Η Μητέρα Τερέζα των ζώων

Σύμφωνα με πολλούς, η Μαρία Τσάτσου ήταν τρελή. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της το είχε αφιερώσει σε ένα αδύνατο εγχείρημα: να χορτάσει και να περιθάλψει όλα τα αδέσποτα ζώα της Αττικής και ιδιαίτερα της Αθήνας.

Για να το πετύχει αυτό πούλησε το σπίτι της, ξόδεψε όλα της τα χρήματα, έχασε τη δουλειά της και όλους τους φίλους της – και πέθανε προ ημερών σαν αδέσποτο: άστεγη, ξυλιασμένη, σε ένα χαρτόκουτο.

Από μεγάλη αστική οικογένεια, με λαμπρές σπουδές στo  εξωτερικό, ταλαντούχα ποιήτρια και μεταφράστρια, εξελίχθηκε σε τραγική μορφή. Γιατί τραγικός ήρωας είναι αυτός που κυνηγάει το ανέφικτο. Με τα καθημερινά μας μέτρα μπορεί να θεωρηθεί και τρελός.

Την γνώριζα καλά και για χρόνια προσπαθούσα να την βοηθήσω. Συμμεριζόμουν μαζί της την βασική της αδυναμία: δεν αντέχω να βλέπω ένα ζωντανό να πεινάει. (Στα ζωντανά όντα συμπεριλαμβάνονται φυσικά και οι άνθρωποι. Μόνο που συνήθως τα ζώα είναι πιο ανυπεράσπιστα).

Ο εχθρός του πάθους είναι η υπερβολή: η Μαρία, προσπαθώντας π.χ. να προστατεύσει τα αδέσποτα σκυλιά, τα έκλεινε σε ένα περιφραγμένο οικόπεδο που νοίκιαζε. Μόνο που σε λίγο οι συνθήκες μέσα στο οικόπεδο θύμιζαν στρατόπεδο συγκέντρωσης. Δεν είχε τα μέσα να το διαχειριστεί σωστά.

Η υπερβολή της μας απομάκρυνε – και την έχασα. Τώρα νιώθω ενοχές.

Στην ποίησή της έρχονται και επανέρχονται σαν εφιάλτες εικόνες από σφαγεία και σατανικά ορνιθοτροφεία. Αποσπάσματα από το ποίημα «Η Άγια Κότα»:

Να, εδώ,

σ’ αυτόν το μικρό χώρο

ακριβώς όσο αυτή η σελίδα

θα ζω.

Είκοσι πέντε μέρες. Ύστερα

θα έχω το κατάλληλο βάρος

θα έχουν σπάσει τα πόδια μου

θα είμαι έτοιμη πια.

Δείτε, είναι μέρα ακόμη.

Εδώ δεν νυχτώνει ποτέ.

Έχω μπροστά μου είκοσι πέντε ολόκληρες μέρες,

με τους λαμπτήρες πάντα αναμμένους.

Δεν θα κοιμηθώ. Ποτέ.

Μόνο θα τρώω. Πρέπει να τρώω συνεχώς.

Δεν κάνει να σταματώ. Πρέπει να έχω

το κατάλληλο βάρος όταν θα έρθουν.

Πρέπει να τρώω πολλές φορές την ημέρα τις ορμόνες μου.

Να παίρνω τα φάρμακά μου.

Να τρώω την άμμο μου, το χαλίκι μου, τον ασβέστη μου. [ ]

Δεν θα μάθω ποτέ μου τι είναι το χώμα.

Δεν μπορώ να ραμφίσω. Μου έκοψαν το ράμφος μου.

Ήμουν κακή. Ράμφιζα μέχρι αίματος το στήθος μου.

Μου αύξησαν τα ηρεμιστικά.

Ύστερα μου έκοψαν τα νύχια.

Ξέσκιζα το λαιμό μου και τα σπλάχνα μου με νυχιές.

Δεν άπλωσα ποτέ τις φτερούγες μου. [ ]

Θα μπορούσα να πω ότι είμαι ένα στομάχι…

(Ολόκληρο, με άλλα ποιήματα, εδώ: http://www.poeticanet.gr/pente-poiimata-a-211.html?category_id=132).

R.I.P. Μαρία. Από εδώ και πέρα θα ταΐζω στην μνήμη σου.

Η μικροκαμωμένη μητέρα Τερέζα όλων των αδέσποτων, μοιράστηκε τα πάντα μαζί τους – μέχρι και την μοίρα τους.

Σήμερα τα Φώτα - που' ναι ο φωτισμός;

Το κείμενο που δημοσιεύω σήμερα είναι το τελευταίο μου στο Protagon.gr (το οποίο εγκατέλειψα). Εμφανίστηκε εκεί προ δύο ημερών - αλλά αμφιβάλλω αν διαβάστηκε. Το δημοσιεύω εδώ και για να διαβαστεί - και ως αποχαιρετισμό.








Μεγάλες γιορτές τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά – δεν λέω. Αλλά εγώ έχω όλες μου τις ελπίδες ακουμπημένες στα Φώτα.

Μπας και μας φωτίσει ο Θεός…

Παρόλο που δεν είμαι σίγουρος για τον Θεό, πιστεύω στην Φώτιση. Τόσες μεγάλες ανακαλύψεις, εφευρέσεις, συλλήψεις, εμπνεύσεις – τι άλλο ήταν από μία στιγμή φώτισης. 

Μια σπίθα – μια λάμψη – μία αποκάλυψη – και να: ο Σαούλ γίνεται Παύλος και μεταμορφώνει μία άγνωστη Ιουδαϊκή αίρεση στην μεγαλύτερη θρησκεία του κόσμου. Ο Νεύτωνας τρώει το μήλο (στο κεφάλι) και ανακαλύπτει όλη την συμπαντική μηχανική. Κάποιος χτυπάει την πόρτα του Μπετόβεν: Τακ-τακ τακτακ και έτσι ξεκινάει η Πέμπτη συμφωνία με το χτύπημα της μοίρας. «Όλα είναι σχετικά» λέει ο προϊστάμενος λογιστής στον Αϊνστάιν κι αυτός το μεταφράζει σε μαθηματικές εξισώσεις: να η Θεωρία της Σχετικότητας.

Πιστεύω στην φώτιση.

Να φωτιστούν οι Τετρα-ικανοί και οι δικοί μας διαπραγματευτές και να καταλάβουν πως έχουν ένα κοινό σκοπό: να αναμορφώσουν, να εξυγιάνουν και να εκσυγχρονίσουν την χώρα. Ώστε να μπορεί να παράγει, να δημιουργεί, να κερδίζει και να πληρώνει.

(Και μια και μιλήσαμε για πληρωμές: να φωτιστούν κι αυτοί που μου χρωστάνε μήνες τώρα – και να μου πληρώσουν τα χρωστούμενα…).

Να φωτιστεί ο υπουργός Παιδείας και να καταλάβει πως Πανεπιστήμια με αιώνιους φοιτητο-συνδικαλιστές δεν υπάρχουν πουθενά στον κόσμο – και πως η κομματοκρατία πρέπει να σταματάει εκεί που αρχίζει η μόρφωση.

Να φωτιστεί ο Υπουργός Πολιτισμού πως η κουλτούρα δεν είναι κομματική υπόθεση: διώχνουμε τον Λούκο και φέρνουμε τον Κούκο. (Που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι «Κου-κου (Ε;)» «Κου-κου (Ε;)»).

Να φωτίσει τους «ουγκ-ουγκ-ούγκαλους» για να αποδεχθούν πως η Ελλάδα δεν μπορεί να παραμείνει εσαεί έθνος συνταξιούχων – και να ξοδεύει για συντάξεις περισσότερα από οποιοδήποτε κράτος της Ε.Ε. Κάποτε πρέπει να τολμήσει να αγγίξει τους μεγαλο-συνταξιούχους των πολλών χιλιάδων ευρώ για τους οποίους δεν μιλάει κανείς. Κάποτε πρέπει να κοπούν οι υπέρ τρίτων φόροι! Αυτές είναι οι κοινωνικές αδικίες – αριστεράντζες μου!

Ζητάω πολλά; Αλλά αν κάποτε δεν μας έρθει η φώτιση, σίγουρα θα μας έρθει νταμπλάς. 

Σας κάνω πρωθυπουργό!

                                                                                                                                                                                                                                                                                                     
Το όνειρο κάθε παραδοσιακού νεοέλληνα. Η ρητορική του καφενείου: «Με κάνεις εμένα πρωθυπουργό;».

(Δεν ξέρω βέβαια αν, με τις σημερινές συνθήκες, θα ήταν καλό όνειρο ή εφιάλτης).

Λοιπόν εγώ σας κάνω πρωθυπουργό – τον καθένα από σας, αγαπητοί αναγνώστες. Πρωθυπουργό ισχυρό, με μεγάλη και στέρεη πλειοψηφία. Έχετε πολλή δύναμη στα χέρια σας, σε ένα πρωθυπουργοκεντρικό πολίτευμα.

Τι θα κάνατε;

Είμαστε στο εδώ και στο σήμερα. Απαριθμήσετε (με λίγα λόγια) τις πρώτες σας αποφάσεις. 

"Προγραμματικές δηλώσεις" λοιπόν. Συνοπτικές. (Να μην είναι πάνω από εκατό λέξεις). Ποια είναι αυτά που κατά τη γνώμη σας έχει τώρα μεγαλύτερη ανάγκη η Ελλάδα; Και παρακαλώ, τα πόδια στο έδαφος – όχι εξωπραγματικά και ουτοπικά μέτρα. 

Την δική μου λίστα θα την εμφανίσω στο τέλος για να μην προκαταλάβω κανένα.
   

Ποια Νέα Δημοκρατία;

Σε μερικές μέρες τα μέλη της Νέας Δημοκρατίας ψηφίζουν για νέο πρόεδρο. Δεν ανήκω σε αυτά - αλλά με απασχολεί πολύ η πορεία και η κατάσταση ενός ιστορικού κόμματος που σήμερα ασκεί τον βασικό συνταγματικό ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Μετά την πρώτη ψηφοφορία δημιουργήθηκαν ουσιαστικά δύο τάσεις: οι παλαιοκομματικοί και οι νεωτεριστές. Ή, με άλλα λόγια, η συντηρητική, λαϊκή Δεξιά και η φιλελεύθερη (οι αντίπαλοι λένε: νέο-φιλελεύθερη) προοδευτική παράταξη.

Στην υπόθεση εμπλέκονται και αφανείς παίκτες: οι παλαιοί πρόεδροι, οι διάφοροι βαρώνοι (σωστά απεκλήθη η Ν. Δ. φεουδαρχικό κόμμα) ακόμα και οι αντίπαλοι οι οποίοι φαίνεται να διατηρούν παράνομες σχέσεις με την παλαιά ηγεσία. Έτσι έχουμε μάλλον ένα puzzle με δύσκολη λύση.

Το πιο πιθανό για ένα συντηρητικό κόμμα, είναι να επικρατήσει η συντήρηση. Προσωπικά αυτή η έκβαση θα με στεναχωρούσε. Ο τόπος χρειάζεται επειγόντως κάτι καινούργιο.

Σε άρθρο που είχα γράψει στο (παλιό) Protagon.gr (20.11.15) είχα εκδηλωθεί υπέρ του Κυριάκου. Έγραφα: "Με τον ίδιο τρόπο που τον επέλεξα σε προηγούμενο άρθρο (6.10. «Ο Κωνσταντίνος, ο Κώστας και ο Τζιτζικώστας») δηλαδή δια της μεθόδου του αποκλεισμού, θεωρώ ότι είναι ο μόνος από τους υποψήφιους που μπορεί και να μιλήσει με την Μέρκελ και να ανανεώσει την Νέα Δημοκρατία. Επαναλαμβάνω ότι δεν θα τον ψηφίσω διότι δεν είμαι, ούτε προτίθεμαι να γίνω, μέλος της Ν. Δ. Αλλά με ενδιαφέρει πάρα πολύ η αξιωματική αντιπολίτευση να αποκτήσει ένα αρχηγό με συγκρότηση και κύρος".

Η παρουσία της Μέρκελ έχει σχέση με τον τίτλο του άρθρου και το κριτήριο που έθετε: "Μπορεί ο Άδωνις να μιλήσει με την Μέρκελ;" Έθετε το ίδιο ερώτημα και για τους άλλους υποψήφιους.

Εδώ λοιπόν μπορούμε να συζητήσουμε την άποψή μου - και το όλο πρόβλημα.

Εμείς και οι ξένοι

Στον χάρτη βλέπετε την Ελλάδα, όπως ήταν όταν ελευθερώθηκε, το 1830. Δυστυχώς, δεν απελευθερώθηκε από μόνη της. Η επανάσταση είχε σβήσει, ο Ιμπραήμ κυριαρχούσε παντού και αν δεν επενέβαιναν οι Μεγάλες Δυνάμεις στο Ναβαρίνο…

Έτσι η ιστορία της νεότερης Ελλάδας αρχίζει με μία ξένη παρέμβαση. (Χαρακτηρίστηκε μάλιστα ως η πρώτη «ανθρωπιστική επέμβαση» στην ιστορία, μια και η επιχείρηση δεν είχε κατακτητικό, αλλά απελευθερωτικό στόχο). 

Μέσα στα επόμενα χρόνια η Ελλάδα πενταπλασίασε την έκτασή της (είναι το μόνο κράτος της περιοχής που μεγάλωσε). Άλλα εδάφη της χαρίστηκαν (όπως τα Ιόνια νησιά, η Θεσσαλία, η Άρτα και τελευταία τα Δωδεκάνησα) άλλα τα κατέκτησε πολεμώντας στους Βαλκανικούς – και στον πρώτο Παγκόσμιο, έχοντας κάνει τις σωστές συμμαχίες. Όταν άλλαξε συμμαχίες (όπως το 1920-22) έχασε.

Γιατί είναι φυσικό, ένα μικρό κράτος να χρειάζεται την βοήθεια και την στήριξη των μεγάλων. Αυτό το ήξερε καλύτερα από όλους ο Ελευθέριος Βενιζέλος που έλεγε: «δεν υπάρχουν εθνικά δίκαια, υπάρχουν εθνικά συμφέροντα». Ταυτιζόμενος με τα συμφέροντα των δυνατών, επωφελείται και ο αδύναμος.

Η εδαφική επέκταση της Ελλάδας δεν θα ήταν δυνατή αν δεν είχε την υποστήριξη ή έστω την ανοχή των Μεγάλων Δυνάμεων. Αυτή είναι η θετική πλευρά της σχέσης μας με αυτούς.

Η αρνητική βρίσκεται στις παρεμβάσεις των ξένων στα εσωτερικά μας θέματα. Από την γελοία ιστορία του Πατσίφικου, μέχρι την Χούντα. Την οποία ονομάζουμε «ξενοκίνητη», αν και ήταν ακραιφνώς ελληνική σύλληψη και εκτέλεση. (Οι Αμερικάνοι αιφνιδιάστηκαν – άλλη Χούντα σχεδίαζαν αυτοί). Βέβαια, αφού έγινε, την προσεταιρίστηκαν. 

Και φτάνουμε τώρα στην σημερινή μας Κρίση. Πόσο φταίνε οι ξένοι γι αυτή; Σε τι έφταιξαν; Συζητάμε! 

(Υ. Γ. Άλλαξα template για να εμφανίζονται όλα τα σχόλια - και τα αρχεία).

Χειμώνας στη χώρα

Χθες πρωί στα Κιούρκα με το κινητό μου

Το πρώτο που σκέφθηκα, ανοίγοντας πάλι το blog, ήταν το πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα (και εμείς) μέσα στα δέκα χρόνια. Τότε ήταν μία εποχή ευφορίας, μετά τους Ολυμπιακούς, το Euro, εποχή της "αστακομακαρονάδας" την βάφτισε ο Κασιμάτης. Τώρα είμαστε πέντε χρόνια σε κρίση, μπαίνουμε στον έκτο και δεν ξέρουμε αν βρισκόμαστε στο τέλος της κρίσης, στη μέση ή και ενδεχομένως στην αρχή - μια και η Πρώτη-Δεύτερη-Τρίτη φορά Αριστερά αλλάζει πάλι τους κανόνες του παιχνιδιού.

Αν κάποιος ξένος μας ζητούσε  - με συντομία βέβαια - να του εξηγήσουμε τι ακριβώς έγινε μέσα στα δεκα χρόνια είναι βέβαιο πως θα έπαιρνε πολλές, διαφορετικές και - εν μέρει - αντιφατικές απαντήσεις. Πόσο φταίγαμε εμείς (και ποιοί "εμείς": πολιτικοί, συνδικαλιστές, μηντιάρχες, οικονομικοί παράγοντες, απλός λαός;) πόσο οι ξένοι; Τι ήταν τα μνημόνια; Αυταρχικά προγράμματα λιτότητας και υποβάθμισης της χώρας ή οδηγοί για τον εκσυγχρονισμό και την αναβάθμισή της; Έφερε η Κρίση το Μνημόνιο, ή το Μνημόνιο την Κρίση; Γιατί, ενώ έξη χρόνια μιλάμε γι αυτές, δεν έγιναν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις;

Ο λόγος που άνοιξα τα σχόλια (παρόλο τον κόπο που συνεπάγεται) είναι γιατί θέλω να συζητήσουμε τέτοια (βαριά - αλλά και πιο ελαφρά) θέματα με σύντομο αλλά επαρκή τρόπο. Αν είχε πετύχει κάτι αυτο το μπλογκ, ήταν η κοινότητα των σχολιαστών του. Βέβαια και η κοινότητα αυτή άλλαξε. Έχουμε απουσίες αλλά και νέες παρουσίες. Ήρθαν πολλά ενθαρρυντικά μηνύματα.

Κατά τη γνώμη σας λοιπόν, τι έγινε μέσα στα δέκα αυτά χρόνια; Έστω σχηματικά και αφαιρετικά. Έχω ακούσει και διαβάσει άπειρες γνώμες - αλλά θέλω τις απόψεις της παρέας.

Συζητάμε!

Τελικά αποδείχθηκε τεστ...

Άλλαξαν πολλά μέσα στα δέκα χρόνια κι ανάμεσά τους και οι ρυθμίσεις του Blogger της Google. Η γενική απαγόρευση που είχα δώσει για δημοσίευση σχολίων, που αφορούσε όλα τα ιστολόγιά μου δεν μπορεί τώρα να αναιρεθεί παρά μόνο ξεχωριστά για κάθε μία δημοσιευόμενη ανάρτηση. Ακόμα και ο Λύκος της Στέππας, διαπρεπής πληροφορικάριος, δεν βρήκε καλύτερη λύση. (Θα ψάξουμε κι άλλο). Η νέα εικαστική μορφή είναι μοντέρνα αλλά εξαφάνισε όλες τις πληροφορίες που είχε η παλιά: βιογραφικό, διευθύνσεις των άλλων μπλογκ, παλιότερες αναρτήσεις - ακόμα και την μορφή του Ντον. Τελικά η ιδέα μου για επάνοδο ξεκίνησε με λαθος πόδι... ελπίζω να αλλάξει καθ'οδόν.

Έχασα τα σχόλια!

Παρ'όλο που έχω ανοίξει τα σχόλια για όλους (και τους ανώνυμους - με moderation φυσικά) στο post δεν εμφανίζεται θέση για σχόλιο. Κάποιο λάθος έχω κάνει και ελπίζω να το βρω... Αυτά συμβαίνουν όταν σκουριάζεις ως blogger...

Δέκα χρόνια και 1.460.765 αναγνώσεις μετά...

Στις 2 Ιανουαρίου 2006 δημοσίευσα το πρώτο μου κείμενο στο blog: nikosdimou.blogspot.com. Μερικούς μήνες μετά άφησα το nikosdimou (υπάρχει ακόμα, με 118 αναρτήσεις, 309 φωτογραφίες και 24.468 σχόλια) και στις 20.5.2006 άρχισα το doncat.blogspot.com που μέχρι τις 10.9,2007 είχε φτάσει τις 238 αναρτήσεις, 646 φωτογραφίες και 48028 σχόλια. (Στοιχεία από το  ndimou.gr/blogs) Σταμάτησα τότε για αρκετά χρόνια μέχρι να συνεχίσω αργότερα το doncat προσθέτοντας άλλα 309 άρθρα. Από ένα ατύχημα (δικός μου κακός χειρισμός στο Google Photos) χάθηκαν όμως πολλές φωτογραφίες. Η στατιστική  συνολικών αναγνώσεων είναι της Google.

Δέκα χρόνια μετά αποφασίζω να αναβιώσω το doncat με συχνότερες αναρτήσεις και σχολιασμό. Μια και το Protagon, στο οποίο γράφω τα τελευταία χρόνια, στη νέα του μορφή έχει ουσιαστικά απαξιώσει τα σχόλια (για να μην πω ότι έχει θάψει και τα κείμενα - εγώ πάντως τα δικά μου δεν τα βρίσκω) μεταφέρω εδώ τον διάλογο με τους αναγνώστες. Για την αποφυγή των γνωστών παρατράγουδων θα υπάρχει έλεγχος και διαγραφή των χυδαίων ή υβριστικών σχολίων.

Ξεκινάμε με ευχές και - τι άλλο - γάτες. Μια και δεν υπάρχει πια ο Ντον, τον αντικαθιστά η αρχαιότερη γάτα της οικογένειας...

Περί Φιλελευθερισμού - μία συνέντευξη

Στο 3ο τεύχος του περιοδικού "Νέο Πλανόδιον" δημοσιεύεται συνέντευξη του Ν. Δ. για τις παρεξηγήσεις του Φιλελευθερισμού στην Ελλάδα.
ΕΔΩ

"Νίκος Δήμου, ο Μοναχικός Πολυπράγμων" (έκθεση 24.9.- 8.11.15)

Η έκθεση τελείωσε - ο πολυπράγμων συνεχίζει

Κυριακή 8 Νοεμβρίου.

Η έκθεση έκλεισε οριστικά στις έξη το βράδυ. Την τελευταία ημέρα, μεγάλη κοσμοσυρροή. Ευχαριστίες πολλές σε όσους ήρθαν. Για όσους δεν μπόρεσαν ή δεν πρόλαβαν, υπάρχουν φωτογραφίες και ένα ημίωρο βίντεο ξενάγησης.

Ο Μοναχικός Πολυπράγμων φεύγει!

Για όσους δεν πρόλαβαν την έκθεση (υπάρχουν ακόμα 4 μέρες - κλείνει την Κυριακή 8.11) δημοσιεύονται πολλές ωραίες φωτογραφίες του φίλου Χρήστου Αργυρόπουλου
ΕΔΩ

Μία συνέντευξη στην Κατερίνα Μπακογιάννη

Εδώ

"Κ" Καθημερινής 11.10.15

Ένα κείμενο του Δημοσθένη Κούρτοβικ

Από τα ΝΕΑ 26.9.2015: 

80 ΧΡΟΝΙΑ! (Επιστροφή με άδεια από τον DON).

Ογδόντα χρόνια είναι αυτά! Γενέθλια δεκαετίας - μάλλον της τελευταίας. Ο Don μου έγνεψε από το υπερπέραν ότι θα ήθελε να συμμετέχει.

                                                                                                       
                                                                                                  Αποφάσισα το blog του να φιλοξενήσει μερικά "δρώμενα" (τι λέξη!). Ιδού λοιπόν πρώτα μερικές φωτογραφίες από την έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη (έπονται και άλλες). Στην οδό Πειραιώς από Πέμπτη ως Κυριακή ως τις 8 Νοεμβρίου αναβιώνει μία ζωή - και μία εποχή...

Σας περιμένω!

Αποχαιρετισμός

 

Το blog αυτό κλείνει.

 

Ο εμπνευστής του και πιστός μου σύντροφος για 17 χρόνια κοιμήθηκε για πάντα

 

Ο Don που με τρόπο μυστηριώδη μπήκε στην ζωή μου (τον ονειρεύτηκα 24 ώρες πριν τον συναντήσω!) έφυγε οριστικά.

 

Από καιρό ήταν βαριά άρρωστος - όπως και αυτό το ιστολόγιο, που σερνόταν τον τελευταίο χρόνο.

 

Ευχαριστούμε όσους μας διάβαζαν.

 

 

Νέες διαλέξεις

Νέος κύκλος διαλέξεων:

4 Διαλέξεις στον "Πολυχώρο Μεταίχμιο" (Ιπποκράτους 118)

Παρασκευή 6,13,20 Μαρτίου και 3 Απριλίου, ώρα 19:30

Θέμα «Περί Ορθολογισμού και Ανορθολογισμού στην σημερινή Ελλάδα».

Διαλέξεις στο YouTube

Ήδη ανέβηκαν στο Διαδίκτυο και οι 6 Διαλέξεις που έγιναν στο Ίδρυμα Θεοχαράκη.

Μπείτε στο YouTube και γράψτε "Νίκος Δήμου Διαδρομή 80 χρόνια".

Je suis Charlie

Διαλέξεις στο Ιδρυμα Θεοχαράκη

Νέα σειρά 6 διαλέξεων στο Ίδρυμα Θεοχαράκη αρχίζει από την Δευτέρα 12 Ιανουαρίου και κάθε Δευτέρα 6-8 μ. μ.

Έξη διαλέξεις με τίτλο: "Διαδρομή: έργα, πρόσωπα, τόποι". 

Με αφορμή τα 80 μου χρόνια μία αναφορά στα έργα (λογοτεχνικά, φιλοσοφικά, μουσικά, εικαστικά) που αγάπησα, στα σημαντικά πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο στη ζωή μου, και στους τόπους που με γοήτευσαν. 

Με πολύ χώρο και χρόνο για διάλογο.

http://www.thf.gr/

Νέο βιβλίο

 



«Το καθημερινό ξύρισμα» ήταν για χρόνια το πιο διαβασμένο (και κλεμμένο) ελληνικό κείμενο στο Διαδίκτυο. Το «Καπιταλισμού Εγκώμιον» το ανατύπωσε κάποτε η Νέα Δημοκρατία σε 10.000 αντίτυπα – αλλά μετά κατάλαβε και δεν το μοίρασε. Ο «Μπούφος», το 1987 έκανε το «Βήμα της Κυριακής» να εξαντληθεί σε λίγες ώρες. Ο «Πλους», το 1990, έδωσε την πιο καθαρή εικόνα για τα αίτια της κρίσης του 2009…

Παλιές και νέες σάτιρες σε μία νέα έκδοση.

Για τις χαμένες φωτογραφίες

Η αποκατάσταση των blog από τα οποία σβήστηκαν φωτογραφίες  8 ετών (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση) είναι δύσκολη και επίπονη εργασία. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να την ολοκληρώσω.

Προς το παρόν κατάφερα να αποκαταστήσω τις αναρτήσεις των τελευταίων μηνών.

Για όποιον θέλει για μουσειακούς ή ιστορικούς λόγους να δει τα πράγματα όπως ήταν, υπάρχει το web archive. Δεν είναι πλήρες, δεν είναι εύκολο, αλλά παραθέτω τις διευθύνσεις:

Για την τελευταία χρονιά μέχρι Ιούλιο (τα νεότερα τα συμπλήρωσα εγώ):

http://web.archive.org/web/20140717124306/http://www.doncat.blogspot.com/ 

Θα βρήτε υλικό στις παρακάτω διευθύνσεις:

http://web.archive.org/web/*/http://doncat.blogspot.com/*

- Archive 2006 - February 2012: 

http://web.archive.org/web/20120305093924/http://doncat.blogspot.com/2006_05_01_archive.html

- Archives 2013 - 2014:

1) September 2013: 

http://web.archive.org/web/20141222021239/http://doncat.blogspot.com/2013_09_01_archive.html

2) October 07, 2013 - February 09, 2014:

http://web.archive.org/web/20140213075750/http://doncat.blogspot.com/

3) December 21, 2013 - June 09, 2014: 

http://web.archive.org/web/20140707064147/http://doncat.blogspot.com/

-----------------------------------------------------

To dimoutech υπάρχει εδώ, αλλά δυστυχώς λείπουν πολλές φωτογραφίες από το 2007:

http://web.archive.org/web/20140726033125/http://dimoutech.blogspot.com/

-----------------------------------------------------

To doncat2 είναι πιο τυχερό και φαίνεται πως υπάρχει ολόκληρο: 

http://web.archive.org/web/20140531112507/http://doncat2.blogspot.com/

Όλη αυτή την έρευνα την χρωστάω στον κ. Λάζαρο Παπαδόπουλο - τον υπερευχαριστώ.

Υπενθυμίζω πως το υλικό των δύο πρώτων χρόνων είναι αρχειοθετημένο πλήρες με εικόνες και σχόλια στο ndimou.gr: στο (http://ndimou.gr/el/blogs/) υπάρχουν ολόκληρο το nikosdimou (http://ndimou.gr/el/blogs/#prettyPhoto/0/) και το doncat μέχρι Σεπτέμβριο 2007 (http://ndimou.gr/el/blogs/#prettyPhoto/1/).

Η ιστορία μιάς παντόφλας

(ή γιατί δεν πρέπει κανείς να τα βάζει με την Google)

Αυτή η απαίσια μαύρη παντόφλα είναι η αιτία που τα blog μου έχασαν όλες τις φωτογραφίες τους!

Είχα αγοράσει ένα νέο κινητό. Τσεκάροντας τις λειτουργίες του, έφτασα και στην φωτογραφική μηχανή. Ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι και για να δω αν δουλεύει τράβηξα την σπουδαία φωτογραφία που βλέπετε.

Φυσικά τις επόμενες ημέρες τράβηξα και άλλες φωτογραφίες και κοιτάζοντάς τις έφτασα στην παντόφλα. Την έσβησα και την ξέχασα.

Όμως, την επόμενη φορά που κοίταξα φωτογραφίες, να' την πάλι μπροστά μου.

Την ξανάσβησα. Αλλά μετά δείχνοντας φωτογραφίες σε ένα φίλο, την ξαναβρήκα.

Άρχισα να εκνευρίζομαι. Ανακάλυψα, ψάχνοντας, ότι σβήνοντας μία φωτό την έστελνα απλώς στα σκουπίδια (trash). Οπότε την έσβησα και από εκεί.

Όμως, ω! του θαύματος, μετά από μερικές ημέρες αναστήθηκε.

Ανακαλύπτω τώρα ότι η κυρία Γκουγκλ κάνει αυτόματη αντιγραφή (backup) και αποθήκευση όλων των φωτογραφιών που βρίσκει στο κινητό μας, στον υπολογιστή - και ό,τι άλλο μέσο συνδέεται μαζί της. Αυτό το κάνει αυτόματα - εκτός αν της δώσουμε εντολή να μην το κάνει. Και αν σβηστούνε τις αναπληρώνει.

Μπαίνοντας στο photos.google.com, τρομάζω. Βλέπω φωτογραφίες 20 ετών - από τότε που δουλεύω ψηφιακά. Συν και μερικές παλιές, ψηφιοποιημένες.

Βέβαια μπαίνεις με όνομα και κωδικό - κανείς άλλος δεν μπορεί να δει αυτό το υλικό.

Αλλά η παντόφλα, πρώτο τραπέζι πίστα.

Με πιάνει μανία, λύσσα, και αρχίζω να σβήνω τα πάντα. Όχι επιλεκτικά - τα πάντα! Κάθε λίγο το πρόγραμμα με προειδοποιεί - κι εγώ άτεγκτος και απόλυτος λέω: σβήσε! σβήσε! σβήσε!

Έτσι έσβησα και όλες τις φωτογραφίες από τα blog μου (doncat.blogspot.gr, κλπ.). Πού να ξέρω, ο ταλαίπωρος, ότι ήταν και αυτές αποθηκευμένες εκεί. (To BlogSpot ανήκει στην Google).

Βέβαια οι φωτογραφίες αυτές υπάρχουν στον υπολογιστή μου. Αλλά χύμα και σκόρπιες. Μιλάμε για εκατοντάδες. Πού να θυμάμαι ποια πάει πού;

Τους επόμενους μήνες, όποτε είμαι άνεργος, θα ψάχνω και θα κολλάω καμία... Όλες, αποκλείεται να τις βρω.

Να γιατί δεν πρέπει κανείς να τα βάζει με την Google.

(Υ. Γ. Το ύφος είναι χιουμοριστικό – αλλά το θέμα τραγικό. Ένα έργο ζωής, μία δουλειά 8 ετών, πάνω από χίλια κείμενα και άλλες τόσες φωτογραφίες… Μόνο λίγα παλιότερα αρχεία, του 2006, όταν ανοίγονται μέσα από το ndimou.gr, έχουν επιβιώσει ολόκληρα).

Τα μεγάλα βουνά

Έξω από τα μνημόνια και τις πολιτικές, έξω από την τρόικα και τις περικοπές, υπάρχουν πάντα τα μεγάλα ελληνικά βουνά, που αυτές τις μέρες δέχονται τα πρώτα χιόνια.

Τράβηξα αυτή τη φωτογραφία στις 29 Νοεμβρίου 2014. Πυκνή ομίχλη έζωνε την Αράχοβα. Περπατούσα έξω από το χωριό, σε μονοπάτι, να μη βλέπω τα τζιπ και τα SUV, αλλά το τοπίο όπως το γνώριζα από παιδί. Και μέσα μου τραγούδαγα, όπως στο Δημοτικό Σχολείο:

Καλότυχά ’ναι τα βουνά, ποτέ τους δεν γερνάνε·

το καλοκαίρι πράσινα και το χειμώνα χιόνια,

και καρτερούν την άνοιξη, τ’ όμορφο καλοκαίρι,

να μπουμπουκιάσουν τα κλαριά, ν’ ανοίξουνε τα δέντρα,

να βγουν οι στάνες στα βουνά, να βγουν οι βλαχοπούλες,

να βγουν και τα βλαχόπουλα λαλώντας τις φλογέρες.

Τώρα οι βλαχοπούλες μιλάνε στο κινητό – και πόσα βλαχόπουλα παίζουν φλογέρα;

Ωστόσο, γυρίζοντας στην Αθήνα και ακούγοντας στα ραδιόφωνα την ακατάσχετη φλυαρία για την προεδρική εκλογή και το δημοσιονομικό έλλειμμα, σκέφθηκα να σας φέρω ένα αεράκι από τα ψηλά βουνά, που είναι πάντα εκεί και θα παραμείνουν, όταν θα έχουμε όλοι ξεχαστεί, πρόεδροι και υπουργοί, γραφιάδες και τραπεζίτες, πλούσιοι και φτωχοί.

Ένα αεράκι αιωνιότητας.

Από την άλλη όχθη

«Ο Ρομπέρτο ήταν πραγματικά ανίκητος!». «Αναρωτιέμαι ποιος άλλος επώνυμος θα δηλώσει αντισυστημικός;». «Οι Τζιχαντιστές είναι δημιούργημα της Δύσης». «Το Πανεπιστήμιο πόσο χρειάζεται φύλαξη;». «Δεν ήξερα να χρωστάω και να τα πληρώσω σε εκατό δόσεις!». «Οι Τούρκοι στην Κυπριακή ΑΟΖ». «Το κεφάλι της Σφίγγας δεκατέσσερα μέτρα μακριά από το σώμα». «Ο Λυκούδης και το καθυστερημένο Μετά».

Φράσεις και σχόλια από την επικαιρότητα που περνάνε από το νου μου σαν ταινία – όλα εξίσου σημαντικά ή ασήμαντα, στον ίδιο επίπεδο τόνο. Η πραγματικότητα τρέχει δίπλα μου σαν ποτάμι. Κι εγώ να μην ξέρω πού βρίσκομαι και τι κάνω.

Μία σοβαρή περιπέτεια υγείας είναι σαν φίλτρο που αλλοιώνει την πραγματικότητα. Σχεδόν την ακυρώνει. Για τον άρρωστο που πέρασε για λίγο απέναντι, ο κόσμος είναι διαφορετικός.

Σχεδόν τίποτα από αυτά που απασχολούν τους γύρω του δεν τον αφορά. Έχει τον πόνο του και τον τρόμο του – και το μόνο που τον νοιάζει είναι η επιβίωση. Συσπειρώνεται στον εαυτό του σαν το άρρωστο ζώο στη γωνιά του και γαντζώνεται από τη ζωή.

Για να ξαναγίνει η ζωή αυτονόητη, θα περάσει καιρός. Για να κινείται με ανέμελη σιγουριά, πολύ περισσότερος.

Πολλές ευχές για «σιδερένια» ανάκαμψη, πολλές προτροπές για να επιστρέψω. Αλλά να επιστρέψω πού; Πρέπει, αφού βρω τις δυνάμεις μου, να ξαναβρώ και τη ζωή. Οι γιατροί ισχυρίζονται πως τώρα είμαι καλά. ‘Όμως προς τι; Αν έχω τα μέσα, μου λείπει ο σκοπός.

Ελπίζω και επενδύω στη συνήθεια. Μπορεί να απαλύνει τον τρόμο και να σιδερώσει την αγριάδα.

Και ίσως τότε ξαναγίνω ένας κανονικός άνθρωπος. Δηλαδή, επιλήσμων… 

Η Περσεφόνη πάει… εγώ επιστρέφω

Όταν πριν 11 μέρες έγραφα και δημοσίευα την απόσυρσή μου από την δημοσιογραφία («Καιρός του Σιγάν» http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.blog&id=36866 ) μεγάλωνε μέσα στον εγκέφαλό μου ένα αιμάτωμα, υποσκληρίδιο, από την παλιότερη πτώση μου πριν τρεις εβδομάδες. Δεν το ήξερα γιατί δεν είχε δώσει συμπτώματα, ούτε είχε φανεί στις εξετάσεις. Τέσσερεις μέρες μετά, βέβαια, δεν μπορούσα να πληκτρολογήσω ούτε το όνομά μου.

Το επείγον χειρουργείο πήγε καλά και μετά από τρεις μέρες νοσηλεία γύρισα σπίτι. Αφού μου αφαιρέσουν τα ράμματα θα είμαι απόλυτα εντάξει –  λένε οι γιατροί.

Για μένα αυτή η περιπέτεια – και ιδιαίτερα η πρώτη νύχτα στη Μονάδα – ήταν μία σύντομη επίσκεψη στον Άδη. Είδα το μωσαϊκό της Αμφίπολης με την Περσεφόνη να κατεβαίνει – μάλλον  χαρούμενη – και σκέφθηκα πως μόλις είχα κάνει την αντίθετη διαδρομή.

Δεν ξέρω αν το κρυφό αιμάτωμα επηρέασε την απόφασή μου να αποσυρθώ. Σίγουρα η κούραση που ένιωθα πρέπει να είχε σχέση με αυτό. Και δεν μπορώ να πω αν μετά την αποκατάσταση της υγείας μου, θα θελήσω να επιστρέψω (φυσικά αν με θέλουν ακόμα). Ο χρόνος θα δείξει. Προς το παρόν είμαι μόνο τρομοκρατημένος.

Έβαλα, αντί για φωτογραφία, ένα παλαιικό κέντημα από την Κύπρο που μου χάρισε ο φίλος μου ο Κώστας. Για αισιόδοξο τέλος.

Οι βραχύβιοι σύντροφοι

Χωρίς ανθρώπους έζησα κατά καιρούς, πολύ άνετα. Χωρίς ζώα όχι. Ένα σπίτι χωρίς ζωική συντροφιά είναι κρύο και με αποδιώχνει.

Η σχέση με το ζώο έχει σταθερότητα και σιγουριά που κανένας άνθρωπος δεν θα σου προσφέρει. Επικοινωνείς με καθαρή, τίμια φύση. Όπως γράφει ο Κούντερα, τα ζώα δεν διώχθηκαν από τον Παράδεισο. Είναι πάντα εκεί.

Κανένα ζώο δεν θα σε προδώσει. Ποτέ.



Αγαπώ όλα τα ζώα – αλλά επιλογή μου είναι οι γάτες. Οι σκύλοι είναι καλοί, υπάκουοι, υποτακτικοί. Οι γάτες είναι περήφανες, ελεύθερες αλλά τρυφερές. Δένονται πιο δύσκολα με τον άνθρωπο, αλλά δένονται περισσότερο και αποκλειστικά.

Τρυφερότητα με ελευθερία είναι ο συνδυασμός που ψάχνω και στους ανθρώπους.

Γράφω για να διασκεδάσω τη θλίψη μου. Ο γατούλης που βλέπετε στις φωτογραφίες, δεν υπάρχει πια. Τον κοίμισε ο κτηνίατρος πριν από λίγο. Ήταν αποκλειστικός μου. Φοβισμένος, ως φοβικός με τους άλλους.

 Η μοίρα των βραχύβιων συντρόφων μας. Μέσα σε μία ανθρώπινη ζωή χωράνε πολλά πένθη μικρών φίλων.

Έχω αρκετές ιστορίες με αυτόν – αλλά τώρα θέλω μόνο να τον πενθήσω. Αργότερα, κάποτε, μπορεί να τις διηγηθώ.

Μία συνέντευξη

Με την Ειρήνη Ορφανίδη στο "The Toc":

http://www.thetoc.gr/politismos/article/nikos-dimou-o-poiitis-pou-egrapse-to-par-ola-auta

Κρατάει μόνο ένα τέταρτο...

40 χρόνια: "Δεν ξεχνώ"

Πέρασαν από τότε σαράντα χρόνια. Από την ημέρα που συνέλαβα κάτι που με ξεπέρασε, που ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, που συμβόλισε διάφορα (ακομα και ετερόκλιτα) νοήματα
και που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν τον δημιουργό του.

Έγραψα γι αυτό:

Το σήμα σύμβολο "Δεν ξεχνώ" δημιουργήθηκε το πρωί της 14ης Αυγούστου 1974 την ημέρα που ο δεύτερος Αττίλας έκοψε την Κύπρο στα δύο.

Ακούγοντας τα νέα στο ραδιόφωνο, οραματίστηκα την Κύπρο μαχαιρωμένη και την γραμμή του Αττίλα σαν μία ροή πηγμένου αίματος που σιγόσταζε. Όταν έφτασα στο γραφείο μου (τότε είχα την διαφημιστική εταιρία) κάλεσα τον διευθυντή του σχεδιαστηρίου, τον Διονύση Γεωργιόπουλο, του έδωσα ένα χάρτη της Κύπρου, την ιδέα και το κείμενο.

Τα υπόλοιπα ανήκουν στην ιστορία. Τυπώσαμε χιλιάδες αυτοκόλλητα, τα στείλαμε στις εφημερίδες και κατακλυσθήκαμε από αιτήσεις. Τυπώσαμε όσα μπορούσαμε, κάναμε αντίγραφα της μακέτας και τα δίναμε σε όποιον ήθελε να τυπώσει για λογαριασμό του, μεταφράσαμε το σύνθημα σε πολλές γλώσσες (μας το ζητούσαν, μαζί με μακέτες, Έλληνες φοιτητές από όλο τον κόσμο).

Πήραμε εκατοντάδες γράμματα - το σημαντικότερο από τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο.

Τώρα το σήμα-σύμβολο έχει γίνει κοινό κτήμα - ελάχιστοι άνθρωποι γνωρίζουν την προέλευσή του. Αλλά για μένα είναι κάτι πολύ προσωπικό: ένας φόρος τιμής και αγάπης στα μέρη εκείνα της Κύπρου - Κυρήνεια, Μπελλαπάις, Σαλαμίνα, Αμμόχωστο - που είχα επισκεφθεί και αγαπήσει τρία χρόνια πριν την εισβολή.                                                                                                                                                                                                                                                                                             

Παρ’ όλα αυτά

«Γι αυτούς – όπως εγώ – που κυλάνε χρόνια τώρα την πέτρα στον ανήφορο, την βλέπουν πάλι να πέφτει και ΠΑΡ’ ΟΛΑ ΑΥΤΑ συνεχίζουν».

Είκοσι μικρά πεζά για την Απώλεια, την Ηδονή, την Τρέλα, την Μοναξιά, τον Έρωτα, την Ποίηση και τον Θάνατο. Ένα βιβλίο στο όριο, τόσο φορτισμένο που κάθε του σελίδα πάλλεται.

Τα καλύτερα κείμενα που έχω γράψει.

Ποταμόπληκτος

Το Ποτάμι το γνωρίζουν πια όλοι οι Έλληνες. Είναι ΤΟ νέο κόμμα, που μόλις έκανε το πρώτο του συνέδριο και αντικρίζει το μέλλον με αισιοδοξία και ελπίδα. Έχει πολλούς φίλους και θαυμαστές. Μερικοί το αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό, λίγοι με ειρωνεία. Εχθρούς δεν πρόλαβε να αποκτήσει ακόμα.

Ωστόσο κατάφερε να αποκτήσει ένα θύμα. Εμένα. Έγινα ο πρώτος «ποταμόπληκτος».

Το Ποτάμι πέρασε ορμητικό από πάνω μου και με ξέβρασε μισολιπόθυμο, στην όχθη. Κάπου ίσως φταίω και εγώ. Οι περισσότεροι ξέρουν την ιστορία. Όμως είναι καλό να την αφηγηθώ από την αρχή.

Όταν πριν πολλούς μήνες συζήτησα διεξοδικά με τον Σταύρο Θεοδωράκη (τον γνώριζα μόνο από συμμετοχές μου σε τηλεοπτικές εκπομπές του - και φυσικά ως τηλεθεατής) έμεινα κατάπληκτος από την σύμπτωση των απόψεών μας. Έτσι μπήκα πρόθυμα στην ιδρυτική παρέα της νέας (ανώνυμης ακόμα) κίνησης. Επιτέλους, σκέφθηκα, ένα κόμμα με βάση τον ορθό λόγο!

(Το θέμα της σύμπτωσης απόψεων το θυμήθηκα πάλι όταν, μετά την εναρκτήρια ομιλία του «επικεφαλής» στο συνέδριο, αρκετοί με ρώτησαν αν είχα συνεργαστεί για την σύνταξη του κειμένου – επειδή είχαν αναγνωρίσει διάφορες απόψεις μου. Εξήγησα ότι δεν ήταν δικές μου απόψεις, αλλά του Σταύρου, που όμως συμπίπτουν με δικές μου. Όσο για συνεργασία, δεν υπήρξε ποτέ θέμα).

Λίγο καιρό πριν από την ίδρυση του Ποτάμι (ναι, άκλιτο σαν τίτλος) είχα ξεκινήσει συνεργασία με το  Protagon. Άρχισα να γράφω τα δικά μου. Στην αρχή όλα πήγαιναν καλά. Μεγάλη αναγνωσιμότητα, πολλά σχόλια, ζωντανός διάλογος.

Όμως, μόλις εμφανίστηκε το Ποτάμι, τα πράγματα άλλαξαν. Μερικοί από τους αναγνώστες (και ιδιαίτερα οι ενοχλημένοι από την νέα πολιτική κίνηση) δεν με έβλεπαν πια σαν τον ελεύθερο και ανένταχτο συγγραφέα που έγραφε ό,τι ήθελε, αλλά σαν εκπρόσωπο του κόμματος. Έτσι, "αιρετικές" απόψεις που είχα ήδη διατυπώσει πολλές φορές παλιότερα (χωρίς να ενοχληθεί κανείς) έφεραν θύελλα αντιδράσεων.

Το πρώτο δικό μου λάθος ήταν ότι δεν κατάλαβα αμέσως την αλλαγή στην αντιμετώπισή μου, ώστε να αποφύγω τα επίμαχα θέματα. Το δεύτερο ήταν ότι πήρα τοις μετρητοίς μερικές αρχικές εξαγγελίες του κόμματος. Π. χ. όταν μία παράταξη λέει ότι είναι υπέρ του ριζικού χωρισμού Κράτους και Εκκλησίας, προφανώς δεν ξοδεύει από τον κρατικό προϋπολογισμό για να φέρει και να μοιράσει το (αμφιλεγόμενο) Άγιο Φως από τα Ιεροσόλυμα.

Εκεί λοιπόν μπλέξαμε: ο Σταύρος μπροστά στην πίεση τηλεοπτικών ανακριτών, αναγκάστηκε να με «αδειάσει», κι εγώ παραιτήθηκα.

 
Μετά ήρθαν διάφορα κακά για μένα: αρρώστιες, προβλήματα και άλλα. Όλα, φαντάζομαι, αποτελέσματα της κατάρας των Αγίων Πατέρων. Έτσι έχασα και το Ποτάμι, και το Συνέδριο και δεν είχα πια κέφι να γράφω στο Protagon. Έλειψα για πολλές εβδομάδες.

Όμως παρέμεινα φίλος του «επικεφαλής» και υποστηρικτής του Ποτάμι. Και ευχαρίστως δέχθηκα να μπω στην «Επιτροπή Διαλόγου» που αποτελείται από ανεξάρτητα άτομα, μη-μέλη του κόμματος, με τα οποία συνδιαλέγεται.

Γράφω αυτό το κείμενο σαν απάντηση στα πολλά μηνύματα με ταυτόσημο περιεχόμενο: "γιατί χάθηκες; πού γράφεις τώρα; κλπ." Απαντώ: είμαι καλά, επέστρεψα ήδη (υπάρχουν δύο άρθρα μου στο Protagon) νιώθω καλύτερα σαν ελεύθερος σκοπευτής - και προχωράω...