεμιστικά.

Ύστερα μου έκοψαν τα νύχια.

Ξέσκιζα το λαιμό μου και τα σπλάχνα μου με νυχιές.

Δεν άπλωσα ποτέ τις φτερούγες μου. [ ]

Θα μπορούσα να πω ότι είμαι ένα στομάχι…

(Ολόκληρο, με άλλα ποιήματα, εδώ: http://www.poeticanet.gr/pente-poiimata-a-211.html?category_id=132).

R.I.P. Μαρία. Από εδώ και πέρα θα ταΐζω στην μνήμη σου.

Η μικροκαμωμένη μητέρα Τερέζα όλων των αδέσποτων, μοιράστηκε τα πάντα μαζί τους – μέχρι και την μοίρα τους.

Σήμερα τα Φώτα - που' ναι ο φωτισμός;

Το κείμενο που δημοσιεύω σήμερα είναι το τελευταίο μου στο Protagon.gr (το οποίο εγκατέλειψα). Εμφανίστηκε εκεί προ δύο ημερών - αλλά αμφιβάλλω αν διαβάστηκε. Το δημοσιεύω εδώ και για να διαβαστεί - και ως αποχαιρετισμό.








Μεγάλες γιορτές τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά – δεν λέω. Αλλά εγώ έχω όλες μου τις ελπίδες ακουμπημένες στα Φώτα.

Μπας και μας φωτίσει ο Θεός…

Παρόλο που δεν είμαι σίγουρος για τον Θεό, πιστεύω στην Φώτιση. Τόσες μεγάλες ανακαλύψεις, εφευρέσεις, συλλήψεις, εμπνεύσεις – τι άλλο ήταν από μία στιγμή φώτισης. 

Μια σπίθα – μια λάμψη – μία αποκάλυψη – και να: ο Σαούλ γίνεται Παύλος και μεταμορφώνει μία άγνωστη Ιουδαϊκή αίρεση στην μεγαλύτερη θρησκεία του κόσμου. Ο Νεύτωνας τρώει το μήλο (στο κεφάλι) και ανακαλύπτει όλη την συμπαντική μηχανική. Κάποιος χτυπάει την πόρτα του Μπετόβεν: Τακ-τακ τακτακ και έτσι ξεκινάει η Πέμπτη συμφωνία με το χτύπημα της μοίρας. «Όλα είναι σχετικά» λέει ο προϊστάμενος λογιστής στον Αϊνστάιν κι αυτός το μεταφράζει σε μαθηματικές εξισώσεις: να η Θεωρία της Σχετικότητας.

Πιστεύω στην φώτιση.

Να φωτιστούν οι Τετρα-ικανοί και οι δικοί μας διαπραγματευτές και να καταλάβουν πως έχουν ένα κοινό σκοπό: να αναμορφώσουν, να εξυγιάνουν και να εκσυγχρονίσουν την χώρα. Ώστε να μπορεί να παράγει, να δημιουργεί, να κερδίζει και να πληρώνει.

(Και μια και μιλήσαμε για πληρωμές: να φωτιστούν κι αυτοί που μου χρωστάνε μήνες τώρα – και να μου πληρώσουν τα χρωστούμενα…).

Να φωτιστεί ο υπουργός Παιδείας και να καταλάβει πως Πανεπιστήμια με αιώνιους φοιτητο-συνδικαλιστές δεν υπάρχουν πουθενά στον κόσμο – και πως η κομματοκρατία πρέπει να σταματάει εκεί που αρχίζει η μόρφωση.

Να φωτιστεί ο Υπουργός Πολιτισμού πως η κουλτούρα δεν είναι κομματική υπόθεση: διώχνουμε τον Λούκο και φέρνουμε τον Κούκο. (Που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι «Κου-κου (Ε;)» «Κου-κου (Ε;)»).

Να φωτίσει τους «ουγκ-ουγκ-ούγκαλους» για να αποδεχθούν πως η Ελλάδα δεν μπορεί να παραμείνει εσαεί έθνος συνταξιούχων – και να ξοδεύει για συντάξεις περισσότερα από οποιοδήποτε κράτος της Ε.Ε. Κάποτε πρέπει να τολμήσει να αγγίξει τους μεγαλο-συνταξιούχους των πολλών χιλιάδων ευρώ για τους οποίους δεν μιλάει κανείς. Κάποτε πρέπει να κοπούν οι υπέρ τρίτων φόροι! Αυτές είναι οι κοινωνικές αδικίες – αριστεράντζες μου!

Ζητάω πολλά; Αλλά αν κάποτε δεν μας έρθει η φώτιση, σίγουρα θα μας έρθει νταμπλάς. 

Σας κάνω πρωθυπουργό!

                                                                                                                                                                                                                                                                                                     
Το όνειρο κάθε παραδοσιακού νεοέλληνα. Η ρητορική του καφενείου: «Με κάνεις εμένα πρωθυπουργό;».

(Δεν ξέρω βέβαια αν, με τις σημερινές συνθήκες, θα ήταν καλό όνειρο ή εφιάλτης).

Λοιπόν εγώ σας κάνω πρωθυπουργό – τον καθένα από σας, αγαπητοί αναγνώστες. Πρωθυπουργό ισχυρό, με μεγάλη και στέρεη πλειοψηφία. Έχετε πολλή δύναμη στα χέρια σας, σε ένα πρωθυπουργοκεντρικό πολίτευμα.

Τι θα κάνατε;

Είμαστε στο εδώ και στο σήμερα. Απαριθμήσετε (με λίγα λόγια) τις πρώτες σας αποφάσεις. 

"Προγραμματικές δηλώσεις" λοιπόν. Συνοπτικές. (Να μην είναι πάνω από εκατό λέξεις). Ποια είναι αυτά που κατά τη γνώμη σας έχει τώρα μεγαλύτερη ανάγκη η Ελλάδα; Και παρακαλώ, τα πόδια στο έδαφος – όχι εξωπραγματικά και ουτοπικά μέτρα. 

Την δική μου λίστα θα την εμφανίσω στο τέλος για να μην προκαταλάβω κανένα.
   

Ποια Νέα Δημοκρατία;

Σε μερικές μέρες τα μέλη της Νέας Δημοκρατίας ψηφίζουν για νέο πρόεδρο. Δεν ανήκω σε αυτά - αλλά με απασχολεί πολύ η πορεία και η κατάσταση ενός ιστορικού κόμματος που σήμερα ασκεί τον βασικό συνταγματικό ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Μετά την πρώτη ψηφοφορία δημιουργήθηκαν ουσιαστικά δύο τάσεις: οι παλαιοκομματικοί και οι νεωτεριστές. Ή, με άλλα λόγια, η συντηρητική, λαϊκή Δεξιά και η φιλελεύθερη (οι αντίπαλοι λένε: νέο-φιλελεύθερη) προοδευτική παράταξη.

Στην υπόθεση εμπλέκονται και αφανείς παίκτες: οι παλαιοί πρόεδροι, οι διάφοροι βαρώνοι (σωστά απεκλήθη η Ν. Δ. φεουδαρχικό κόμμα) ακόμα και οι αντίπαλοι οι οποίοι φαίνεται να διατηρούν παράνομες σχέσεις με την παλαιά ηγεσία. Έτσι έχουμε μάλλον ένα puzzle με δύσκολη λύση.

Το πιο πιθανό για ένα συντηρητικό κόμμα, είναι να επικρατήσει η συντήρηση. Προσωπικά αυτή η έκβαση θα με στεναχωρούσε. Ο τόπος χρειάζεται επειγόντως κάτι καινούργιο.

Σε άρθρο που είχα γράψει στο (παλιό) Protagon.gr (20.11.15) είχα εκδηλωθεί υπέρ του Κυριάκου. Έγραφα: "Με τον ίδιο τρόπο που τον επέλεξα σε προηγούμενο άρθρο (6.10. «Ο Κωνσταντίνος, ο Κώστας και ο Τζιτζικώστας») δηλαδή δια της μεθόδου του αποκλεισμού, θεωρώ ότι είναι ο μόνος από τους υποψήφιους που μπορεί και να μιλήσει με την Μέρκελ και να ανανεώσει την Νέα Δημοκρατία. Επαναλαμβάνω ότι δεν θα τον ψηφίσω διότι δεν είμαι, ούτε προτίθεμαι να γίνω, μέλος της Ν. Δ. Αλλά με ενδιαφέρει πάρα πολύ η αξιωματική αντιπολίτευση να αποκτήσει ένα αρχηγό με συγκρότηση και κύρος".

Η παρουσία της Μέρκελ έχει σχέση με τον τίτλο του άρθρου και το κριτήριο που έθετε: "Μπορεί ο Άδωνις να μιλήσει με την Μέρκελ;" Έθετε το ίδιο ερώτημα και για τους άλλους υποψήφιους.

Εδώ λοιπόν μπορούμε να συζητήσουμε την άποψή μου - και το όλο πρόβλημα.

Εμείς και οι ξένοι

Στον χάρτη βλέπετε την Ελλάδα, όπως ήταν όταν ελευθερώθηκε, το 1830. Δυστυχώς, δεν απελευθερώθηκε από μόνη της. Η επανάσταση είχε σβήσει, ο Ιμπραήμ κυριαρχούσε παντού και αν δεν επενέβαιναν οι Μεγάλες Δυνάμεις στο Ναβαρίνο…

Έτσι η ιστορία της νεότερης Ελλάδας αρχίζει με μία ξένη παρέμβαση. (Χαρακτηρίστηκε μάλιστα ως η πρώτη «ανθρωπιστική επέμβαση» στην ιστορία, μια και η επιχείρηση δεν είχε κατακτητικό, αλλά απελευθερωτικό στόχο). 

Μέσα στα επόμενα χρόνια η Ελλάδα πενταπλασίασε την έκτασή της (είναι το μόνο κράτος της περιοχής που μεγάλωσε). Άλλα εδάφη της χαρίστηκαν (όπως τα Ιόνια νησιά, η Θεσσαλία, η Άρτα και τελευταία τα Δωδεκάνησα) άλλα τα κατέκτησε πολεμώντας στους Βαλκανικούς – και στον πρώτο Παγκόσμιο, έχοντας κάνει τις σωστές συμμαχίες. Όταν άλλαξε συμμαχίες (όπως το 1920-22) έχασε.

Γιατί είναι φυσικό, ένα μικρό κράτος να χρειάζεται την βοήθεια και την στήριξη των μεγάλων. Αυτό το ήξερε καλύτερα από όλους ο Ελευθέριος Βενιζέλος που έλεγε: «δεν υπάρχουν εθνικά δίκαια, υπάρχουν εθνικά συμφέροντα». Ταυτιζόμενος με τα συμφέροντα των δυνατών, επωφελείται και ο αδύναμος.

Η εδαφική επέκταση της Ελλάδας δεν θα ήταν δυνατή αν δεν είχε την υποστήριξη ή έστω την ανοχή των Μεγάλων Δυνάμεων. Αυτή είναι η θετική πλευρά της σχέσης μας με αυτούς.

Η αρνητική βρίσκεται στις παρεμβάσεις των ξένων στα εσωτερικά μας θέματα. Από την γελοία ιστορία του Πατσίφικου, μέχρι την Χούντα. Την οποία ονομάζουμε «ξενοκίνητη», αν και ήταν ακραιφνώς ελληνική σύλληψη και εκτέλεση. (Οι Αμερικάνοι αιφνιδιάστηκαν – άλλη Χούντα σχεδίαζαν αυτοί). Βέβαια, αφού έγινε, την προσεταιρίστηκαν. 

Και φτάνουμε τώρα στην σημερινή μας Κρίση. Πόσο φταίνε οι ξένοι γι αυτή; Σε τι έφταιξαν; Συζητάμε! 

(Υ. Γ. Άλλαξα template για να εμφανίζονται όλα τα σχόλια - και τα αρχεία).

Χειμώνας στη χώρα

Χθες πρωί στα Κιούρκα με το κινητό μου

Το πρώτο που σκέφθηκα, ανοίγοντας πάλι το blog, ήταν το πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα (και εμείς) μέσα στα δέκα χρόνια. Τότε ήταν μία εποχή ευφορίας, μετά τους Ολυμπιακούς, το Euro, εποχή της "αστακομακαρονάδας" την βάφτισε ο Κασιμάτης. Τώρα είμαστε πέντε χρόνια σε κρίση, μπαίνουμε στον έκτο και δεν ξέρουμε αν βρισκόμαστε στο τέλος της κρίσης, στη μέση ή και ενδεχομένως στην αρχή - μια και η Πρώτη-Δεύτερη-Τρίτη φορά Αριστερά αλλάζει πάλι τους κανόνες του παιχνιδιού.

Αν κάποιος ξένος μας ζητούσε  - με συντομία βέβαια - να του εξηγήσουμε τι ακριβώς έγινε μέσα στα δεκα χρόνια είναι βέβαιο πως θα έπαιρνε πολλές, διαφορετικές και - εν μέρει - αντιφατικές απαντήσεις. Πόσο φταίγαμε εμείς (και ποιοί "εμείς": πολιτικοί, συνδικαλιστές, μηντιάρχες, οικονομικοί παράγοντες, απλός λαός;) πόσο οι ξένοι; Τι ήταν τα μνημόνια; Αυταρχικά προγράμματα λιτότητας και υποβάθμισης της χώρας ή οδηγοί για τον εκσυγχρονισμό και την αναβάθμισή της; Έφερε η Κρίση το Μνημόνιο, ή το Μνημόνιο την Κρίση; Γιατί, ενώ έξη χρόνια μιλάμε γι αυτές, δεν έγιναν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις;

Ο λόγος που άνοιξα τα σχόλια (παρόλο τον κόπο που συνεπάγεται) είναι γιατί θέλω να συζητήσουμε τέτοια (βαριά - αλλά και πιο ελαφρά) θέματα με σύντομο αλλά επαρκή τρόπο. Αν είχε πετύχει κάτι αυτο το μπλογκ, ήταν η κοινότητα των σχολιαστών του. Βέβαια και η κοινότητα αυτή άλλαξε. Έχουμε απουσίες αλλά και νέες παρουσίες. Ήρθαν πολλά ενθαρρυντικά μηνύματα.

Κατά τη γνώμη σας λοιπόν, τι έγινε μέσα στα δέκα αυτά χρόνια; Έστω σχηματικά και αφαιρετικά. Έχω ακούσει και διαβάσει άπειρες γνώμες - αλλά θέλω τις απόψεις της παρέας.

Συζητάμε!

Τελικά αποδείχθηκε τεστ...

Άλλαξαν πολλά μέσα στα δέκα χρόνια κι ανάμεσά τους και οι ρυθμίσεις του Blogger της Google. Η γενική απαγόρευση που είχα δώσει για δημοσίευση σχολίων, που αφορούσε όλα τα ιστολόγιά μου δεν μπορεί τώρα να αναιρεθεί παρά μόνο ξεχωριστά για κάθε μία δημοσιευόμενη ανάρτηση. Ακόμα και ο Λύκος της Στέππας, διαπρεπής πληροφορικάριος, δεν βρήκε καλύτερη λύση. (Θα ψάξουμε κι άλλο). Η νέα εικαστική μορφή είναι μοντέρνα αλλά εξαφάνισε όλες τις πληροφορίες που είχε η παλιά: βιογραφικό, διευθύνσεις των άλλων μπλογκ, παλιότερες αναρτήσεις - ακόμα και την μορφή του Ντον. Τελικά η ιδέα μου για επάνοδο ξεκίνησε με λαθος πόδι... ελπίζω να αλλάξει καθ'οδόν.

Έχασα τα σχόλια!

Παρ'όλο που έχω ανοίξει τα σχόλια για όλους (και τους ανώνυμους - με moderation φυσικά) στο post δεν εμφανίζεται θέση για σχόλιο. Κάποιο λάθος έχω κάνει και ελπίζω να το βρω... Αυτά συμβαίνουν όταν σκουριάζεις ως blogger...

Δέκα χρόνια και 1.460.765 αναγνώσεις μετά...

Στις 2 Ιανουαρίου 2006 δημοσίευσα το πρώτο μου κείμενο στο blog: nikosdimou.blogspot.com. Μερικούς μήνες μετά άφησα το nikosdimou (υπάρχει ακόμα, με 118 αναρτήσεις, 309 φωτογραφίες και 24.468 σχόλια) και στις 20.5.2006 άρχισα το doncat.blogspot.com που μέχρι τις 10.9,2007 είχε φτάσει τις 238 αναρτήσεις, 646 φωτογραφίες και 48028 σχόλια. (Στοιχεία από το  ndimou.gr/blogs) Σταμάτησα τότε για αρκετά χρόνια μέχρι να συνεχίσω αργότερα το doncat προσθέτοντας άλλα 309 άρθρα. Από ένα ατύχημα (δικός μου κακός χειρισμός στο Google Photos) χάθηκαν όμως πολλές φωτογραφίες. Η στατιστική  συνολικών αναγνώσεων είναι της Google.

Δέκα χρόνια μετά αποφασίζω να αναβιώσω το doncat με συχνότερες αναρτήσεις και σχολιασμό. Μια και το Protagon, στο οποίο γράφω τα τελευταία χρόνια, στη νέα του μορφή έχει ουσιαστικά απαξιώσει τα σχόλια (για να μην πω ότι έχει θάψει και τα κείμενα - εγώ πάντως τα δικά μου δεν τα βρίσκω) μεταφέρω εδώ τον διάλογο με τους αναγνώστες. Για την αποφυγή των γνωστών παρατράγουδων θα υπάρχει έλεγχος και διαγραφή των χυδαίων ή υβριστικών σχολίων.

Ξεκινάμε με ευχές και - τι άλλο - γάτες. Μια και δεν υπάρχει πια ο Ντον, τον αντικαθιστά η αρχαιότερη γάτα της οικογένειας...

Περί Φιλελευθερισμού - μία συνέντευξη

Στο 3ο τεύχος του περιοδικού "Νέο Πλανόδιον" δημοσιεύεται συνέντευξη του Ν. Δ. για τις παρεξηγήσεις του Φιλελευθερισμού στην Ελλάδα.
ΕΔΩ

"Νίκος Δήμου, ο Μοναχικός Πολυπράγμων" (έκθεση 24.9.- 8.11.15)

Η έκθεση τελείωσε - ο πολυπράγμων συνεχίζει

Κυριακή 8 Νοεμβρίου.

Η έκθεση έκλεισε οριστικά στις έξη το βράδυ. Την τελευταία ημέρα, μεγάλη κοσμοσυρροή. Ευχαριστίες πολλές σε όσους ήρθαν. Για όσους δεν μπόρεσαν ή δεν πρόλαβαν, υπάρχουν φωτογραφίες και ένα ημίωρο βίντεο ξενάγησης.

Ο Μοναχικός Πολυπράγμων φεύγει!

Για όσους δεν πρόλαβαν την έκθεση (υπάρχουν ακόμα 4 μέρες - κλείνει την Κυριακή 8.11) δημοσιεύονται πολλές ωραίες φωτογραφίες του φίλου Χρήστου Αργυρόπουλου
ΕΔΩ

Μία συνέντευξη στην Κατερίνα Μπακογιάννη

Εδώ

"Κ" Καθημερινής 11.10.15

Ένα κείμενο του Δημοσθένη Κούρτοβικ

Από τα ΝΕΑ 26.9.2015: 

80 ΧΡΟΝΙΑ! (Επιστροφή με άδεια από τον DON).

Ογδόντα χρόνια είναι αυτά! Γενέθλια δεκαετίας - μάλλον της τελευταίας. Ο Don μου έγνεψε από το υπερπέραν ότι θα ήθελε να συμμετέχει.

                                                                                                       
                                                                                                  Αποφάσισα το blog του να φιλοξενήσει μερικά "δρώμενα" (τι λέξη!). Ιδού λοιπόν πρώτα μερικές φωτογραφίες από την έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη (έπονται και άλλες). Στην οδό Πειραιώς από Πέμπτη ως Κυριακή ως τις 8 Νοεμβρίου αναβιώνει μία ζωή - και μία εποχή...

Σας περιμένω!

Αποχαιρετισμός

 

Το blog αυτό κλείνει.

 

Ο εμπνευστής του και πιστός μου σύντροφος για 17 χρόνια κοιμήθηκε για πάντα

 

Ο Don που με τρόπο μυστηριώδη μπήκε στην ζωή μου (τον ονειρεύτηκα 24 ώρες πριν τον συναντήσω!) έφυγε οριστικά.

 

Από καιρό ήταν βαριά άρρωστος - όπως και αυτό το ιστολόγιο, που σερνόταν τον τελευταίο χρόνο.

 

Ευχαριστούμε όσους μας διάβαζαν.

 

 

Νέες διαλέξεις

Νέος κύκλος διαλέξεων:

4 Διαλέξεις στον "Πολυχώρο Μεταίχμιο" (Ιπποκράτους 118)

Παρασκευή 6,13,20 Μαρτίου και 3 Απριλίου, ώρα 19:30

Θέμα «Περί Ορθολογισμού και Ανορθολογισμού στην σημερινή Ελλάδα».

Διαλέξεις στο YouTube

Ήδη ανέβηκαν στο Διαδίκτυο και οι 6 Διαλέξεις που έγιναν στο Ίδρυμα Θεοχαράκη.

Μπείτε στο YouTube και γράψτε "Νίκος Δήμου Διαδρομή 80 χρόνια".

Je suis Charlie

Διαλέξεις στο Ιδρυμα Θεοχαράκη

Νέα σειρά 6 διαλέξεων στο Ίδρυμα Θεοχαράκη αρχίζει από την Δευτέρα 12 Ιανουαρίου και κάθε Δευτέρα 6-8 μ. μ.

Έξη διαλέξεις με τίτλο: "Διαδρομή: έργα, πρόσωπα, τόποι". 

Με αφορμή τα 80 μου χρόνια μία αναφορά στα έργα (λογοτεχνικά, φιλοσοφικά, μουσικά, εικαστικά) που αγάπησα, στα σημαντικά πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο στη ζωή μου, και στους τόπους που με γοήτευσαν. 

Με πολύ χώρο και χρόνο για διάλογο.

http://www.thf.gr/

Νέο βιβλίο

 



«Το καθημερινό ξύρισμα» ήταν για χρόνια το πιο διαβασμένο (και κλεμμένο) ελληνικό κείμενο στο Διαδίκτυο. Το «Καπιταλισμού Εγκώμιον» το ανατύπωσε κάποτε η Νέα Δημοκρατία σε 10.000 αντίτυπα – αλλά μετά κατάλαβε και δεν το μοίρασε. Ο «Μπούφος», το 1987 έκανε το «Βήμα της Κυριακής» να εξαντληθεί σε λίγες ώρες. Ο «Πλους», το 1990, έδωσε την πιο καθαρή εικόνα για τα αίτια της κρίσης του 2009…

Παλιές και νέες σάτιρες σε μία νέα έκδοση.

Για τις χαμένες φωτογραφίες

Η αποκατάσταση των blog από τα οποία σβήστηκαν φωτογραφίες  8 ετών (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση) είναι δύσκολη και επίπονη εργασία. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να την ολοκληρώσω.

Προς το παρόν κατάφερα να αποκαταστήσω τις αναρτήσεις των τελευταίων μηνών.

Για όποιον θέλει για μουσειακούς ή ιστορικούς λόγους να δει τα πράγματα όπως ήταν, υπάρχει το web archive. Δεν είναι πλήρες, δεν είναι εύκολο, αλλά παραθέτω τις διευθύνσεις:

Για την τελευταία χρονιά μέχρι Ιούλιο (τα νεότερα τα συμπλήρωσα εγώ):

http://web.archive.org/web/20140717124306/http://www.doncat.blogspot.com/ 

Θα βρήτε υλικό στις παρακάτω διευθύνσεις:

http://web.archive.org/web/*/http://doncat.blogspot.com/*

- Archive 2006 - February 2012: 

http://web.archive.org/web/20120305093924/http://doncat.blogspot.com/2006_05_01_archive.html

- Archives 2013 - 2014:

1) September 2013: 

http://web.archive.org/web/20141222021239/http://doncat.blogspot.com/2013_09_01_archive.html

2) October 07, 2013 - February 09, 2014:

http://web.archive.org/web/20140213075750/http://doncat.blogspot.com/

3) December 21, 2013 - June 09, 2014: 

http://web.archive.org/web/20140707064147/http://doncat.blogspot.com/

-----------------------------------------------------

To dimoutech υπάρχει εδώ, αλλά δυστυχώς λείπουν πολλές φωτογραφίες από το 2007:

http://web.archive.org/web/20140726033125/http://dimoutech.blogspot.com/

-----------------------------------------------------

To doncat2 είναι πιο τυχερό και φαίνεται πως υπάρχει ολόκληρο: 

http://web.archive.org/web/20140531112507/http://doncat2.blogspot.com/

Όλη αυτή την έρευνα την χρωστάω στον κ. Λάζαρο Παπαδόπουλο - τον υπερευχαριστώ.

Υπενθυμίζω πως το υλικό των δύο πρώτων χρόνων είναι αρχειοθετημένο πλήρες με εικόνες και σχόλια στο ndimou.gr: στο (http://ndimou.gr/el/blogs/) υπάρχουν ολόκληρο το nikosdimou (http://ndimou.gr/el/blogs/#prettyPhoto/0/) και το doncat μέχρι Σεπτέμβριο 2007 (http://ndimou.gr/el/blogs/#prettyPhoto/1/).

Η ιστορία μιάς παντόφλας

(ή γιατί δεν πρέπει κανείς να τα βάζει με την Google)

Αυτή η απαίσια μαύρη παντόφλα είναι η αιτία που τα blog μου έχασαν όλες τις φωτογραφίες τους!

Είχα αγοράσει ένα νέο κινητό. Τσεκάροντας τις λειτουργίες του, έφτασα και στην φωτογραφική μηχανή. Ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι και για να δω αν δουλεύει τράβηξα την σπουδαία φωτογραφία που βλέπετε.

Φυσικά τις επόμενες ημέρες τράβηξα και άλλες φωτογραφίες και κοιτάζοντάς τις έφτασα στην παντόφλα. Την έσβησα και την ξέχασα.

Όμως, την επόμενη φορά που κοίταξα φωτογραφίες, να' την πάλι μπροστά μου.

Την ξανάσβησα. Αλλά μετά δείχνοντας φωτογραφίες σε ένα φίλο, την ξαναβρήκα.

Άρχισα να εκνευρίζομαι. Ανακάλυψα, ψάχνοντας, ότι σβήνοντας μία φωτό την έστελνα απλώς στα σκουπίδια (trash). Οπότε την έσβησα και από εκεί.

Όμως, ω! του θαύματος, μετά από μερικές ημέρες αναστήθηκε.

Ανακαλύπτω τώρα ότι η κυρία Γκουγκλ κάνει αυτόματη αντιγραφή (backup) και αποθήκευση όλων των φωτογραφιών που βρίσκει στο κινητό μας, στον υπολογιστή - και ό,τι άλλο μέσο συνδέεται μαζί της. Αυτό το κάνει αυτόματα - εκτός αν της δώσουμε εντολή να μην το κάνει. Και αν σβηστούνε τις αναπληρώνει.

Μπαίνοντας στο photos.google.com, τρομάζω. Βλέπω φωτογραφίες 20 ετών - από τότε που δουλεύω ψηφιακά. Συν και μερικές παλιές, ψηφιοποιημένες.

Βέβαια μπαίνεις με όνομα και κωδικό - κανείς άλλος δεν μπορεί να δει αυτό το υλικό.

Αλλά η παντόφλα, πρώτο τραπέζι πίστα.

Με πιάνει μανία, λύσσα, και αρχίζω να σβήνω τα πάντα. Όχι επιλεκτικά - τα πάντα! Κάθε λίγο το πρόγραμμα με προειδοποιεί - κι εγώ άτεγκτος και απόλυτος λέω: σβήσε! σβήσε! σβήσε!

Έτσι έσβησα και όλες τις φωτογραφίες από τα blog μου (doncat.blogspot.gr, κλπ.). Πού να ξέρω, ο ταλαίπωρος, ότι ήταν και αυτές αποθηκευμένες εκεί. (To BlogSpot ανήκει στην Google).

Βέβαια οι φωτογραφίες αυτές υπάρχουν στον υπολογιστή μου. Αλλά χύμα και σκόρπιες. Μιλάμε για εκατοντάδες. Πού να θυμάμαι ποια πάει πού;

Τους επόμενους μήνες, όποτε είμαι άνεργος, θα ψάχνω και θα κολλάω καμία... Όλες, αποκλείεται να τις βρω.

Να γιατί δεν πρέπει κανείς να τα βάζει με την Google.

(Υ. Γ. Το ύφος είναι χιουμοριστικό – αλλά το θέμα τραγικό. Ένα έργο ζωής, μία δουλειά 8 ετών, πάνω από χίλια κείμενα και άλλες τόσες φωτογραφίες… Μόνο λίγα παλιότερα αρχεία, του 2006, όταν ανοίγονται μέσα από το ndimou.gr, έχουν επιβιώσει ολόκληρα).

Τα μεγάλα βουνά

Έξω από τα μνημόνια και τις πολιτικές, έξω από την τρόικα και τις περικοπές, υπάρχουν πάντα τα μεγάλα ελληνικά βουνά, που αυτές τις μέρες δέχονται τα πρώτα χιόνια.

Τράβηξα αυτή τη φωτογραφία στις 29 Νοεμβρίου 2014. Πυκνή ομίχλη έζωνε την Αράχοβα. Περπατούσα έξω από το χωριό, σε μονοπάτι, να μη βλέπω τα τζιπ και τα SUV, αλλά το τοπίο όπως το γνώριζα από παιδί. Και μέσα μου τραγούδαγα, όπως στο Δημοτικό Σχολείο:

Καλότυχά ’ναι τα βουνά, ποτέ τους δεν γερνάνε·

το καλοκαίρι πράσινα και το χειμώνα χιόνια,

και καρτερούν την άνοιξη, τ’ όμορφο καλοκαίρι,

να μπουμπουκιάσουν τα κλαριά, ν’ ανοίξουνε τα δέντρα,

να βγουν οι στάνες στα βουνά, να βγουν οι βλαχοπούλες,

να βγουν και τα βλαχόπουλα λαλώντας τις φλογέρες.

Τώρα οι βλαχοπούλες μιλάνε στο κινητό – και πόσα βλαχόπουλα παίζουν φλογέρα;

Ωστόσο, γυρίζοντας στην Αθήνα και ακούγοντας στα ραδιόφωνα την ακατάσχετη φλυαρία για την προεδρική εκλογή και το δημοσιονομικό έλλειμμα, σκέφθηκα να σας φέρω ένα αεράκι από τα ψηλά βουνά, που είναι πάντα εκεί και θα παραμείνουν, όταν θα έχουμε όλοι ξεχαστεί, πρόεδροι και υπουργοί, γραφιάδες και τραπεζίτες, πλούσιοι και φτωχοί.

Ένα αεράκι αιωνιότητας.